facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในขณะที่เธอเริ่มหมดศรัทธาในความรัก ผู้ชายจอมเผด็จการคนหนึ่งก็ได้ก้าวเข้ามาพร้อมหยิบยื่นความรักครั้งใหม่ให้โดยที่เธอไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะปฏิเสธมัน!

ตอนที่ 37 เธอจะต้องเข้าใจพวกเรา

ชื่อตอน : ตอนที่ 37 เธอจะต้องเข้าใจพวกเรา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2564 12:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 37 เธอจะต้องเข้าใจพวกเรา
แบบอักษร

เฉินฝานซิงไม่พูดจา แผ่นหลังยังคงตั้งตรงไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เพิกเฉยต่อคำพูดของเฉินเชียนโหรว 

เฉินฝานซิงก็เป็นแบบนี้ บางครั้งเธอไม่เอ่ยคำใดออกมา ยังสามารถใช้ความเงียบนั้นเหยียบย่ำคนอื่นให้ตกต่ำได้ 

เฉินเชียนโหรวลอบขบฟันแน่นด้วยความรู้สึกเสียหน้าจากการถูกมองข้าม แต่ซูเหิงกลับอยู่ข้างๆ เธอในตอนนี้ 

ไม่นานลิฟต์ก็ลงมา เฉินฝานซิงถือกระเป๋าเดินเข้าลิฟต์ไปอย่างไม่สะทกสะท้าน 

ซูเหิงและเฉินเชียนโหรวเองก็ตามเข้าไปเช่นกัน 

เฉินฝานซิงเอื้อมมือกดลิฟต์ไปยังแผนกวิจัยและพัฒนาชั้นยี่สิบเอ็ด 

ส่วนอีกสองคนข้างหลังเธอไม่ได้หันไปถาม ไม่สนใจ ไม่ไยดี 

จากที่คิดว่าอยากพบซูเหิงเพื่อจะได้บอกเรื่องที่จะลาออกกับเขาตรงๆ สุดท้ายต้องมาเจอกับเฉินเชียนโหรวทำให้เธอไม่อยากพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว 

คนประเภทนี้เรียกร้องความสนใจเก่ง แสดงละครเก่ง! 

หากเธอพูดเรื่องลาออกกับซูเหิงขึ้นมาตอนนี้ เฉินเชียนโหรวคงอดไม่ได้ที่จะลงมืออีกครั้ง 

ทำไมถึงทำให้เธอขยะแขยงได้ขนาดนี้ 

เมื่อเห็นว่าเฉินฝานซิงกดแค่ชั้นที่ตัวเองต้องการ นัยน์ตาของเฉินเชียวโหรวก็หลุบต่ำลง จากนั้นริมฝีปากอวบอิ่มจึงยกมุมปากขึ้น 

เธอเอื้อมไปยังเบื้องหน้าของเฉินฝานซิง กดชั้นที่สูงที่สุดนั่นก็คือชั้นสามสิบหก 

ก่อนจะส่งยิ้มให้พี่สาว ดวงตาเหยียดต่ำอย่างยั่วโทสะ 

ชั้นสามสิบหก เป็นพื้นที่ส่วนตัวของซูเหิง หากเขาไม่อนุญาตไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์เหยียบเข้าไป 

ทว่าตอนนี้ ที่นั่นกลับเป็นที่ที่เฉินเชียนโหรวเข้าออกได้ตามชอบใจ 

เธอคิดว่าเฉินฝานซิงจะสนใจ แต่เธอจ้องพี่สาวอยู่นานสองนาน เฉินฝานซิงยังคงแสดงท่าทีไม่แยแสแม้แต่สีหน้าก็ไม่แสดงอาการใดๆ 

เธอขบฟันกรอด เดินไปหยุดข้างกายของซูเหิงแล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ ว่า 

“พี่เหิง ไม่ใช่ว่าอีกเดี๋ยวบริษัทจะมีประชุมภายในระดับสูงหรอกเหรอ ไหนๆ พี่สาวก็มาแล้ว...” 

ซูเหิงหน้าขึงเรียบตึง มองแผ่นหลังของเฉินฝานซิงอย่างนิ่งเงียบอยู่เนิ่นนานก่อนจะค่อยๆ เอ่ยขึ้น 

“ไหนๆ มาแล้ว ก็คงไม่มีเหตุผลที่จะไม่เข้าร่วม” 

ลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้นไป ไม่ทันที่ซูเหิงจะพูดจบลิฟต์ก็เคลื่อนมาหยุดอยู่ที่ชั้นยี่สิบเอ็ดแล้ว เฉินฝานซิงเดินออกจากลิฟต์ไปอย่างไม่รั้งรอ 

ท่าทีเฉยเมยของพี่สาวทำเอาเฉินเชียนโหรวต้องข่มกลั้นอารมณ์ไว้ คำพูดทุกคำราวกับซัดหมัดลงบนปุยฝ้าย ระบายออกมาไม่ได้ตั้งแต่ต้นจนจบ 

ซูเหิงยังคงจดจ้องอยู่กับแผ่นหนังของเฉินฝ่านซิงด้วยใจสับสน 

ดูเหมือนว่าเธอจะตัดใจได้แล้วจริงๆ ไม่ให้อภัยเขาแต่ก็ไม่ได้รั้งเขาไว้ ตัดขาดชนิดที่ไม่เหลือช่องว่างระหว่างพวกเขาทั้งคู่ 

ความรู้สึกอย่างกับหัวใจหล่นวูบ เหมือนกันที่โรงพยาบาลครั้งก่อน ราวกับได้สูญเสียบางอย่างไปตลอดกาล 

“พี่เหิง ฉันควรทำยังไงให้พี่เขาสบายใจขึ้นได้บ้าง...เห็นพี่เขาเป็นแบบนี้แล้วฉันใจไม่ดีจริงๆ ...” 

น้ำเสียงอัดอั้นของเฉินเชียนโหรวข้างๆ แว่วขึ้น เสียงนุ่มนวลสั่นเครือ ท่าทางเข้มแข็งจนปัญญาจะทำให้ซูเหิงรู้สึกเห็นอกเห็นใจอีกครั้ง 

เขายื่นมือไปดึงเฉินเชียนโหรวเข้ามาอยู่ในอ้อมแขน นิ้วมือเชยคางขาวนุ่มนั้นขึ้น ปาดน้ำใสๆ ที่เอ่อล้นที่ปลายหางตา 

เฉินเชียนโหรวเพิ่มความน่าเศร้าใจ 

“ตั้งแต่พี่เขากลับประเทศมาเมื่อสามปีก่อน ได้กลับไปเยี่ยมคุณปู่แค่สามสี่ครั้งเอง ตอนนี้เธอไม่มีใครมาอยู่ข้างกายคอยปกป้อง...ฉันกลัวว่าเธอจะฝืนตัวคนเดียวต่อไปไม่ไหว...” 

คำพูดเห็นอกเห็นใจของเฉินเชียนโหรวทำให้ซูเหิงสงสาร คำพูดเหล่านี้ก็ดันไปสะกิดใจของซูเหิงเข้าพอดี 

ความสัมพันธ์กับคนในครอบครัวไม่ค่อยดี แล้วตอนนี้เธอยิ่งไม่ยอมเผชิญหน้ากันดีๆ อีก 

เธอใช้ชีวิตตัวคนเดียว...จะไหวจริงๆ น่ะเหรอ 

“รออีกสักหน่อยเถอะ รอให้เธอหายโกรธ ฉันจะลองไปคุยดูอีกที เธอไม่ต้องเป็นห่วงนะ เฉินฝานซิงเป็นคนมีเหตุผลมาตลอด เดี๋ยวนานๆ ไป เธอจะต้องเข้าใจพวกเราแน่นอน” 

เฉินเชียนโหรวสูดหายใจ พยักหน้าเบาๆ น้ำเสียงนุ่มนวลเจือความกลัดกลุ้ม 

“ขอให้เป็นแบบนั้นจริงๆ เถอะ” 

ความคิดเห็น