sanitarybag

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

man in crimson hood : ชายในเสื้อฮู้ด(1)|#10.1

ชื่อตอน : man in crimson hood : ชายในเสื้อฮู้ด(1)|#10.1

คำค้น : yaoi conan

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2559 23:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
man in crimson hood : ชายในเสื้อฮู้ด(1)|#10.1
แบบอักษร

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

 
 
ผมรีบผลักตัวเจ้าบ้านั่นออกทันที คิดไม่ได้มีท่าทีตกใจอะไรเพราะกำลังตกใจกับเสียงที่ได้ยินมากกว่า คิดรีบวิ่งนำเข้าไปในห้องน้ำหญิงทันทีก่อนที่ผมจะเริ่มวิ่งตามเข้าไปบ้าง 
 
 
"ไดอาน่า! เฮ้! อยู่ในห้องนี้รึเปล่า!" คิดเคาะประตูห้องน้ำห้องนึงที่ถูกปิดอยู่ห้องเดียวรัวๆ ผมวิ่งไปผลักประตูห้องอื่นๆเพื่อหาดูเพื่อความแน่ใจอีกที แต่ทุกห้องที่ไม่ได้มีคนเข้าก็ไม่มีวี่แววของคุณหนูอยู่เลย
"ฉันว่าเราพังมันเข้าไปเลยดีกว่า" ผมหันไปบอกคิด หมอนั่นพยักหน้าให้จากนั้นเราสองคนก็ช่วยกันพังประตูเข้าไปจนสำเร็จ
 
ภายในห้องไม่ปรากฏตัวของคุณหนูหรือใครทั้งนั้นเลย แต่มันก็มีอย่างนึงที่ทำให้เราแน่ใจว่า
 
ไดอาน่าเข้าห้องน้ำห้องนี้ และถูกจับตัวไปโดยใครบางคน
ที่พังฝ้าบนเพดานเข้ามาแล้วพาตัวเธอออกไป
 
ผมกับคิดพากันวิ่งออกมาจากห้องน้ำ ในเมืองเล็กๆแบบนี้ไม่ว่าเจ้าบ้านั่นที่พาตัวเธอไปจะเป็นใคร มันไม่มีทางหนีไปไหนได้ไกลแน่ๆ 
 
"
เฮ้ เรา.. เราจะวิ่งไปมั่วๆแบบนี้ไม่ได้หรอกนะคิด!" ผมหยุดวิ่งแล้วคว้าแขนคิดเอาไว้ เราสองคนยืนหอบกันทั้งคู่ 
"โอเค.. " หมอนั่นนั่งแปะลงไปกับพื้นหญ้า ตอนนี้เราน่าจะอยู่ที่สวนสาธารณะซักที่ในเมือง ผมปาดเหงื่อที่หน้าผากของตัวเองในขณะที่คิดนั่งดึงหญ้าตรงที่ตัวเองนั่งอยู่อย่างกระวนกระวายใจ
 
 
"ฉันซื้อของมาทำบาร์บีคิววันนี้แล้วนะเธอ!" 
"แหมตื่นเต้นจังเลยนะ อย่าทานไวๆจังเลยย"
มีคู่หญิงสาววัยกลางคนสองคนกำลังเดินผ่านเรามาพอดี พวกเขาทั้งสองหันมามองเราแบบสงสัยแวบนึงตอนเดินผ่านแต่ก็ไม่ได้อะไร 
"อืมม ว่าแต่เธอเห็นผู้ชายคนนึงรึเปล่า ตอนที่เราแวะอยู่หน้าร้านขายผลไม้น่ะ"
"ฉันนึกว่าฉันมองอยู่คนเดียวนะเนี่ย.. ท่าทางน่าสงสัยจังเนอะ"
"ใช่ ดูท่าทางรีบๆ ไหนจะคนที่มากับเขาอีก ดูไม่ออกเลยว่าผู้หญิงผู้ชาย ใส่ฮู้ดไว้ทั้งตัวเลย"
"แต่ฉันว่าเป็นเด็กผู้หญิงนะ ดูเหมือนเขากำลังจะลากเธอไปที่ไหนซักแห่ง ฉันเห็นเขาจับแขนไว้แน่นมาก"
 
 
ผมหันขวับตามไปมองหญิงสาวสองคนนั้นทันที่หลังจากได้ยินประโยคนั้น
หรือว่า..
 
 
"เอ่อขอโทษนะครับ!" ผมรีบวิ่งไปดักหน้าผู้หญิงสองคนนั้น ทั้งสองร้องกรี๊ดออกมาเบาๆอย่างตกใจ
"จ.. จ๊ะ? ว่าไง.. " ผู้หญิงคนนึงในสองคนนั้นพูดขึ้นมาด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ 
"จำได้มั้ยครับว่าผู้ชายที่คุณเห็นเขาเดินไปไหน" 
 
 
"เฮ้เราจะไปไหนกันน่ะ! บอกฉันก่อนสิ!" คิดที่วิ่งตามผมต้อยๆมาตั้งแต่เมื่อกี้ตะโกนถามผมไม่หยุด ตอนนี้ผมมัวแต่วิ่งหาทางจนไม่ได้สนใจจะฟังหมอนั่นเท่าไหร่ 
"ผู้หญิงที่เดินผ่านเราไปเมื่อกี้บอกฉันว่าพวกเธอเห็นผู้ชายท่าทางน่าสงสัยคนนึง ก้มหน้าก้มตาลากคนๆนึงที่สวมฮู้ดคลุมไว้ทั้งตัวไปที่ไหนซักแห่ง" คิดตาโตมองผม 
"ไดอาน่าหรอ นายคิดว่าเป็นไดอาน่าหรอ?" 
"ฉันก็ไม่รู้" ผมขมวดคิ้วแน่น "แต่ฟังจากคำของสองคนเมื่อกี้ฉันพอจะรู้แล้วล่ะว่าคนที่นี่ไม่ค่อยจะกล้าทำอะไรเท่าไหร่ แบบว่า.. ถึงจะเจอคนที่ตกอยู่ในอันตรายก็ไม่กล้าเข้าไปช่วยหรือทำอะไรทั้งนั้น" 
"ในเมืองแบบนี้.. นายกำลังจะบอกว่าคนที่น่าสงสัยแบบนั้นไม่น่าจะเห็นได้บ่อยๆสินะ"
"ใช่ เมืองที่ไม่ค่อยมีอาชญากรรมหรือแทบจะไม่มีเลยแบบนี้น่ะ ถ้าผู้คนจะเป็นแบบนั้นมันก็ไม่แปลกหรอก"
 
 
ผู้หญิงสองคนนั้นบอกผมว่าเห็นผู้ชายคนนั้นเดินตรงไปจากร้านขายผลไม้ที่เธออยู่ก่อนจะเลี้ยวเข้าซอกตึกคลินิกรักษาสัตว์ ผมเลยถามทางไปร้านขายผลไม้ร้านนั้นจากพวกเธอทันที 
 
 
ตอนนี้ผมกับคิดมาอยู่หน้าร้านผลไม้ที่ว่าแล้ว ผมดูนาฬิกาข้อมือตัวเอง.. อะไรเนี่ยจะ 5 โมงแล้วหรอ ถ้าไม่รีบหาล่ะก็แย่แน่ๆ 
 
 
ตึกคลินิกรักษาสัตว์ตั้งอยู่ห่างออกไปจากร้านผลไม้นี้ไม่ไกลนัก คิดอาสาจะเดินนำเข้าไปในซอกตึกนั่นก่อนผมเพราะอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน ผมรีบตามหมอนั่นไปไม่ห่าง 
 
 
ข้างหลังตึกคลินิกเป็นโกดังเก็บของขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็ก คิดว่าน่าจะเป็นโกดังเก็บของนะ สภาพดูค่อนข้างเก่าและดูร้างอยู่นิดหน่อยเหมือนพึ่งร้างมาได้ไม่นานนัก ดูเป็นสถานที่ที่เด็กๆชอบนัดกันมาเพื่อพิสูจน์ความกล้ากัน 
 
 
ตอนนี้ 4 โมงจะ 50 นาทีแล้ว พวกเรารีบบุกเข้าไปอย่างไม่รอช้า ข้างในนี้มันทั้งมืดทั้งเหม็นอับ คิดแยกกับผมเพื่อไปดูชั้นบนส่วนผมก็หาอยู่ชั้นล่าง ให้ตายเถอะ ขอให้เจอเถอะนะ
 
 
"เฮ้ พ่อนักสืบ" เสียงคิดดังขึ้นมาจากชั้นบน ผมขมวดคิ้วอย่างแปลกใจและวิ่งขึ้นไปหาคิดทันที 
 
 
ภาพที่เห็นคือไดอาน่าถูกมัดอยู่ที่เสาขนาดใหญ่กลางโกดัง น่าจะถูกทำให้สลบไป
มันจะไม่ดูพิเศษอะไรเลยถ้าเอวของเธอไม่ถูกคาดด้วยระเบิดเวลาขนาดใหญ่.. 
 
 
ผมยืนกำหมัดอยู่เงียบๆ ใครมันเป็นคนทำเรื่องแบบนี้กัน 
 
 
"ฉันกู้ระเบิดได้" คิดหันมาพูดกับผม โอเค ยอมรับแล้วว่าหมอนี่ไม่ธรรมดาจริงๆด้วยแฮะ 
"โอเค งั้นฉันฝา--" ก่อนที่ผมจะพูดอะไรมากกว่านี้ สายตาผมก็เหลือบไปเห็นคนคนนึงที่บันได
 
คนที่ใส่ฮู้ดสีแดงเลือดหมูทั้งตัว
กำลังจ่อปืนมาที่คิด..
 
 
"คิดระวัง!" ผมพุ่งเข้าไปผลักคิดให้หลบกระสุนที่ยิงมาแบบพอดิบพอดี กระสุนพลาดไปโดนหน้าต่างจนแตก ผมหันไปมองคนที่ใส่ฮู้ดแดงเลือดหมูนั่นอีกครั้ง
 
 
ม่อยู่แล้ว.. 
 
 
"หนอย.. ไม่ให้หนีหรอก!" ผมรีบลุกแล้ววิ่งตามออกไปทันที ไม่ลืมที่จะตะโกนไปบอกคิดอีกครั้ง
"ฉันฝากทางนี้ด้วยนะคิด!" 
"ฮ.. เฮ้! เดี๋ยว!" คิดตะโกนไล่หลังผมมา แต่ผมไม่ได้สนใจจะฟัง 
 
 
ผมรีบวิ่งออกมาจากโกดังแล้วตามเจ้านั่นออกไป เดาว่าต้องเป็นผู้ชายคนที่หญิงสาวสองคนนั้นบอกแน่ๆ ผมวิ่งไล่หลังจนเกือบจะทันแล้ว หมอนั่นวิ่งเข้าไปในตลาดเล็กๆของเมืองที่เปิดอยู่ไม่กี่ร้านเพราะส่วนมากร้านที่นี่จะปิดก่อน 6 โมงกันทั้งนั้น ผู้ชายฮู้ดแดงหันมามองผมเป็นพักๆแล้วล้มแผงขายผักเพื่อกันผมจากเขา ผมสะดุดล้มหน้าคะมำอยู่หน้าร้าน แม่ค้าที่ยืนอยู่ตรงนั้นมองผมอย่างตกใจและกรี๊ดออกมา ผมหันไปขอโทษขอโพยเธอและลุกขึ้นจะไล่ตามไปต่อ
 
 
แต่ไม่เห็นวี่แววของผู้ชายคนนั้นแล้ว.. 
 
 
ผมวิ่งตามหาต่อไปเรื่อยๆ วิ่งเข้าไปหาทุกซอกมุมของตึก ถามคนแถวนั้นว่าเห็นใส่ฮู้ดวิ่งมาแถวนี้บ้างมั้ย ไม่มีใครเห็นผู้ชายใส่ฮู้ดที่ว่าเลยซักคน 
 
 
เจ็บใจชะมัด.. 
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
THE END : man in crimson hood : ชายในเสื้อฮู้ด(1)|#10.1
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}