ทาสแมวดำ

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนน้าา~ รัก reader ทุกคนเลยย

ระวังครั้งที่ 25

ชื่อตอน : ระวังครั้งที่ 25

คำค้น : นิยาย y , yaoi , Boy's love , เจxฉ่อย , นิยายกวนตีน , นิยายตลก , นิยายคอมเมดี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2559 00:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ระวังครั้งที่ 25
แบบอักษร

 

ระวังครั้งที่ 25

 

ผลการสรุปบอกว่าไลฟ์มาดีไม่ได้มาหาเรื่องแต่อย่างใด เพราะมันมาคนเดียวโดยที่ไม่มีไอ้ยู

            “ขอโทษนะเรื่องยานั่นฉันไม่รูจริงๆ แล้วอาการเป็นไง.....เข้าใจละ”

มันพูดหน้าตายโดยหันมองหน้าผมที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงและไอ้เจที่ยืนอยู่สลับไปมา

            “พูดมาก! มีไรว่ามา!”

ผมรีบตัดบทเข้าเรื่องทันที ก่อนที่มันจะพูดอะไรไปมากกว่านี้

            “เรื่องยู...ฉันขอโทษแทนด้วย แต่อย่าไปแจ้งความเลยนะ”

มันทำสีหน้าที่เจ็บปวดเหมือนโดนมีดแทงที่ช้างน้อยซ้ำไปซ้ำมา

            “ทำไมกูต้องทำตาม”

            “เพราะยูคือคนสำคัญ ยูคือสิ่งเดียวที่ฉันมี ยูเป็นแค่เด็กที่ชอบเอาแต่ใจแต่ยูไม่ใช่คนไม่ดีอะไรเลยนะ! ถ้าจะแจ้งความก็บอกว่าฉันทำคนเดียว ฉันเป็นคนผิดที่ไม่ได้ห้ามยูตั้งแต่แรก!”

มาน้ำเน่าอะไรตรงนี้เนี่ย

            “แล้วยังไง”

ไม่ใช่เพราะพวกมึงหรอกูถึงได้โดนแทงข้างหลังแบบนี้! เจ็บใจนักไอ้พวกลูกคุณหนูเอ๊ย!

            “ถ้าไม่มียูฉันก็ไม่เหลือใครอีกแล้ว ฮึก”

น้ำตาผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าผมค่อยๆไหลอาบแก้มอย่างช้า สิ่งที่พูดมาทั้งหมดเหมือนจะไม่ได้โกหกอะไร แล้วผมก็ดันเป็นพ่อพระซะด้วยสิ โถ~

            “งั้นก็สัญญาว่าต่อไปนี้จะดูแลไอ้ยูไม่ให้มันมายุ่มย่ามกับกูอีก อย่าให้มันไปล่วงละเมิดใครอีกด้วย ถ้าทำไม่ได้กูจะส่งไอ้ยูเข้าตารางเอาให้มึงขาดใจตายไปเลย!”

            “ขอบคุณนะ.....”

            “งั้นกูถามอะไรอย่าง มึงกับมันเป็นอะไรกัน”

ผมถามสิ่งที่สงสัยทันที

            “ความสัมพันธ์หรอ...ฉันมีหน้าที่แค่ทำตามสิ่งที่ยูสั่งแค่นั้นแหละ”

มันพูดแล้วก็ฉีกยิ้มกว้าง แต่ทว่ารอยยิ้มนั้นไม่ได้ดูมีความสุขเลยแม้แต่น้อย ผมคิดว่าขนาดเด็กโง่ๆอย่างไอ้เจก็ยังดูออก

            “จะกลับไปได้ยัง”

ไอ้เจพูดอย่างหัวเสียหน่อยๆ

            “เดี๋ยวก็จะกลับแล้วล่ะ อยู่นานจะผิดสังเกตเพราะอ้างว่าออกมาซื้อของ”

            “ไปส่งแขกสิเด็กเวร”

ผมไล่ไอ้เจไปส่งแขกทันที แต่ว่ามันรู้จักบ้านผมได้ยังไง? ทำไมไม่ถามวะเนี่ย! อะไรจะโง่ขนาดนี้กูเนี่ย! นอกจากจะกินตับกับน้องตัวเองทำไมอะไรมันถึงได้วุ่นวายไปซะหมด! จากนี้ไปผมควรจะทำยังไง จะบอกพ่อบอกแม่ยังไง ประกาศไปเลยว่าแม่ครับพ่อครับผมกับน้องได้เสียเป็นเมียผัวเรียบร้อยแล้วครับ แล้วยิ้มอย่างภาคภูมิใจแบบนี้หรอ ม่ายยยย!

มันจะต้องมีทางออกสำหรับเรื่องนี้สิ! แต่ทำไมมันดูมืดไปหมดเลยล่ะ

            “มึงจะไม่เอาเรื่องจริงๆหรอ”

ไอ้เจถามขึ้นพลางเดินมานั่งลงข้างๆผม

            “กูก็ไม่ได้จะเอาเรื่องอะไรตั้งแต่แรกหรอก ไม่อยากจะทำให้ใครเสียอนาคตและอีกอย่างกูก็เป็นผู้ชายไม่ได้เสียหายอะไรด้วย”

            “มึง...”

เสียงที่แสนคุ้นหูผมดังขึ้นพร้อมทำสีหน้าที่ไม่สามารถเดาอารมณ์ถูกเลย

            “กูมีอะไรจะบอก ถึงมันจะไม่เป็นไปตามขั้นตอนสักเท่าไรแต่ตอนนี้กูแน่ใจแล้ว...กูชอบมึงนะ”

จู่ๆไอ้เจก็ทำสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที

            “ล้อเล่นแรงไปไหม ฮ่าๆๆ เอาซะกูอึ้งเลยนะเนี่ย”

            “กูจริงจัง! เรื่องของมึงในวันนี้กูจะเป็นคนรับผิดชอบเอง”

แววตาแบบนั้นมันคงไม่ได้พูดเล่นๆแน่นอน

            “กูไม่ได้ต้องการให้ใครมารับผิดชอบทั้งนั้น! เรื่องทั้งหมดมันเป็นเพราะยา!เพราะกูโดนยาปลุกเซ็กส์! กูไม่ได้อยากให้ทุกอย่างออกมาแบบนี้ตั้งแต่แรก!”

ไอ้เจทำสีหน้าตกใจนิดหน่อยแล้วหลบหน้าผม

            “แต่ถึงอย่างนั้นกูก็ยังรู้สึกเหมือนเดิม กูชอบมึงจริงๆนะ”

น้ำเสียงของมันทั้งเบาทั้งเศร้าและทำให้ผมใจคอไม่ดีด้วยเช่นกัน

            “แต่กูกับมึงเป็นพี่น้องกัน ถึงจะไม่ได้ออกมาจากท้องเดียวกันก็ตาม!”

            “แล้วพีน้องเขามีเซ็กส์กันนี่มันดีแล้วหรอ! จะมีอะไรกันตอนไหนก็ได้หรอ! จูบกันก็ได้งั้นสิ ไม่มีใครมองว่าน่าขยะแขยงหรือผิดศีลธรรมอย่างนั้นหรอ! ทุกอย่างจะไม่เป็นแบบนี้ถ้ามึงกับกูเป็นพี่น้องแท้ๆ!”

            “มึงชักจะพูดไม่รู้เรื่องแล้วนะเจ!”

            “แล้วทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้มึงลืมได้งั้นสิ!?”

มันจ้องหน้าผมอย่างไม่ละสายตา ด้วยสีหน้าที่ดูโมโหสุดๆ

            “เออ! กูจะลืม! ลืมให้หมด!”

            “แต่กูยังจำได้! จะให้กูลืมกูทำไม่ได้!”

            “แต่มึงต้องทำ!”

มันยังคงจ้องหน้าผม สายตาของมันที่ดูจริงจังทำให้ผมไม่อาจจะมองหน้ามันตรงๆได้เลย

            “มีแค่กูที่คิดอยู่คนเดียวหรอ! ทำไม...ทำไมมึงไม่คิดแบบเดียวกับกูบ้าง....”

มันทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แล้วก็เดินออกไปจากห้องผม

            “ไม่ใช่กูไม่อยากคิดแบบมึง แต่เพราะกูคิดไม่ได้...ต่างหาก”

น้ำตาค่อยๆไหลรินอาบแก้มผมอย่างช้าๆ ข้างในมันทั้งเจ็บทั้งเศร้า ถ้าวันนั้นผมไม่เข้าไปยุ่งกับมันทุกอย่างก็คงจะไม่เป็นแบบนี้ ผมผิดเองตั้งแต่แรก

            “ขอโทษนะ...”

ผมได้แต่พูดกับตัวเองไปมาซ้ำๆ ผมอยากจะขอโทษมันสักล้านครั้ง เกลียดตัวเองที่ทำได้แค่รู้สึกผิด เกลียดตัวเองที่แก้ไขอะไรไม่ได้เลย....

ความคิดเห็น