email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 45. ความอดทน มีขีดจำกัด

ชื่อตอน : ตอนที่ 45. ความอดทน มีขีดจำกัด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 42

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2564 01:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 45. ความอดทน มีขีดจำกัด
แบบอักษร

ซอลมินและแทซันต่างก็เร่งฝีเท้าม้าตรงไปยังกระท่อมกลางป่า ซึ่งต้องใช้เวลามากกว่า 1 วันเต็มกว่าที่จะไปถึง

ระหว่างทางทั้งสองไม่พูดไม่จาอะไรกันเลยจนกระทั่งมาถึงยังจุดหมาย องครักษ์ที่แทซันมอบหมายให้อยู่เพื่อคุ้มกันพระชายากว่าสิบคนต่างก็รีบถวายความเคารพแก่ซอลมินและแทซัน

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

ซอลมินดูเงียบขรึมกว่าทุกครั้ง แทซันที่ลงจากหลังม้าได้ จึงถามความจากองครักษ์คนหนึ่ง

“.....”

“อืม”

เขาส่ายหน้าพร้อมกับก้มหน้าลงอย่างลำบากใจ แทซันพยักหน้าให้แก่ลูกน้องของเขาเป็นอันเข้าใจ ก่อนจะหันไปมองซอลมิน

คนใจแข็งที่แทซันเคยรู้จักกำลังลอบมองแทซันคุยกับทหาร เมื่อเห็นว่าแทซันเริ่มรู้ตัว เขาจึงหันหน้าหนีพรางกระแอมในลำคอแก้เขิน ก่อนจะปลอยมือออกจากบังเหียนยื่นให้แก่ทหารอีกคนรับม้าไปเก็บ

“จะไม่ทรงไปพบพระชายาหรือพะยะค่ะ”

“....”

ซอลมินเตรียมจะเดินไปทางกระโจมใหญ่เป็นที่พำนักระหว่างที่ต้องอยู่ที่นี่ แต่ต้องถูกแทซันถามขึ้นเสียก่อน

“ไม่จำเป็น”

“......!”

เขาตอบกลับแทซันด้วยท่าทีเย็นชาและไม่สบอารมณ์นัก อียูเป็นพระชายาของเขา การที่เขาจะไปหาอียูเมื่อไร ไม่จำเป็นที่แทซันต้องมาถาม

“ท่านหัวหน้าองครักษ์!!!”

“...!!”

องครักษ์นายหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นมาทางแทซัน ซอลมินที่เห็นเหตุการณ์จึงไม่ได้สนใจแทซันอีก ร่างสูงหมุนตัวเดินไปยังกระโจมตามที่ตั้งใจไว้

“มีเรื่องอะไร?”

“พระชายา!! พระชายาสลบไปขอรับ!!”

“เกิดอะ.....!!!!”

พรึบ!!

“เกิดอะไรขึ้นกับพระชายา?!!”

กว่าที่แทซันจะเอ่ยปากถึงเรื่องราวๆ องค์รัชทายาทก็พุ่งเข้าไปกระชากคอองครักษ์ของลูกน้องของแทซันพร้อมกับถลึงตาใส่

“กะ!! กระหม่อมคิดว่าพระชายาทรงประชวรหนักพะยะค่ะองค์ชาย!!”

“.....”

ซอลมินปล่อยมือออกจากคอขององครักษ์แล้วรีบเดินไปยังกระท่อมที่กักขังอียูเอาไว้ในทันที

แอ๊ดด~~!!!

ประตูไม้เก่าๆถูกมือหนาผลักออก ภาพที่เห็นตรงหน้าคืออียูนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ใบหน้าขาวซีดราวกับไม่มีสีของเลือด

ซอลมินรีบเข้าไปนั่งลงบนพื้นพยุงร่างของอียูขึ้นเขย่าเบาๆ เพื่อให้อียูได้สติ

“พระชายา เจ้าได้ยินข้าหรือไม่?!!”

“....”

มือหนาประคองกรอบหน้าเรียวขึ้นเพียงแค่ได้สัมผัสก็รับรู้ได้ถึงความร้อนจากร่างก่ายของอียู

ซอลมินไม่รอช้ารีบช้อนร่างบางของพระชายาขึ้นอุ้มพานางออกจากกระท่อมตรงไปยังกระโจมใหญ่ท่ามกลางสายตาหวั่นใจของแทซันและเหล่าทหารองครักษ์คนอืื่นๆ

พรึบ!

ซอลมินวางร่างไร้สติของอียูลงบนเตียงไม้ก่อนจะรีบแกะเชื่อกที่มัดมือมัดเท้าของนางออกอย่างเบามือ

แทซันเดินตามซอลมินเข้ามาในกระโจม เขายืนมองดูท่าทีของซอลมินต่อพระชายาอยู่ด้านหลังเงียบๆ

“องค์รัชทายาท”

“พาหมอหลวงมาให้ข้า”

“กระหม่อมเกรงว่า หากพาหมอหลวงออกจากพระราชวังในตอนนี้ จะเป็นที่น่าสงสัยได้”

“แล้วเจ้าจะให้ข้ามองดูนางเป็นแบบนี้หนะหรือ?”

“กระหม่อมจะรีบกลับมาพร้อมกับหมอพะยะค่ะ”

“....”

แม้จะทรงใจแข็งและโหดร้ายแค่ไหน ความเป็นจริงมักออกมาจากการกระทำที่ไม่ได้กลั่นกรองเสมอ แทซันคำนับให้แก่ซอลมินก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากกระโจมไป

ร่างสูงนั่งลงบนเตียงไม้ข้างๆกับอียู มือหนาค่อยๆเอื้อมไปแตะหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิร่างกายของนางอีกครั้ง

‘ข้าทำอะไรลงไป?’ เสียงสะท้อนภายในหัวดังขึ้นพาใจของซอลมินกระตุกวืด ทุกครั้งที่จ้องมองใบหน้าของอียูยิ่งตอกย้ำความรู้สึกที่เขาได้กระทำต่อนาง

ข้าเชื่อว่า แทซันก็คงเกลียดที่ข้าทำเรื่องเลวร้ายลงไปเสียเอง จริงๆแล้ว ข้าอาจด่วนสรุปด้วยอารมณ์ของตัวเองจริงๆ ข้าจะไม่กักขังนางอีก

ไม่นานนักแทซันก็กลับมาพร้อมด้วยหญิงชราคนหนึ่ง นางเป็นแม่หมอจากหมู่บ้านที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากที่นี่มาก

ซอลมินไม่พอใจนักที่แทซันพาแม่หมอผู้นี้มาแทนที่จะเป็นคนจากในวัง สถานการณ์บีบบังคับซอลมินเลยต้องยอมให้เป็นไปตามที่แทซันบอก

ซอลมินอนุญาตให้นางได้เข้าไปดูอาการและรักษาอียูได้ แต่ทั้งเขาและแทซันก็คอยจับตาดูแม่หมอที่ว่างอย่างไม่คลาดสายตา

ถึงแม้จะสวมใส่ชุดลำลองและไม่ได้เรียกตนว่าองค์รัชทายาท แต่ก็ไม่อาจไว้ใจคนแปลกหน้าได้

“นางเป็นอย่างไรบ้าง?”

“.....”

แม่หมอเตรียมเก็บข้างของหลังจากตรวจดูอาการของอียูเรียบร้อยแล้ว ซอลมินเห็นอย่างนั้นจึงรีบเข้าไปถามไถ่แม่หมอถึงอาการของอียูทันที

สีหน้าท่าทางของแม่หมอที่มองไปยังซอลมินไม่ค่อยพอใจนัก

“นางมีความสำคัญอะไรกับท่านหรือ?”

สายตาจิกกัดนั้นส่งไปถึงซอลมินไม่ปิดบัง ทำไมจึงถามเรื่องแบบนั้นกับข้าด้วยสายตาแบบนั้น

“นางเป็น...”

“เอาเถิด ข้าพอจะเดาออกจากสีหน้าของท่าน”

“.....!!!”

แม่หมอตัดบทของซอลมินจนเขาหน้าชาลงไป

“นางมีไข้สูง จำเป็นต้องมีคนคอยดูแลเช็คตัวแล้วป้อนยา ไม่นานก็จะดีขึ้น”

“......”

“นางอ่อนเพลียจากอาการอดอาหารรวมไปถึงรอยแผลที่ข้อมือข้อเท้าอักเสบนั่น”

“....!”

แม่หมอชี้นิ้วไปที่รอยแผลของอียูพรางส่ายหน้าอย่างเหลืออด แต่ก็ไม่ได้ต่อว่าอะไรกับคนที่ทำเรื่องอย่างนี้กับอียู

ซอลมินเห็นท่าทีหงุดหงิดใจของแม่หมอชราแล้ว เขารู้สึกผิดและยอมที่จะให้แม่หมอมองตนอย่างขุ่นเคือง แม้แทซันจะเข้ามาแทรกการกระทำของแม่หมอ ก็ต้องถูกซอลมินยกมือขึ้นห้ามไว้ตลอด

“ข้าจะจัดยาสำหรับกินและยาทาแผลไว้ให้”

“ขอบคุณท่านหมอมาก ข้าจะพาท่านกลับหมูบ้านเอง”

“อืม..”

แทซันกล่าวขอบคุณแม่หมอพร้อมกับเดินนำออกไปจากกระโจม ปล่อยให้ซอลมินอยู่ด้านในตามลำพังกับพระชายา

ซอลมินถอนหายใจยาวยืด ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงข้างๆกับอียู มือหนาเอื้อมไปคว้ามือเล็กที่ยังคงอุ่นๆ เพราะพิษไข้ขึ้มมากุมไว้

หากเจ้าเป็นแบบนี้ ข้าจะทำยังไงดี ความรักที่ข้ามีต่อเจ้ากำลังทำให้ข้ากลายเป็นคนที่กลับกรอก ข้าทนไม่ได้อีกแล้วอียู ต่อให้เจ้าจะไม่ได้รักข้า หรือต่อให้เจ้ามุ่งหวังจะทำรายข้าก็ตาม

“......ซะ ซอล มิน”

“...!!”

ซอลมินเงยหน้าขึ้นจากมือของอียูเมื่อได้ยินเสียงแหบซ่านของนางเอ่ยเรียกเขา นางขยับริมฝีปากแต่ก็ยังคงอ่อนแรงและเหม่อ

“พระชายา เจ้าได้ยินข้าหรือไม่?!”

“.....”

อียูไม่ตอบอะไรเขา แต่กลับหลับไปทั้งอย่างนั้น อาจเป็นเพราะนางกำลังเพ้อเพราะพิษไข้ อย่างน้อยก็ทำให้ใบหน้าเคร่งเครียดนั้น ถอนหายใจโล่งอกขึ้นมาได้บ้าง

“เจ้าชนะ อียู ข้าฝืนใจตัวเองต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว”

“.....”

ซอลมินพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำมองไปยังใบหน้าขาวซีดเซียว ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ก่อนจะค่อยๆ ก้มตัวลงเข้าใกล้อียูอย่างช้าๆ

เขาจุมพิตริมฝีปากบางๆ ของอียูด้วยความนิ่มนวลและเชื่องช้าราวกับต้องการจะชดเชยความรุนแรงที่เขาเคยทำร้ายนางก่อนหน้านี้ ลมหายใจร้อนๆ ของอียูทำให้หัวใจของซอลมินยิ่งเต้นแรงเข้าไปอีก

ทุกอย่างเป็นของเจ้าทั้งหมด ข้ายกให้เจ้าไปหมดแล้ว ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะทำอย่างไร ข้าคงขัดขืดอะไรเจ้าไม่ได้อีกแล้ว คังอียู หากต้องเสี่ยงเพื่อจะมีเจ้าอยู่ข้างๆ ข้าจะทำทุกวิถีทางเพื่อหยุดเสนาบดีชินให้ได้

ระหว่างที่อียูนอนซมไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ ยังมีซอลมินคอยดูแลอยู่ตลอดทั้งคืน ทั้งป้อนน้ำป้อนยารวมไปถึงทายาที่ข้อมือและข้อเท้าของอียูด้วยตัวเขาเอง

“อือ..”

“....”

แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านเข้ามายังในกระโจม อียูบิดตัวไปมาภายใต้ผ้าห่มผืนนุ่มอย่างสบายตัว

เปลือกตาหนักๆ เริ่มเปิดกระพริบปรับการมองเห็นสิ่งรอบตัว

กึก!!

“...!อะ องค์...!!”

“....”

ทันทีที่ใบหน้าขาวหันไปอีกฝั่งของหมอนใบใหญ่ ใบหน้าขาวเนียนและจมูกโด่งๆ ของซอลมินก็ปรากฏชัดเจนจนเผลอยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ

อียูไม่กล้าที่จะขยับตัวเพราะซอลมินกำลังหลับอยู่ อีกทั้งแขนแข็งแรงของเขากอดรัดของนางเอาไว้หลวมๆ ในระยะห่างที่รับรู้ได้ถึงจังหวะการหายใจของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน

อียูวางมือที่ปิดปากของตนเองเมื่อครูลงช้าๆ พรางเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าเรียวของซอลมินในยามที่เขาหลับไหล

ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมข้าถึงมานอนตรงนี้กับเขาได้ หรือนี่อาจจะเป็นฝัน โหดร้ายจัง ข้าไม่อยากให้มันเป็นแค่ฝัน และไม่อยากตื่นขึ้น

มือเรียวค่อยๆ เลื่อนขึ้นสัมผัสใบหน้าขาวใส ไล่ไปยังสันจมูกและคิ้วหนาๆ ของชายที่นอนนิ่งอยู่ข้างๆ อย่างเบามือ

“.....”

“...!!!!”

อยู่ๆ เปลือกตาทั้งสองข้างของคนตัวสูงก็เปิดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เขาจ้องมองไปยังใบหน้าของอียูนิ่งไม่ยอมขยับหรือพูดอะไร

มือเล็กที่ซุกซนนั้นหยุดชะงักลงก่อนจะถูกมือหนาคว้าเอาไว้แนบอกหลวมๆ เพราะกลัวว่าจะทำให้อียูเจ็บแผลที่ข้อมือ

“ข้า ฝันอยู่ใช่ไหม?!!”

“....”

หมับ!”

อียูเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ซอลมินไม่พูดหรือตอบอะไรแต่กลับดึงร่างเล็กเข้าไปกอดไว้แน่น ราวกับโหยหาอ้อมกอดของนางมาเนิ่นนาน มือหนาประคองศีรษะอียูเข้าหาแผงอกแน่นราวกับจะไม่ปล่อยให้อียูดิ้นหนีไปไหนได้อีก

ใบหน้าของอียูร้อนผ่าวขึ้นจนทำอะไรไม่ถูก เสียงหัวใจของซอลมินจะประทุออกมาจากอกหรือเปล่านะ นี่ไม่ใช่ฝันสินะ ข้าไม่ได้กำลังฝันแต่เป็นเขาจริงๆ

“ทำไม...”

“ข้าจะไม่ทำแบบนั้นกับเจ้าอีก”

“....!!”

เสียงอื้อในอก ซอลมินพูดขณะที่ใบหน้าของอียูยังคงแนบกับแผงอกกว้าง ความรู้สึกหนักอึ้ง รวมไปถึงภาพที่ซอลมินมองมายังตนฉายขึ้นมาอีกครั้ง

“องค์รัชทายาท”

“.....”

อียูผละออกจากอ้อมแขนของซอลมินพร้อมกับเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาจริงจัง

“ทรงเชื่อใจหม่อมฉัน หรือเพคะ?”

“.....”

อียูถามด้วยเขาเพราะต้องการลองใจก็เท่านั้น ซอลมินไม่ได้ตอบ เขาเพียงจ้องมองเข้าไปในตาของอียูแล้วคิดอะไรบางอย่างในใจ

“หม่อมฉัน อาจลอบปรงพระชนพระองค์ได้ทุกเมื่อ แบบนั้นแล้วเหตุใดพระองค์..!”

“ถึงอย่างนั้น.......แม้จะเป็นอย่างนั้น ข้าก็ยังอยากจะเชื่อใจเจ้า”

“.....!!”

แววตาอ่อนโยนของเขายังคงลอยเด่น น้ำเสียงหนักแน่นทุ้มต่ำบ่งบอกถึงการตัดสินใจของเขาต่ออียูชั้นเจน

“พระองค์จะเชื่อใจ คนที่น่าสงสัยที่สุดได้จริงๆหรือเพคะ แม้ว่าหม่อมฉันไม่มีอะไรจะยืนยันความบริสุทธิ์ใจได้เลย พระองค์ยังจะทรงเชื่อหม่อมฉันจริงๆ หรือ?”

“.......ใช่ ข้าเลือกแล้ว”

“....!!!”

มือหน้าประคองกรอบหน้าของอียูขึ้นก่อนจะก้มลงจูบอย่างอ่อนโยน ลมหายใจร้อนๆ ของอียูขาดหายเป็นห่วงๆ มือหนาเริ่มขยับเคลื่อนไปตามแผ่นหลังของคนตัวเล็กอย่างซุกซน

ไอร้อนจากตัวของอียูส่งผ่านไปถึงซอลมิน เสียงหัวใจที่แทบจะกระเด็นออกมาจากอกทำให้เขาหน้าแดงเกินจะควบคุม

ในหัวของอียูขาวโผลนไปหมด นางไม่ได้ต่อต้านเขาแต่กลับโอนอ่อนร่าวกับขี้ผึ้งรนไฟ

ซอลมินค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกเชื่องช้าพร้อมกับจะพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างเล็กอย่างง่ายดาย อียูดูตกใจเล็กน้อยที่ซอลมินรุกหนักจึงใช้สองมือยันหน้าอกของเขาเอาไว้ด้วยสติอันน้อยนิ

“อะ องค์รัชทายาท!! มะ ไม่ได้นะเพคะ!!!....”

“ข้าเป็นสวามีของเจ้า เหตุใดจึงไม่ได้?”

“แต่ะว่า หม่อมฉันไม่สบายอยู่นะเพคะ!!”

หมับ!!!!!

“ข้าอดทนมากไปกว่านี้ไม่ได้แล้วพระชายา”

“...!.!!”

มือหน้ารวบมือของอียูออกจากการการขัดขืนขึ้นไว้บนหัว น้ำเสียงแหบซ่านราวกับสัตว์ป่า กระซิบข้างหูคนตัวเล็กอย่างเหลืออด ทำเอาอียูเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขนะ

ใบหน้าหล่อผุดรอยยิ้มชั่วร้ายให้อียูได้เห็นก่อนจะก้มลงจูบเพื่อดูดกลืนวิญญาณของนางอีกครั้งไม่ให้อียูได้ตั้งตัว

 

ความคิดเห็น