หนอนเจลลี่

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แลก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.6k

ความคิดเห็น : 56

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2559 12:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แลก
แบบอักษร

 

แลก

 

            ต้นหญ้ากำลังเล่นโทรศัพท์อยู่บนรถก็เห็นหน้าฟีดของตัวเองขึ้นรูปที่แสนดีโพส เป็นรูปที่แสนดีขโมยจูบของต้นหญ้าที่ทะเล ภาพที่เห็นมันไม่เห็นหน้าเพราะหัวของแสนดีบังจนมิดเห็นแค่แขนยาวที่ถือกล้องอยู่คนสองคนที่ยืนอยู่คนตัวสูงโน้มคอลงมาพรางเอียงคอ กับผมสีน้ำตาลดำที่บังหน้าของต้นหญ้าจนมิด แต่ภาพมันก็ชวนให้จิ้นไปไกลว่ากำลังจูบกันซึ่งมันก็จริง ต้นหญ้ากดเข้าไปดูก็เห็นว่ามันเป็นภาพปกเฟสที่แสนดีเพิ่งตั้งขึ้น

            “ยิ้มอะไร” แสนดีถามขึ้นเมื่อหันมาเห็นต้นหญ้าที่กำลังยิ้มกับโทรศัพท์อยู่คนเดียว

            “ดีตั้งรูปคู่กับผมด้วยอ่ะ ดีใจจัง” ต้นหญ้าหันไปยิ้มกว้างให้กับร่างสูง

“ไม่มีใครรู้หรอว่าเป็นนาย หน้าก็ไม่เห็น”

“แต่ผรู้ แค่ผมรู้ก็พอแล้ว” ต้นหญ้ายิ้มขึ้นอย่างอารรมณ์ดีแล้วเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า แสนดีมาส่งต้นหญ้าที่พอก่อนจะขับรถออกไป แต่ยังไม่ทันที่ต้นหญ้าจะได้เข้าไปในหอก็เห็นผู้ชายสองคนเดินเข้ามาขวางตัวเองไว้

            “มีอะไรหรอครับ” ต้นหญ้าเงยหน้าถามผู้ชายสองนั้นที่เหมือนจะมีเรื่องจะคุยด้วย

            “เจ้านายผมต้องการตัวคุณ” ยังไม่ทันที่ต้นหญ้าจะได้ถามต่อก็มีคนใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดจมูกของต้นหญ้าไว้ก่อนที่สติของต้นหญ้าจะค่อยๆเลือนหายไป

            “ตื่นได้แล้ว” ต้นหญ้ารู้สึกตัวเมื่อโดนน้ำสาดใส่หน้า ร่างเล็กสะบัดหัวเล็กน้อยเพื่อให้สร่าง

            “พวกคุณเป็นใคร” ต้นห้าถามผู้ชายที่แต่งตัวในชุดหรูดูท่าทางจะไม่ใช่คนธรรมดาเพราะเขาถือปืนอยู่ในมือ แถมยังมีลูกน้องอีกสิบกว่าคน

            “ฉันชื่อโยชิมะ” โยชิมะพูดขึ้นแล้วเดินกลับไปนั่งบนเก้าอี้ของตัวเอง

            “แล้วคุณจับผมมาทำไม”

            “ฉันอยากเล่นอะไรสนุกสักหน่อย เอาเป็นว่าช่วยอยู่เงียบๆก็แล้วกัน” โยชิมะพูดขึ้นพรางยกแก้วไวน์ดื่มอย่างสบายใจ ก่อนที่จะมีผู้หญิงคนหนึ่งถูกเหวี่ยงเข้ามาในห้อง

            “ได้ตัวมาแล้วครับคุณหนู” เธอถูกเหวี่ยงลงกับพื้นจนกระโปรงถกขึ้นเห็นต้นขาด้านใน

            “หืม ไม่เบานี่หว่า” โยชิมะมองเธอด้วยสายตาเล้าโลม

            “โยชิมะ” เธอเรียกชื่อคนตรงหน้าด้วยสายตาไม่พอใจ

            “ว้าว รู้จักผมด้วยเป็นเกียจอย่างยิ่ง” โยชิมะย่อตัวลงมาก่อนจะจับมือของเธอขึ้นมาจูบเบาๆ

            “น่ารังเกียจ” เธอพูดขึ้นก่อนที่เธอจะโดนตบจนแก้มขาวขึ้นแดงเป็นรอยมือ

            “ปากเก่งสมเป็นผู้หญิงของแสนดีจริงๆนะยูนะ” ต้นหญ้ามองบทสนทนาของทั้งสองคนอย่างตั้งใจ แล้วคำว่าผู้หญิงของแสนดีนั่นคืออะไรกันแน่

            “ฉันเป็นถึงลูกสาวของซาโต้นะ อย่าลืม” เธอพูดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัวก่อนที่จะโดนตบอีกครั้งหนึ่ง

            “ฉันก็อยากรู้จริงๆว่าจะปากเก่งได้แค่ไหน ฮาชิจัดการเธอ”

            “ทำร้ายผู้หญิงแถวบ้านผมมันหน้าตัวเมีย!” ร่างเล็กตะโกนขึ้นเพื่อให้คนพวกนั้นหันมาสนใจทางต้นหญ้า

            “งั้นก็จัดการนายก็แล้วกัน” โยชิมะพูดขึ้นพร้อมกับสั่งให้ฮาชิเข้ามาใกล้ต้นหญ้า ร่างเล็กขยับหนีด้วยความกลัวก่อนที่จะโดนกระชากคอเสื้อขึ้นมาต่อยจนล้มลงไปกองกับพื้น ต้นหญ้าไม่สามารถขัดขึ้นได้เพราะโดนมัดมือทั้งสองข้างไว้ด้วยกัน

            “ปล่อยเขาโยชิมะ” ยูนะพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าต้นหญ้ากำลังโดนทำร้ายจนแก้มช้ำเป็นรอยแผล เสื้อนักศึกษาเต็มไปด้วยคราบฝุ่นแว่นตามีรอยร้าวทั้งสองเลนส์

            “ฉันจำเป็นต้องเชื่อเธอไหม” โยชิมะถามออกมาอย่างยียวน

            “ฉันขอร้อง” ยูนะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

            “ฮาชิพอแล้ว” โยชิมะหันไปสั่งฮาชิจึงยอมปล่อยต้นหญ้าแล้วลากไปนั่งพิงกำแพงไว้ ต้นหญ้ารู้สึกเจ็บไปทั้งตัวแถมแว่นตาก็ยังมีรอยร้าวเลยมองภาพได้ไม่ชัด

            “มาแล้วสินะ” โยชิมะยิ้มขึ้นเมื่อได้ยินเสียงปืนดังอยู่หน้าโกดัง ไม่นานแสนดีก็ลากผู้ชายที่มีลูกกระสุนฝังอยู่เข้ามาในโกดัง

            “ยูนะ” แสนดีมองเห็นยูนะที่ถูกมัดอยู่กับพื้นถึงต้นหญ้าจะเห็นแสนดีผ่านรอยร้าวของแว่น แต่ก็พอรู้จากสายตาว่าแสนดีกำลังโกรธ และโกรธมาก

            “แล้วไม่คิดจะทักหนุ่มน้อยคนนู้นหน่อยหรอ” โยชิมะพูดขึ้นทำให้แสนดีหันมามองต้นหญ้าก่อนจะจ่อปืนไปที่โยชิมะด้วยสายตาแข็งกร้าว แต่แสนดีมาแค่คนเดียวไม่สามารถสู้กับปืนนับสิบกระบอกได้

            “คิดดีๆนะ อย่าลืมว่าปืนมันไม่ได้จ่อที่หัวนายอย่างเดียว” โยชิมะพูดถูกเพราะตอนนี้ปืนถูกจ่อไปที่ยูนะและต้นหญ้าด้วย

            “แกต้องการอะไร” ร่างสูงพูดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ก็ยังไม่ยอมลดปืนลง

            “ก็อยู่ที่นู่นมันเหงาเลยแวะมาทักทายเพื่อนเก่าสักหน่อย”

            “ต้องการอะไรก็พูดมา”

            “ก็แค่อยากให้คนรักกันได้เจอหน้ากันก็เท่านั้น”

            “

            “ไม่คิดถึงคนรักเก่าหน่อยหรอ”

คนรักเก่าหรอ?’ ต้นหญ้าถามกับตัวเองด้วยความสงสัย นี่มันเรื่องอะไรกัน

“ถ้าแกโกรธฉันก็มาลงที่ฉันเธอไม่เกี่ยว”

“กำลังจะบอกว่าอยากได้อยู่พอดี โดนดักทางอย่างนี้ก็แย่น่ะสิ” โยชิมะพยักหน้าให้กับลูกน้องที่อยู่ข้างหลัง แสนดีถูกล็อคไว้พร้อมกับยึดปืนแล้วถูกจับให้คุกเข่าลงกับพื้น

“ปล่อยดิวะ!” แสนดีพยายามสะบัดตัวให้หลุดแต่ก็ไม่สำเร็จเพราะว่าไม่ทันระวังตัวเลยถูกจับ แถมอีกฝ่ายยังมีคนเยอะกว่า

“อย่าแตะเธอนะ!!!” แสนดีฟิวขาดเมื่อโยชิมะพยามจะลวนลามเธอโดยการถอดเสื้อคลุมเกาะอกของเธอออก

“มันก็แค่อดีตไม่ใช่หรอ หรือว่านายยังรักผู้หญิงคนนี้อยู่” คำพูดของโยชิมะเหมือนกับเอามีดมากรีดลงกลางใจของต้นหญ้าที่กำลังฟังอยู่

“จะอดีตหรือปัจจุบันมึงก็ไม่มีสิทธิ์” แสนดีจ้องออกมาด้วยสายตาที่ถ้าเกิดว่าหลุดออกไปได้โยชิมะตายแน่

“แล้วเด็กคนนั้นมันไม่สำคัญสำหรับแกเลยหรอ” โยชิมะพูดขึ้นทำให้แสนดีหันมามองที่ร่างเล็กด้วยสายตาที่เรียบเฉยเหมือนอย่างเคย

“ก็แค่คนที่กูคบอยู่แค่นั้น”

“ไม่สำคัญกับนายเลย” แสนดีมองมาที่ต้นหญ้าอีกครั้งก่อนจะหันกลับไปตอบ

“ไม่” น้ำเสียงเรียบเฉยพูดออกมาอย่างหนักแน่น ร่างเล็กอยากจะร้องไห้ออกมาแต่มันต้องไม่ใช่ตอนนี้

ปั้ง!

“โอ๊ย!” ต้นหญ้าร้องขึ้นเมื่อถูกโยชิมะยิงเข้าที่ต้นแขนขวาหนึ่งนัด มือซ้ายกุมบาดแผลนั้นด้วยความเจ็บปวด

“มึง!” แสนดีสะบัดตัวหลุดจากการจับกุมแต่ก็โดนปืนนับสิบจ่อหัวอีกครั้ง

“โกรธหรอ? แค่คนคบอยู่มึงยังโกรธขนาดนี้ แล้วถ้าเป็นผู้หญิงคนนี้มึงจะโกรธสักแค่ไหนนะ”

ปั้ง!

“ยู!” แสนดีตะโกนขึ้นด้วยความตกใจเพราะโยชิมะไม่ได้ยิงที่แขนเหมือนต้นหญ้าแต่กลับยิงไปที่หน้าท้องของเธอจนเลือดสีแดงสดไหลออกมาเปรอะพื้น

“ผู้หญิงเปื้อนเลือดนี่มันงดงามจริงๆ” โยชิมะสัมผัสที่ใบหน้าของยูนะก่อนจะสูดกลิ่นหอมจากแก้มนุ่มของเธอ

“อย่าขยับจะดีกว่า” โยชิมะเตือนเพราะกระบอกปืนยังถูกจ่ออยู่ที่ศีรษะของยูนะ ใบหน้าของเธอซีดลงอย่างเห็นได้ชัดก่อนที่จะหมดสติไปคงเป็นเพราะเสียเลือดไปเยอะ เสื้อคลุมถูกกระชากออกจนเผยให้เห็นเนินอกขาว แสนดีมองภาพนั้นด้วยสายตาที่เจ็บปวดอยากจะช่วยแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ไม่อย่างนั้นมันเป่าสมองเธอแน่

“เดี๋ยว!” ต้นหญ้าตะโกนขึ้นทำให้โยชิมะหันกลับมามอง

“ปล่อยเธอไปเถอะ” ต้นหญ้าพยายามเกลี่ยกล่อมไม่ใช่เพราะผู้หญิงคนนั้น ต้นหญ้าไม่ใช่คนดีขนาดนั้น แต่เป็นเพราะร่างสูงต่างหาก ต้นหญ้าทำทุกอย่างไปเพื่อแสนดี

“แต่ฉันกำลังมีอารมณ์นี่หน่า” ร่างเล็กสะบัดแว่นที่ใส่อยู่ให้ล่วงลงกับพื้นเผยให้เห็นใบหน้าหวานใต้หรอบแว่น

“คุณเคยลองกับผู้ชายไหม” ต้นหญ้าถามขึ้นพรางหรี่ตาลงเพราะมองเห็นใบหน้าของโยชิมะไม่ชัด

“ไม่นะ”

“แล้วคุณอยากลองไหม”

“ก็น่าสน” โยชิมะพูดขึ้นด้วยสายตาเป็นประกายเหมือนกับเด็กที่กำลังจะได้ของเล่นชิ้นใหม่

“ปล่อยเธอไป ส่วนผมจะอยู่กับคุณเอง” ร่างเล็กพูดขึ้นโยชิมะขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนจะยอมละจากยูนะแล้วเดินเข้ามาหาต้นหญ้า

“อย่าทำอะไรบ้าๆนะ!” แสนดีตะโกนมาแต่ต้นหญ้ามองไม่เห็นว่าแสนดีอยู่ส่วนไหนของโกดังเพราะไม่ได้ใส่แว่น

“ทำไม” โยชิมะย่อตัวลงตรงหน้าของต้นหญ้าแล้วถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

“เธอเสียเลือดไปเยอะมาก เธอต้องไปหาหมอ”

“ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น ฉันหมายถึงทำไมนายถึงยอมแลกตัวเองกับผู้หญิงที่ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ” โยชิมะจับคางของต้นหญ้าให้เงยขึ้นก็เห็นว่าใบหน้าหวานที่มีรอยช้ำ

“ผมไม่จำเป็นต้องบอกคุณ แต่ตอนนี้คุณต้องปล่อยเธอกับแสนดีไป” ร่างเล็กพูดออกมาอีกครั้ง

“ไหนบอกแค่ผู้หญิงไง”

“แล้วใครจะพาเธอไปโรงพยาบาลล่ะ คุณก็ถามไม่คิดอีกและ” ต้นหญ้าเถียงกลับอย่างลืมตัวทำให้โยชิมะยกยิ้มขึ้นอย่างชอบใจที่มีคนกล้าว่าเขา

“ตัวนายแลกกับผู้หญิง ส่วนชีวิตของนายแลกกับแสนดีตกลงไหม”

“ตกลง” ต้นหญ้าตอบตกลงอย่างไม่ต้องคิด ขอแค่แสนดีปลอดภัย ขอแค่แสนดีไม่ต้องเจ็บปวด ขอแค่แสนดีไม่ต้องเสียใจ ต้นหญ้าขอแค่นี้จริงๆ

“ปล่อยมันไป” โยชิมะหันไปสั่งลูกน้องของตัวเองก่อนที่พวกนั้นจะยอมลดปืนลง

“พาเธอไปโรงพยาบาลสิ” ต้นหญ้าพูดกับเงาของร่างสูงที่เห็นอยู่ไกลๆ ร่างสูงยืนนิ่งสักพักก่อนจะอุ้มยูนะเดินแล้วรีบวิ่งออกไปจากโกดัง

“มันไปแล้วนะ” เท่านี้แหละที่ต้นหญ้าต้องการที่นี้ก็ร้องไห้ได้แล้วสินะ

“นายร้องไห้หรอ” โยชิมะดูตกใจที่เห็นน้ำตาของคนตรงหน้าไหลออกมา

“เอายังไงดีครับนาย” ฮาชิถามขึ้นหลังจากเงียบอยู่นาน

“อย่างแรกคือลดกระบอกปืนลงซะ” โยชิมะหันไปสั่งลูกน้องของตัวเอง ฮาชิสั่งให้ลูกน้องลดกระบอกปืนไว้ข้างลำตัว

“ทำไมนายไม่ขอให้ตัวเองรอดล่ะ ทั้งที่นายก็บาดเจ็บ” โยชิมะลูบต้นแขนที่มีกระสุนปืนฝังอยู่ตรงต้นแขนของต้นหญ้า

“ผมไม่เป็นอะไร อยากทำอะไรกับผมก็เชิญ ก่อนที่ผมจะไม่ไหว” ต้นหญ้าตอบออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่ารู้สึกคอแห้งผากเพราะเสียเลือดไปมากเหมือนกัน

“แย่แล้วครับนาย พวกมันบุกมาแล้วเราต้องรีบหนีตอนนี้เลย” ลูกน้องของฮาชิวิ่งเข้ามาในโกดังก่อนที่เสียงปืนจะดังขึ้นหลายนัดติดๆกัน

“ฉันจะพาเขาไปด้วย” โยชิมะกำลังจะอุ้มต้นหญ้าแต่ถูกฮาชิห้ามไว้

“ไม่ได้ครับคุณหนู ถ้าเราเอาตัวเด็กนี่ไปพวกมันต้องตามล่าเราแน่”

“คุณรีบหนีไปเถอะ” ต้นหญ้าแทรกขึ้น

“แต่”

“ชีวิตของผมคุณมาเอามันได้ทุกเมื่อ”

“ผมไม่หนีไปไหนหรอก” ต้นหญ้าพูดขึ้นก่อนจะหมดสติไปตามด้วยคนที่บุกเข้ามาในโกดังจำนวนมากฮาชิยิงสะกัดให้โยชิมะหนีออกไปทางด้านหลัง

“ต้นหญ้าๆ” ร่างสูงวิ่งเข้ามาหาคนที่นอนหมดสติอยู่กับพื้นก่อนจะอุ้มขึ้นแล้วพากลับออกไปข้างนอก

“ชินโทรหาไอ้หมอเดี๋ยวนี้” แสนดีสั่งลูกน้องคนสนิทของตัวเองไปแล้วพาต้นหญ้าเข้าไปในรถลีมูนซีนคันหรู

 

“อดทนไว้นะ” ร่างสูงมองต้นหญ้าที่ตอนนี้ลมหายใจแผ่วลงเรื่อยๆ

 

 

 

เอามาลงให้แย้ววว เรื่องนี้แต่งค้างไว้หลายตอนเยยยลงได้เรื่อยๆ แต่ถ้ามีคำผิดหรือเนื้อเรื่องงงๆก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ เพราะไรท์แต่งเสร็จไปสองตอนแล้วเกิดอยากเปลี่ยนชื่อตัวละคร แล้วก็ปรับบทนิดหน่อยอาจจะไม่สอดคล้อง ยังไงถ้าเจอคำผิดหรืองงตรงไหนก็เม้นทิ้งไว้นะคะเดี๋ยวไรท์จะมมาอธิบายให้http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/18.gif

 

  ตอนแรกไรท์ไม่ได้ตั้งใจให้เนื้อเรื่องเป็นแบบนี้เลยจริงๆ คือแบบกะจะให้เดินไปแบบความรักธรรมดา แต่ดันได้ฟิลเปลี่ยนมาเป็นแนวมาเฟียซะอย่างนั้น อุ๊บบบบบบhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon00024.gif ไม่ได้สปอยเลยสักนิด 

 

                                                 กดโหวต กดถูกใจ เม้นเยอะๆนะคะhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Kikucow00005.gif

ความคิดเห็น