ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ร้อยรัก ตอนพิเศษ บททีี 4 --END--

ชื่อตอน : ร้อยรัก ตอนพิเศษ บททีี 4 --END--

คำค้น : #ร้อยรัก#ตังเม#ม่านมุก#พี่ธัน#ธันวา#บอส#ตอนพิเศษ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.8k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2563 23:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ร้อยรัก ตอนพิเศษ บททีี 4 --END--
แบบอักษร

 

 

ร้อยรัก ตอนพิเศษ 4  

 

 

 

 

 

ธันวาเดินเข้ามาในห้องในขณะที่คนอื่นเดินออกไป บุหลันจับมือของธันวาแล้วตบเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ ธันวาพยักหน้าแล้วเดินไปที่เตียงแล้วนั่งลง ตังเมนั่งเหม่อออกไปข้างนอก เธอไม่ได้หันมามองเขา มือข้างหนึ่งวางอยู่ที่ท้องตัวเอง ธันวาเห็นแบบนั้นก็รู้สึกจุกอยู่ที่คอ นัยน์ตาร้อนผ่าวเขาเอื้อมมือไปจับมือของตังเมไว้ มือข้างนั้นของเธอยังใส่แหวนที่เขาขอเธอแต่งงานไว้ที่ตังเมไม่ยอมถอดแม้สักวัน 

" ตังเม "  

" พี่ธันรู้มั้ยคะว่า ตังเมโกรธพี่ธันมาก โกรธจนคิดว่าไม่อยากเห็นหน้าพี่ธันอีกต่อไป " ตังเมพูดเสียงสั่น เธอไม่หันมามองเขา " ตลอดเวลาที่ไปเยอรมันสองปี ตังเมภาวนาให้วันเวลาผ่านไปเร็วๆเพราะอยากกลับมาใช้ชีวิตกับพี่ธันตังเมสารภาพนะคะว่าตังเมกลัวพี่ธันจะเปลี่ยนใจไปรักคนอื่นแทนตังเม กลัวว่าพี่ธันจะนอกใจตังเม แต่ว่าพี่ธันพิสูจน์แล้วว่าตังเมเชื่อมั่นในความรักของพี่ธันได้ " ตังเมสะอึกสะอื้น " เรื่องเมื่อเช้าตังเมรับไม่ได้จริงๆ หัวใจจะแตกสลายให้ได้ ตังเมทนเห็นพี่ธันอยู่กับผู้หญิงอื่นไม่ได้ ไม่อยากเห็นพี่ธันกอดหรือนอนกับผู้หญิงคนอื่น -- ตังเมทนไม่ได้ถ้าพี่ธันรักผู้หญิงอื่นนอกจากตังเม ตังเมอยากเลิกกับพี่ธัน "  

" ตังเม! " ธันวาจับมือตังเมแล้วดึงเธอมากอดไว้แน่น " ไม่ๆ ตังเม ไม่ พี่ไม่เลิกกับตังเมเด็ดขาด! -- เรื่องมันไม่ใช่เป็นอย่างที่ตังเมคิด พี่รักตังเมคนเดียว "  

" ตังเมเหมือนกำลังถูกคนที่ตัวเองรักหักหลังเลยค่ะ พี่ธัน "  

" พี่ขอโทษ ขอโทษที่ทำให้ตังเมเสียใจ "  

" ตังเมไม่อยากเห็นหน้าพี่ธันอีกเลย รู้มั้ยคะ "  

" ไม่ๆ ตังเม พี่ขอโทษ จะให้พี่ทำอะไรพี่ยอมหมด อย่าเลิกกันก็พอ " ธันวากระชับกอดแน่นขึ้น  

" สัญญากับตังเมได้มั้ยว่าพี่ธันจะไม่เอาตัวเองไปเสี่ยงแบบนั้นอีก ตังเมไม่อยากเสียพี่ธันไป "  

ธันวาคลายกอดตังเม เขามองตังเมที่กำลังสะอื้นไห้ " ตอนที่รถจะชนตังเม พี่ธันเข้ามาเอาตัวรับตังเมกับลูกไว้แทนตังเมกลัวมากว่าพี่ธันจะเป็นอะไรไป ตังเมกลัวจะเสียพี่ธันไปจริงๆ ถ้าพี่ธันเป็นอะไรไป ตังเมกับลูกจะทำยังไง ตังเมคงไม่มีวันให้อภัยตัวเองแน่ๆ ~ โฮ " ตังเมเป็นฝ่ายสวมกอดธันวาแทน  

ธันวาพูดอะไรไม่ออกพยายามกลืนก้อนแข็งๆที่จุกอยู่ตรงคอลง หยดน้ำไหลออกมาจากหางตาเขากระชับกอดตังเมกลับพลางกดจูบที่เส้นผมของตังเมด้วยความรัก " อย่าโทษตัวเองนะ คนดีของพี่ " ธันวาลูบหลังปลอบอยู่เนิ่นนานกว่าที่ตังเมจะหยุดร้องไห้ เขาประคองตังเมให้นั่งพิงไปกับหมอนที่เขาเอามารองหลังให้เธอ แววตาของธันวามองดวงตาแดงช้ำของตังเมด้วยความสงสาร เขาใช้นิ้วไล้เบาๆที่ขอบตา ตังเมจับมือของธันวาแล้วบีบเบาๆ 

" ตอนนั้นตังเมคิดแต่เรื่องที่จะโกรธพี่ธันเลยไม่ได้คิดให้รอบคอบ เพราะใช้อารมณ์เป็นเหตุเลยทำให้ลืมสิ่งสำคัญไป ลืมไปว่าความรู้สึกที่พี่ธันมีให้ตังเมมันมากมายแค่ไหน ทั้งๆที่รู้ดีแบบนั้น แต่ตังเมก็ยังไม่เชื่อใจพี่ธัน " ตังเมพูดดวงตารื้นน้ำอีกรอบ " ตังเมขอโทษนะคะ พี่ธัน " เม็ดน้ำตาร่วงใส่มือธันวา เขารีบเช็ดให้เธออย่างเบามือ ธันวาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนหน้าผากทั้งคู่ชิดติดกัน  

" ไม่โทษตัวเองแล้วนะ ตังเมไม่ได้ผิดอะไร  -- พี่เข้าใจทุกอย่าง " ธันวากดริมฝีปากจูบที่แก้มของตังเม " พี่ต่างหากที่ละเลยความรู้สึกของตังเมไปจนเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น พี่สัญญาว่าเรื่องแบบนี้จะไม่มีวันเกิดขึ้นอีก พี่ขอโทษนะครับ " สองสายตามองประสานจนเห็นเงาของกันและกันในแววตา  

" พี่จะยังยืนยันคำเดิมว่าตังเมจะเป็นผู้หญิงคนเดียวที่พี่รักและอยากใช้ชีวิตด้วยกันไปตลอดนะ " 

ตังเมมองแววตามั่นคงของธันวา มันยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน เธอพยักหน้ารับแล้วสวมกอดธันวา " พี่ธันก็จะเป็นผู้ชายคนเดียวที่ตังเมรักและอยากใช้ชีวิตไปด้วยกันตลอดนะคะ " ธันวาพยักหน้ารับกระชับกอดแน่นยิ่งขึ้น  

" หมายความว่ามี่กับแฟนร่วมมือกันทำเรื่องนี้ขึ้นมาเหรอคะ " ตังเมเอ่ยถามในสองสามวันต่อมา หลังจากที่ภาพกล้องวงจรปิดในคอนโดจับภาพที่รัศมีกับแฟนหนุ่มช่วยกันห้ามธันวาในสภาพไม่มีสติเข้าห้องไป เพราะได้ภาพจากกล้องวงจรปิดจากทั้งที่ร้านของเม่นและคอนโดเลยทำให้ตำรวจค้นประวัติเหตุการณ์ที่คล้ายกันออกมาได้หลายคดีและพบว่าผู้ก่อเหตุก็คือรัศมีและแฟนหนุ่ม  

" ใช่ " ธันวาตอบพลางป้อนข้าวต้มให้ตังเม " สองคนนั้นก่อคดีแบบนี้มาหลายคดีแล้วล่ะ รัศมีเป็นนกต่อทำให้เหยื่อตายใจพาเข้าห้องแล้วก็จะให้แฟนตัวเองเข้ามาขโมยทรัพย์สินมีค่าออกไป เหยื่อบางรายก็หลวมตัวมีอะไรด้วยก็จะถูกแบล็คเมลขู่เอาเงิน " พอฟังถึงตรงนี้ตังเมก็ขยับตัวเล็กน้อย ออกอาการอึกอัก ธันวาอ่านใจเธอออก 

" ผลตรวจดีเอ็นเอบนถุงยางไม่ใช่ของพี่ แต่เป็นของผู้ชายคนนั้น "  

ตังเมเม้มปากแน่น ก่อนจะพยักหน้ารับรู้ 

" สองคนนี้โชกโชนไม่ธรรมดาเลยด้วยนะ " มายเสริม เขากับคิมรีบขึ้นมาเชียงใหม่ทันทีที่รู้เรื่อง " เรื่องที่ว่าเป็นนักศึกษาฝึกงานนี่ก็ปลอมขึ้นมา เพราะตำรวจเช็คเจอว่าผู้หญิงคนนี้ใช้การเป็นนักศึกษาฝึกงานเข้าไปตีสนิทกับเหยื่อในหลายคดีด้วยเหมือนกัน และพวกนั้นเลือกเหยื่อที่มีฐานะ หรือเป็นพวกเจ้าของบริษัท -- ธันก็เลยเข้าข่ายเป็นเหยื่อในครั้งนี้ "  

" แย่จริง " ตังเมอุทานออกมา 

" ใช่ เรื่องนี้คุณอุ่นเองก็เอาแต่โทษตัวเองว่าไม่ตรวจสอบให้ดีก่อน โทษว่าตัวเองเป็นต้นเหตุให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น แต่พี่บอกไปแล้วอย่าโทษตัวเอง เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ " ธันวาว่า " ตอนนี้ตำรวจจับสองคนนั้นได้แล้วพร้อมของกลางที่พวกนั้นขโมยมา รวมถึงยาที่ใช้สำหรับก่อเหตุ "  

" โล่งอกไปทีที่จับได้แล้ว " ตังเมพูด " จะได้ไม่มีใครเดือดร้อนเพราะสองคนนั้นอีก " ถึงตอนนี้ตังเมก็ยังรู้สึกเคืองรัศมีอยู่ " แล้วพี่ธันมีของมีค่าหายไปบ้างมั้ยคะ "  

" เกือบหายครับ "  

" อะไรเหรอคะ พี่ธัน แล้วเกือบหายนี่ยังไงคะ " ตังเมถาม 

" ก็เกือบหายแต่ว่าตามกลับมาได้ เป็นของที่ประเมินค่าไม่ได้เลยด้วย " ธันวาพูดพลางส่งสายตาหวานเชื่อมมองหน้าฉงนของตังเม 

" อะไรคะ พี่ธัน ของที่ประเมินค่าไม่ได้ "  

" ก็ที่รักคนนี้กับลูกไงครับ " ธันวาตอบ ตังเมมองตาโตใส่ รีบหันไปมองคนที่ยืนอยู่ในห้องด้วยอย่างมายกับคิมไปมา 

" พี่ธัน! " เธอร้องแก้มแดงจัดไปถึงหู " พูดอะไรคะ พี่มายกับพี่คิมอยู่ด้วยนะ ไม่อายหรือไง "  

" ไม่เห็นน่าอายเลย พี่ก็แค่บอกรักตังเมต่อหน้าคนอื่นก็เท่านั้นเอง " ธันวายักไหล่ไม่ใส่ใจ 

" เออ มึงไม่อายหรอก เพราะก่อนหน้านี้มึงก็ร้องไห้สำนึกผิดมาแล้วไม่ใช่เหรอไง ไอ้ธัน " มายกระตุกยิ้มแหย่ ธันวาหันขวับกลับมามองตาเขียวใส่ " คุณน้าเล่าให้กูฟัง " มายมองยิ้มๆ  

" เรื่องร้ายๆผ่านไปแล้วนะ ตังเม " คิมเข้ามากอดตังเมไว้ " จากนี้ไปก็ขอให้มีแต่เรื่องดีๆเข้ามา ตังเมไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะจ๊ะ " คิมคลายกอดพลางระบายยิ้มหวานให้  

" ขอบคุณพี่คิม ขอบคุณพี่มายมากนะคะ " ตังเมยกมือไหว้ทั้งสอง " ที่คอยเป็นห่วงตังเมมาตลอด "  

" ตังเมเป็นน้องสาวของพี่สองคนนะ อย่าลืมสิ " มายว่า " แล้วพี่จอมทัพก็กำลังรอน้องคนนี้ออกมาเล่นด้วยกันอยู่นะ" มายชี้ไปที่ท้องของตังเมแล้วยิ้มกว้าง 

" ขอบใจนะ ไอ้มาย คิม อุตส่าห์บินขึ้นมาหา " ธันวาเอ่ยขอบคุณจากใจ 

" สบายมากเลย ธัน -- เพราะยังไงก็ตั้งใจขึ้นมางานแต่งของพวกเธออยู่แล้ว "  

งานหมั้นของของธันวากับตังเมถูกจัดขึ้นในตอนเช้าที่บ้านของตังเมที่พ่อแป้นกับเม่จุกช่วยกันทำขนมมงคลในงานหมั้นของลูกสาวไว้อย่างเพียบพร้อม ไม่ใช่แค่ขนมมงคลที่อวยพรให้กับชีวิตของทั้งคู่แต่ยังมีคำอวยพรจากพ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายที่จะกลายเป็นสิ่งเตือนใจให้ทั้งระลึกถึงความรักที่มีต่อกัน  

" น้องพูด พี่ต้องฟัง พี่พูด น้องต้องฟัง และใช้ใจฟัง ไม่ใช้อารมณ์นะรู้มั้ย " ตุลาบอกกับธันวาและตังเมตอนที่ทั้งสองเข้ามากราบที่ตัก 

" ขนมมงคลในงานแต่ง คำอวยพรของพ่อกับแม่ ไม่ได้เป็นสิ่งที่จะบอกได้ว่าต่อจากนี้ความรักของลูกสองคนจะยืนยาวไปตลอดกาล -- สิ่งสำคัญที่จะทำให้ความรักของลูกทั้งคู่ยั่งยืนก็คือตรงนี้ " พ่อแป้นชี้ไปที่หน้าอกด้านซ้ายของทั้งคู่แล้วเผยยิ้มที่อบอุ่น 

" ครับ พ่อแป้น -- ผมสัญญาว่าจะดูแลแก้วตาดวงใจของพ่อคนนี้ไปตลอดชีวิตของผมเลยครับ " ธันวาน้ำตาซึมแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังขโมยหอมแก้มตังเมต่อหน้าพ่อแป้นสร้างเสียงโห่ฮาและเสียงร้องกรี๊ดของเพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาว 

" พี่ธัน! " ตังเมยิ้มเอียงอาย 

เพราะความขี้เล่นของเจ้าบ่าวเลยทำให้งานเลี้ยงในตอนกลางคืนที่จัดขึ้นที่บ้านไร่เรืองกิจเกษม และเชิญแค่เฉพาะเพื่อนสนิทจริงๆมาร่วมงาน ทำให้บรรยากาศในงานแต่งเป็นไปอย่างสนุกสนาน  

" นี่พี่ธันจะทำอะไรคะเนี่ย " ตังเมถามอย่างงุนงง เธอยืนมองธันวาที่กำลังผูกเชือกข้อเท้าระหว่างเธอกับเขา ตังเมมองไปทางซ้ายทางขวาก็เห็นติณณภพ สิงหา โซล ทัพไท มาย และชายแดนทำแบบเดียวกับผู้หญิงของพวกเขา 

" พี่ธัน เล่นเป็นเด็กๆเลย -- โซลเองก็เหมือนกันไปบ้าจี้ตามพี่ธันทำไมเนี่ย " มิถุนาแหวใส่พี่ชายคนกลางไม่พอกันไปแหวใส่โซลที่รับคำท้าวิ่งสามขาของธันวา 

" แหม ที่รักครับ เล่นสนุกๆ เท่านั้นเอง -- อีกอย่างภรรยาจะยอมให้คนอื่นมาว่าสามีตัวเองว่าป๊อดเหรอ " โซลผูกขาของตัวเองกับมิถุนาเรียบร้อยแล้ว  

" แดดดี๊ครับ ม๊ามี๊ครับ " เด็กชายวัยสองขวบวิ่งเข้ามากอดขาโซล นัยน์ตากลมมองโซล " ทำอะไรครับ มาร์ส เล่นด้วย "  

โซลยกเด็กชายตัวน้อยขึ้น " ได้สิครับ มาร์ส -- พ่อกับแม่กำลังจะวิ่งแข่งกัน มาร์สเล่นด้วยนะ "  

" ตาบ้าโซล! จะให้ลูกเล่นด้วยได้ไงเล่า เดี๋ยวเกิดหกล้มทับลูกไปจะทำไง " มิถุนาหวีดเสียงแหลมใส่ ทางติณณภพกับพะยูนเองก็ไม่น้อยหน้าลูกชายฝาแฝดของพวกเขาวิ่งเข้ามาหาเกาะแข้งขาพ่อแม่อย่างละคนร้องให้อุ้ม 

" แย่ละสิ แบบนี้เราจะมีทางชนะมั้ยเนี่ย พะยูน " ถึงปากจะพูดออกมาแบบนั้นแต่เห็นสีหน้าของติณณภพแล้ว พะยูนก็รู้ว่าพี่ติณของเธอกำลังสนุก  

" พี่ติณนี่ก็บ้าจี้ตามนะคะ อย่าลืมสิว่าฝ่ายเราต้องอุ้มถึงสามคนเลยนะ " พะยูนว่า " ทั้งสองหนุ่มนี่กับอีกหนึ่งในนี้นะคะ " พะยูนชี้ไปที่ท้องตัวเอง ตังเมหัวเราะออกมาเบาๆกับภาพครอบครัวแสนสุขของพะยูน 

" พี่สิงห์ล่ะครับ อยากจะวิ่งดวลอุ้มลูกด้วยมั้ยครับ " ธันวาถามแหย่ แววตาท้าทายพี่ชายคนโต คนเป็นพี่หันไปมองภรรยาตัวเอง " ผมต่อให้ก่อนก็ได้นะ ให้พี่สิงห์ พี่ติณ คุณโซล วิ่งนำไปก่อนเลย "  

" ถ้าอย่างนั้นกูก็ต่อให้มึงวิ่งนำไปก่อนเหมือนกันเพราะตังเมกำลังท้องอยู่ต้องระวังหน่อยน้า " มายยิ้มเย้ย 

" ท่าทางจะรู้ผลแล้วนะครับ คุณธัน " ทัพไทเกทับ หันไปยิ้มให้พลอยนภัส " วิ่งสามขาเป็นใช่มั้ย คุณ "  

" เด็กๆ นายนั่นแหละอย่าพาฉันล้มก็แล้วกัน " พลอยนภัสแหวใส่ แต่ถึงอย่างนั้นก็รู้สึกสนุกกับเกมที่ธันวาคิด สิงหาเห็นแบบนั้นก็หันไปถามคนข้างตัว 

" ให้ตาทิงเล่นด้วยนะ "  

" อุ้มดีๆนะ พี่สิงห์ "  

สิงหาพยักหน้ารับก่อนจะเรียกให้แตงอุ้มเด็กชายวัยขวบเศษมาหาเขา  

" เอ้าๆ พร้อมกันแล้วใช่มั้ยครับ ทุกท่าน " พีทรับหน้าที่เป็นพิธีกรในงานตอนแรกก็เปลี่ยนมารับบทกรรมการแข่งวิ่งสามขา " กติกาก็ง่ายนิดเดียววิ่งไปที่ฝั่งนั้นฝ่ายหญิงต้องป้อนขนมมงคลใส่ปากให้ฝ่ายชายพอกินหมดแล้ว ให้พากันวิ่งกลับมาใครมาถึงคนสุดท้ายจะโดนทำโทษนะครับ -- แต่ก่อนที่จะวิ่งกลับมาฝ่ายชายต้องเคี้ยวขนมให้หมดก่อนถึงจะวิ่งกลับมาได้ โดยเราจะมีสาวๆสวยๆ อย่างดาด้าและเฟิร์นช่วยกันดู ใครเคี้ยวไม่หมดห้ามวิ่งกลับมานะครับ พร้อมมั้ย สองสาว! " พีทเล่นใหญ่ช่วยให้บรรยากาศครึกครื้นขึ้นไปอีก  

" พร้อมแล้วค่า!! "  

" ทางนี้ล่ะครับ! "  

" พร้อม!! " หนุ่มๆส่งเสียงดังฟังชัดพร้อมกันจนเหมือนพวกเขาจะไปออกรบ ธันวาโอบกระชับเอวตังเมไว้แน่น  

" ไม่ว่าจะวิ่งจะเดิน หรือหกล้มเราจะไปด้วยกันนะ ตังเม " ธันวาหันไปส่งยิ้มอ่อนโยนให้ตังเม 

" แน่นอนค่ะ พี่ธัน " ตังเมยิ้มรับ 

ทันทีที่พีทจุดพลุมือที่ใช้เล่นในงานปาร์ตี้ ก็เกิดความโกลาหลของเหล่าบรรดาพ่อแม่ที่อุ้มลูกตัวเล็กตัวน้อยเด็กๆตกใจกับเสียงที่จู่ๆก็ดัง'ปัง' ออกมาพากันร้องไห้กระจองอแงจนร้อนคนเป็นพ่อเป็นแม่ยืนโอ๋กันให้วุ่นสร้างความขบขันให้กับผู้ใหญ่ในงาน  

สุดท้ายแล้วเกมวิ่งสามขาก็กลายเป็นการวิ่งแข่งอุ้มสาวๆของหนุ่มๆไปแทน ก่อนที่งานเลี้ยงในคืนวันแต่งงานของธันวาและตังเมจะจบลงด้วยเสียงหัวเราะแห่งความสุข 

ตังเมยืนสำรวจตัวเองที่หน้ากระจกแล้วเผลอยกมือแตะไปที่หัวใจตัวเองที่กำลังเต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้น ถึงเธอกับพี่ธันจะอยู่ด้วยกันมาก่อนแต่ว่านั่นก็เป็นในสถานะแฟน แต่ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไปเธอกับพี่ธันจะอยู่ในสถานะสามีภรรยาและกำลังจะกลายเป็นสถานะพ่อแม่ในอีกไม่กีเดือนข้างหน้านี่แล้ว ตังเมลูบท้องตัวเองวันนี้เป็นวันที่ความสุขมันท่วมท้นในใจ 

" ตังเม! อาบน้ำเสร็จหรือยังครับ " ธันวาส่งเสียงเรียกมาจากในห้อง 

" เสร็จแล้วค่า พี่ธัน " ตังเมเดินออกมาจากห้องน้ำแต่กลับไม่เจอธันวาในห้อง " อ้าว ไม่อยู่ " ตังเมหันหลังกลับมาก็เจอธันวาจู่โจมด้วยการกดจูบที่ปากแนบแน่น ตังเมตาโตเพราะตกใจแต่ไม่นานเธอก็หลับตาลงรับรสจูบหวานหอมของพี่ธันที่ส่งเข้าในปากเธออย่างนุ่มนวล แขนของเธอโอบรอบคอของธันวาไว้  

ธันวาใช้จังหวะนั้นยกช้อนอุ้มตังเมขึ้นมา ริมฝีปากของทั้งคู่ละจากกันแค่เสี้ยวนาที ธันวาก็ป้อนความหวานเข้าปากตังเมไม่ให้เธอได้พักหายใจ เขาอุ้มเธอออกมาที่ระเบียงห้องก่อนจะวางเธอลงบนโซฟาเบดอย่างเบามือ  

ธันวาถอนจูบออกมาอย่างเชื่องช้าตามองนัยน์ตาเคลิ้มชวนฝันของตังเม แล้วเขาก็กดจูบย้ำๆที่ริมฝีปากสีหวานของเธอ  

" พอแล้วค่ะ พี่ธัน " ตังเมยกมือห้ามแตะไปที่ปากของธันวา " ตังเมหายใจไม่ทัน " แก้มของเธอแดงระเรื่อ ธันวายิ้มพอใจก่อนจะจูบที่มือของตังเมแล้วย้ายไปจูบที่แก้ม ธันวาเคล้าคลอเคลียซุกไซ้ไปตามซอกคอของตังเม มือของเขาก็เลื่อนไล้ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายโดยที่เจ้าของร่างกายยินยอม  

" อือ " ตังเมหลุดร้องครางออกมาตอนที่ธันวาขบเม้มผิวเนินอกของเธอ เธอดันไหล่ของธันวาออกเบาๆ " พี่ธัน! " 

" หืมม " ธันวาเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าหวานแดงซ่านของตังเม เขาใช้มือข้างนึงยันตัวขึ้นมา 

" พี่ธันจะทำตรงนี้เหรอคะ " ตังเมถามกุมเสื้อนอนที่กระดุมหลุดรุ่ย ชายเสื้อก็ถูกถกขึ้นมาถึงต้นขา ธันวาหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะถามด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ 

" ทำตรงนี้ก็ดีเหมือนกันนะ เปลี่ยนบรรยากาศ " 

" พี่ธัน! " ตังเมตีไปที่ไหล่ของเขาเบาๆ  

" พี่ล้อเล่นครับ " ธันวายิ้มหวานแล้วประคองหลังตังเมให้ลุกขึ้นนั่งก่อนที่เขาจะจูบปากเธอเบาๆ แล้วย้ายตัวเองไปกอดที่ท้องของตังเม แล้วพูดกับท้องของเธอ  

" สวัสดี เจ้าตัวเล็ก นี่พ่อเองนะครับ -- ส่วนคนนี้เป็นแม่นะครับ "  

" พี่ธันคะ ลูกยังไม่โตเลยนะ " ตังเมอมยิ้มมองธันวาอย่างเอ็นดู ยอมให้ธันวาพูดต่อ 

" หนูกำลังจะมาเป็นส่วนนึงของพ่อกับแม่แล้วนะครับ -- จากนี้ไปพ่อจะดูแลแม่กับหนูอย่างดีที่สุด เป็นเด็กดี แข็งแรงโตไวๆ ไม่ดื้อกับแม่ด้วยนะ " ธันวาเงยหน้าขึ้นทอดสายตามองตังเมด้วยความรัก มือของเขาสัมผัสที่ท้องของตังเม " หนูรู้มั้ยว่าหนูเกิดมาจากความรักของพ่อกับแม่นะ พ่อรักแม่ของหนูที่สุด " 

" พี่ธัน " ตังเมน้ำตาซึม เธอยกมือลูบไปที่เส้นผมนุ่มของธันวาก่อนจะก้มลงจูบที่หน้าผากของธันวา เธอกดจมูกหอมแก้มของธันวา แล้ววางมือของตัวเองลงบนมือของธันวาที่ยังอยู่บนท้องของเธอ " แม่ก็รักพ่อของหนูที่สุดเหมือนกัน " 

 

--End-- 

******** 

ไรท์มาอัพบทสรุปของร้อยรัก ตอนพิเศษให้แล้วนะคะ  

ก่อนจะเอ่ยคำลา ไรท์ขอขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม ทุกการคอยและทุกคอมเม้นของทุกคนอย่างมากนะคะ << ในส่วนของคอมเม้นที่มีคำแนะนำในเรื่องการเขียนของไรท์ ไรท์ขอน้อมรับไว้และจะนำไปปรับปรุงแก้ไขค่ะ 

สุดท้ายนี้ร้อยรักก็ขอกล่าวคำลากับรี้ดทุกคน ^^  

ราตรีสวัสดิ์ค่ะ >______<    

   

ความคิดเห็น