ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 11

คำค้น : #ซ่อนลิขิตรัก#สิงหา#นายสิงห์#มนตรา#ใบข้าว

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2563 16:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 11
แบบอักษร

 

 

ซ่อนลิขิตรัก บทที่ 11 

 

 

 

 

 

ใบข้าวเดินมาถึงออฟฟิศของสิงหาก็เห็นกลุ่มเด็กสี่ห้าคนยืนทำหน้าจ๋อย หนึ่งในนั้นใบข้าวจำได้ทันทีว่าคือคนที่ถือไข่เน่าไว้เตรียมจะปาใส่ยายเยื้อน 

" พี่สาวมาแล้ว มีอะไรจะพูดก็พูดซะ น้ำแข็ง " สิงหาว่า  

" อะไรกันน่ะ คุณสิงห์ " 

" เด็กพวกนี้เป็นเด็กที่ไปแกล้งยายเยื้อน ฉันให้คนไปพาตัวมา เธออยากจะทำโทษอะไรพวกเขาก็แล้วแต่เธอเลย " สิงหาพูด ใบข้าวมองตาโตใส่ก่อนจะมองไปทางกลุ่มเด็กที่อายุแทบจะไล่เลี่ยกัน คะเนจากสายตาเด็กโตสุดอายุยังไม่ถึงสิบขวบด้วยซ้ำ ใบข้าวยิ้มมุมปากค่อยๆเดินไปหาเด็กที่ก้มหน้างุดกว่าใครเพื่อน 

" ชื่อน้ำแข็งเหรอเรา " ใบข้าวถาม เด็กชายพยักหน้ารับไม่กล้าเงยหน้ามองใบข้าว 

" ไม่ใช่มั้ง ไม่ได้ยินใครขานรับเลยนิ " ใบข้าวแกล้งแหย่ เธอขยับเข้าไปถามเด็กที่อยู่ข้างๆ " ชื่อน้ำแข็งหรือเปล่าเราน่ะ " 

" ไม่ครับ ผมชื่อพลูครับ " 

" ดีมาก -- แล้วเธอล่ะ " ใบข้าวถามกับเด็กคนอื่นๆที่ตอบอย่างแข็งขัน จนเหลือแค่น้ำแข็ง " สรุปเธอชื่อน้ำแข็งหรือเปล่า " 

น้ำแข็งเงยหน้ามามองใบข้าว เด็กชายแก้มแดงจัด " ใช่ ผมชื่อน้ำแข็ง " 

" ทำไมถึงทำแบบนั้น น้ำแข็ง " ใบข้าวย่อตัวลงนั่งให้ความสูงเท่ากับเด็กชาย สายตามองเด็กชายที่เม้มปากแน่น" ยายเยื้อนทำอะไรน้ำแข็งเหรอ " 

เด็กชายส่ายหัว ใบข้าวแกล้งทำหน้านิ่ว " ถ้ายายเยื้อนไม่ได้ทำอะไรน้ำแข็ง แล้วทำไมน้ำแข็งกับเพื่อนถึงทำกับยายเยื้อนแบบนั้น " 

" พวกเราแค่จะไล่ผีออกจากตัวยายเยื้อน " หนึ่งในกลุ่มโพล่งออกมา " น้ำแข็งบอกว่ายายเยื้อนผีเข้า "  

" ผีเข้า! " ใบข้าวทวนคำ " จริงเหรอ น้ำแข็ง " 

" จริงสิ พ่อกับแม่ก็บอกว่ายายเยื้อนผีเข้า กลางคืนชอบร้องโวยวายเสียงดัง คนอื่นไม่ได้นอนก็เพราะผีเข้ายายเยื้อน " น้ำแข็งตอบ ใบข้าวหันไปมองสิงหาแล้วหันกลับไปพูดต่อ " ยายเยื้อนไม่ได้ผีเข้า น้ำแข็ง -- ยายเยื้อนแค่ไม่สบาย " 

" ไม่สบาย " 

" ใช่ ไม่สบาย " ใบข้าวย้ำ สีหน้าและแววตาอ่อนโยน " ยายเยื้อนแกแก่แล้วนะ แล้วก็ไม่สบายด้วยที่แกร้องตอนกลางคืนเพราะแกฝันร้าย เวลาที่น้ำแข็งฝันร้ายน้ำแข็งกลัวเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ " เด็กชายคิดตามแล้วพยักหน้า " ยายเยื้อนก็กลัวเหมือนกัน แล้วก็จะกลัวมากขึ้นไปอีกถ้าพวกน้ำแข็งไปทำกับยายเยื้อนแบบนั้น " 

สิงหามองใบข้าวที่กำลังสอนลูกคนงานด้วยสายตาแปลกใจระคนชื่นชม ไม่คิดว่าผู้หญิงขี้วีนขี้เหวี่ยงแบบใบข้าวจะมีมุมที่เป็นงานเป็นการแบบนี้ด้วย เขายิ้มที่มุมปาก  

" ไม่อยากให้ยายเยื้อนกลัวก็ต้องใจดีกับยายเยื้อนนะรู้มั้ย " ใบข้าวเผยยิ้มกว้าง เด็กๆพากันพยักหน้ารับหงึกหงัก 

" ครั้งหน้าจะทำอีกมั้ย น้ำแข็ง " สิงหาเดินเข้ามาถาม น้ำแข็งส่ายหัวเร็ว 

" ผมขอโทษครับ นายสิงห์  -- ขอโทษครับ พี่สาว พวกผมจะไม่ทำอีกแล้ว " น้ำแข็งยกมือไหว้ 

" ดีมาก!! " สิงหากับใบข้าวพูดออกมาพร้อมกัน ใบข้าวให้สิงหาเป็นคนพูดต่อ 

" ไปได้แล้ว น้ำแข็ง " 

ใบข้าวมองน้ำแข็งกับเพื่อนพากันวิ่งหายไปอีกทาง ตัวเธอแค่หันมามองสิงหาทีหนึ่งก่อนจะเดินกลับไปทำงานต่อแต่ถูกสิงหาคว้าจับมือไว้แล้วพาเดินเข้าไปในออฟฟิศ 

" จะทำอะไรน่ะ คุณสิงห์ " ใบข้าวถามพยายามยื้อมือกลับ เธอมองสิงหาอย่างไม่ไว้ใจนี่เป็นครั้งที่สองในรอบวันที่เธอโดนสิงหาพาเข้ามาในนี้ " ปล่อย ฉันจะกลับไปทำงาน "  

" เกิดขยันขึ้นมาเชียว " สิงหาค่อนขอด เขาลากเก้าอี้เข้ามาแล้วจับใบข้าวให้เธอนั่งลงที่เก้าอี้ ส่วนตัวเขาเองก็ดึงเก้าอี้เข้ามานั่งใกล้ใบข้าว " ถกแขนเสื้อขึ้นสิ " สิงหาสั่ง 

" จะทำอะไร " ใบข้าวถามมองสิงหาที่กำลังแกะสำลีชุบแอลกฮอลล์ออกจากแผงฟอยล์สำลีสำเร็จรูป  

" จะมีสักครั้งมั้ยที่จะยอมทำตามที่ฉันสั่งน่ะ ใบข้าว " สิงหาถาม เขาจับแขนใบข้าวมาถกแขนเสื้อของเธอขึ้นเองรอยเล็บของยายเยื้อนจิกลงบนผิวขาวเนียนของใบข้าวจนเป็นรอยฝัง เลือดไหลซิบแห้งกรัง  

" แล้วคุณล่ะมีสักครั้งมั้ยที่จะไม่สั่งน่ะ " ใบข้าวนิ่วหน้าน้อยๆตอนที่สิงหาเช็ดแผลให้เธอ  

" เถียงเก่งจริงๆนะ " สิงหาว่า เขาผ่อนน้ำหนักมือให้เบาลงตอนที่ทำแผลให้ใบข้าวถึงจะรู้ดีว่าแผลไม่ได้ใหญ่อะไรแต่เขาก็อยากเบามือกับเธอที่สุด ใบข้าวนั่งนิ่งปล่อยให้สิงหาทำแผลให้เธอ 

" เมื่อกี้เธอทำตัวเหมือนคุณครูเลยนะ พูดจาเป็นงานเป็นการแบบนั้นกับเค้าเป็นด้วยเหรอ " สิงหาชวนคุยทำลายความเงียบ 

" ดูถูก! เห็นฉันแบบนี้ฉันก็มีความคิดนะคุณ " ใบข้าวว่า " เรื่องที่ไม่ถูกต้องก็ต้องแก้ จะปล่อยเลยตามเลยได้ไงกัน"  

" ก็เห็นๆอยู่ เธอมันเป็นแมวบ้านิ " สิงหาพูดยิ้มๆ 

" งั้นคุณก็เป็นสิงห์จอมโหด " ใบข้าวเขวี้ยงค้อนวงโตใส่สิงหา " เสร็จแล้วใช่มั้ย " เธอถามพลางดึงแขนกลับใบข้าวดึงแขนเสื้อตัวเองลง " คุณสิงห์ " ใบข้าวเรียก สิงหาหันมา 

" เมื่อกี้น่ะ ยายเยื้อนเรียกฉันว่ากอหญ้า ใครเหรอ " ใบข้าวแกล้งถามเธอมองสิงหาที่กำลังเก็บกล่องยา 

" ยายเยื้อนจำคนผิด "  

" คุณตอบไม่ตรงคำถามฉันนะ "  ใบข้าวว่า สิงหายักไหล่ 

" แล้วเธอจะสนใจไปทำไม -- หรือเธอรู้จัก " สิงหาถามกลับ สายตาของเขามองใบข้าวราวกับเครื่องสแกน  

" ไม่รู้จัก " ใบข้าวอึกอักตอบไม่เต็มปาก 

" ไม่รู้จักแล้วถามไปทำไม "  

ใบข้าวเม้มปากแน่น " ไม่ตอบก็อย่าตอบ ฉันหาคำตอบเองได้แน่! " ใบข้าวหันหลังกลับเดินออกจากออฟฟิศไปทิ้งให้สิงหายืนส่ายหัวไปมากับความเอาแต่ใจของใบข้าว เขาทิ้งตัวลงนั่งหยิบมือถือที่อยู่กระเป๋าหลังออกมาปลดล็อครหัสด้วยการสแกนนิ้ว สิงหาเอนหลังพิงไปกับพนักเต็มแผ่นหลัง พลางปัดมือถือเลื่อนหน้าจอไปที่อัลบั้มรูปอย่างใจลอยรูปของหญิงสาวที่ใบหน้าสวยชวนมองของเธอกำลังยิ้มสดใสเห็นกี่ครั้งก็ทำให้สิงหายิ้มออกมาได้  เขาใช้นิ้วโป้งลูบเบาๆที่หน้าจอมือถือด้วยอาการคิดถึง สิงหาถอนหายใจออกมาบางๆก่อนที่นิ้วโป้งของเขาจะเผลอเลื่อนปัดไปที่รูปถัดไป 

" เธอใจร้ายกับฉันมากเลยนะ กอหญ้า "  

 

 

 

***** 

 

 

 

" เบามือกันหน่อยนะ พวกเอ็ง กล้าใหม่ยังไม่แข็งแรง ถ้าลงมือหนักไปเดี๋ยวจะตายคามือซะก่อน " เหมยสั่งคนงานช่วยกันลงต้นสตรอว์เบอร์รีในแปลงที่มีปัญหาไปเมื่อครั้งก่อน ใบข้าวกำลังขุดดินอย่างขมักเขม้นหลังมาอยู่ที่ไร่เรืองกิจเกษมได้หนึ่งเดือนใบข้าวก็เริ่มชินกับการทำงานที่ใช้แรงแบบนี้ มือที่บอบบางของเธอมีรอยแผลแตกอยู่เต็มมือแรกๆใบข้าวก็ไม่ชินเวลาที่มองมือที่เต็มไปด้วยแผลด้วยความเศร้าจนมีบางครั้งที่ใบข้าวคิดว่าเธอจะเลิกล้มการตามหากอหญ้าพี่สาวของเธอไปซะ แต่เพราะความผูกพันที่มีต่อกอหญ้าทำให้ใบข้าวตั้งใจที่จะตามหากอหญ้าต่อ 

" ฝีมือพัฒนานิ นังหนู " เหมยเดินเลียบๆเคียงๆมาดูงานที่ใบข้าวทำ ตอนแรกตาเฒ่าเหมยก็แอบหวั่นใจเพราะใบข้าวเคยแสดงฝีมือการลงปลูกมาให้ดูแล้วว่ามันน่าปวดหัวขนาดไหน ใบข้าวหันมายิ้มกว้างให้ เม็ดเหงื่อไหลที่ข้างแก้มที่แดงจัดเพราะในแปลงนี่ร้อนอบอ้าว " ไหวมั้ยเนี่ยนังหนู หน้าแดงเชียว ไม่สบายเหรอ " เหมยทัก ใบข้าวยกมือที่เปื้อนดินจับแก้มตัวเอง 

" แค่ร้อนนิดหน่อยน่ะ ลุงเหมย แต่สบายมาก " ใบข้าวว่า แล้วลุกขึ้นยืนไม่รู้เป็นเพราะรีบลุกขึ้นยืนหรือเพราะในนี้ร้อนจนใบข้าวหายใจไม่ออกเลยทำให้ใบข้าวเกิดหน้ามืด  

" เฮ้ย! นังหนู " เหมยร้องลั่นมือไขว่คว้าตัวใบข้าวที่ร่วงลงไว้ไม่ทัน แต่โชคดีที่สิงหาเข้ามารับตัวใบข้าวไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะล้มทับแปลงสตรอว์เบอร์รี " นายสิงห์ "  

สิงหาช้อนตัวใบข้าวขึ้นอุ้มแล้วรีบพาออกจากแปลงทันที " ลุงเหมยหาน้ำใส่น้ำแข็งให้ผมหน่อย เอาผ้าขนหนูมาด้วย " สิงหาสั่งน้ำเสียงร้อนรน เหมยรับคำ 

" ใบข้าว ใบข้าวเป็นอะไรไปน่ะ " มะลิวิ่งหน้าตาตื่นจะเข้ามา 

" ถอยออกไป อย่าเข้ามาใกล้ " สิงหาสั่งเสียงเข้มไม่ใช่แค่ไล่มะลิ แต่ไล่คนงานที่มุงล้อมดูใบข้าวที่เป็นลมไปด้วยสิงหาหันกลับมาที่ใบข้าวเขาวางเธอบนแคร่ใต้ต้นมะม่วงหยิบหมวกของคนงานที่วางอยู่แถวนั้นขึ้นมาพัดคลายความร้อนให้ใบข้าว " ใครมียาดมบ้าง "  

" นี่จ้ะ นายสิงห์ " หนึ่งในคนงานกุลีกุจอส่งยาหม่องกระปุกเล็กให้สิงหาที่รับไปเปิดรมใต้จมูกของใบข้าว คนนอนอยู่หน้าซีด สิงหามือหนึ่งก็พัดมือหนึ่งรมยาหม่องใต้จมูกใบข้าว  

" ลุงเหมยได้น้ำหรือยัง " สิงหาตะโกนเรียก เหมยรีบวิ่งพร้อมกับกระติกน้ำตาเฒ่าส่งให้สิงหา เขาจัดการเทน้ำในกระติกใส่ผ้าขนหนูผืนสะอาดบิดหมาดๆ ประคบไปที่พวงแก้มแดงจัดของใบข้าวก่อนจะซับไล่ความร้อนออกไปจากใบหน้าแล้ว สิงหาก็จัดการถอดผ้าที่พันอยู่รอบคอใบข้าวออกเช็ดไปที่คอของเธอ " ลุงเหมยช่วยรมยาดมให้ใบข้าวหน่อยครับ " สิงหาสั่งส่งยาหม่องให้เหมย ตาเฒ่าทั้งพัดทั้งรมยาหม่องให้ใบข้าว ส่วนสิงหาก็เช็ดแขนของใบข้าวหวังให้ร่างกายคายความร้อนออกมา ใบข้าวขยับเปลือกตาอย่างรู้สึกตัว นัยน์ตาสวยกลิ้งกลอกไปมามองสิงหาทีลุงเหมยที 

" ฉันเป็นลมไปเหรอ " ใบข้าวขยับตัวลุกขึ้น สิงหาช่วยประคองหลัง 

" ใช่ " สิงหาตอบสั้นๆ 

" หน้าเกือบทิ่มดินแน่ะ นังหนู ดีนะที่นายสิงห์มารับไว้ทัน " เหมยเสริมพลางโบกหมวกในมือไปมาให้ความเย็นกับใบข้าว 

" นี่ฉันเป็นลมไปนานมั้ย "  

" ไม่นานหรอก แต่ถ้านานกว่านี้สงสัยอาจจะต้องขุดหลุมฝังเธอแทน " สิงหาแกล้งแหย่คนที่พึ่งฟื้น ใบข้าวกัดปากแน่นข้องตาเขียวใส่ 

" ถ้าฉันตายฉันจะมาหลอกคุณเป็นคนแรกเลย คุณสิงห์ "  

สิงหาหัวเราะออกมาเบาๆ เขาลุกขึ้นยืนพลางเอามือจับไว้ที่หัวของใบข้าวแล้วโยกไปมา " วีนออกมาได้แบบนี้ค่อยหายห่วงหน่อยว่าเธอไม่เป็นอะไร " ใบข้าวปัดมือของสิงหาออกพลางแยกเขี้ยวใส่ ก่อนที่เธอจะหันไปยกมือไหว้เหมย 

" ขอบคุณค่ะ ลุงเหมย " ใบข้าวหันไปทางสิงหา แล้วบอกขอบคุณแบบอุบอิบ " ขอบคุณๆด้วย คุณสิงห์ "  

" อืม -- วันนี้ก็พอแค่นี้กลับไปนอนพักซะ " สิงหาว่า " มะลิพาใบข้าวกลับไปที่หัองที "  

" จ้ะ นายสิงห์ " มะลิเข้ามาประคองใบข้าว " กลับไปพักก่อนนะ ใบข้าว " ใบข้าวพยักหน้าปล่อยให้มะลิเดินพยุงเธอกลับไปที่ห้อง  

" มะลิ ฉันเจ็บแขน " ใบข้าวนิ่วหน้า เรียกมะลิที่กำลังบีบแขนเธอแน่น มะลิเงียบไม่ตอบ " มะลิ! " ใบข้าวเรียกมะลิหันหน้านิ่วกลับมา 

" อะไรเหรอ " น้ำเสียงถามกลับมาเกือบสูง 

" เธอบีบแขนฉันอยู่ " ใบข้าวบอก  

" ขอโทษ เมื่อกี้ฉันเหม่อไปหน่อยน่ะ " มะลิยิ้มแห้งคลายมือออก 

" ฉันทำให้เธอลำบากหรือเปล่า " ใบข้าวถามเพราะเห็นปฏิกิริยาของมะลิ " เธอกลับไปทำงานก็ได้นะ เดี๋ยวฉันเดินกลับไปที่ห้องเอง " ใบข้าวยิ้มบางๆให้ มะลิรีบส่ายหน้าแล้วยิ้มหวานให้ 

" ไม่เป็นไร ฉันไปส่งได้ "  

มะลิพาใบข้าวมาถึงห้องได้ไม่นาน คำแปงก็เดินเข้ามาพร้อมกับถาดใส่ชามข้าวต้มพร้อมกับยา 

" หน้าซีดเชียว พี่สาว " คำแปงเอ่ยทักด้วยสีหน้าเป็นห่วง 

" ถืออะไรมาด้วยน่ะ คำแปง " มะลิถามมองข้าวต้มในชามที่มีควันฉุยออกมา " ข้าวต้มเหรอ "  

" ใช่จ้ะ พี่มะลิ  นายสิงห์ให้ลุงเหมยมาบอกฉันว่าให้ทำข้าวต้มให้พี่สาวเพราะพี่สาวไม่สบาย " คำแปงว่า " พี่สาวกินข้าวก่อนนะแล้วกินยา นายสิงห์ให้ลุงเหมยย้ำมาด้วยว่าให้ฉันดูแลพี่สาว ถ้าพี่สาวดื้อไม่กินยาให้มาบอก เดี๋ยวนายสิงห์จะมาจัดการเอง "  

" ยุ่งจริงเชียว " ใบข้าวบ่นงึมงำออกมาก่อนจะรับชามข้าวต้มของคำแปงมากิน  

" งั้นฉันไปทำงานก่อนนะ ใบข้าว " มะลิพูด ใบข้าวพยักหน้า  

" ขอบคุณนะ มะลิ "  

ใบข้าวที่เป็นลมไประหว่างทำงานเพราะอากาศที่ร้อนอบอ้าวบวกกับพักหลังมานี้มีเรื่องให้กวนใจเธอตลอดเวลาตั้งแต่ที่เธอโดนใครก็ไม่รู้แกล้ง ทำให้เธอนอนไม่พอ แต่หลังจากที่นอนพักไปหนึ่งวันเต็ม ใบข้าวก็กลับมาสดชื่นพร้อมทำงานได้อีกครั้งแต่ก็ไม่วายมีเรื่องเกิดขึ้นอีก  

" อะไรนะ! " ใบข้าวร้องโวยหลังคำแปงเล่าเรื่องให้ฟังว่ามีคนไปพูดว่าเธอสำออยแกล้งป่วยเพราะอยากอ้อนสิงหา " เป็นความจริงเหรอ คำแปง เค้าลือกันแบบนั้นจริงๆเหรอ "  

คำแปงพยักหน้า " จริงจ้ะ เค้าลือกันไปทั่วไร่ว่าพี่สาวน่ะโดนนายสิงห์เรียกบ่อยๆเพราะพี่คงไปอ่อยนายสิงห์ไว้ "  

" อะไรนะ! " ใบข้าวอยากจะกรี๊ดออกมาจริงๆ " ใครบ้าเป็นคนลือแบบนั้น พี่จะไปเล่นงานมัน "  

" ไม่รู้เลยจ้ะ ปากต่อปากบอกต่อกันมา " คำแปงว่า เด็กสาวมองหน้าใบข้าว " แต่มันก็จริงอย่างที่เค้าลือกันนะเดี๋ยวนะ พี่สาว คำแปงไม่ได้จะหมายความว่า พี่สาวไปอ่อยนายสิงห์หรอก " คำแปงรีบพูดเพราะใบข้าวทำหน้าถมึงทึงใส่ " ที่ผ่านมาไม่มีคนงานคนไหนกล้าเถียงกับนายสิงห์ อีกอย่างนายสิงห์ก็ไม่เคยจะเรียกใครไปพบได้บ่อยเท่ากับพี่สาวเลย "  

" แต่คำแปงก็เห็นไม่ใช่หรือไงที่พี่โดนนายสิงห์เรียกไปก็เรียกไปถูกทำโทษทั้งนั้น และเรื่องที่พี่เถียงกับนายของคำแปงก็เพราะเค้าไม่มีเหตุผล -- บ้าจริง! เรื่องมันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกัน พี่ไม่ได้ชอบนายสิงห์อะไรนั่นเลยนะ โอ๊ย! แค่คิดก็ขนลุกแล้ว " ใบข้าวร้องพลางกอดอกตัวเองไว้ ท่าทางแบบนั้นทำเอาคำแปงหัวเราะออกมา 

" พี่สาวจะทำยังไงต่อ " คำแปงถาม 

" พี่ไม่แก้ข้าวหรอกนะ ใครอยากจะลือก็ลือไป เพราะยังไงก็ไม่เป็นความจริง -- แค่ลือเดี๋ยวเดียว ถ้าไม่สนใจมันก็เงียบไปเองแหละ "  

แต่ข่าวลือในไร่เรืองกิจเกษมกลับอยู่ทนยิ่งกว่าข่าวคู่รักดาราที่ฝ่ายหญิงทิ้งฝ่ายชายไปกับคบกับหนุ่มไฮโซนอกวงการซะอีก ยิ่งได้ช่อช่วยกระพือข่าวด้วยแล้ว สุดท้ายข่าวของสิงหากับใบข้าวก็ไปถึงบ้านใหญ่ 

" เรื่องมันเป็นยังไงกันคะ คุณสิงห์ " บุหลันถามระหว่างทานมื้อเช้าด้วยกัน  

" เรื่อง!? อะไรเหรอครับ คุณน้า " สิงหาถามกลับยังไม่เข้าใจคำถามของอีกฝ่าย  

" ก็เรื่องที่เค้าลือกันว่าคุณสิงห์กับคนงานที่ชื่อใบม่อนอะไรนั่นกำลังคบกันอยู่ไงคะ " ป้าเปรี้ยวยั้งปากไว้ไม่ทันถามออกมาเอง " อุ๊ย! ขอโทษค่ะ นายใหญ่ คุณบุ " ป้าเปรี้ยวยกมือตีปากตัวเองหลังเห็นสายตาของตุลาและบุหลัน 

" ตามที่แม่เปรี้ยวว่ามาเลยค่ะ คุณสิงห์ -- เรื่องมันเป็นยังไงกันค่ะ " บุหลันย้ำ สิงหาอมยิ้มกับท่าทีแม่เลี้ยงของเขา 

" ไม่มีอะไรนิครับ ก็แค่ลือกันไป " สิงหายักไหล่ตอบ " อ่อ อีกอย่าง เธอไม่ได้ชื่อใบม่อนแต่ชื่อใบข้าวครับ ป้าเปรี้ยว "  

" แต่ถ้าไม่มีมูลก็ไม่มีใครเค้าลือกันใช่มั้ยคะ คุณสิงห์ "  

" คุณน้าครับ เชื่อผมสิว่ามันไม่มีอะไรจริงๆ ผมกับยัยนั่นเจอหน้ากันทีก็แทบอยากจะหักคอกันเองอยู่แล้ว ผู้หญิงบ้าอะไรเถียงเก่ง วีนเหวี่ยงได้ตลอดนี่ถ้าไม่ติดว่า -- " สิงหาชะงัก เขามองหน้าบุหลันทีตุลาที 

" ไม่ติดว่าอะไรคะ คุณสิงห์ " บุหลันถามจี้  

" ไม่มีอะไรครับ ผมอิ่มแล้ว ไปทำงานก่อนนะครับ " สิงหารวบช้อนไว้ข้างชามก่อนจะยกมือไหว้ตุลาและบุหลัน จากนั้นเขาก็เดินออกจากบ้านไป 

" คุณตุลาคะ คุณเคยเห็นคุณสิงห์พูดถึงผู้หญิงแบบนี้มาก่อนมั้ยคะ " บุหลันโยนคำถามไปให้ตุลา 

" เคยสิคุณบุ ก็ก่อนหน้านี้ครั้งนึงกับผู้หญิงคนเดิมนี่ไงล่ะ " ตุลาตอบ บุหลันยกคิ้วสูงมองอย่างไม่เข้าใจ 

" หมายความว่าไงกัน แม่เปรี้ยว "  

เปรี้ยวส่ายหน้า บุหลันถอดถอนหายใจออกมา " ช่วยบอกลุงเหมยทีว่าคอยดูคุณสิงห์กับแม่หนูนั่นทีนะ แม่เปรี้ยว"  

" กังวลใจหรือ คุณบุ " ตุลาถาม 

" ใช่สิคะ ฉันกลัวว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเอา "  

 

 

**** 

 

 

" ยะขิ่น มะอึกเห็นมะลิมั้ย " ใบข้าวเดินเข้ามาถามสองหนุ่มที่กำลังขุดดินเตรียมแปลงใหม่อยู่ 

" ไม่เห็นเลยจ้ะ ใบข้าว " มะอึกตอบ 

" เมื่อเช้าฉันเห็นอยู่แวบๆนะ เดินไปทางออฟฟิศน่ะ " ยะขิ่นว่า " ใบข้าวมีอะไรเหรอ "  

" ก็ไม่มีอะไร พอดีตื่นมาแล้วไม่เห็น ไม่เจอที่โรงครัวด้วย แถมที่ไร่ส้มก็ไม่เจอ อดเป็นห่วงไม่ได้ "  

" เป็นห่วงแน่เหรอ " ช่อเดินเข้ามาทำเสียงสูงใส่ ใบข้าวไม่อยากต่อปากต่อคำกับช่อเลยเลือกที่จะเดินหนี อีกอย่างเธอก็ไม่แน่ใจว่าเธอจะอดทนได้แค่ไหนหลังรู้ว่าช่อคือคนปล่อยข่าวลือไร้สาระนั่น 

" หรือแค่หวงก้าง "  

ใบข้าวชะงักเท้าหันกลับมามองรอยยิ้มเยาะของช่อ " หมายความว่าไง " ช่อยักไหล่ด้วยอาการน่าหมั่นไส้ 

" ใครจะรู้ -- ทำทีเป็นห่วงมะลิ จริงๆก็กลัวนังมะลิไปทำแต้มกับนายสิงห์ใช่มั้ยล่ะ ก็นะ อุตส่าห์อ่อยไว้ซะขนาดที่นายสิงห์เรียกหาเกือบทุกวันเลยนิ " ใบข้าวยืนนิ่งจ้องมองช่อราวกับจะให้อีกฝ่ายสลายเป็นจุลไปต่อหน้า " เธอเองก็จ้องจับนายสิงห์เหมือนกับนังมะลิสินะ แหมทำตัวเรียบร้อย ว่านอนสอนง่าย จริงๆแล้วลับหลังไม่รู้ให้นายสิงห์ไปกี่ท่าแล้วก็ไม่รู้ เธอเองก็ --  

 

เพี้ยะ 

 

ใบข้าวลงฝ่ามือฟาดใส่หน้าคนปากพล่อยอย่างแรง 

 

เพี้ยะ 

 

ไม่มีใครทันได้ห้ามใบข้าวทัน ใบหน้าอีกด้านของช่อก็สะบัดไปตามแรงจนแก้มทั้งสองข้างเกิดริ้วแดง  

" แก! "  

" หยุดนะ! " ใบข้าวชี้นิ้วสั่ง นัยน์ตาสวยหวานลุกวาวด้วยความโกรธ " ที่ตบเมื่อกี้เพราะเธอปากพล่อยพูดจาไม่คิดฉันไม่อยากพูดว่าสติปัญญาของเธอมีแค่นี้ก็คิดได้แค่นี้ แต่ถ้าเธอคิดก่อนพูดเธอจะไม่ถูกฉันตบปาก " ใบข้าวยืนตัวสั่นด้วยความโกรธ " เรื่องของฉันกับนายสิงห์เธอจะลือไปยังไงก็ช่าง เพราะมันไม่ใช่ความจริง แต่เรื่องที่เธอพูดถึงมะลิแบบนั้นฉันไม่ยอมแน่! " ใบข้าวพูดจบก็เดินจ้ำออกจากตรงนั้นไปทิ้งให้ช่อยืนตัวสั่นจับแก้มทั้งสองข้างของตัวเอง  

ใบข้าวเดินจ้ำออกมาด้วยความโกรธทำให้เธอไม่รู้ว่าขาของตัวเองพาเธอเดินมาที่ไหนกว่าจะรู้ตัวอีกทีเธอก็ได้ยินเสียงคนคุยกันในโรงนาเก่าที่ใช้เก็บฟางฟ่อน 

" ทำไมนัดมาคุยที่นี่ มีอะไรทำไมไม่คุยกันที่ออฟฟิศ "  

'อีตาสิงห์นิ' ใบข้าวจำน้ำเสียงของสิงหาได้ พลางเดินตามหาต้นตอของเสียงใบข้าวหยุดเดินเมื่อน้ำเสียงของคู่สนทนาของสิงหาดังขึ้น 

" มะลิอยากคุยกับนายสิงห์แค่สองต่อสองน่ะค่ะ "  

ใบข้าวซ่อนตัวอยู่หลังกองฟางฟ่อน เธอยื่นใบหน้าออกไปเห็นมะลิยืนอยู่ตรงหน้าสิงหาด้วยท่าทีเนียมอาย ขณะที่สิงหายืนมองอย่างไม่ใส่ใจ 

" มีอะไรก็พูดมาเถอะ ฉันต้องกลับไปทำงานต่อ "  

" นายสิงห์! อย่าทำเย็นชากับมะลิแบบนี้ได้มั้ยคะ " ใบข้าวต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองไว้เมื่อเห็นภาพที่เธอไม่คิดว่าจะได้เห็น มะลิเข้าไปกอดสิงหาไว้เธอร้องไห้ออกมา " มะลิคิดถึงนายสิงห์นะคะ นายสิงห์คิดถึงมะลิบ้างมั้ยคะ "  

" มะลิ " สิงหาผลักไหล่ของมะลิออกด้วยสีหน้าลำบากใจ " อย่าทำแบบนี้ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้ามันไม่ดีนะ "  

" มะลิไม่สน ใครจะมาเห็นก็ช่าง เค้าจะได้รู้กันว่ามะลิเป็นของนายสิงห์แล้ว "  

 

 

********** 

มาแล้วๆค่ะ รี้ดที่น่ารัก ^^  

ว้ายๆๆ อะไรกันๆ นายสิงห์ได้มะลิแล้ว ยังไง อะไร เกิดอะไรขึ้น ~ ติดตามกันต่อนะคะ  

ขอให้สนุกและมีความสุขกับการนะคะทุกคน ^0^ 

 

 

     

ความคิดเห็น