สามกันยา

ขอบคุณที่รักกัน ❤

ชื่อตอน : ตอนที่ 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2559 09:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12
แบบอักษร

 

 

     การรอคอยล่วงเลยถึงวันใหม่ นาฬิกาบอกเวลา 2 นาฬิกา คณะแพทย์ที่รักษาแม่นุ่มเดินออกมาจากห้อง ทุกคนกรูกันไปรอฟังอาการ ทราบว่าแม่นุ่มพ้นขีดอันตรายเเล้ว แพทย์ลงความเห็นว่าควรพักรักษาตัวเพื่อรอดูอาการที่โรงพยาบาลสักระยะ 

     มัจฉารู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก คุณสมรที่กุมมือของเธออยู่ดีใจจนเผลอบีบมือเต็มเเรง ทุกคนยิ้มได้สักที 

     มัจฉาอาสาเฝ้าไข้แม่นุ่มที่ห้องพิเศษเอง บุคคลทั้งสี่เตรียมกลับบ้านกัน คุณมังกรให้เงินแก่หญิงสาวไว้ใช้ซื้ออาหารและของใช้ บอกว่าพรุ่งนี้จะมาเยี่ยมใหม่ พูดคุยกันสักพักเเล้วจึงทยอยออกจากห้องไป 

     อินทรีเดินออกไปเป็นคนสุดท้าย 

     "คุณอินทรีคะ" หญิงสาวที่ลังเลอยู่นานตัดสินใจเรียก "เอ่อ เสื้อของคุณ..." เธอยื่นเสื้อให้เขา

     ชายหนุ่มเดินกลับมาหยิบเสื้อไปจากมือเธอ เเล้วบรรจงคลุมไหล่ให้

     "ฉันยังไม่จำเป็นต้องใช้หรอก เธอเก็บไว้เถอะ" เขากล่าวเสียงอ่อนโยน ก่อนจะออกจากห้องไป 

     เพียงเท่านี้หัวใจดวงน้อยก็พองโต อมยิ้มเขินอายอยู่คนเดียว 'หลับฝันดีเเน่เลย' 

     หญิงสาวล้มตัวนอนที่โซฟา กระชับเสื้อให้แนบกาย กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากเสื้อช่วยให้ผ่อนคลายได้อย่างมาก ไม่นานเธอก็เข้าสู่นิทรา 

 

     รุ่งเช้า คุณสมรมาเยี่ยมแม่นุ่มพร้อมกับมะปรางที่นำเสื้อผ้าเเละของใช้มาให้มัจฉา คุณสมรบอกให้เธอไปพักผ่อนหรือหาอะไรกิน ส่วนทางนี้คุณสมรจะดูแลเอง 

     เมื่ออาบน้ำเสร็จมัจฉาจึงขอตัวไปกินข้าว มะปรางก็ขออนุญาตตามไปด้วย ทั้งสองเดินมาที่ร้านอาหารตามสั่ง สั่งอาหารง่าย ๆ มากิน 

     "คุณมัดจะบอกคุณอาชาไหมคะ?" มะปรางถามด้วยสีหน้าจริงจัง

     "ฉันอยากบอกพี่ชาใจจะขาดเเล้ว มะปราง แต่ไม่รู้จะติดต่อได้ยังไง" ทั้งเลขหมายเดิม ทั้งเลขหมายใหม่ เธอพยายามโทรเเล้ว แต่ไม่มีสัญญาณทั้งสองเลขหมาย อีกอย่างเธอได้เปลี่ยนซิมการ์ดเเล้วด้วย เขาจะติดต่อเธอได้อย่างไรกัน

     "มะปรางเชื่อว่าคุณอาชาจะต้องรับรู้ได้อย่างแน่นอนค่ะ ด้วยสัญชาตญาณของคนเป็นลูก"

     ...มัจฉาก็หวังเช่นนั้นเหมือนกัน

 

     เป็นเวลาสองสัปดาห์ที่มัจฉามาเฝ้าไข้แม่นุ่มที่โรงพยาบาล เพื่อนของเเม่นุ่มเมื่อทราบข่าวก็แวะมาเยี่ยมเยือนอยู่เสมอ และทุกวันอินทรีจะเข้ามาเยี่ยมหลังจากที่เลิกงาน วันนี้ก็เช่นกัน

     "เธอกินอะไรไปรึยัง?" ชายหนุ่มถามทันทีที่มาถึง 

     "มัดกินขนมไปแล้วล่ะค่ะ คุณอินทรี" อันที่จริงเธอกินขนมที่ว่านี้ไปตั้งเเต่ช่วงเที่ยง แต่ไม่อยากพูดอะไรกับเขามากนัก จึงเลือกที่จะปกปิดเเทน 

     "แต่ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย ไปนั่งเป็นเพื่อนหน่อยสิ" ชายหนุ่มพูดขึ้น ทำเอาหญิงสาวประหลาดใจ 'นึกยังไงมาชวนกินข้าว' เธอกำลังจะปฏิเสธ เนื่องจากไม่อยากทิ้งแม่นุ่มไว้เพียงลำพัง จังหวะนั้นเอง มะปรางก็เดินถือกระเป๋าเสื้อผ้าเข้ามาในห้อง 

     "โอ้ยยย คุณอินทรีขา เดินขึ้นมาไม่รอมะปรางเลย" เด็กสาวบ่นอุบ 

     "นี่ไง มีมะปรางมาเฝ้าแทนเเล้ว" อินทรียักคิ้วอย่างกวนประสาท 

     "ไปเถอะค่ะ คุณมัด พักผ่อนเสียบ้างนะคะ ฝากซื้อชาเขียวใส่นมมาฝากมะปรางสักแก้วก็พอค่ะ" สาวน้อยมะปรางทำหน้าทะเล้น

     'ให้ได้อย่างนี้สิ' หญิงสาวถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

 

     ชายหนุ่มสั่งข้าวมันไก่แบบพิเศษมากิน ส่วนหญิงสาวนั่งดื่มนมเย็นอยู่เงียบ ๆ 

     เมื่อกินอิ่มเเล้ว ชายหนุ่มนั่งจ้องหน้าเธอเสียจนอึดอัด ก่อนจะบอกว่าลุงนึกโทรเข้ามาที่โทรศัพท์เครื่องเดิมของเธอ

     "จริงเหรอคะ เเล้วเขาว่ายังไงบ้าง?" หญิงสาวถามออกไปอย่างลืมตัว

     "ก็ไม่ได้ว่าอะไร ฉันรับสายไม่ทัน ว่าแต่ลุงนึกนี่คือใครกัน เธอมีญาติที่ไหนด้วยเหรอ?" ชายหนุ่มอ่านสีหน้าของหญิงสาว จับพิรุธได้มากกว่าที่คาดไว้ เขาลองโทรไปที่เลขหมายนั้นแล้วเเต่ไม่มีสัญญาณ ที่บอกว่าลุงนึกโทรมานั้นก็เป็นเพียงเรื่องที่กุขึ้นมา

     "เอ่อ..." มัจฉากลอกตามองไปมา นึกหาคำตอบสำหรับคำถาม เธอโกหกใครไม่เก่งเอาซะเลย 

     "ช่างมันเถอะ แค่นี้ก็พอจะรู้เรื่องเเล้วล่ะ" ชายหนุ่มสรุปในที่สุด เขาลุกไปจ่ายเงินค่าข้าวและค่าน้ำส่วนของเธอ ก่อนจะเดินลิ่วไปก่อน

     อาชาจะโทรมาตอนไหน ในเมื่อเธอติดต่อเขาที่เลขหมายนั้นเสมอ แต่ไม่มีสัญญาณใด ๆ เลย หญิงสาวรู้ตัวว่าถูกหลอกเสียเเล้ว

     'พี่ชา มัดจะติดต่อพี่ได้ยังไงคะ'

 

     เวลาล่วงพ้นไปเป็นหนึ่งเดือน ยังไม่มีวี่เเววว่าแม่นุ่มจะมีอาการใดที่ผิดปกติ และไม่มีวี่แววว่ามัจฉาจะติดต่ออาชาได้

     ตกดึก ทุกคนที่มาเยี่ยมกลับไปหมดเเล้ว วันนี้มะปราง สาวน้อยเอนกประสงค์ก็ต้องกลับไปนอนเป็นเพื่อนบัว เพราะสิงหาต้องไปตรวจความเรียบร้อยของงานที่ต่างจังหวัด

     มัจฉาที่กำลังเตรียมไหว้พระสวดมนต์ก่อนนอน ได้ยินเสียงกุกกักที่ด้านนอกประตู 'ใครมาตอนนี้กันนะ?' หญิงสาวทำใจกล้า ปิดไฟในห้องแล้วเดินไปที่ประตู

     เสียงนั่นหายไปแล้ว !

     เธอหมุนลูกบิดอย่างระวัง ค่อย ๆ แง้มเปิดประตูช้า ๆ ตั้งใจว่าจะแอบดูว่าใครกำลังทำอะไรอยู่ด้านนอก

     ไม่ทันจะได้ระวังตัว มือหนาก็สอดมาจับบานประตูเอาไว้ ก่อนจะผลักเป็นเชิงไล่ต้อนให้หญิงสาวถอยห่างจากประตู 

      "ใครน่ะ?" เธอถามอย่างหวาดกลัว นึกโมโหตัวเองที่เปิดประตูนำภัยมาสู่ตน

      ร่างสูงใหญ่นั้นสวมหมวกปิดบังใบหน้าไว้ สร้างความตระหนกให้หญิงสาวยิ่งนัก เขาเข้ามาในห้อง เดินลึกเข้ามาเรื่อย ๆ ท่าทางของเขานั้นทำให้เธอรู้สึกคุ้น

     "พี่ชาเหรอคะ พี่ชาใช่ไหม?" หญิงสาวรีบเปิดไฟในห้องให้สว่าง

     "พี่เองมัด" ชายหนุ่มถอดหมวกออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อที่ดูซูบลงไปจากเดิมมาก

     หญิงสาวกระโดดกอดผู้เป็นพี่ชายด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ โดยไม่ทันสังเกตว่ามีอีกคนที่เดินตามเขาเข้ามา...พิมพ์ขวัญนั่นเอง 

     "มัดคิดถึงพี่ชาจังเลย หายไปไหนมา?" เธอผละออกจากอ้อมกอดของเขา มือเรียวลูบไล้ไปทั่วใบหน้าที่มีหนวดเคราขึ้นประปราย 

     "แม่เป็นยังไงบ้างมัด?" ชายหนุ่มเลี่ยงไม่ตอบคำถาม โดยเดินไปที่เตียงคนป่วยแทน 

     นัยน์ตาแกร่งมองมารดาอย่างรู้สึกผิด ร่างกายของคนป่วยซูบผอมลงกว่าวันสุดท้ายที่เขาเห็นมากนัก

     "หมอบอกว่าอาการยังทรงตัว แต่ให้พักฟื้นรอดูอาการอยูที่นี่ก่อน"

     ชายหนุ่มรับฟังเรื่องราวจากน้องสาวอย่างตั้งใจ เขาฝากให้เธอดูเเลมารดาแทน เพราะตัวเขาคงไม่อาจทำหน้าที่เช่นว่านั้นได้ในยามนี้  

     "ดูแลตัวเองให้ดีนะ พี่ชา ยัยแก้ม" มัจฉาน้ำตาคลอเมื่อคนทั้งสองจะจากลา

     

      ขณะที่กำลังจะนอน มัจฉาเเว่วเสียงกุกกักที่ตรงประตูอีกครั้ง เธอเข้าใจว่าเป็นอาชาที่กลับมา จึงรีบเปิดประตูให้ แต่ผิดคาด ร่างสูงที่ยืนอยู่นั้น หาใช่พี่ชายของเธอ !

     "คุณอินทรี ทำไมมาตอนนี้คะ?" หญิงสาวถามขณะเดินตามหลังชายหนุ่ม ที่เดินล้ำเข้ามาในห้องโดยที่เธอยังไม่ได้เชิญ เขาสอดส่ายสายตาไปทั่วห้อง เหมือนกำลังมองหาอะไรบางอย่าง

      "คุณกำลังมองหาอะไรคะ?" หญิงสาวเอยถามอีกครั้ง

      "ใครเข้ามาที่นี่?" เขาหันมาถามเสียงดุ สายของเขารายงานว่าเห็นชายหญิงสองคนมาที่นี่ อยู่สักพักก็รีบออกไป อินทรีรีบออกจากคอนโดมิเนียมทันที่ที่ทราบข่าว แต่ดูเหมือนเขาจะมาไม่ทัน

     "ไม่มีนี่คะ มัดอยู่นี่ตลอด ไม่เห็นมีใครมาเลยสักคน " หญิงสาวมีสีหน้าหวาดกลัว

     "เธอแน่ใจเหรอ?" เขาจ้องตากลมโตคู่นั้นอย่างคาดคั้น

     "ค่ะ มัดแน่ใจ" ส่วนเธอก็หลุบตาลงต่ำอย่างมีพิรุธ

     'แค่นี้ก็รู้เเล้ว' ชายหนุ่มนึกในใจ รู้สึกโกรธเธอที่โกหกเขา ความเมตตาที่เคยมีให้ในระยะหลังนี้ มลายไปหมดสิ้น เขาไม่ชอบคนที่ไม่จริงใจ !

     ชายหนุ่มจับเข้าที่ไหล่เล็ก ก่อนจะดึงตัวหญิงสาวเข้ามาประกบปาก บดจูบอย่างรุนแรง แล้วซุกใบหน้าหล่อเคล้าคลอกับซอกคอขาว ทำตัวหยามเกียรติเธออย่างไร้ความปราณี

     'เธอสมควรได้รับความเสียใจครั้งนี้ มัจฉา!'

 

 

###

 

ความคิดเห็น