email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

😊✏ว่าด้วยนิยายของไรท์นั้น>>>ไม่ใช่รักดราม่าหรือโรแมนติก ❤ ไม่ใช่รักใสๆวัยว้าวุ่นแต่เป็นรักวัยรุ่นที่มีอิโรติกรวมอยู่ด้วย😁 นอกจากจินตนาการแล้วโปรดใช้วิจารณญาณและศิลปะในการอ่านนะคะ📖 คุยกับไร์หรือแวะไปตามงานได้ที่ เพจ Writer ใจดินสอ

ชื่อตอน : EP.60 บทส่งท้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 662

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2563 21:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.60 บทส่งท้าย
แบบอักษร

เกี๊ยว… 

เช้าตรู่ของวันใหม่ฉันตื่นมาทำกับข้าวให้พี่ชายกับใครบางคน  เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่เดินเข้ามาหาฉันตรงโต๊ะไม้ระหว่างบังกาโลสองหลังนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร 

  

“ตื่นเช้าจังเลยค่ะ  วันนี้พี่กันต์ไม่ต้องไปทำงานนี่คะ  ไหนบอกว่าตอนสาย ๆ จะพาคุณน้าพบรักไปซื้อของมาตกแต่งห้องให้ลูกค้าไง”  ฉันถามคนตรงหน้าขณะตักข้าวต้มร้อน ๆ ใส่ถ้วยให้พี่ชายตัวเอง 

  

“พี่ว่าจะไปดูเขาปรับพื้นที่โซนสระว่ายน้ำหน่อยน่ะ  ถ้าไม่ดีจะได้รีบแก้เดี๋ยวสระว่ายน้ำออกมาไม่สวย”  คนเป็นพี่ชายเงยหน้ามาตอบก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวไปด้วย 

  

“อะไรจะขยันขนาดนั้นคะ  วันนี้ไปซื้อของตอนบ่าย  ตอนเช้าพี่กันต์ก็นอนพักสักหน่อยสิคะ”  ฉันแซวพี่ชายขณะวางแก้วน้ำลงตรงหน้า 

  

“ก็ถ้าไม่ใช่เรือนหอของน้องพี่  พี่ก็จะทำแค่หน้าที่นั่นแหละ  แต่นี่เรือนหอน้องตัวเองไงก็เลยอยากเต็มที่ให้มาก ๆ”  พี่ชายเงยหน้ามาตอบพร้อมกับอมยิ้มให้ฉันไปด้วย 

  

“แล้วนี่ไอ้นั่นยังไม่ตื่นอีกเหรอ  นอนกินบ้านกินเมืองชะมัด”  สุดท้ายก็ยังไม่วายกระแนะกระแหนว่าที่น้องเขยตัวเองอยู่ดี  ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่สองคนนี้จะคุยกันดี ๆ สักที 

  

“ให้เกี๊ยวไปปลุกมั้ยคะ  จะได้นั่งกินข้าวด้วย”  ฉันถามยิ้ม ๆ ทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว 

  

“ไม่ต้องหรอก  พี่เห็นหน้ามันแล้วกินข้าวไม่ลง” 

  

“ทะเลาะกันบ่อย ๆ แบบนี้เดี๋ยวเกี๊ยวก็จับจิ้นกันเองซะหรอก”   

  

“ถ้าเป็นแบบนั้นพี่ขอตายดีกว่า” 

  

“ฮะฮ่า ๆ”  ฉันขำให้กับท่าทีขนลุกของพี่ชายตัวเองก่อนจะตักข้าวต้มเพิ่มให้พี่ชายไปด้วย  ฉันรู้ว่าพี่กันต์กินเยอะ  ยิ่งเป็นอาหารฝีมือฉันพี่กันต์ก็ยิ่งกินเยอะ 

  

“แล้วเกี๊ยวอยู่กับมันโอเคมั้ย  ครอบครัวเขาดีกับเกี๊ยวรึเปล่าตอนออกไปเจอกันน่ะ”  แววตาห่วงใยจากคนเป็นพี่ชายทำให้ฉันส่งยิ้มบาง ๆ ไปให้ก่อนจะย้ายไปนั่งข้าง ๆ แล้วเอียงคอซบไหล่กว้างข้างหนึ่งเอาไว้ 

  

“ทุกคนดีกับเกี๊ยวมากเลยค่ะ  พี่ทัพก็ปรับปรุงตัวเองจนเกี๊ยวตั้งตัวไม่ทันเลย  พี่เขาเปลี่ยนไปมาก ๆ เลยนะพี่กันต์ก็น่าจะรู้”  

  

“พี่ว่ามันไม่ได้เปลี่ยนไปหรอก  แต่ไอ้เหี้ยนี่มันขี้เก็กแล้วก็ขี้อายก็เลยไม่ค่อยแสดงอาการปกติเหมือนชาวบ้านเขาออกมา  เห็นแล้วก็หมั่นไส้ฉิบหาย”  คนเป็นพี่ชายบ่นขณะตักข้าวต้มเข้าปากไปด้วย 

  

“ขอบคุณพี่กันต์มากเลยนะที่เข้าใจเกี๊ยวแล้วก็ไม่กีดกันเกี๊ยวกับพี่ทัพ” 

  

ตึก ตึก ตึก 

“เกี๊ยว!  เกี๊ยว!” 

กึก! 

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของใครบางคนเรียกชื่อฉันพร้อมกับวิ่งออกมาจากห้องพักทำให้ฉันกับพี่กันต์ต้องหันไปมอง  ใบหน้าแตกตื่นของคนที่เพิ่งลุกจากที่นอนนั้นมองมาที่ฉันก่อนจะถอนหายใจพรืดใหญ่ออกมาราวกับโล่งอก 

  

“มีอะไรเหรอคะ”  ฉันเอ่ยถามคนที่เดินมาทิ้งตัวนั่งลงข้างฉัน 

  

“วิ่งจนผมชี้ถ้าเป็นตอนกลางคืนกูคงคิดว่ามึงโดนผีหลอก  นี่อย่าบอกนะว่าแหกขี้ตาตื่นมาโวยวายเรียกน้องกูตั้งแต่เช้าเพราะกลัวว่าน้องกูจะทิ้งมึงไปอีกน่ะ  หึ”  พี่กันต์พูดขึ้นก่อนจะกระดกแก้วน้ำเย็นลงคอแล้วเดินออกไป  ฉันหันไปสบตากับคนที่ย้ายมานั่งแทนที่พี่กันต์ราวกับรอคอยคำตอบว่าเพราะอะไรพี่เขาถึงวิ่งหน้าตาตื่นออกมาแบบนั้น 

  

“คิดว่าหายไปซะแล้ว”  คนที่เอนศีรษะมาซบไหล่ฉันพูดขึ้น 

  

“ตื่นมาทำกับข้าวค่ะ  ไม่ได้หายไปไหนสักหน่อย” 

  

“อย่าปล่อยให้พี่นอนคนเดียวแบบนั้นอีกสิ  พอไม่เห็นนอนอยู่ข้าง ๆ แล้วมันใจหายนะรู้มั้ย”  เสียงทุ้มเอ่ยบอกก่อนจะยกมือข้างหนึ่งของฉันขึ้นไปวางบนศีรษะกลม  กลุ่มผมหนานุ่มทำให้ฉันอดใจไม่ไหวที่จะขยุ้มมันเบา ๆ  

  

“ไปนอนลูบหัวให้หน่อย  ยังนอนไม่เต็มอิ่มเลย”  แววตาออดอ้อนจากคนข้าง ๆ ทำให้ฉันคลี่ยิ้มออกมา  ท่าทางแปลก ๆ ของพี่เขาเริ่มแสดงออกมาให้ฉันเห็นมากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างที่ไม่คิดไม่ฝันว่าพี่เขาจะเป็น 

  

“ทำไมต้องนอนลูบหัวด้วยล่ะคะ” 

  

“ไม่รู้  แต่เคยเห็นพ่ออ้อนแม่แบบนี้เลยอยากทำบ้าง” 

  

“ชิ  เป็นเด็กเป็นเล็กคิดเรียนแบบพฤติกรรมของผู้ใหญ่เหรอคะ”  ฉันแซวขำ ๆ 

  

“นะนะ  พี่ยังง่วงอยู่เลย” 

  

“ก็ได้ค่ะ” 

  

ฉันเดินตามคนบางคนเข้ามาในห้องนอนก่อนจะล้มตัวลงนอนข้าง ๆ วงแขนแข็งแกร่งนั้นโอบกอดเอาคอดเอาไว้ขณะที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นหันเข้าหาซอกอกอวบอิ่มของฉัน  “ลูบหัวให้หน่อย  จะนอนแล้ว”  น้ำเสียงออดอ้อนของคนที่นอนอยู่เอ่ยบอกก่อนจะดึงมือฉันไปลูบหัวตัวเอง 

  

“พี่ขอโทษนะที่เคยทำไม่ดีกับเกี๊ยวไว้  จากนี้ไปพี่จะไม่ทำอะไรแบบนั้นอีก  อย่าหนีพี่ไปไหนนะ”  เสียงทุ้มเอ่ยบอกทั้งที่ใบหน้ายังคงซุกอยู่กลางซอกอกของฉัน  ได้ฟังแบบนั้นแล้วก็อบอุ่นหัวใจ   

  

“มันผ่านมาแล้วช่างมันเถอะค่ะ  แค่พี่ไม่ทำแบบนั้นอีกก็พอ” 

  

“พี่รักเกี๊ยวมากเลยรู้มั้ย  จากนี้ไปอย่าหนีพี่ไปไหนอีกนะ” 

  

“เกี๊ยวก็รักพี่นะ  จะไม่ไปไหนอีกแล้ว”  

  

“ถ้าวันนั้นพี่ไม่กลับไป  วันนี้เราคงไม่ได้อยู่ด้วยกัน”  คนบางคนพึมพำเบา ๆ ราวก่อนจะเงียบไป  เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนที่ซุกหน้าลงบนซอกอกทำให้ฉันรู้ว่าพี่เขาหลับไปแล้ว 

  

“ขอบคุณพี่นะที่กลับมา  ถ้าวันนั้นไม่ได้อยู่กับพี่วันนี้เกี๊ยวก็ไม้รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะเป็นยังไง” 

ฟอด! 

ฉันกดปลายจมูกลงบนกลุ่มผมของใครบางคนก่อนจะสวมกอดเอาไว้แน่น  ขอให้รักครั้งนี้เป็นทั้งรักแรกและรักสุดท้ายด้วยเถอะนะ 

  

〜จบ〜 

ความคิดเห็น