พันเก้า.

ฝากติดตามผลงานของ "พันเก้า" ด้วยนะคะ

ชื่อตอน : JAYDEN :: CHAPTER 02 [100%]

คำค้น : Naked pursuit,เล่ห์รักเจ้านายหัวใจเถื่อน,อินเลิฟ,พันเก้า,บอส,อีโรติค,NC,20+,อลิซ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 532

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2559 16:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
JAYDEN :: CHAPTER 02 [100%]
แบบอักษร
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
CHAPTE02
 
 
 
   
 

มีกระเป๋าใบอื่นอีกไหมครับคุณอลิชา

 

ไม่มีแล้วค่ะ ฉันเตรียมมาแค่สองใบนี้แหละค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้มให้กับทีมงานคนหนึ่งซึ่งรับหน้าที่ขนกระเป๋าต่างๆ ขึ้นรถบัส เขาโค้งให้เธอเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ

 

วันนี้เป็นวันแรกของการเดินทางโปรโมทเกมออนไลน์ตามโปรแกรมทัวร์ที่บริษัทกำหนดเอาไว้ โดยทริปครั้งนี้มีผู้ร่วมเดินทางทั้งหมดสิบห้าคน แบ่งเป็นทีมงานแปดคน ทีมคอสเพลย์สามคน และมีเอเจนซี่ซึ่งเป็นสปอนเซอร์ของเกมตามมาด้วยอีกสองคน ถ้านับรวมกันทั้งหมดแล้วก็มีแค่สิบสามคน

 

เอ๊ะ... แล้วอีกสองคนหายไปไหนกันนะ?

 

วันนี้คุณสวยเหมือนอลิซเลยแฮะ

 

ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆ เป่ารดต้นคอ พอหันมองก็พบกับดวงตาคมกริบแพรวพราวของเจย์เดนซึ่งอลิชาไม่คาดคิดว่าจะได้เจอกับเขาในวันนี้ เพราะเวลานี้ทุกคนที่จะร่วมเดินทางไปกับทริปกำลังยืนรวมตัวกันอยู่หน้าบริษัทและเพื่อรอขึ้นรถบัส แถมยังเช้ามากจนไม่น่าจะมีใครมาทำงานเช้าได้ขนาดนี้ นอกจากพวกที่จะเดินทางไปด้วยกันเท่านั้น

 

คุณมาได้ยังไงกันคะ อย่าบอกนะว่าจะมาร่วมทริปครั้งนี้ด้วยน่ะ

 

อลิชาถามขณะหันกลับมามองรถบัสสองชั้นสุดหรูระดับวีไอพีตรงหน้า อยู่ๆ เธอก็รู้สึกไม่อยากมองหน้าเขาขึ้นมาเสียดื้อๆ รู้สึกไม่ค่อยดีกับหัวใจดวงน้อยสักเท่าไหร่ ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ ยิ่งมองยิ่งหล่อ ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งทำหัวใจเธอใจสั่น แถมวันนี้เจย์เดนยังแต่งตัวมาแบบสบายๆ มาก เหมือนเป็นชุดไปรเวทมากกว่าชุดทำงานเสียอีก

 

แล้วถ้าผมตอบว่าใช่ล่ะ

 

ฉันไม่เชื่อหรอกค่ะ โปรแกรมเมอร์อย่างคุณคงไม่จำเป็นต้องไปร่วมทริปโปรโมทด้วยมั้งคะ คุณจะทิ้งงานของคุณที่ต้องคอยดูแลระบบออนไลน์ตลอดเวลาได้ยังไงกัน

 

แหม… บังเอิญว่าผมเป็นโปรแกรมเมอร์ที่ไม่ธรรมดาซะด้วยน่ะสิ

 

เจย์เดนยิ้มเจ้าเล่ห์ ท่าทางไม่น่าไว้ใจ ถึงแม้อลิชาจะแอบคิดว่าเขาทำตัวไม่เหมือนโปรแกรมเมอร์ธรรมดาทั่วไปก็เถอะ เพราะนอกจากความหล่อระเบิดระเบ้อแล้ว ยังมีเสื้อผ้าแบรนด์เนมบนร่างกายของเขานั่นอีก อย่าว่าแต่เสื้อผ้าเขาเลย แค่นาฬิกาข้อมือเรือนเดียวก็ปาเข้าไปครึ่งล้านแล้ว หรือถ้าเจย์เดนเป็นโปรแกรมเมอร์จริงๆ เขาจะต้องเป็นโปรแกรมเมอร์ที่หล่อและรวยมากเป็นแน่

 

คุณดูน่าสงสัยอีกแล้วนะคะ

 

อะไรกัน ผมดูน่าสงสัยตรงไหนกันครับ?” เจย์เดนยิ้มถามพลางกางแขนทั้งสองข้างออก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายอ่อนๆ ลอยมาตามสายลม มันช่างหอมชวนหลงใหลอะไรขนาดนี้ นี่เขากำลังอ่อยเธออีกแล้วหรือ ร้ายกาจเกินไปแล้วนะ!

 

ทุกอย่างเลยค่ะ” อลิชาตอบเสียงเรียบ จังหวะเดียวกับสายตาเหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเดินตรงมาทางนี้ เธอคนนั้นก็คือแพรวา เลขาของประธานบริษัทนั่นเอง

 

สวัสดีค่ะคุณอลิซ

 

สวัสดีค่ะคุณแพรว แหม ฉันจะรู้สึกดีมากเลยถ้าคุณเรียกฉันว่าลิชาแทนอลิซแบบนั้นนะคะ” เธอพูดขำๆ เพราะยังรู้สึกไม่ชินกับชื่ออลิซ ซึ่งปกติจะมีเพียงเจย์เดนเรียกเท่านั้น “ว่าแต่คุณแพรวมาทำอะไรที่นี่กันคะหรือว่ามาตรวจความเรียบร้อยก่อนจะออกทริป

 

เอ่อ… ก็ไม่เชิงค่ะ” แพรวายิ้มเจื่อนก่อนจะเหลือบตามองร่างสูงด้านข้างอลิชาเล็กน้อย “คือจริงๆ แล้วฉันจะมาร่วมทริปนี้กับบอสด้วยน่ะค่ะ

 

อะไรนะคะ มาร่วมทริปกับบอสหมายถึงประธานบริษัท JDWorld น่ะเหรอคะ?”

 

อลิชาถามกลับเสียงสูง รู้สึกแปลกใจที่จู่ๆ ประธานบริษัทจะร่วมเดินทางไปด้วย เธอไม่เคยได้ยินชื่อหรือเห็นหน้าคร่าตาประธานบริษัทเลยสักครั้ง เพราะปกติไม่ค่อยสนใจเรื่องข่าวในแวดวงธุรกิจสักเท่าไหร่ และประธานบริษัทในความคิดของหญิงสาวก็คือเขาจะต้องเป็นผู้ชายวัยกลางคนท่าทางเคร่งขรึมอย่างแน่นอน เขาถึงเป็นนักธุรกิจที่สามารถสร้างบริษัทเกมชื่อดังระดับเอเชียได้ขนาดนี้

 

ใช่ค่ะ

 

น่าแปลกจัง ทำไมท่านประธานถึงอยากจะไปออกทริปด้วยล่ะคะ ปกตินักธุรกิจระดับนี้มักจะงานยุ่งจนแทบไม่มีเวลาทำอะไรด้วยซ้ำนี่นา

 

นั่นสิคะ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันว่าทำไมบอสถึงว๊างว่างร่วมทริปนี้ได้

 

แค่กๆ

 

ระหว่างทั้งสองสาวกำลังแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องของประธานบริษัท จู่ๆ ผู้ชายเพียงคนเดียวในกลุ่มก็สำลักออกมาเสียงดังเหมือนกำลังกลบเกลื่อนอะไรบางอย่าง แหม จะไม่ให้เขาสำลักได้ยังไงในเมื่อบอสที่พวกเธอกำลังพูดถึงกันนั้นไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าพวกเธอนี่เอง แบบนี้เรียกนินทาระยะเผาขนเลยเชียวนะ! ซึ่งท่าทางของเจย์เดนเรียกความสงสัยให้อลิชาไม่น้อย เขาดูมีพิรุธแปลกๆ เธอขมวดคิ้วมองเขา แต่ยังไม่ทันจะได้ถามอะไรก็ถูกใครอีกคนเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน

 

สวัสดีครับคุณเจย์เดน ไม่คิดเลยนะครับว่าคุณจะสละเวลามาร่วมทริปครั้งนี้ด้วย

 

บุคคลมาใหม่เข้ามาจับมือทักทายเจย์เดนอย่างเป็นกันเอง เขาแต่งตัวดูดีเหมือนเตรียมพร้อมจะไปร่วมทริปนี้เช่นกัน แพรวาขยับเข้ามายืนใกล้อลิชาก่อนจะกระซิบเสียงเบาเมื่อเห็นเธอมองเขาคนนั้นด้วยสีหน้าสงสัย

 

คุณธนา เอเจนซี่ที่จะร่วมเดินทางไปกับเราด้วยค่ะ

 

อลิชาพยักหน้ารับรู้พลางจับจ้องทั้งสองคนอีกครั้ง จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าท่าทางของเจย์เดนดูดีมีมาดขึ้นมา เขาดูเท่ สง่า และภูมิฐานสุดๆ เรื่องหน้าตานี่ไม่ต้องพูดถึงความหล่อออร่ากระจายสุดๆ นั่นยิ่งทำให้หญิงสาวแปลกใจมากกว่าเดิม

 

สวัสดีครับคุณแพรวา สวัสดีครับคุณ…” ธนาหันมาทักทายแพรวาก่อนจะหยุดชะงักลงที่อลิชา เขามองเธอด้วยสายตาสงสัยเพราะไม่เคยเห็นเธอในบริษัทมาก่อน

 

อลิชาค่ะ

 

อ้อ คุณอลิชา ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะครับ

 

เช่นกันค่ะ” อลิชายิ้มตอบอย่างเป็นมิตร หากทว่าคำพูดประโยคต่อมาของเอเจนซี่หนุ่มกลับทำให้ร่างบางยืนนิ่งราวกับโดนแช่แข็ง

 

ผมไม่แปลกใจแล้วล่ะครับว่าทำไมประธานบริษัทอย่างคุณเจย์เดนถึงสนใจมาร่วมทริปนี้กับพวกเรา เพราะมีเพื่อนร่วมเดินทางสวยอย่างคุณนี่เอง

 

หมายความว่ายังไงกัน… ประธานบริษัทอย่างคุณเจย์เดนอย่างนั้นเหรอ

 

“...” อลิชาถึงกับพูดอะไรไม่ออก รู้สึกหน้าชาราวกับโดนน้ำเย็นๆ สาดใส่ เธอสบตากับเจย์เดนนิ่ง ในขณะที่เขาหลบสายตาเธอด้วยความรู้สึกผิด ท่าทางของเขาเป็นการตอกย้ำความเป็นจริงมากกว่าเดิม เธอไม่จำเป็นต้องถามอะไรเขาเลยสักนิด เพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาแสดงออกมาตอนนี้มันยืนยันหมดแล้ว

 

นี่สินะความจริงที่เขาปกปิดเอาไว้… โปรแกรมเมอร์งั้นเหรอ… ประธานบริษัทงั้นเหรอ... เหอะ! คนนิสัยไม่ดี!

 

เอ่อ… คุณธนาคะ เชิญขึ้นรถก่อนดีกว่าค่ะ เดี๋ยวฉันพาไปที่นั่งวีไอพีนะคะ เชิญทางนี้เลยค่ะ

 

แพรวาทำลายความเงียบขึ้นมาก่อนจะเดินไปทางรถบัส ธนาหันมาส่งยิ้มให้อลิชาอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวก่อนจะเดินตามแพรวาออกไป เวลานี้ทุกคนทยอยขึ้นรถบัสจนครบหมดแล้วเหลือเพียงอลิชากับเจย์เดนเพียงเท่านั้นที่ยังคงยืนอยู่ด้านล่างเช่นเดิม

 

ดวงตาหวานสบตากับดวงตาสีเขียวมรกตด้วยสายตาผิดหวัง เธอรู้สึกผิดหวังและโกรธเจย์เดนมาก ที่ผ่านมาถึงเขาจะดูไม่น่าไว้ใจเท่าไหร่แต่เธอก็เผลอไว้ใจเขาไปแล้ว เธอไว้ใจเขาเพราะคิดว่าเขาคือเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งของเธอ ไม่คิดเลยว่าเขาจะหลอกเธอได้ขนาดนี้ เขาเห็นเธอเป็นตัวตลกหรือยังไงกัน ปิดบังเธอ ปล่อยให้เธอเข้าใจผิดมาตลอด ทำแบบนี้มันเกินไปแล้วนะ!

 

ทางด้านเจย์เดนซึ่งกำลังถูกดวงตาหวานจ้องมอง สายตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธและความผิดหวัง มันทำให้เขารู้สึกผิดมากไปกว่าเดิม แม้วันนี้เขาจะเตรียมใจมาบอกความจริงเรื่องสถานะของตัวเองกับอลิชาอยู่แล้ว แต่ตอนแรกเขาตั้งใจจะบอกกับเธอเอง คิดไม่ถึงว่าเธอจะได้รู้มันจากคนอื่นเสียก่อน

 

นี่เขาทำผิดพลาดอีกแล้วสินะ

 

คุณโกรธผมเหรออลิซ…”

 

เจย์เดนถามด้วยสีหน้าสำนึกผิด เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกใส่ใจความรู้สึกของใครสักคน แต่อลิชากลับไม่ตอบอะไรเลย เธอละสายตาจากเขาแล้วเดินขึ้นรถตามคนอื่นๆ ไป ทว่ายังไม่ทันจะขึ้นบันไดชั้นสองร่างบางก็ถูกมือหนาคว้าไว้จากด้านหลัง เธอหันกลับมามองเขาด้วยสีหน้าบึ้งตึง

 

กรุณาปล่อยมือดิฉันด้วยค่ะ ‘ท่านประธาน’” อลิชาเน้นคำหลังอย่างชัดเจน เธอไม่ได้คิดจะประชดอะไร แค่อยากตอกย้ำให้เจย์เดนได้รู้ถึงสถานะของตัวเองเท่านั้น

 

ไม่เอาน่า คุณอย่าทำเย็นชาใส่ผมแบบนี้สิอลิซ ผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังคุณเลยนะ

 

คุณไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรหรอกค่ะ” เธอดึงมือเจย์เดนออกพร้อมกับเลื่อนสายตาขึ้นมองเขา “เพราะคุณจะเป็นใครมันก็ไม่ได้มีผลอะไรกับชีวิตของฉันอยู่แล้ว ขอตัวนะคะ

 

เดี๋ยวสิ! ผมอยากจะชวนคุณลงมานั่งที่ห้องวีไอพีชั้นล่างด้วยกัน ถ้าคุณ…”

 

อย่าดีกว่าค่ะ ฉันเป็นแค่พนักงานก็ควรอยู่ในที่ของพนักงาน ฉันขอตัวก่อนนะคะ

 

พูดจบอลิชาก็เดินขึ้นบันไดมาชั้นบน โดยไม่สนใจเจย์เดนอีกเลย เธอไม่สนหรอกว่าเขากำลังทำสีหน้าแบบไหน และกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ที่เธอรับรู้ได้ในตอนนี้คือ… 

 

เธอโกรธเขามาก!

 

 
 
 

หลังจากออกเดินทางมาร่วมสามชั่วโมง คณะทีมงานทั้งสิบห้าคนเดินทางมาถึงโรงแรมในที่สุด ที่นี่เป็นโรงแรมระดับหกดาวแถมยังขึ้นชื่อที่สุดในจังหวัดหนึ่งของภาคตะวันออก ซึ่งทางบริษัทได้ทำการจองห้องพักไว้รับรองทีมงานทุกคนเรียบร้อยแล้ว และจะทำการพักที่นี่เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์เพื่อจัดงานโปรโมทเกมครั้งแรกที่นี่ ก่อนจะเริ่มเดินสายโปรโมทจากภาคตะวันออก ภาคอีสาน ภาคกลาง ภาคเหนือ และสิ้นสุดลงที่ภาคใต้

 

บรรยากาศของที่นี่ดีมากแถมยังติดกับชายทะเล ทำให้อลิชาเผลอลืมความกรุ่นโกรธใครบางคนไปชั่วขณะ เธอเหม่อมองไปทางทะเลขณะเดินตามทุกคนเข้ามาภายในล๊อบบี้ชองโรงแรม โดยมีสายตาคมกริบจากเจย์เดนมองตามอยู่ตลอด ซึ่งเธอทำเป็นไม่สนใจมาตลอดระยะเวลาเดินทาง

 

เดี๋ยวเรามาเช็คอินห้องพักกันก่อนนะคะ แล้วจะปล่อยให้ทุกคนฟรีเดย์หนึ่งวัน อยากจะพักผ่อนกันที่ไหนเชิญตามสบายเลยนะคะ เพราะงานของเราจะเริ่มจัดกันในวันพรุ่งนี้ ส่วนวันนี้ขอให้ทุกคนเที่ยวกันได้เต็มที่เลยค่ะ” แพรวาพูดขณะแจกคีย์การด์สีเขียวให้กับทีมงาน ส่วนธนาและเอเจนซี่อีกคนได้รับคีย์การ์ดสีส้ม “สองคนสำหรับหนึ่งห้องนะคะ คีย์การ์ดสีเขียวจะอยู่โซนสแตนดาร์ด ส่วนคีย์การ์ดสีส้มอยู่โซนวีไอพีค่ะ

 

เอ๊ะ แล้วของฉันละคะ?”

 

อลิชาถามเมื่อเห็นว่าแพรวาแจกคีย์การ์ดจนครบหมดแล้ว แต่ไม่มีของเธอเลย ในขณะที่ทีมงานคนอื่นๆ พากันจับคู่ครบหมดแล้ว เหลือเพียงเธอที่ยังยืนอยู่ที่เดิมด้วยความงุนงง แพรวาหันมายิ้มให้อลิชาก่อนจะส่งคีย์การ์ดใบหนึ่งมาให้ซึ่งเธอรับมาถือด้วยความงุนงงมากขึ้น เพราะมันไม่ใช่ทั้งสีเขียวและสีส้มเหมือนคนอื่นๆ แต่มันคือคีย์การ์ดสีทอง

 

ทำไมของฉันเป็นสีทองละคะไม่เห็นเหมือนของทุกคนเลย

 

เอ่อ… ของคุณอลิชาจะอยู่ชั้นสวีท ลักซ์ชัวรี่ค่ะ

 

อะไรนะคะทะ… ทำไมเป็นแบบนี้ละคะ

 

อลิชาถามเสียงเบา เมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาของทุกคนที่มองตรงมาทางเธอเป็นตาเดียว แพรวาทำหน้าลำบากใจก่อนจะมองผ่านอลิชาไปทางด้านหลัง เธอจึงมองตามสายตานั้นไปแล้วพบกับร่างสูงที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงนั้น ดวงตาคมกริบระยิบระยับแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์นั่นทำให้อลิชามั่นใจในทันทีว่าเรื่องทั้งหมดนี่ต้องเป็นฝีมือเขาอย่างแน่นอน!

 

ให้ตายสิ! นี่อย่าบอกนะว่าเขาจัดการทุกอย่างเอาไว้เรียบร้อยหมดแล้วน่ะ! เธอไม่เข้าใจเลยว่าเขาคิดจะทำอะไรกันแน่! นี่มันไม่ใช่เรื่องตลกเลยนะ! ทำไมเจย์เดนต้องทำให้เธอกลายเป็นพวกเด็กเส้นในสายตาคนอื่นอีกแล้วล่ะเนี้ย!

 

คุณแพรวาคะ รบกวนเปลี่ยนห้องเป็นสแตนดาร์ดเหมือนกับทีมงานคนอื่นๆ ให้ฉันด้วยค่ะ

 

หลังจากระบายความหงุดหงิดภายในใจเสร็จ อลิชาก็รีบยื่นคีย์การ์ดสีทองคืนแพรวา ทำให้เลขาสาวมีสีหน้าลำบากใจหนักกว่าเดิม เธออึกอักอย่างพูดอะไรไม่ถูก

 

แต่ว่า…”

 

รบกวนด้วยนะคะ ฉันไม่อยากมีสิทธิพิเศษเหนือคนอื่น ฉันเป็นแค่พนักงานชั่วคราวด้วยซ้ำ ช่วยปฏิบัติกับฉันเหมือนคนอื่นๆ ด้วยเถอะค่ะ

 

คงจะไม่ได้…” น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลดังขึ้นระยะประชิดจากด้านหลัง อลิชาห่อไหล่หนีโดยอัตโนมัติ กลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ลอยเข้ามาจนทำให้เธอรู้สึกมึนหัวเล็กน้อย ไหนจะกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขานั่นอีก มันช่างปั่นป่วนสติของเธอได้ดีจริงๆ

 

ทำไมล่ะคะ

 

หญิงสาวรวบรวมสติตัวเองแล้วหันกลับไปถามเขา พยายามเลี่ยงที่จะสบตากับดวงตาคมเข้ม แต่ดูเหมือนจะทำได้ยาก เพราะยิ่งเขาขยับเข้ามาใกล้ เธอก็ยิ่งหมดหนทางจะถอยหนี แถมตอนนี้ทุกคนเริ่มแยกย้ายไปกันหมดราวกับรู้หน้าที่ ปล่อยให้ร่างบางยืนอยู่ร่างสูงตรงล๊อบบี้เพียงแค่สองคนเท่านั้น

 

ให้ตายสิ… นี่มันไม่ดีเลยนะ ไม่ดีมากๆ ด้วย ตั้งสติไว้สิอลิชา!

 

นั่นสิทำไม…”

 

อย่ามากวนประสาทฉันนะคะ แล้วกรุณาเปลี่ยนห้องให้ฉันด้วยค่ะท่านประธาน

 

ถ้าคุณเรียกผมว่าท่านประธาน คุณก็ไม่ควรที่จะขัดคำสั่งของผมนะ” 

 

เจย์เดนยกยิ้มมุมปาก ท่าทางเขาดูสนุกมากกับการหยอกล้อหญิงสาว ยิ่งได้เห็นสีหน้าหวาดระแวงแสนบึ้งตึงของเธอ เขาก็ยิ่งอยากจะแกล้ง อลิชาอยากทำเป็นเมินเขาเอง เขาอุตสาห์พยายามหาทางพูดคุยกับเธอตลอดเวลาที่อยู่บนรถ แต่เธอกลับทำเป็นเย็นชาใส่แถมไม่ยอมลงมานั่งชั้นล่างกับเขาอีกด้วย

 

ช่างเป็นผู้หญิงที่ง้อยากเสียจริง! เกิดมาเขายังไม่เคยง้อใครเลยนะ!

 

มันไม่เหมือนกันนะคะ คำสั่งแบบไหนของคุณกัน สั่งให้ฉันที่เป็นแค่พนักงานชั่วคราวขึ้นไปนอนบนชั้นสวีทเนี้ยนะมันไม่เกินไปหน่อยหรอคะ!

 

ทำไมล่ะ ไม่ดีเหรอใครๆ ก็อยากนอนในที่หรูๆ สบายๆ ทั้งนั้น ผมอุตสาห์มอบสิทธิพิเศษให้คุณคนเดียวเลยนะ

 

แต่ฉันไม่ต้องการค่ะ!” เธอตอบกลับเสียงดังด้วยความหงุดหงิด เจย์เดนทำเกินไปจริงๆ เขากำลังจะทำให้เธอกลายเป็นพวกใช้เส้นสายอีกแล้ว ถ้าทุกคนในทริปเข้าใจผิดคิดว่าเธอเป็นเด็กเส้นประธานบริษัทอย่างเขาขึ้นมา เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน แล้วจะอยู่ร่วมกับคนอื่นๆ ตลอดเวลาสามเดือนได้ยังไงกัน

 

ทำไมกันนะ… ทำไมชีวิตเธอถึงต้องวนเวียนอยู่แต่กับเรื่องเดิมๆ เธอต้องเปลี่ยนงานอีกสักกี่รอบถึงจะหนีเรื่องบ้าๆ พวกนี้พ้น!

 

นี่คุณยังไม่หายโกรธผมอีกเหรออลิซ ผมขอโทษก็ได้ที่ไม่ได้บอกความจริงคุณตั้งแต่แรก” เจย์เดนวนกลับมาเรื่องเดิมซึ่งเป็นต้นเหตุที่ทำให้หญิงสาวโกรธเคือง เมื่อได้ยินดังนั้นอลิชารีบตัดบทเปลี่ยนเรื่องหนีทันทีเพราะไม่อยากจะคุยกับเขาเรื่องนั้นอีกแล้ว

 

ตกลงคุณจะไม่เปลี่ยนห้องให้ฉันใช่มั้ยคะ?” เธอถามพลางมองหน้าเขานิ่ง เจย์เดนไม่ตอบแต่กลับอมยิ้มแทน อลิชาเม้มปากเล็กน้อย รู้สึกไม่ชอบสายตาที่เขาใช้มองมาเลย มันเหมือนกับว่ากำลังท้าทายกันอย่างไรไม่รู้ เธอละสายตาจากเขาแล้วทำท่าจะลากกระเป๋าเดินหนีออกมา “ก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันจะขอแลกห้องกับคนอื่น

 

ใครก็ตามที่ยอมแลกห้องกับคุณ ผมจะไล่เขาออก

 

นี่คุณ!!” คำพูดของเจย์เดนทำให้อลิชาหันกลับมาจ้องหน้าเขาด้วยความไม่พอใจทันที มือเล็กกำที่จับกระเป๋าแน่น รู้สึกอยากจะยกกระเป๋าขึ้นฟาดเขาแรงๆ สักทีให้หายหงุดหงิดไปเลย!

 

มีใครเคยบอกไหม… เจย์เดนเป็นผู้ชายที่เอาแต่ใจและน่าโมโหที่สุดในโลกเลย!

 

ผมพูดจริงนะ และเชื่อเถอะว่าไม่มีใครยอมแลกกับคุณหรอก

 

คุณนี่มัน… เหอะ! ถามจริงเถอะ! คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรปล่อยให้ฉันอยู่ของฉันเงียบๆ เหมือนคนอื่นๆ ไม่ได้เหรอคะ ฉันไม่อยากให้ใครมานินทาหาว่าฉันเป็นเด็กเส้นของคุณนะ

 

อ้อ ที่แท้ก็เพราะแบบนี้นี่เอง คุณกลัวคนอื่นจะนินทาหรอกเหรอ” ปรายนิ้วเรียวยกขึ้นแตะคางตัวเองเหมือนกำลังขบคิด เธอจ้องท่าทางเขาอย่างระแวดระวัง ผู้ชายคนนี้เดาใจยากจะตาย ใครจะไปรู้ล่ะ! ภายใต้รอยยิ้มแสนเท่นั่นอาจจะซ่อนด้านมืดเอาไว้ก็เป็นได้

 

ถ้าเข้าใจแล้วก็ช่วยเปลี่ยนห้องให้ฉันด้วยค่ะ

 

ไม่ครับ คุณพักห้องตรงข้ามกับผมนี่แหละดีแล้ว สะดวกดี” เจย์เดนตอบกลับหน้าตาย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงไม่จางหายไปจากใบหน้าแสนหล่อนั่น

 

สะดวกอะไรของคุณกัน ฉันเหนื่อยที่จะพูดกับคุณแล้วนะคะคุณเจย์เดน” อลิชาพูดออกมาอย่างเหนื่อยอกเหนื่อยใจ หรือเธอต้องยอมนอนห้องสวีทนั่นจริงๆ ล่ะเนี้ย เพราะดูท่าแล้วงานนี้เธอคงจะเอาชนะเขายาก เจย์เดนมีอำนาจขนาดนั้นนี่ พนักงานตัวเล็กๆ อย่างเธอจะเอาอะไรไปสู้กับเขาได้!

 

ถ้าเหนื่อยก็ขึ้นไปพักผ่อนก่อน แล้วเย็นๆ ค่อยลงมาเดินเล่นริมหาด บอกไว้ก่อนว่าทะเลที่นี่สวยมากเลยนะ คุณจะต้องชอบแน่ๆ” เจย์เดนไม่พูดเปล่าแต่กลับแย่งกระเป๋าในมือเธอมาลากแทน อลิชารีบเดินตามเขาเข้าลิฟต์พร้อมกับทำท่าจะแย่งกระเป๋าคืน

 

นี่คุณ! เอากระเป๋าฉันคืนมานะคะ ฉันถือเองได้

 

ไม่เห็นเป็นไรเลย ยังไงซะห้องเราก็ไปทางเดียวกันอยู่แล้ว

 

คุณไม่เป็นแต่ฉันเป็นนี่คะ!

 

เป็นอะไรเหรอ?”

 

เจย์เดนขยับตัวเข้าใกล้ร่างบางมากกว่าเดิม แม้ภายในลิฟต์จะไม่ได้แคบอะไร ทว่าพอเจอสายตาพราวระยับของเขา อลิชากลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตัวเล็กลงเรื่อยๆ เธอค่อยๆ ถอยหลังหนีทีละนิดจนแผ่นหลังชนกับพนังลิฟต์ มือหนาข้างที่ยังว่างถูกยกขึ้นมาทาบลงบนพนังเพื่อกักกั้นไม่ให้เธอหลบหนี

 

คะ… คุณจะทำอะไร… ถอยออกไปเลยนะ!” มือเล็กถูกยกขึ้นผลักดันแผ่นอกอันแข็งแกร่งของเจย์เดน เธอรู้สึกได้ว่าตอนนี้มือตัวเองกำลังสั่นมาก ถึงแม้อลิชาจะเคยมีเพื่อนผู้ชายอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เคยใกล้ชิดกับใครเท่านี้มาก่อน

 

ผมกำลังจะเช็คดูไงว่าคุณเป็นอะไรหรือเปล่า

 

โอ้ยไม่ต้องค่ะ! ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว! ถอยออกไปเลยนะ ในลิฟต์มันมีกล้องนะคุณ ไม่อายบ้างเลยหรือไง!

 

ใบหน้าสวยเบี่ยงหนีลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดข้างแก้มจนขนในกายลุกเกรียวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ใบหน้าหล่อชวนใจสั่นอยู่ใกล้เธอเพียงระยะฝ่ามือ เขาเข้ามาใกล้เธอเกินไปแล้วนะ!

 

หน้าคุณแดงนะอลิซ เขินผมเหรอ…”

 

ฉันร้อนต่างหากละคะ!

 

โกหกตกนรกนะคนดี… แต่ถ้าพูดความจริงคืนนี้อาจได้ขึ้นสวรรค์

 

เจย์เดนกระซิบน้ำเสียงเซ็กซี่ไม่พอยังมองด้วยสายตาร้อนแรงอีกด้วย อลิชาหันกลับมาสบตากับเขานิ่งเหมือนต้องมนต์สะกดบางอย่าง เจย์เดนเผยรอยยิ้มแสนละลายใจ ก่อนที่ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนจะค่อยๆ ลดลงจนสติของหญิงสาวเริ่มพร่าเลือน

 

ไม่นะอลิชา เธออย่าหลงเคลิ้มไปกับเขาเชียวนะ! ทำใจให้เข้มแข็งไว้สิ! อย่าหวั่นไหวกับผู้ชายคนนี้เด็ดขาด! ท่องเอาไว้ จำเอาไว้ เขาเป็นใครแล้วเธอเป็นใคร… ไม่อย่างนั้นเธอคงจะหนีคำว่า ‘เอาตัวเข้าแลก’ ไม่พ้นแน่ๆ

 

ติ๊ง

 

เสียงประตูลิฟต์เปรียบเสมือนเสียงระฆังสวรรค์ เจย์เดนหยุดชะงักริมฝีปากที่อยู่ห่างจากริมฝีปากเล็กน่ารักเพียงไม่กี่เซนต์ เขาหยุดนิ่งอยู่อย่างนั้นราวกับกำลังแกล้งเธอ สายตาที่เขาใช้มองมามันช่างเรียกร้องเสียเหลือเกิน

 

ไม่นะ! พอเถอะ!

 

พรึ่บ!

 

ฉันขอตัวค่ะ!” อลิชารีบผลักเขาออกจากตัวแล้วสาวเท้าเดินออกมาจากลิฟต์ ภายในหัวใจเต้นกระหน่ำราวกับมีใครมาตีกลองรัวเร็วในนั้น เจย์เดนเป็นผู้ชายคนแรกที่เข้ามาปั่นป่วนความรู้สึกของเธอได้มากมายขนาดนี้ ซึ่งมันน่ากลัวมากสำหรับเธอ

 

บ้าจริง เธอไม่อยากมีความรู้สึกแบบนี้กับใครเลย ต่อไปนี้เธอคงต้องระวังเขาให้มากกว่าเดิมเป็นสิบเท่าแล้วสิ! 

 

ผู้ชายคนนั้นอันตรายเกินไป อันตรายต่อหัวใจเธอเกินไปแล้ว!

 

 

TO BE CONTINUED

 

 


 
อ่อยแรงมากค่ะบอส =.,=
อยากจะสิงร่างอลิซขึ้นมาทันทีเลย 5555
สำหรับเรื่องนี้ฟางตีพิมพ์กับ สนพ.อินเลิฟ นะคะ
สามารถหาซื้อได้ที่เว็บไซต์และ 7-11 ทุกสาขาเลยค่ะ
ตอนนี้วางจำหน่ายแล้วนะคะ
ปกหวานแหววที่สุดในสามโลกเลย บอสหล่อน่าลากมากมาย 5555
#บอสขี้อ่อย #บอสเจ้าเสน่ห์
อย่าลืมคอมเม้น #ซัพพอร์ต กันด้วยเน้อออ
 

1 คอมเม้น 1 โหวต 1 ถูกใจ

รักกันต้องไม่เงานะคะ 




เรื่องนี้ตีพิมพ์กับ สำนักพิมพ์อินเลิฟ นะคะ
สามารถหาซื้อได้จากเว็บไซต์หรือ 7-11 ทุกสาขาเลยค่ะ
ราคา 99 บาทเท่านั้น!!
Click สั่งซื้อ
    

 

ถูกใจ / คอมเม้น / โหวต / สนับสนุน

SUPPORT ME

 

 
ติดตามข่าวสารได้ที่นี่
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}