sanitarybag

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

man in crimson hood : ชายในเสื้อฮู้ด(2)|#10.2

ชื่อตอน : man in crimson hood : ชายในเสื้อฮู้ด(2)|#10.2

คำค้น : yaoi conan

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2559 17:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
man in crimson hood : ชายในเสื้อฮู้ด(2)|#10.2
แบบอักษร

ผมก้มมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง

6 โมงแล้ว คงต้องรีบกลับไปหาคิดก่อน
 
 
ขณะที่ผมกำลังจะตัดใจและคิดจะเดินกลับไปที่โกดังอย่างเร่งรีบ ผมก็ได้เดินชนกับผู้ชายคนนึงที่หัวมุมของตึกเข้า
 
 
"อ๊ะ! ข.. ขอโท-- เฮ้ นี่นาย?!" 
ผมกำลังจะเงยหน้าไปส่งยิ้มขอโทษขอโพยคนที่ผมเดินชน แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายคือใคร
 
 
ดอร์เชียน?
 
 
"คุณคุโด้ ชินอิจิ.." ดอร์เชียนทำหน้าแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นผมก่อนจะก้มหน้าให้เล็กน้อย ดอร์เชียนมาทำอะไรที่นี่..
"ทำไม เอ่อ นายมาอยู่นี่ได้ไง? คุณยายมาด้วยรึเปล่า" 
"ไม่ครับ ท่านหญิงไม่ได้ออกจากคฤหาสน์มานานแล้ว.. มีแค่กระผม"
"นายมาทำอะไรที่นี่ พวกเรากำลังจะกลับกันแล้วล่ะ"
ดอร์เชียนไม่ได้สบตาผมเลยตั้งแต่เริ่มคุยกัน "ท่านหญิงเห็นว่ามันเย็นแล้วเลยเป็นห่วง กระผมเลยเสนอตัวออกมาตามหาพวกคุณครับ" 
 
 
 
ผมไม่ได้ตอบอะไรไป ได้แต่จ้องมองอีกฝ่ายด้วยความไม่เข้าใจ
มันมีอะไรหลายอย่างที่แปลกนะ.. 
 
 
 
ดอร์เชียนถามผมว่าคุณหนูกับคิดอยู่ที่ไหน และคำถามนั่นก็ทำผมกลับมาสู่เหตุการณ์ปัจจุบันอีกครั้ง
 
 
"คุณหนูเป็นลมไปขณะที่เรากำลังเดินเที่ยวกันอยู่ คิดอยู่กับเธอน่ะ" ผมเลือกที่จะโกหกออกไป
 
 
ผมเดินตามหลังดอร์เชียน บอกสถานที่ของโกดังกับอีกฝ่าย และคอยสังเกตุท่าทางของเขาอยู่ข้างหลังเงียบๆ
 
 
 
เสื้อผ้าของดอร์เชียนดูยับแปลกๆโดยเฉพาะตรงแขนเสื้อ ท่าทางของเขาดูไม่ลุกลี้ลุกลนและไม่น่าสงสัยเลยแม้แต่น้อย แต่สัญชาตญาณในหัวของผมมันพร่ำบอกผมไม่หยุดว่ามีบางอย่างผิดปกติ แค่ตอนนี้ผมยังไม่แน่ใจชัดว่าบางอย่างผิดปกติมันคืออะไร 
 
 
ดอร์เชียนและผมมาถึงโกดังแล้ว ผมบอกดอร์เชียนว่าจะเข้าไปเรียกคิดให้และรีบเดินเข้าไปก่อนแบบไม่ให้น่าสงสัยที่สุด ดูเหมือนคิดจะจัดการกับระเบิดนั่นได้แล้วและพาตัวไดอาน่าลงมาชั้นล่าง ตอนนี้ไดอาน่ากำลังนอนหนุนตักหลับไม่ได้สติอยู่ที่ตักของคิด คิดเงยหน้ามาเห็นผมทำท่าจะเอ่ยถามอะไรซักอย่างกับผมแต่ก็ชะงักไปเมื่อเห็นว่าคนที่เดินตามผมมาคือดอร์เชียน 
 
 
 
"เป็นไง.. คุณหนูเป็นไงบ้าง" ผมทำเป็นวิ่งเข้ามาหาคิดและขยับเข้าไปกระซิบกับหมอนั่น "..อย่าพึ่งพูดอะไรทั้งนั้น"
 
 
 
ดอร์เชียนเดินตามหลังผมมาและทำท่าจะอุ้มคุณหนู ผมเอ่ยห้ามเขาไว้
 
 
 
"ไม่เป็นไร คิดอาสาจะพาเธอไปเอง นายรีบพาเรากลับเถอะ" 
"ห๊ะ" 
"-_-++++++++" 
"-_-;;;;;;;;;;;;;;;;;" 
 
 
 
คิดยอมแบกคุณหนูขึ้นหลังตามคำสั่งของผมไปแบบงงๆ ดอร์เชียนก็ไม่ได้ติดใจอะไรและเดินนำพวกเราไปที่ท่าน้ำแต่โดยดีโดยไม่ได้พูดอะไรซักคำ
 
 
 
ผมเดินอยู่ข้างๆคิดและจ้องมองไปที่แผ่นหลังของดอร์เชียนคิดอะไรเงียบๆอยู่คนเดียวจนคิดหันมามองผมด้วยสายตาเหมือนกำลังตั้งคำถามกับผม 
 
 
 
"อะไรของนายตั้งแต่เมื่อกี้แล้วฟะ.. แอบชอบหมอนั่นหรอ -_- "
"นายจะบ้ารึไง -_-+ " 
"งั้นมองอะไร แล้วเจ้าบ้าที่ใส่ฮู้ดเมื่อกี้นายตามจับได้มั้ย" 
"ไม่ได้.. เจ้าบ้านั่นพังแผงขายผักมากั้นฉันเอาไว้จนสะดุดล้มไปก่อน แล้วก็วิ่งหายไปไหนไม่รู้"
คิดหลุดขำออกมา
"..... หัวเราะอะไรของนาย" 
"นายเคยเล่นวิ่งไล่จับกับฉันมาตั้งกี่ครั้งไม่ยักจะเคยเห็นนายสะดุดล้มบ้างเลยนะเจ้าตัวเล็ก รู้งี้ตอนหนีฉันน่าจะพังแผงขายผักดูบ้างน้าา"
มันใช่เวลามั้ยเนี่ย -_-; 
"เจ้าตัวเล็กบ้านนายสิคิด เจ้าบ้านี่หนิ!" 
 
 
 
"งืมมมม ฉันหิวเค้กจางงงง" ไดอาน่าละเมอพึมพำออกมาอยู่บนหลังคิด พวกเราหยุดเถียงกันไปซักพักก่อนที่ผมจะเป็นฝ่ายพูดขึ้นมา
 
 
 
"เรื่องวันนี้นายอย่าพึ่งไปเล่าให้คุณยายหรือพ่อบ้านนั่นฟังก่อนนะ.. " ผมกระซิบพูดกับคิดขึ้นมาโดยที่ตายังจับจ้องอยู่ที่แผ่นหลังของดอร์เชียน ที่เดินนำไปเงียบๆเหมือนกำลังพยายามฟังที่พวกเราคุยกันอยู่
"นาย.. " คิดขมวดคิ้ว "รู้อะไรมาหรอ" 
 
 
 
ผมเลื่อนสายตามามองที่พื้นรองเท้าของดอร์เชียน คิดเห็นแบบนั้นก็เลยหันมามองตามผม
เหมือนคิดจะสังเกตุเห็นสิ่งเดียวกับผม 
 
 
 
"นายบอกนายสะดุดแผงขายผักใช่มั้ย" คิดกระซิบถามผม
"ใช่.. "
"นาย.. เจอกับหมอนั่นตอนไหน"
"หลังจากที่ฉันคลาดกับผู้ชายที่ใส่ฮู้ดนั่น บังเอิญเดินชนกัน เขาบอกเขาออกมาตามหาพวกเรา"
คิดยกยิ้มขึ้นมาน้อยๆ "เพราะแบบนี้สินะนายถึงบอกให้ฉันเงียบปากไว้น่ะ" 
 
 
 
ก่อนหน้านี้ที่ผมโดนผู้ชายที่ใส่ฮู้ดนั่นผลักแผงผักลงมากั้น ผมขอโทษแม่ค้าที่น่าสงสารคนนั้นไปและบอกจะกลับมารับผิดชอบทั้งหมดแล้วลุกขึ้นวิ่งตาม ที่พื้นมีรอยเศษมะเขือเทศตามทาง หมอนั่นคงเหยียบไปโดนและท่าทางจะเหยียบไปหลายลูกเลยด้วย มีรอยตามทางตรงไปผมเลยลองวิ่งตามรอยเท้านั่น แต่มันก็จางหายไปหลังจากนั้นได้ไม่ไกล
 
 
 
ผมยื่นแขนบังตัวคิดไว้ให้หยุดเดิน สายตาเบิกกว้างจับจ้องไปที่พื้นรองเท้าของผู้ชายตรงหน้าพวกเรา
ดอร์เชียนรู้สึกได้ว่าพวกเราหยุดเดิน หมอนั่นหยุดตาม ยืนนิ่งๆอยู่ซักพักก่อนจะค่อยๆหันมาหาเรา เป็นจังหวะเดียวกับที่ผมเลื่อนสายตาขึ้นมามองใบหน้าของเขา
 
 
 
 
ดอร์เชียนส่งยิ้มให้เรา เป็นรอยยิ้มที่ชวนขนลุก
 
 
 
 
"รีบไปกันเถอะครับ.. เดี๋ยวจะไม่ทันเรือเที่ยวสุดท้าย" 
 
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
THE END : man in crimson hood : ชายในเสื้อฮู้ด(2)|#10.2
 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}