ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

tinyS▴ ข่าวร้ายก่อนฝึกงาน? 2/3 (ติดนม-///-)

ชื่อตอน : tinyS▴ ข่าวร้ายก่อนฝึกงาน? 2/3 (ติดนม-///-)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 104

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2564 09:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
tinyS▴ ข่าวร้ายก่อนฝึกงาน? 2/3 (ติดนม-///-)
แบบอักษร

 

tinyS

 

ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังในเขตงามวงศ์วาน แหล่งท่องเที่ยวขนาดใหญ่สมกับเป็นสถานที่รวมตัวของผู้คนทุกเพศทุกวัย ที่แห่งนี้พร้อมสำหรับการอำนวยความสะดวกบนพื้นฐานความต้องการของลูกค้า ทั้งผู้ที่ต้องการหาร้านเสื้อผ้าทันสมัย ร้านอาหารอร่อยถูกปาก...และคลินิกเสริมความงามชื่อดัง

"คุณธัสจ๊ะ ไอ้จอสบอกว่าให้ไม้มาคุยกับคุณธัส..."

"ครับ? มีเรื่องอะไรหรอครับ"

"เทอมหน้า ไม้ต้องไปฝึกงานจ้ะ แต่ยังไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนเลย..."

"........." คนฟังอย่างคุณธัสพยักหน้าอย่างเงียบๆ รอให้เธอพูดต่อ

"ไม้กะว่าจะกลับไปจันดีมั้ยจ๊ะ"

น้ำเสียงมีชีวิตชีวาของไอ้ไม้ถามขึ้น เธอวางแผนไว้คร่าวๆ ว่าอยากกลับไปเฝ้าเจ้าพวกหมาน้อยด้วยการหาสถานที่ฝึกงานที่จังหวัดบ้านเกิดของเธอ เพราะแถวนั้นมีสาขาย่อยของบริษัทผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรยักษ์ใหญ่หลายเจ้าที่เปิดแย่งลูกค้าและแข่งราคากันเต็มไปหมด

อีกทั้งเด็กชาวสวนอย่างเธอยิ่งอยู่กรุงเทพนานขึ้นก็ยิ่งเบื่อ ที่นี่เป็นเมืองหลวงที่มีแต่ฝุ่นมากมาย สูดดมเข้าไปร่างกายก็เป็นภูมิแพ้อย่างที่พี่ป้างแกได้กล่าวไว้ไม่ผิด การจราจลก็ติดขัดจนเสียเวลาชีวิตไปเกือบทั้งวัน สู้เธอเอาเวลารถติดไปช่วยพ่อดูแลสวนยังดีเสียกว่า

...และแน่นอนว่าคนที่กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอย่างไอ้ไม้ ก็ยังไม่ทันสังเกตเห็นสายตาตกใจของชายหนุ่มข้างตัวอีกตามเคย

"...แต่ผมว่าเรื่องนี้ค่อนข้างใหญ่...ไว้เราค่อยกลับไปคุยที่ห้องนะครับ"

"อ้อ โอเคจ้ะ"

ไอ้ไม้พยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย เห็นด้วยกับประโยคที่ผัวรักแนะนำ ร่างเล็กค่อยๆ ทิ้งตัวเลื้อยไปซบแขนแกร่งพร้อมสูดดมกลิ่นตัวหอมๆ ในขณะที่เธอกำลังเล่นเกมส์ในไอแพดของเขา เพื่อฆ่าเวลาอยู่ใน 'คลินิกเสริมความงาม'

จนถึงตอนนี้เธอและคุณธัสนั่งเล่นเรื่อยเปื่อยอยู่ในคลินิกแห่งนี้มาเกือบชั่วโมงกว่าแล้ว คาดว่าคงเป็นธรรมดาในช่วงเย็นวันเสาร์ที่จะมีผู้คนมาใช้บริการเยอะกว่าปกติ ซึ่งตัวเธอนั้นเคยชินกับการรอคอยเช่นนี้แล้ว เพราะต้องมาเป็นเพื่อนผัวรักที่มักจะมาใช้บริการเสริมหล่อที่นี่เป็นประจำทุกเดือน

"...ไม้หิวข้าวไหมครับ เราไปทานข้าวกันก่อนเถอะนะ..."

"ไม่เป็นไร ใกล้ถึงคิวคุณธัสแล้วนี่ ไม้รอได้จ้ะ"

"แน่ใจนะครับ ผมได้ยินเสียงท้องไม้ร้องหลายรอบแล้วนะ"

"แน่ใจสิคุณ อดข้าวก็ยอมจ้ะ ไม้อยากให้ผัวขาวไวๆ "

"หึหึ...ครับๆ ขอบคุณครับเด็กดี"

พูดจบคุณธัสก็ค่อยๆ หอมศีรษะคนรักด้วยความเอ็นดู ใบหน้าหล่อเหลาตอนนี้มีแต่รอยยิ้ม ตาคมมองคนตัวเล็กที่นั่งเล่นเกมส์ Ninja fruit อยู่ข้างๆ พลางยื่นมือไปช่วยหั่นผลไม้ที่โผล่ขึ้นจากขอบหน้าจอเป็นระยะ

เขาอยากขอบคุณเธอเหลือเกินที่เสียเวลามารอเป็นเพื่อนเขา เนื่องจากตั้งแต่กลับไปบ้านเกิดของเธอเมื่ออาทิตย์ก่อน ชายหนุ่มรู้สึกได้ว่าสีผิวของตนเอง 'คล้ำขึ้น' จากเดิมอย่างเห็นได้ชัด อาจจะเป็นเพราะตอนที่เขาดื้อดึงขอติดตามเธอเข้าไปในสวนทั้งที่เขาแต่งกายยังไม่พร้อม เธอจึงพยายามบอกให้เขาหลบแดดอยู่ในร่มอยู่หลายครั้ง

และในที่สุด...

คนรักของเขาก็สังเกตถึงการเปลี่ยนแปลงของสีผิวเขาเข้าจนได้

'คุณธัสเข้มขึ้นปะจ๊ะ...'

'ครับ ขอโทษนะคนดี ผิวคล้ำแดดจนได้'

'...อ่่า เสียดายผิวขาวๆ'

'ไม่กี่วันก็จะปกติแล้วครับ...ขอเวลาหน่อยนะ'

วินาทีที่ได้ยินคนรักเอ่ยทัก คุณธัสจำแววตา 'เสียดาย' ของเธอได้ดี มันแสดงความผิดหวังและตัดพ้อออกมาชัดเจน ทำเอาคนคิดมากรู้สึกว่าตนเองกำลังทำเรื่องผิดพลาดที่ปล่อยเนื้อปล่อยตัวจนทำให้ร่างกายนี้ไม่สมบรูณ์อีกครั้ง...

'แย่จริงๆ...'

ชายหนุ่มรู้ดีว่าคนตัวเล็กชอบผิวขาวๆ ของเขาแค่ไหน ดังนั้นจากเดิมที่คิดไว้ว่าจะรอไปคลินิกตามคอร์สที่ได้ Booking ไว้เดือนละครั้งในอีก 2 อาทิตย์หน้า เขาจึงได้โทรเปลี่ยนแปลงเวลานัดเพื่อขอเร่งฉีดผิวล่วงหน้าทันที

 

"...อะ...เอ่อ คุณเมธัสคะ..."

ในระหว่างที่รอมาพักใหญ่ จู่ๆ พนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์ก็เดินมาเรียกชื่อคุณธัส

"ครับ ถึงคิวแล้วหรอครับ"

"ยังค่ะคุณเมธัส คือว่าแอนขอรบกวนเวลาสักครู่ได้มั้ยคะ..."

"ครับ?... เชิญพูดมาได้เลยครับ"

"คือแอนอยากรบกวนถ่ายรูปคุณเมธัสไว้รีวิวคลินิกในช่องทางออนไลน์ต่างๆ หนะค่ะ แต่ไม่ได้ถ่ายเฉยๆ นะคะ แอนจะแถมทรีตเม้นต์หน้าใสให้ 1 เซ็ตค่ะ..."

"...ไม่เป็นไรครับ ผมไม่สะดวกครับ" คนมีมารยาทยิ้มตอบกลับพนักงานสาวที่ยื่นข้อเสนอให้เขา

...แต่นั่นกลับทำเอาเธอกลับเขินอาย ลนลานจนสมองรีบสั่งให้พูดคะยั้นคะยอหนุ่มหล่อตรงหน้าอีกครั้ง

"ระ หรือจะเป็น Made collagen ก็ได้นะคะ"

"ไม่ครับ ...ขอบคุณนะครับ"

คุณธัสไม่อ้อมค้อม เขาปฏิเสธพนักงานสาวที่ปฏิบัติงานตามหน้าที่ของเธอ ก่อนจะกล่าวขอบคุณเพื่อตัดจบประโยคสนทนาซ้ำซาก...

เพราะเธอไม่ใช่คนแรกที่มายื่นข้อเสนอให้เขารีวิวคลินิกลงโซเชียลให้แบบนี้

"...อ่อค่ะ แอนขอโทษที่รบกวนเวลานะคะ"

'หยิ่งจริงๆ...ดีแต่หน้าตาแหละวะ' พนักงานสาวที่ถูกปฏิเสธคิดต่อว่าชายหนุ่มในใจ ก่อนเธอจะหันหลังกลับไปด้วยใบหน้าบึ้งตึง ราวกับถูกคนที่ 'ดีแต่หน้าตา' ไม่รับรักอย่างไรอย่างนั้น

...และแน่นอนว่าไม่พ้นสายตาของคุณธัสอีกเช่นเคย

"น่าเสียออกคุณ ทำฟรีเลยนะจ๊ะ" ไอ้ไม้ที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่ข้างๆ ออกปากบ่นเสียดายแทนผัวรัก

"แค่ IPL กับฉีดผิวก็นานแล้วครับ เดี๋ยวจะมีคนโมโหหิวเอาหน่ะสิ..."

เสียงทุ้มไม่พูดเปล่า เขาหัวเราะพลางยกมือแกล้งถูแก้มยุ้ยๆ ของคนรักไปด้วย ไอ้ไม้ก็ไม่ได้ปฏิเสธข้อกล่าวหา แถมเธอยังยอมรับว่ามีอาการหิวเป็นนัยๆ ด้วยการงับข้อมือหอมๆ ของเขาอีกด้วย

'กินคุณธัสนี่แหละ!' ไอ้ไม้คิด

"แง่มๆๆ นี่แหน่ะๆๆ"

"หึหึ กัดแรงๆ ได้เลยครับตัวแสบ"

และแน่นอนว่าความรุนแรงทำอะไรเขาไม่ได้ ชายหนุ่มมีเพียงการเชิญชวนและยิ้มอ่อนให้เธออีกครั้ง

 

อีก 15 นาทีต่อมาก็ถึงคิวของคุณธัส เขาละสายตาจากคนตัวเล็ก ก่อนจะเดินตามพนักงานหญิงเข้าไปห้องทรีตเม้นต์ด้วยใบหน้าแน่นิ่งขรึมไร้รอยยิ้ม...

...ซึ่งเป็น "Defence mechanism" ตามปกติที่เขามักจะตอบสนองออกมาป้องกันตัวเอง โดยกลไกป้องกันนี้จะเกิดขึ้นในสถานการณ์ที่เขาต้องการความเป็นส่วนตัวจากคนแปลกหน้า

ตั้งแต่เด็กจนโตมักมีแต่ผู้คนชื่นชมรูปร่างหน้าตาของเขา 'ซ้ำๆ ซากๆ' บ้างก็แอบหัวเราะซุบซิบ

'...คิดว่าตัวเขาไม่ได้ยินรึไง?'

ตลอดจนได้สิทธิ์พิเศษจากสังคมที่เขาไม่เคยต้องการมันสักครั้ง ที่ผ่านมาเขาจะสังเกตเห็นสายตาของคนรอบข้างที่พาลหมั่นไส้ทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลยด้วยซ้ำ

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาได้รับมาครึ่งค่อนชีวิต มันจึงได้หลอมรวมกันจนเกิดเป็นบุคลิกที่คนภายนอกมักตัดสินว่าเขา 'หยิ่ง'

'ทำไมล่ะ...'

ทำไมเขาต้องแคร์ความรู้สึกของคนที่ตัดสินเขาเพียงหน้าตาด้วยล่ะ? เขาไม่ใช่สิ่งของในตู้โชว์ หรือเกิดมาให้ใครประเมินเสียหน่อย หน้าตาของเขาเพียงไปตรงกับคำกัดความของคำว่า 'หล่อ' เท่านั้นเอง...

"เอ่อ ฉีด IV ก่อนนะคะลูกค้า เครื่อง IPL ยังไม่ว่างค่ะ" พนักงานบอกกับชายหนุ่มในห้อง เธอบีบเสียงเล็กน่ารักเนื่องจากรู้สึกเคอะเขินที่อยู่กับเขาเพียง 2 ต่อ 2 ในห้องทรีตเม้นท์

"ครับ"

ได้ยินดังนั้น คุณธัสจึงนอนรับวิตามินบำรุงผิวเข้าสู่ร่างกายอย่างเงียบๆ พลางหลับตาคู่สวยปิดรับภาพที่หญิงสาวในห้องส่งยิ้มมีกรุ้มกริ่มมาให้ตน

 

23:34 น.

"สวัสดีครับวิทย์ ผมมีเรื่องมารบกวนวิทย์หน่อย...สะดวกคุยมั้ย"

"ว่ามาเลยครับคุณชายธัส"

"บริษัทที่วิทย์ดูแลแทนคุณพ่อ นี่อยู่แถวไหนหรอครับ"

"ตอนนี้มีสองสาขา...จตุจักรกับรามอินทรา...ทำไมวะ จะฝากเด็กให้มาฝึกงานหรอครับ"

"อืมครับ ไม้ต้องฝึกงานแล้ว ผมอยากให้เขาอยู่แถวๆ นี้"

"งั้นจตุจักรก็ได้ ขับรถจากมอประมาณ 15 นาทีถ้ารถไม่ติดนะ...มีรถตู้ขับผ่านด้วยนะ"

"ดีเลยครับ ขอชื่อบริษัทหน่อยสิ"

"Progessive agriculture หาใน Google ได้เลยครับคุณ" วิทย์เว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "ผมว่าแล้ววันหนึ่งคุณต้องให้น้องไม้มาฝึกงานกับผม ถ้าซื้อหวยคงถูกไปแล้ว"

"โชคดีเหมือนกันครับที่บริษัทของวิทย์เกี่ยวกับด้านนี้"

"ฮ่่าฮ่า ของพ่อผมต่างหากคุณ ผมแค่ช่วยเป็นผู้จัดการ"

"ครับ ยังไงผมก็ต้องรบกวนวิทย์ด้วย"

"ไม่มีปัญหาคุณชาย ให้น้องยื่นเรื่องมาได้เลย แต่คุณส่งชื่อมาให้ก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้ผมจะแจ้งผู้ช่วยไว้ให้"

"ได้ เดี๋ยวผมจะพิมพ์ส่งไปให้นะ"

ชายหนุ่มวางสายจาก "วิทย์" เพื่อนร่วมมหาลัยที่เขาสนิทมากที่สุด หลังจากที่เขาโทรไปขอความช่วยเหลือ เนื่องจากบริษัทที่วิทย์ดูแลแทนครอบครัวอยู่เป็นกิจการเกี่ยวกับเคมีอุตสาหกรรมและการเกษตร ทั้งผลิตและจัดจำหน่ายทั่วประเทศ

...แต่ก็ไม่ใช่บริษัทใหญ่โตอะไร ภาระงานจึงไม่หนักเท่าบริษัทดังๆ

คุณธัสยอมรับอย่างไม่อายว่าตอนเขาได้ยินเธอบอกว่าจะไปฝึกงานที่จันทบุรีนั้นทำเขาตกใจมาก ถึงจะรู้อยู่แล้วว่านักศึกษาปริญญาตรีทุกคนต้องผ่านการฝึกปฏิบัติงาน แต่เขาคงไม่ยอมหากให้คนรักห่างเขาไปไกลในระยะเวลาหลายเดือนแน่นอน

...เขาจึงถือวิสาสะตัดสินใจแทนเธอด้วยการหาสถานที่ให้เอง

"งือ..."

"ขอโทษที่เสียงดังนะครับ..."

คุณธัสหอมหน้าผากคนที่สะลึมสะลือเพราะถูกรบกวนอยู่ข้างๆ เขามองคนรักที่นอนหนุนแขนของเขาอยู่ ดวงตากลมโตของเธอกระพริบถี่ ก่อนจะค่อยๆ เปิดกว้างขึ้น

"งื้อออ...ช่วงนี้ไม้นอนหลับๆ ตื่นๆ เอง ไม่เกี่ยวกับคุณธัสหรอกจ้ะ..."

"ฝันร้ายหรอครับ เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผากเลยคนดี"

"ไม่นะจ๊ะ...แต่ใจมันเต้นเร็วเหมือนกับตื่นอยู่ตลอดเลย" ไอ้ไม้เว้นช่วงก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ "นี่ก็ฝืดคอด้วยจ้ะ มันเหมือนมีก้อนอะไรอยู่ในคอ กลืนน้ำลายลำบากมากเลยคุณ"

เมื่อได้ยินสิ่งที่คนรักพูด คุณธัสไม่รอช้าที่จะวางมือลูบคลำบริเวณรอบลำคอของหญิงสาวทันที และเพียงจังหวะแรกที่เขาสัมผัสลงไป เขาก็พบกับความผิดปกติอะไรบางอย่างทันที...

นั่นคือ...

 

ก้อนกลมนูนลูกหนึ่งที่ด้านหน้าคอของเธอ

 

'มันคืออะไร...' คุณธัสสงสัยคิ้วขมวด

"ตรงนี้เจ็บมั้ยครับ"

"ไม่จ้ะ ไม้จับๆ ดู ก็รู้สึกว่านูน แต่น่าจะเป็นลูกกระเดือกรึป่าวอะคุณ"

"...ไม่ใช่ครับ มันไม่ใช่กระดูกแข็งๆ..."

ความรู้สึกของเจ้าก้อนนี่ไม่ใช่กระดูก แต่มันเป็น 'ก้อนเนื้อ' ชัดเจน ที่ถึงแม้จะมีขนาดไม่ใหญ่มากก็ตาม

'ทำไมถึงไม่เคยสังเกตเห็นมันนะ...' คุณธัสคิดตำหนิความสะเพร่าของตัวเอง ก่อนจะเอ่ยถามประโยคต่อไป

"ช่วงนี้ไม้มีอาการอะไรมั้ยครับ ก้อนนี่เริ่มมีตั้งแต่เมื่อไหร่..." เสียงทุ้มต่ำเริ่มมีอารมณ์ขุ่นเคืองออกมาให้ได้ยิน จนไอ้ไม้เลิกลั่กที่จะตอบ

"...มะ...ไม่รู้จ้ะ...เอ่อ...ไม้เพิ่งคลำเจอก้อนตอนที่รู้สึกว่าตัวเองเริ่มกลืนข้าวลำบากมากๆ จ้ะ อาการก็มีใจเต้นเร็ว เหนื่อยๆ เพลียๆ แล้วก็...อะ...อ้อ เหงื่อออกเยอะด้วยจ่ะ แต่ไม้คิดว่าเพราะเล่นแบดฯ กับไอ้พุฒ เหงื่อก็เลยออกเยอะเป็นธรรมดา...มั้ยนะ..." ไอ้ไม้พูดติดๆ ขัดๆ เมื่อเห็นสายตาหรี่จ้องเค้นให้เธอพูดออกมาให้หมด

คุณธัสเมื่อได้ยินก็ขมวดคิ้วหนักขึ้น เขาอยากจะว่ากล่าวคนรักที่คิดน้อย ไม่ยอมบอกอาการผิดปกติของเธอให้เขาทราบตั้งแต่เนิ่นๆ

"เฮ้อออ..." ชายหนุ่มถอดหายใจ

'...แต่เอาเถอะ' ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ได้จบทางสายแพทย์ จึงไม่มีความรู้ทางด้านนี้ที่จะวินิจฉัยโรคให้เธอได้อยู่แล้ว

"...ไม่เป็นไร ...ไม่เป็นไรครับคนดี พรุ่งนี้เราไปตรวจให้ละเอียดดีกว่านะ แล้วไม้ก็ต้องบอกอาการคุณหมอให้ละเอียดด้วยนะครับ"

"แต่อีกสองอาทิตย์กว่าก็ปิดเทอมแล้ว ค่อยไปไม่ได้หรอคุณ"

หญิงสาวงอแง เธอต้องเตรียมสอบปลายภาคในอีกสามวันถัดไป แม้ที่ผ่านมาจะมีเวลาเรียนน้อยลงบ้างแล้ว แต่เธอก็มักจะมีงานกลุ่มและงานเดี่ยวให้ทำเต็มไปหมด จนพาลให้เธอขี้เกียจอ่านหนังสือในที่สุด

"...โรงพยาบาลเอกชนไม่นานก็เสร็จแล้วครับ ค่อยกลับมาอ่านหนังสือตอนเย็นนะ"

เมื่อชายหนุ่มพูดมาแบบนั้น คนอย่างไอ้ไม้จึงขี้เกียจปฏิเสธ

...และแน่นอนเธอก็ขี้เกียจอ่านหนังสือด้วยนั้นแหละ

"ก็ได้ๆ จ้ะ"

"นอนเถอะครับ ไม่ต้องกังวลนะ ผมจะอยู่ข้างๆ ไม้เอง..."

แม้จะอยากพูดไม่ให้คนรักเป็นกังวล แต่ชายหนุ่มที่กำลังลูบแก้มเธออยู่กลับยังขมวดคิ้วเขม่ง เขาทั้งเป็นห่วง ทั้งคิดมาก เพราะเขาจำได้ว่าคุณแม่ของคนรักเสียชีวิตด้วยโรค...

'มะเร็ง'

ถึงเขาจะไม่จบสายสุขศาสตร์ แต่ทุกคนก็รู้อยู่แล้วว่าโรคมะเร็งมีสาเหตุสำคัญมาจากพันธุกรรม ยิ่งเธอมีก้อนเนื้อเกิดขึ้นในร่างกายแบบนี้... จะให้เขานิ่งนอนใจอยู่ได้อย่างไร

 

'ขออย่าให้เธอเป็นอะไรเลย....'

 

"คุณธัสนั่นแหละ อย่ากังวลสิจ๊ะ" ไอ้ไม้พูดพลางวางมือระหว่างคิ้วของผัวรัก "ไม้ไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก ไม่รู้หรอว่าไม้ถึกจะตาย"

"......"

"รอไปตรวจให้ผลออกมาก่อน แล้วค่อยเครียดกันเถอะจ้ะ"

ไอ้ไม้ยิ้มแฉ่ง เธอไม่อยากให้คุณธัสเครียดเรื่องของเธอไปมากกว่านี้ ทันใดนั้นมือเล็กจึงตะปบลงบนเนินอกเปลือยเปล่าที่มีปลายยอดสีแดงชูชันล่อตาล่อใจเธอมาพักใหญ่

"...หื้ม จะทำอะไรครับตัวแสบ"

"ขอดูดนมก่อนนอนได้มั้ยจ๊ะ"

"นมที่ดื่มไปยังไม่อิ่มหรอครับ"

"นมที่ไหนก็ไม่อร่อยเท่านมคุณธัสจ๊ะ" ไม่ว่าเปล่า มือเล็กพลางขย้ำเค้นยอดนม ราวกับจะให้มีน้ำนมออกมา

"งั้นก็ ...เชิญเลยครับ"

สิ้นเสียงอนุญาติออกจากปากไร้รอยยิ้ม ไอ้ไม้ค่อยๆ ยื่นริมฝีปากสีสดไปครอบลงบนยอดถันสีแดงสวย หญิงสาวออกแรงดูดขึ้นลงพร้อมขบเม้มเบาๆ พลางหลับตาเคลิ้มด้วยอารมณ์ผ่อนคลาย ก่อนจะละออกมาชมขนาดและรสชาติของนมเต้าคู่โปรด

"...ทั้งใหญ่ ...ทั้งหอม "

คราวนี้คุณธัสเลื่อนมือไปลูบผมหนานุ่มพร้อมกับแอ่นอกซึมซับสัมผัสคุ้นเคยของกันและกันอย่างอัตโนมัติ ส่งผลให้ความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้นมากมายในสมองของเขาเริ่มจะจางหายลงไป

'น่ารักจริงๆ ...เด็กดี' คุณธัสคิด

"ขอบคุณนะครับ..."

กระทั่งเวลาผ่านไป แรงดูดจากคนหิวนมค่อยๆ แผ่วเบาและเชื่องช้าลง ร่างที่นอนตะแคงของหญิงสาวค่อยๆ มุดกรอบหน้าใต้ต่อฐานอกกว้าง เหลือเพียงลมหายใจสม่ำเสมอที่ยังรดผิวเขาอยู่

'หื้ม หลับแล้วหรอ...'

คุณธัสมองคนรักที่หลับทั้งที่ยังมีเต้านมคาปาก ริมฝีปากยังแอบเผยอละเมอขยับดูดหัวนมช้าๆ เหมือนลูกน้อยหลับคาอกแม่ ถึงแม้เธอจะเข้าสู่นิทราแล้วก็ตาม

ชายหนุ่มที่ได้เห็นภาพตรงหน้าจึงยกยิ้มออกมาหลังจากหน้านิ่งมาพักใหญ่ พลางสวมกอดร่างเล็กไว้ด้วยสองมืออบอุ่นของเขา...

ความคิดเห็น