ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 14

คำค้น : #ซ่อนลิขิตรัก#สิงหา#นายสิงห์#มนตรา#ใบข้าว

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ธ.ค. 2563 23:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 14
แบบอักษร

 

 

ซ่อนลิขิตรัก บทที่ 14  

 

 

 

 

" ใบข้าว! " สิงหาคำรามออกมา เขาพยายามแกะแขนของใบข้าวออก " อย่าทำแบบนี้!! " 

" ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยด้วย!! " 

" ใบข้าว!! " สิงหาตกใจผลักใบข้าวล้มไปกองอยู่ที่พื้น " เล่นบ้าๆอะไรของเธอ! " ดวงตาของสิงหาวาวโรจน์ 

" เฮ้ยๆ! ใครวะ ใครกล้าทำอะไรแบบนี้ ไอ้หมาสารเลวตัวนะ -- หนา -- นายสิงห์!! " เหมยวิ่งหน้าตาตื่นมาพร้อมกับวิทย์ มะอึก และยะขิ่น ในมือแต่ละคนถือคราด จอบ เสียมมาพร้อม ทั้งสี่ยืนมองสิงหาสลับกับใบข้าวที่นั่งอยู่ที่พื้น 

" ลุงเหมย ช่วยใบข้าวด้วย " ใบข้าวแกล้งร้องไห้ออกมา สิงหาปั้นหน้าไม่ถูกและยิ่งแย่ไปกว่าเดิมเมื่อตุลาที่นานๆทีจะลงมาตรวจความเรียบร้อยในไร่เดินเข้ามา 

" เรื่องมันเป็นยังไง สิงห์! "  

ใบข้าวกับสิงหามองหน้าตุลา " ฮือ ช่วยหนูด้วยค่ะ คะ คุณสิงห์คะ เค้า -- "  

" เล่นไม่เลิกเลยนะ  ใบข้าว! " สิงหาเข้าไปคว้าแขนของใบข้าวดึงให้เธอลุกขึ้นมา เขาจ้องเธอตาเขียว 

" สิงห์!! " ตุลาเรียกชื่อเสียงเข้ม 

" พ่อครับ อย่าไปเชื่อยัยนี่นะครับ ผมยังไม่ได้ทำอะไร ยัยนี่น่ะ -- "  

" ไปคุยที่บ้าน! " ตุลาเน้นหนักทุกคำพูด จากนั้นตุลาก็เดินกลับไปทางบ้านใหญ่มีสิงหาเดินลากใบข้าวให้เดินไปด้วยกัน สีหน้าของคนเล่นสนุกคิดแต่จะเอาสั่งสอนและเอาคืนสิงหาที่มาขโมยจูบไป จะรู้มั้ยว่าเธอกำลังไปปลุกพญามัจจุราชในตัวสิงหา เรืองกิจเกษมให้ตื่น 

" มีอะไรกันคะ คุณตุลย์ คุณสิงห์ " บุหลันถามมองตุลาทีสิงหาที แล้วเธอก็ยังมองเลยไปที่ใบข้าว " แล้วแม่หนูนี่ -- "  

" เลิกเล่นได้แล้ว ใบข้าว! " สิงหาบีบแขนของใบข้าวแน่นก่อนจะผลักเธอล้มไปที่โซฟาอย่างแรง " บอกกับทุกคนซิว่าฉันไม่ได้ทำอะไรเธอ "  

" สิงห์! หยุดเดี๋ยวนี้!! " ตุลาสั่งเสียงดัง สิงหาหันไปมองใบหน้าดุดันของคนเป็นพ่อ ยิ่งเห็นบุหลันเข้ามาห้ามเขาถึงยอมสงบลง 

" เกิดอะไรขึ้นคะ คุณสิงห์ "  

" หนูถูกลูกชายของพวกคุณข่มขืนค่ะ " ราวกับใบข้าวตะโกนมาจากอีกฟากหนึ่งของซีกโลก กว่าที่บุหลันจะเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้น 

" เมื่อกี้หนูว่าอะไรนะ!? " บุหลันถามย้ำ จู่ๆก็รู้สึกหน้ามืด หูอื้อขึ้นมากระทันหัน เธอมองใบข้าวที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่สลับสิงหาที่ยืนกอดอกสีหน้าของเขาถมึงทึง " พูดช้าๆชัดๆนะจ๊ะ "  

" หนูถูกลูกชายของพวกคุณข่มขืนค่ะ "  

" คุณบุหลัน! / คุณน้าครับ! " ทั้งตุลาและสิงหาถลาเข้าไปช่วยกันประคองบุหลันที่เป็นลมล้มทั้งยืนให้นอนลงบนโซฟา 

" ป้าเปรี้ยวครับ ขอยาดมกับยาหอมผสมน้ำอุ่นมาหน่อยครับ " สิงหาสั่งแต่ถูกบุหลันห้ามไว้ เธอพยายามพยุงตัวขึ้นมา 

" น้าไม่เป็นไรค่ะ คุณสิงห์ " เธอส่ายหัวสะบัดความมึนงงออกไป " คุยเรื่องนี้ก่อนค่ะ " บุหลันมองหญิงสาวตรงหน้า " เกิดอะไรขึ้นคะ คุณสิงห์ ทำไม -- " 

" พ่อก็ต้องการคำอธิบายนะ สิงห์ " ตุลาพูดน้ำเสียงเข้ม สิงหารู้สึกมึนตึงที่หัวไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นนี่เหมือนกัน เขามองไปที่ผู้หญิงร่างบางออละชอนที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น สิงหากัดปากแน่น 

" จะให้ฉันรับผิดชอบยังไง " เขาถาม  

" สิงห์! / คุณสิงห์! " ตุลาและบุหลันพูดอะไรไม่ออก แบบนี้ก็เท่ากับว่าสิงหาข่มขืนผู้หญิงคนนี้จริงๆน่ะซิ บุหลันรีบคว้ายาดมที่เปรี้ยวส่งให้มาดมยกใหญ่ 

ใบข้าวเงยใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาขึ้นมา เธอไม่ตอบอะไร สิงหามองแววตาของอีกฝ่ายจนฝ่ายที่ถูกมองก้มหน้าหลบวูบลง สิงหาเหยียดยิ้มไร้ความหมาย 

" ถ้างั้นก็แต่งงาน เธอคงโอเคสินะ "  

" สิงห์! / คุณสิงห์! " ตุลาและบุหลันลุกขึ้นยืนพรวดพร้อมกัน ตกใจกับสิ่งที่ลูกชายคนโตของพวกเขาพูดออกมาทั้งเปรี้ยวกับหวานก็อุทานออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ ขนาดว่าคนที่เอาแต่นั่งร้องไห้ยังหยุดร้องแล้วเงยหน้ามองสิงหาทันที 

" อะไรนะ " 

สิงหาเดินเข้าไปดึงแขนของใบข้าวขึ้นมา สองสายตาประสานกันแต่ไม่ใช่ด้วยความรู้สึกดี " ก็เธออยากให้ฉันรับผิดชอบไม่ใช่หรือไง " สิงหาถามน้ำเสียงเย็น  

ใบข้าวนิ่วหน้าเพราะรู้สึกเจ็บแปลบที่แขนข้างที่สิงหาบีบ " ใช่ ฉันต้องการให้คุณรับผิดชอบฉัน แต่ต้องไม่ใช่แบบนี้ " แววตาของใบข้าวสั่นระริก บ้ากันไปแล้ว! แต่งงานเหรอ เธอไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย เธอแค่คิดจะสั่งสอนอีตาสิงห์ก็เท่านั้น 

สิงหาเลิกคิ้วสูงมอง " อะไรของเธอ อยากให้ฉันรับผิดชอบไม่ใช่หรือไง ก็รับผิดชอบด้วยการแต่งงานแล้วไง ไม่ใช่ที่เธออยากได้เหรอ ใบข้าว " สิงหาพูดพลางเผยยิ้มหยันออกมา 

" ฉันไม่ได้อยากให้คุณรับผิดชอบด้วยการแต่งงานแบบนี้นิ " ใบข้าวร้อง เธอพยายามแกะมือของสิงหาออก " ฉันแค่อยากให้คุณขอโทษฉันก็เท่านั้น " 

สิงหาแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน " แต่ฉันอยากนิ พ่อกับคุณน้าก็เห็นด้วยใช่มั้ยถ้าผมจะแสดงความเป็นลูกผู้ชายและรับผิดชอบกับเรื่องนี้ด้วยการแต่งงาน " สิงหาหันไปทางตุลากับบุหลันที่ยังดูตั้งตัวไม่ติดกับสิ่งที่เกิดขึ้น 

" ก็ -- " ตุลาไม่เข้าใจว่าลูกชายต้องการจะทำอะไร เมื่อกี้ก็ปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่ได้ทำแต่ตอนนี้กลับมาพูดว่าจะแสดงความรับผิดชอบด้วยการแต่งงาน " ถ้าสิงห์ต้องการแบบนั้น พ่อจะไม่ขัด แต่ขอให้คิดรอบคอบ คิดให้ดี คิดหนักๆ " ตุลาเอ่ยปากเตือน " เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องจะเอามาล้อเล่นนะ สิงห์ "  

" จริงด้วยค่ะ คุณสิงห์ การแต่งงานไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาล้อเล่นกันนะคะ " บุหลันหันไปมองใบข้าว " ตรวจสอบให้แน่ใจก่อนดีกว่ามั้ยคะ ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า "  

" จริงอย่างที่คุณน้าของคุณว่านะ คุณสิงห์ -- ฉันอาจจะวู่วามไปหน่อยเลยพูดออกไปแบบนั้น " ใบข้าวพยักหน้าเห็นด้วย " คุณไม่ได้ -- อือ อือ " 

สิงหายกมือปิดปากใบข้าวทันที " อย่าเปลี่ยนใจสิ อยากเล่นแบบนี้กับฉันไม่ใช่หรือไง " สิงหายิ้มเหี้ยม " ฉันจะยอมเล่นกับเธอเองนะ ใบข้าว " ใบข้าวถลึงตาใส่ เธอส่ายหน้าส่งสายตาไปทางตุลาและบุหลันราวกับจะบอกพวกเขาว่าอย่าตกลงเด็ดขาด 

" พ่อไม่ได้รังเกียจแม่หนูนั่นนะ แต่จะแต่งงานทั้งที เราก็ต้องรู้จักอีกฝ่ายให้มาก นี่อะไรเป็นลูกเต้าเหล่าใครก็ไม่รู้เป็นใครมาจากไหนก็ไม่รู้ สิงห์คิดดีแล้วใช่มั้ย " ตุลาเอ่ยถามสิงหาอีกครั้ง 

" ยกเลิกเถอะค่ะ คุณสิงห์ " บุหลันร้องสีหน้าเคร่งเครียด หลายวันมานี้เธอแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในบ้านเรืองกิจเกษม จู่ๆก็มีผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้มาพูดว่าถูกสิงหาข่มขืนจะให้รับผิดชอบ " น้าว่ามันไม่ชอบมาพากล อย่างน้อยก็พาไปตรวจร่างกายก็ได้ค่ะ จะได้รู้กันไปเลยว่าถูกคุณสิงห์ทำเรื่องน่าบัดสีจริงๆมั้ย " 

ตุลาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย พวกเขามองสิงหา " ผมตัดสินใจไปแล้วครับ พ่อ คุณน้า " 

" แต่ก็ยกเลิกได้นิคะ " บุหลันร้องไม่เข้าใจเรื่องที่เกิด เธอกำลังจะอ้าปากพูดแต่ถูกตุลาจับมือแล้วส่งสายตาห้าม 

" สิงห์กำลังคิดอะไรอยู่ " ตุลาถาม 

" ผมแค่อยากให้ใบข้าวอยู่ใกล้ตัวผมที่สุด " สิงหาตอบมองตุลากับบุหลันที่ดูยังไม่เข้าใจความหมายของลูกชายตัวเอง " จากนี้ไปผมอยากให้พ่อกับคุณน้าปฏิบัติต่อเธอเหมือนสมาชิกในครอบครัวได้มั้ยครับ "  

บุหลันถอนหายใจอย่างหมดหนทาง ตุลายกมือขึ้นนวดคลึงตรงหว่างคิ้วตัวเอง " ถ้าลูกตัดสินใจแล้ว พวกเราจะไม่ขัดและจะสนับสนุนให้ลูกทำในสิ่งที่ถูกต้อง แต่พ่อหวังว่าลูกจะรู้ว่าลูกกำลังทำอะไรอยู่ "  

" ครับ พ่อ "  

ข่าวการแต่งงานแบบสายฟ้าแล่บของสิงหาและใบข้าวเกิดขึ้นแบบไม่มีใครทันได้รู้เรื่องว่าอะไรไปมายังไง งานแต่งจัดขึ้นเป็นการภายในมีเพียงการผูกข้อไม้ข้อมือ และทานข้าวร่วมกันในครอบครัวซึ่งเป็นเรื่องปกติที่ทำกันประจำอยู่แล้ว ใบข้าวอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกหลังจากตัวเองเกิดเล่นพิเรนทร์ไปแบบนั้น มาถึงตอนนี้เธอต้องกลายเป็นปลาหมอตายเพราะปากเข้าพิธีแต่งงานกับสิงหาไปอย่างจำยอม 

" ถ้าเธอกลับคำพูดล่ะก็ ฉันจะจับเธอส่งตำรวจ ดูสิว่าพ่อกับแม่เธอจะคิดยังไงกับยัยเด็กเลี้ยงแกะอย่างเธอ! " สิงหาขู่ จ้องใบข้าวอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ 

" คุณสิงห์ คุณอย่าทำแบบนี้เลยนะ ฉันไม่ได้อยากให้เรื่องนี้มันเกิดขึ้นเลยจริงๆ " ใบข้าวอ้อนวอนอย่างรู้สึกผิด " คุณเองก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับฉัน ทำไมเราไม่มาทำข้อตกลงกันใหม่ล่ะ ฉันจะเข้าไปกราบเท้าขอโทษคุณพ่อกับคุณน้าของคุณเองว่าฉันโกหก คุณไม่ได้ทำอะไรฉันเลย ส่วนคุณก็จะได้ไม่ต้องแต่งงานด้วยไง "  

" สายไปแล้ว ใบข้าว " สิงหาคำรามกรอด " ตอนฉันขอให้เธอเลิกเล่น เธอไม่เลิกเอง ตอนนี้ฉันจะเล่นบ้าง เธอก็อย่าพึ่งเลิกเล่นล่ะ "  

ใบข้าวนั่งมองไปรอบๆห้องนอนใหม่ของเธอที่เธอพึ่งเข้ามาอยู่คืนนี้เป็นคืนแรก ใบข้าวกอดตัวเองรู้สึกหนาวสะท้านเยือกกับเหตุการณ์ที่พลิกกลับตัลปัตรแบบหน้ามือเป็นหลังมือ เธอก่อนจะก้มหน้าซุกลงฝ่ามือตัวอองแล้วร้องกรี๊ดออกมา 

" กรี๊ด!ใบข้าว เธอมันปัญญาอ่อนแท้ๆ ทำอะไรถึงไม่คิดก่อน ~ ฮือ "  

" ฮึ! ด่าตัวเองก็เป็นเหรอ "  

ใบข้าวหันขวับกลับไปที่ประตูห้องน้ำ พญามัจจุราช จอมโหด นายสิงห์ หรืออะไรก็ช่างยืนพิงที่วงกบประตูมองมาที่เธอ เขาเผยรอยยิ้มหยัน ใบข้าวเม้มปากแน่น 

" ไปอาบน้ำสิ "  สิงหากระโดดขึ้นเตียงมองใบข้าวที่นั่งอยู่บนโซฟา " จะได้มานอนกัน " สิงหาตบเตียงพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาใบข้าวขนลุกที่หลังคอ 

" นอนไปคนเดียวเหอะ! " ใบข้าวแหวใส่ " ฉันจะไปนอนข้างนอก " เธอลุกไปที่ประตูพยายามดึงประตูบานเลื่อนให้เปิดออก 

" คืนนี้เธอออกจากห้องนี้ไปไม่ได้หรอกนะ ใบข้าว " สิงหาว่าสีหน้าบอกได้เลยว่าเขากำลังสนุกเต็มขั้น สิงหาชูพวกกุญแจชึ้นมาให้เธอดู 

" แล้วนี่คุณจะล็อคประตูทำไม! มาเปิดเดี๋ยวนี้เลยนะ คุณสิงห์ -- ฉันจะออกไปนอนข้างนอก " ใบข้าวสั่ง แต่สิงหากลับเมินเขานอนเกลือกกลิ้งไปมา 

" เฮ้อ ~ เตียงนุ่มจังเลย ผ้าห่มก็ห้อมหอม คุณน้านี่ใจดีจัง พอรู้ว่าต้องนอนกับภรรยาเลยจัดแจงซักผ้าห่มเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้ใหม่หมดเลย " สิงหายันตัวลุกขึ้นใช้แขนข้างหนึ่งเท้าไว้ " ไปอาบน้ำเร็วๆ ใบข้าว เราจะได้มาเข้าหอกัน " 

" คุณสิงห์! " ใบข้าวร้องกระทืบเท้าไปมา สิงหาก็ร้องแต่ร้องลั้ลลานอนกลิ้งไปมาอย่างสบายอารมณ์ ใบข้าวกรี๊ดออกมาก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าตัวเองแล้วเดินกระทืบเท้าเข้าไปอาบน้ำอย่างจำยอม สิงหาพ่นลมฮึออกมาเขาขยับลุกขึ้นมานั่งมองสายสิญจน์ที่ข้อมือที่มาจากงานแต่งของตัวเอง " แต่งงาน " ตอนนี้สิงหาเองก็บอกตัวเองไม่ได้ว่าทำไมเรื่องถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ 

ใบข้าวมองตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่ในห้องน้ำของสิงหาที่ดูสะอาดสะอ้านเรียบร้อยจนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นห้องน้ำของผู้ชายไร้สามัญสำนึกอย่างสิงหา ใบข้าวหวีผมให้ตัวเองสายตามองสายสิญจน์ที่ข้อมือ  

" โชคชะตานำพาให้ทั้งคู่มาพันผูก ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ก็ขอให้ต่อจากนี้ผูกพันกันด้วยความเข้าใจและความรักนะ " 

ใบข้าวลดมือยกมือขึ้นกุมข้อมือตัวเองไว้ ในงานแต่งที่เรียบง่ายและอบอุ่นนั่นทำให้ใบข้าวเผลออินกับบรรยากาศจนเธอเกือบจะร้องไห้ออกมา กว่าที่ใบข้าวจะออกจากห้องน้ำสิงหาก็นอนหลับไปแล้ว ใบข้าวเดินเข้าไปที่เตียงช้าๆ พลางชะเง้อคอมองเจ้าของร่างสูงที่กำลังหลับสนิท 

" คุณสิงห์ " ใบข้าวเรียก ไม่มีเสียงตอบรับจากสิงหา ใบข้าวเห็นกุญแจวางอยู่บนเตียงข้างหมอนของสิงหา เธอขยับเข้าไปใกล้เตียงอีกหน่อยอยากให้แน่ใจว่าสิงหาหลับแล้วจริงๆ " คุณสิงห์ " เธอเผยยิ้มออกมาพอแน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายหลับไม่รู้เรื่อง ใบข้าวเอื้อมมือออกไปหยิบกุญแจอย่างช้าๆ ปลายนิ้วสัมผัสกุญแจได้เธอก็คว้าขึ้นมาอย่างรวดเร็วแต่ยังเร็วไม่เท่าคนที่แกล้งหลับ 

สิงหาคว้าข้อมือใบข้าวไว้แล้วขยับลุกขึ้นนั่ง " เป็นเด็กเลี้ยงแกะไม่พอยังเป็นหมาป่าขี้ขโมยอีกเหรอ "  

" ไม่ใช่สักหน่อย " ใบข้าวรีบปล่อยกุญแจทิ้ง เธอพยายามดึงมือกลับแต่สิงหาจับไว้แน่น เธออยากไปให้ห่างจากสิงหาไม่อยากอยู่กับเขาสองคนในห้องนี้ " คุณสิงห์ ปล่อยมือ! "  

สิงหาเห็นอาการลนลานของใบข้าวเลยแกล้งต่อ เขากระตุกแขนเธอเบาๆ จนใบข้าวเซถลาล้มใส่สิงหา 

" ว้าย! " ใบข้าวเผลอหลุดร้องกรี๊ดออกมารีบผุดลุกออกจากตัวของสิงหา แต่เขาไม่ปล่อยให้เธอหนีแขนข้างหนึ่งเกี่ยวเอวเธอไว้บังคับให้เธอนั่งอยู่บนตักของเขา " คุณสิงห์ ปล่อยนะ ฉันจะไปนอน " ใบข้าวดิ้นขลุกขลัก 

" ก็นอนเตียงเดียวกันนี่ไง " 

" ไม่เอา! ฉันจะนอนที่พื้น ฉันไม่นอนเตียงเดียวกับคุณเด็ดขาด! " ใบข้าวพยายามลุกขึ้นแต่เพราะสิงหาล็อคตัวเธอไว้เธอเลยลุกไม่ได้ " คุณสิงห์! " 

" ที่พื้นมันแข็ง เธอนอนไม่ได้หรอกนะ ใบข้าว -- นอนที่เตียงนั่นแหละ " สิงหาทอดสายตามองใบข้าว เธอเม้มปาก 

" คุณจะนอนพื้นแทนฉันหรือไง " 

สิงหาหัวเราะออกมา " เธอนี่ไม่ลดราวาศอกกับฉันเลยนะ " ใบข้าวกอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างไว้ตัว สิงหานั่งมองผู้หญิงตรงหน้าเขา เธอทั้งเย่อหยิ่ง ปากร้าย วีน เหวี่ยง เอาแต่ใจ ช่าง -- สิงหาเผลอเม้มปากตัวเองเหมือนใจของเขาลอยออกไปอย่างไม่ทันรู้ตัว  

" ใบข้าว " สิงหาเรียก น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่สุดตั้งแต่ที่ใบข้าวเข้ามาอยู่ในไร่เรืองกิจเกษม  

" อะไร! " 

ห้วน สั้นเหลือเกิน สิงหาแค่นยิ้มตอนที่อีกฝ่ายตอบรับเขา " การแต่งงานของเราวันนี้ เราต่างก็รู้ดีว่ามันเกิดขึ้นเพราะอะไร " 

" ฉันรู้หรอกน่า! "  

" ฟังให้จบแล้วค่อยเถียง " สิงหาหมั่นไส้บีบแกล้งบีบที่แก้มของใบข้าว 

" คุณสิงห์! " 

" ฉันจะบอกเธอว่าเธอสวมแหวนแต่งงานของแม่ฉันอยู่ แหวนที่นิ้วเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักของพ่อกับแม่เพราะอย่างนั้นจะทำอะไรก็ขอให้คิดถึงคุณค่าแหวนบนนิ้วเธอด้วย " สิงหาปล่อยมือที่แก้มของใบข้าวออกก่อนจะยกเธอลงจากตักของเขา แล้วลุกขึ้นยืน 

" คุณจะไปไหน " ใบข้าวหลุดปากถาม มองสิงหาเดินไปที่ประตู 

" ไปนอนอีกห้องหนึ่งน่ะสิ ฉันให้พี่แตงช่วยจัดห้องไว้แล้ว " สิงหาตอบ " ส่วนห้องฉันตั้งแต่คืนนี้ไปก็เป็นของเธอ "  

ใบข้าวมองสิงหาที่เดินออกจากห้องไปด้วยความงุนงง เธอทิ้งตัวลงนอนบนเตียงที่สิงหาโม้ว่านุ่มมันก็นุ่มอย่างที่อีตาสิงห์บ้านั่นพูดแหละ ใบข้าวคิดถึงคำพูดเมื่อกี้ของสิงหาพลางยกมือข้างซ้ายขึ้นมามองแหวนทองประดับเพชรเม็ดเล็กแบบที่แม่ของเธอ คุณหญิงณัชชามาเห็นจะต้องพูดว่าเท่าขี้มดแน่ๆ 'แหวนที่เต็มเปี่ยมไปด้วความรักของพ่อกับแม่'  

'คุณแม่ที่แท้จริงของสิงหา กับน้องๆสองคนน่ะเหรอ' ใบข้าวฟังป้าขวัญหน่วยข่าวประจำไร่เรืองกิจเกษมเล่าให้ฟังว่า คุณบุหลันคือภรรยาคนที่สองของคุณตุลาหลังจากที่ภรรยาคนแรกจากไปได้ห้าปี อันที่จริงคุณตุลาตั้งใจจะครองตัวโสดเพราะยังคงรักและอาลัยคุณอัปสรภรรยาคนแรกอยู่  

แต่เพราะความดีและการเอาใจใส่ทั้งตัวเขาและลูกๆทั้งสามจึงทำให้คุณตุลาตัดสินใจแต่งงานใหม่กับคุณบุหลันผู้หญิงที่เป็นพี่เลี้ยงตั้งแต่สิงหาเกิด ความรักความผูกพันธ์ทำให้เด็กทั้งสามคนไม่เคยคิดรังเกียจแม่เลี้ยงคนใหม่ของพวกเขาและยินดีที่จะให้พ่อของพวกเขาแต่งงานกับคุณบุหลัน แถมคุณบุหลันเองก็ยังเจียมเนื้อเจียมตัวไม่ต้องการให้เด็กทั้งสามแห่งบ้านเรืองกิจเกษมเรียกเธอว่าแม่ด้วย 

" หนูจะมีความรักแบบที่คุณแม่มีได้หรือเปล่าคะ คุณแม่อัปสร " 

 

 

********* 

ส่งท้ายปีกันด้วย ความเล่นพิเรนทร์ของใบข้าวที่สุดท้ายแล้วต้องเผชิญอาการตายเพราะปากตัวเองแท้ๆ เลยต้องมาแต่งงานกับสิงหาจริงๆ ในเมื่อน้องเล่นไม่เลิกพี่เลยจัดให้ ฮ่าๆๆ 

ปีหน้ามาตามติดชีวิตคู่ข้าวใหม่ปลามันคู่นี้กันนะคะว่าจะออกมารสชาติไหนกัน และยังเรื่องราวที่ยังเป็นปมปริศนาอยู่ มาเอาใจช่วยกันค่ะ 

ไรท์ขออวยพรให้รี้ดที่น่ารักทุกคน มีเงินมีทอง จับจ่ายใช้สอยกันไม่ขาดมือ ขอให้สุขภาพกายใจแข็งแรงพร้อมรับปีใหม่ที่จะเป๊ะปังไปตลอดทั้งปี การงานราบรื่นไม่ติดขัด ขอให้มีแต่ฟาร์มสุข และอยู่เป็นกำลังใจให้กันอย่างนี้ไปด้วยกันตลอดน้า 

ตลอดที่ผ่านมาขอขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม ทุกการอคอย และทุกความเห็นอย่างมากนะคะ 

 

เจอกันปีหน้าฟ้าใหม่จ้า เย้ๆๆ  

ความคิดเห็น