ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 5 : Neo-Bangkok (นครใหญ่ระฟ้า)

ชื่อตอน : Chapter 5 : Neo-Bangkok (นครใหญ่ระฟ้า)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 14

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2564 19:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 5 : Neo-Bangkok (นครใหญ่ระฟ้า)
แบบอักษร

นักสืบชิบะเริ่มใช้ตั๋วเดือนมาได้ซักระยะแล้ว ทุกครั้งที่เขาเดินทางไปกับระบบขนส่งสาธารณะประจำเมืองที่ถูกยกสูงขึ้นจากพื้นล่างชองชุมชนเช่นนี้ ชิบะมักรู้สึกย้อนแย้งกับสิ่งแวดล้อมที่เขาได้พบเจอ ภาพความเสื่อมโทรมของโลกเบื้องล่างฉายสลับเข้ากับเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยแสงสี เขาตัดสินใจไม่เลือกใช้รถไฟฟ้าใต้ดินด้วยเหตุผลของความคับแคบทางวิสัยทัศน์ ความมืดมิดของอุโมงค์ แสงสว่างที่มีเพียงเล็กน้อยมักทำให้ใจของเขาหวาดกลัว

ชุมชนเก่าของเขาอยู่ด้านล่างของรางรถไฟลอยฟ้า มันเป็นชุมชนแออัดที่ปราศจากการเข้าถึงความศิวิไลซ์ของเมืองสมัยใหม่ ชิบะยังจำช่วงเวลาที่เพื่อนๆและเขาไล่เก็บเศษหุ่นยนต์แอนดรอยด์มาประกอบแข่งกัน

ผู้คนต่างอยากย้ายออกจากเมืองใหญ่ แต่ก็หนีความจริงไม่พ้นว่ามันช่างยากเย็นในการเริ่มจากสิ่งติดลบ เขาเป็นหนึ่งในเด็กไม่กี่คนที่ปีนป่ายออกมาจากหลุมลึกด้านล่างนั้นสำเร็จ

รถไฟจอดเทียบลงที่ชานชาลา ชิบะเผยมองไปยังลวดลายกราฟฟิตี้ รอบขูดขีดเขียน สีของสเปรย์ทำให้เขาคิดถึงช่วงเวลาเก่าๆของกลุ่มเพื่อนในวัยเด็ก เป็นอีกวันหนึ่งที่อดีตเดินทางกลับมายังปัจจุบัน แสงริบหรี่ของสถานีตกกระทบกลายเป็นเงามากมาย

เขาเกลียดแสงนีออน

พายุฝนยังคงตกกระทบเข้ากับหน้าต่างมันสั่นไหวราวกับสัตว์ป่าที่กำลังเจ็บปวด

ผู้กำกับการดิงโกชอบดื่มชาโดยเฉพาะชาเขียว ยี่ห้อที่เขาเลือกดื่มมีรสชาติเข้มข้นที่สุดจากชั้นวางขายทั้งหมด น่าตกใจที่ดิงโกไม่ได้ดื่มมันเพราะชอบ แต่ดื่มด้วยคำว่าสรรพคุณทางยา

“สรรพคุณ” เป็นสิ่งอัศจรรย์มันทำให้เราอยากลิ้มลอง แม้ว่ามันจะมีรสชาติดีหรือแย่ก็ตามเราก็ยังมีความสุขที่ได้กลืนกินสรรพคุณที่ว่าเข้าไปยังร่างกายของเรา มีความเชื่อกันว่าชาเขียวช่วยบำรุงสมอง จริงหรือเท็จคงต้องลองผ่าสมองของเขาออกมาดู

กลิ่นหอมของชาอบอวลไปทั่วบริเวณห้องประชุมที่เขาปักหลักนั่งรออยู่

อาการปวดศีรษะจู่โจมดิงโก ราวกับว่าสารสีเขียวที่เขาได้ดื่มลงไปกำลังต่อสู้อยู่กับโรคร้ายของเขา มันดูรุนแรงคล้ายกับเหตุการณ์การสลายม็อบบนท้องถนนเมื่อนานนมมาแล้ว ดิงโกระลึกถึงภาพวันที่เขายิงกระสุนยางเข้าที่ดวงตาของผู้ชุมนุมรายหนึ่ง เขาจงใจและเล่นทีเผลอ ในเมื่อไม่มีใครรู้ถึงต้นตอความรุนแรงมันจึงเป็นความสนุกเล็กๆน้อยๆในสายงานของเขา

เสียงโทรเข้าดังขึ้นมา แม้ว่าดิงโกจะยังคงกุมขมับด้วยความเจ็บปวดอยู่

“เป้าหมายกำลังเข้ามา หลังจากเสร็จสิ้นการกำจัดให้นำร่างมาส่งยังตำแหน่งจุดนัดพบ” 

เสียงสังเคราะห์คล้ายคนดังเข้ามาในสาย มันคือโอเปอร์เรเตอร์ของระบบเพชรมรกต ผู้กำกับการดิงโกถูกติดต่อเข้ามาโดยตรงตั้งแต่ครั้งแรกที่เกิดเหตุที่โรงพยาบาลบำรุงบางกอก มันเลือกนายตำรวจใหญ่ที่ป่วยไข้ในการดำเนินงานลับ ดิงโกเปิดดูจุดส่งร่างของเหยื่อ มันอยู่ด้านหลังของสถานีตำรวจเขาสามารถเดินออกช่องทางด้านหลังของสถานีได้โดยไม่มีใครรู้เห็น ระบบได้ทำการคำนวณไว้ทั้งหมดแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับการกระทำอันแสนจะฉ้อฉลในครั้งนี้เลย

มันเป็นงานเสริมดิงโกบอกกับตัวเอง อดีตมือยิงประกอบที่เก็บเสียงเข้ากับกระบอกปืน

ครั้งนี้เป็นกระสุนจริงไม่ใช่กระสุนยาง

เสือไฟเผลอหลับไปงีบใหญ่ เขาถอดแว่นจำลองออกเพื่อพักผ่อน คงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าที่เขาจะคุ้นชินกับการใช้มันในการดำรงชีวิต เครื่องมือและเทคโนโลยีทำให้มนุษย์สะดวกสบาย หน้าที่แรกเริ่มของมันคือการช่วยประคับประคองเหล่าผู้คนที่กำลังประสบกับปัญหา มันเป็นหนึ่งในทางลัดที่ทำให้คนเสมอภาคกันเว้นแต่ว่าอำนาจบางอย่างจะบิดพริ้วมันให้เปลี่ยนไปจากเจตจำนงเดิม

เขาลุกขึ้นพิงกับหัวเตียง สายตาพร่ามัวทำให้เขาต้องใช้เวลาเล็กน้อยในการหยิบเครื่องมือพยุงโลกทัศน์สวมเข้าที่ดวงตา

ภาพหน้าจอปรากฎขึ้นพร้อมกับแชทลับที่สิงห์ทิ้งเอาไว้ให้ เสือไฟพิมพ์ข้อความลงไป

“สวัสดีผมเสือไฟรุ่นน้องของพี่สิงห์ ผมอยู่ที่ห้องพักฟื้นด้านล่างมีใครพอจะช่วยเหลือผมได้ไหม ” 

“สวัสดีค่ะคุณเสือไฟต้องการอะไรรึเปล่าคะ?” 

“ตอนนี้ผมอยากจะกินข้าวกับอาบน้ำมาก พอจะช่วยผมได้ไหม เพราะดูแล้วห้องน้ำไม่มีฝักบัว และผมก็เบื่อจะกินน้ำเกลือจากข้อมือแล้ว” 

“ขี้งอแงเหมือนเดิมเลยนะคะ” 

“ครับ?” 

“ตอนนี้ฉันติดต่อไปยังกลุ่มคนที่ดูแลอาคารที่คุณอยู่แล้ว อีกสักครู่จะมีหุ่นดรอยด์ลงไปหา ระหว่างนี้แนะนำว่าอย่าเพิ่งเจ้าน้ำตาและทำตัวให้แมนๆเข้าไว้ค่ะ” 

เสือไฟรู้สึกถึงการตอบคำถามที่คล้ายคลึงกับคนที่รู้จักกันมานาน กึ่งผสมไปด้วยความไม่พอใจที่มีต่อบทสนทนา

“ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ ถ้าจะไม่เป็นการรบกวน คุณพอจะบอกได้ไหมว่าคุณชื่ออะไร” 

ณ ขณะนี้ การอยู่ภายนอกอาคารมีความเสี่ยงต่อลมพายุ สิ่งที่ไม่พึ่งประสงค์อาจะปลิดปลิวเข้ากระทบกับร่างกายได้ รายงานสภาพอากาศขึ้นเตือนที่หน้าจอ มันคือข่าวสารที่รัฐจัดส่งให้กับประชาชน

นายตำรวจใหญ่ใส่ยาเส้นลงในไปป์ มันเป็นของตกยุค เขาเริ่มใช้มันหลังจากที่อ่านนวนิยายอย่างเชอร์ล็อก โฮมส์ โดยหวังว่าจะได้เท่หล่อเหมือนกับ โฮมส์ บ้าง แม้ว่าพฤติกรรมการสูบยาของดิงโกในช่วงหลังจะทำให้ละม้ายคล้ายคลึงกับตัวร้ายอย่าง ด็อกเตอร์ อีวิล ของภาพยนตร์อย่างเจมส์ บอนด์เสียมากกว่า

“ไหนนายได้อะไรมา” เขาเอ่ยพร้อมกับกลุ่มควันที่ฟุ้งลอยออกมา

ชิบะยืนอยู่ด้านหน้าของห้องประชุม เขาใส่ชุดข้อมูลของเขาลงในชุดเครื่องฉายของห้อง แสงสีฟ้ากระจายไปทั่วห้องก่อนจะเปลี่ยนสภาพทั้งหมดกลายเป็นทางเดินของโรงพยาบาลบำรุงบางกอก

“นี้คือเหตุการณ์จำลองที่เราใช้ในการส่งสำนวนทั้งหมดไป”

ภาพของกลุ่มคนในชุดสีดำบุกเข้าปะทะกับโดรน และถล่มสถานพยาบาลผู้ป่วยอย่างไร้ความปราณี มันคือภาพการจลาจลที่น่าเศร้าและแสนโหดร้าย

“แต่หลังจากที่ผมไปย้อนดูหลักฐานชุดข้อมูลในระบบแล้ว จากการวิเคราะห์รอยกระสุน ไม่มีการยืนยันการใช้กระสุนอื่นๆนอกจาก BK97 และ BK97S ซึ่งจากที่ผมไปสำรวจด้วยตัวเอง มันต้องมีการใช้กระสุนเจาะผนังอาคารแน่ๆในเหตุการณ์” ภาพแสดงให้เห็นถึงกำแพงทางเดินที่ถูกทำลายออก

“คล้ายกับว่ามีการจงใจเก็บหลักฐานอะไรบางอย่างออกไป”นักสิบชิบะมองไปยังหัวหน้าสถานี

“ซึ่งในที่สุดผมก็เจอ” ภาพปลอกกระสุนแสดงออกมาตรงกลางห้องประชุม

ชิ้นส่วนกระสุน BK855 งั้นเหรอ” ดิงโกเอ่ยออกมา

“ใช่ครับแม่บ้านเป็นคนเก็บได้ โชคดีที่มันยังหลงเหลืออยู่ ผมเลยนำหลักฐานข้อมูลที่ได้มาใหม่ลองใส่คำนวณลงในระบบและก็พบว่า”

ภาพจำลองของกลุ่มคนค่อยๆเลือนหายไป กลายเป็นฝูงโดรนที่บุกเข้ามากราดยิงในโรงพยาบาลแทน

“มันไม่ใช่การก่อการร้าย แต่มันคือการล่าอะไรบางอย่างอยู่ ซึ่งรัฐอยู่เบื้องหลังของเหตุการณ์นี้ ซึ่งผมคิดว่าเราต้องรื้อฟื้นคดีขึ้นมาใหม่ เพื่อความยุติธรรมของคนบริสุทธิ์ที่ต้องมาตายกับภารกิจฆ่าตัดตอนของรัฐแบบนี้”

ดิงโกเคาะเศษยาเส้นลงกับภาชนะเซรามิกสีขาว เขาสูดลมหายใจฟุดฟิดเล็กน้อย คนขายยาอ้างว่ามันมีสรรพคุณช่วยลดอาการปวดศีรษะของเขา

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! 

สิ้นเสียงร่างของชิบะก็ลงไปกองกับพื้น แสงไฟดับลงและติดขึ้นมาใหม่

“ลืมมันไปซะเถอะไอ้หนุ่มนี้มันเมืองทมิฬนะ”

ดิงโกจับร่างของชิบะใส่เข้ากับถุงซิบขนาดใหญ่และลากออกไปตามตรอกด้านหลังของสถานี มันเป็นถุงขนาดบรรจุร่างของมนุษย์ที่เขาสั่งซื้อใช้ตั้งแต่เป็นตำรวจวัยหนุ่ม เขาคุ้นชินกับงานประเภทนี้ ความยุติธรรมของดิงโกในแบบที่สังคมถวิลหาจางหายไปตั้งแต่ที่เขาเริ่มมีครอบครัว เหตุการณ์ถล่มโรงพยาบาลบำรุงบางกอกทำให้ดิงโกสิ้นหวังกับการรักษาโรคมะเร็งสมอง แม้ว่าเขาจะชิงชังกับการกระทำของรัฐแต่ความกลัวที่สมองเทียมของเขาจะถูกทำลายไปมันเกาะกินภายในใจของเขามากเกินไป

ซึ่งระบบอัจฉริยะก็รู้ดีว่าจะใช้ประโยชน์จากตำรวจแก่ที่ป่วยเป็นโรคมะเร็งสมองได้อย่างไร ระบบโอเปอร์เรเตอร์เพชรมรกตติดต่อเข้ามาแจ้งเตือนเรื่องการโจมตีของสถานพยาบาล และแนะนำให้เขาเก็บหลักฐานทั้งหมด โดยแลกเปลี่ยนกับสมองเทียมที่ทางรัฐจะทำการผ่าตัดเปลี่ยนให้กับดิงโกโดยไร้ค่าใช้จ่าย เขาต้องเห็นแก่ครอบครัวและตัวเอง การที่มีพยานปากเอกคนสำคัญโผล่มาเช่นนี้เขาจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องทำการซักชำระล้างให้เรียบร้อย เขาได้ขายอุดมการณ์ของตัวเองเพื่อแลกกับอีกหนึ่งวันที่จะมีชีวิตอยู่

รถใหญ่สีดำบินเทียบลงมาจอดที่ตรอกเงียบตามจุดนัดพบ

ดิงโกยัดร่างของชิบะลงใต้ฝากระโปรงหลังถูกเปิดออก อาการวิงเวียนศีรษะทำให้เขาแอบเซอยู่เล็กน้อย

“ยิงเข้าที่เบ้าตาเลยสินะ เหมือนกับที่มึงชอบยิงในม็อบ” เสียงของสิงห์ กอนซาเลซดังขึ้นมา เขาเดินออกมาจากประตูหน้าของรถคันดำ

ปัง! ปัง! 

ผู้กำกับการดิงโกผงะกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“กระสุนยาสลบ กูไม่ใจโหดเหมือนมึงหรอก”เขาเดินมายืนที่ด้านหน้าร่างของดิงโกที่ล้มพับลงไป

ชายหนุ่มบนรถอีกคนเดินตามลงมา

“ไม่น่าเชื่อว่ากูเกือบจะตายไปแล้ว”นักสืบชิบะที่ไร้รอยกระสุนเดินลงมาจากรถ

“ขอบคุณดรอยด์ตัวนั้นเถอะที่ทำให้มึงรอด”

สิงห์กอนซาเลซ พบตัวกับเพื่อนสนิทของเขาก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้าสู่เงื้อมมือของมัจจุราช มันเป็นแผนที่เขาวางไว้เพื่อพิสูจน์ให้ชิบะเข้าใจถึงสถานการณ์ต่างๆ รวมถึงการดำเนินการบางอย่างที่จะทำให้ชิบะเป็นอิสระจากระบบ

“สถานะของมึงตอนนี้กลายเป็นคนตายแล้ว ตอนนี้กูสั่งปรินท์ใบมรณะบัตรดิจิตอลให้ได้เลยอยากได้ไหม?” สิงห์พูดหยอกล้อกับเพื่อนนักสืบของเขา

ชิบะกึ่งยิ้มด้วยสีหน้าตึงๆ ก่อนจะคิดถึงวันวานที่พวกเขาอยู่ด้วยกันมันไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลย

“นายจำพี่สาวบังเกิดเกล้าของนายไม่ได้จริงๆเหรอเนี้ย” ข้อความถูกส่งกลับมายังหน้าจอของเสือไฟ

“พี่กวางงั้นเหรอ” เสือไฟอุทานออกมาด้วยความตกใจ

ก่อนที่ภาพจำลองเสมือนจะปรากฎร่างของหญิงสาวขึ้นมาภายในห้อง เธอโบกมือน้อยๆให้กับเสือไฟ

“ไหนลองช่วยเลือกชุดให้พี่หน่อยได้ไหม” เสียงสังเคราะห์ที่ดังขึ้นกลับเป็นเสียงผู้ชายร่างใหญ่ กวางกำลังหยอกล้อกับน้องชายของเธอ ก่อนที่เธอจะเปลี่ยนกลับเป็นเสียงแรกของเธอ

“ทำไมถึงนั่งอึ้งกิมกี่อย่างนั้นล่ะ” เธอถาม

“ใครเป็นคนอัพโหลดให้พี่?” เสือไฟตอบกลับ

“สิงห์เป็นคนทำ เขาดึงข้อมูลจากสมองของพี่ทั้งหมดออกจากโรงพยาบาล ก่อนที่โดรนจะยิงมาที่ร่างของพี่ มันเป็นเทคโนโลยีที่ใช้กับระบบเพชรมรกต พวกคนแก่ดึกดำบรรพ์พวกนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในบ้านเมืองของเราด้วยเครื่องมือฮาร์ดแวร์ชีวภาพ แต่ยังไงสุดท้ายพวกนั้นก็ยังตามไม่ทันพวกเราอยู่ดี นี้คือที่สิงห์กับกลุ่มมาร์เวริคกำลังจัดการเรื่องนี้อยู่ มันคือการยึดครองสมองทั้งหมดกลับคืนมา”

“อย่างน้อยพี่ก็ยังไม่ได้จากเราไปนะ” เธอเอ่ยปลอบโยน

เสือไฟนั่งเงียบเขาสับสนกับเรื่องราวทั้งหมด เขาอยากจะร้องไห้กับสิ่งที่เกิดขึ้น มันเป็นน้ำตาที่บ่งบอกสถานะไม่ได้

มันทั้งเศร้าสร้อยและอบอุ่นไปพร้อมๆกัน

ฟ้าเปิดออกแสงรุ่งอรุณสาดส่องลงยังเมืองนีโอบางกอก ลมมรสุมที่สลายตัวทำให้ฝนฟ้าคะนองจางหายไปจากท้องถนน แต่ถึงกระนั้นการจราจรในวันนี้ก็ยังคงคับคั่งเช่นเดิม ผู้คนต่างดิ้นรนไปในเมืองอันรุ่มรวยและเสื่อมโทรม ระบบเพชรมรกตยังคงดำเนินต่อไป

ผู้คนต่างหลงลืมคำเปรยสุดท้ายในวันที่มันถูกเปิดระบบครั้งแรก

"เราวิวัฒน์เทคโนโลยีเพื่อเข้าจัดการความขัดแย้งของกลุ่มหมู่ชน แต่กระนั้นผู้คนก็ยังคงแสวงหาทางเดินใหม่เสมอ เราหวังว่านี้คือทางเดินใหม่ที่เราจะก้าวไปสู่อนาคต"

The End  

ความคิดเห็น