ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 9

คำค้น : #ซ่อนลิขิตรัก#สิงหา#นายสิงห์#มนตรา#ใบข้าว

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2563 17:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9
แบบอักษร

 

 

ซ่อนลิขิตรัก บทที่ 9 

 

 

 

 

 

" ที่ไร่เรียบร้อย ไม่ต้องห่วง " สิงหาพูดกรอกลงไปในมือถือ 

" แล้วจับได้มั้ยว่าใครเป็นคนทำ " ติณณภพถาม 

" ไม่ได้ว่ะ แม่งอาศัยช่วงชุลมุนหายไปเลย -- เดี๋ยวจะลงไปสำรวจที่เกิดเหตุซ้ำอีกรอบ " สิงหาถอนหายใจ 

" แล้วจะแจ้งตำรวจมั้ย ไอ้สิงห์ "  

" ไม่! กูว่าจะจัดการเองก่อนว่ะ ที่ไร่ไม่ได้เสียหายอะไร ที่เสียหายก็แค่โกดังเก่าที่ไม่ได้ใช้ "  

" สงสัยว่าเป็นคนในไร่มึงเหรอ ไอ้สิงห์ " 

" ใช่ กูไม่คิดว่าจะเป็นคนนอก คนนอกที่จะเข้ามาในไร่กูได้ขนาดนี้คงไม่มี " สิงหาคำรามออกมา  

" แล้วนี่คนในไร่มึงไม่แตกตื่นกันเหรอว่ะ "  

" มีแค่ไม่กี่คนที่รู้ แล้วกูก็สั่งปิดปากไปแล้วด้วย ไม่อยากให้แตกตื่นกันทั้งไร่ " 

" แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เพราะถ้าเป็นคนในไร่มึงจริง กูว่าอย่าพึ่งแหวกหญ้าให้งูตื่นเลยดีกว่า " 

" คิดแบบนั้นเหมือนกัน " 

" ถ้างั้นเดี๋ยวกูช่วยตรวจคนงานฝั่งกูให้ เผื่อจะได้อะไรเพิ่ม " ติณณภพว่า 

" ขอบใจว่ะ ไอ้ติณ ยังไงช่วยส่งข่าวบอกกูด้วยนะ " สิงหาตอบรับ ก่อนวางสายจากเพื่อนรักก็ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้โยเยประสานเสียงกัน สิงหาพ่นลมฮึ ติณณภพเพื่อนรักของเขากลายเป็นคุณพ่อเต็มตัวไปแล้วหลังเมียเด็กคลอดลูกออกมาเป็นลูกแฝด จากนั้นมาติณณภพก็ไม่ได้แค่หลงเมียแต่กลับหลงลูกไปด้วย เขาเลยขาดคนออกไปกินเหล้าด้วย 

สิงหาปวดตึงที่หัวไปหมดตั้งแต่เมื่อคืนเขาก็ยังไม่ได้นอนเลย นี่ก็แปดโมงกว่าแล้วคงมีแค่คนเดียวที่นอนหลับสบายอุตุอยู่ในห้องนอนนั่น สิงหาเดินไปที่ประตูแล้วเปิดมันออก ที่เตียงใหญ่นุ่มสบายคนตัวเล็กกำลังนอนพลิกไปมา  

เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่มาถึงไร่เรืองกิจเกษมเลยนะเนี่ย ที่ได้นอนหลับสบายแบบนี้ ถึงห้องพักคนงานจะไม่ได้แย่เตียงไม่ได้แข็ง แล้วอากาศก็ไม่ได้ร้อนจนเกินไปเพราะอยู่ใกล้กับเชิงเขา แต่ว่าที่นอนที่เธอกำลังนอนอยู่นี่น่ะมันนุ่มสบาย แอร์ในห้องก็กำลังเย็นพอดีแถมมีกลิ่นหอมอ่อนๆ หอมเหมือนกับกลิ่นตัวของผู้ชาย 

ว่าไงนะ ใบข้าว กลิ่นผู้ชาย!?  

ใบข้าวลืมตาโพล่งเห็นส่วนขาของร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างเตียง เธอลำดับภาพเหตุการณ์เมื่อคืนในหัวอย่างรวดเร็วเฮ้ย!ทำไมแกมานอนอยู่ที่นี่ล่ะ ข้าว 

" ตื่นแล้วก็กลับห้องไปซะทีสิ " สิงหายืนกอดอก ใบข้าวนอนเหลือบตามองสิงหา เธอพ่นลมฮึก้อนจะลุกจากเตียง 

" รู้แล้วน่า " ใบข้าวยืนขึ้นเพราะความเคยชินที่ต้องเก็บที่นอนนับตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เธอเลยยืนจัดที่นอนให้สิงหาคนยืนอยู่ข้างหลังมองด้วยสายตาพอใจ 

" เมื่อคืนออกไปทำอะไรกับพวกยะขิ่น " สิงหาถาม เขายืนกอดอกอยู่ที่เดิม ตอนใบข้าวหันกลับมาระยะของทั้งคู่อยู่ห่างกันแค่ไม่กี่ก้าวแต่ถึงอย่างนั้นสองสายตาก็ประสานกัน สายตาของสิงหาตั้งคำถาม  

" แค่เดินเล่น " ใบข้าวตอบไม่เต็มเสียง 

" เดินเล่น!? " สิงหาทวนคำ เขาพยักหน้าพลางขยับเท้าเดินเข้ามาหาใบข้าว " ตอนกลางคืนกับยะขิ่นกับมะอึกเนี่ยนะ "  

" มีมะลิด้วย " ใบข้าวว่า สิงหาถลึงตาใส่คนที่ยังไม่รู้ตัวว่าทำผิดกฎ 

" ไอ้สองคนนั้นมันไม่บอกเหรอว่า ไม่ให้ใครไปเดินเล่นที่สระบัวน่ะ " สิงหาไล่ต้อนถามไม่พอยังสืบเท้าเดินเข้ามาหาใบข้าวอีก  

" บอก " ใบข้าวตอบ มองสิงหาที่เดินเข้ามาหาเธออย่างไม่แน่ใจ เธอก้าวถอยหลัง " นี่คุณ! คุณจะมาถามไล่บี้ฉันทำไม ถ้าเมื่อคืนไม่ได้พวกฉันไปช่วยดับไฟ ป่านนี้ไร่คุณก็เหลือแต่ชื่อแล้ว " 

" ใช่ เพราะได้พวกเธอมาช่วยดับไฟไร่เรืองกิจเกษมเลยไม่เป็นอะไร แต่ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเมื่อคืนฉันคงจับไอ้คนที่มาเผาไร่ฉันได้แล้วเหมือนกัน "  

" คนเมื่อคืนใช่มั้ย คุณสิงห์! " ใบข้าวเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาสิงหาเอง เธอเขย่าแขนของเขา " คนที่วิ่งหนีไปทางสระบัวใช่มั้ย ฉันเห็นเขาหลบอยู่หลังต้นหางนกยูงนั่นก็เลยวิ่งตามไป จับได้มั้ย รู้มั้ยว่าเป็นใคร " ใบข้าวมองหน้าสิงหาที่ส่ายหน้า " แย่จริง! ทำแบบนี้มันอุกอาจเกินไปแล้วนะ นี่คุณไปสร้างความแค้นให้ใครหรือเปล่า "  

สิงหายกคิ้วสูงขึ้นข้างหนึ่งมองใบข้าวที่กำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ตั้งข้อสันนิษฐานเป็นตุเป็นตะ " ต้องใช่แน่ๆคุณเป็นนายสิงห์ จอมโหดแห่งไร่เรืองกิจเกษมจะต้องมีคนเหม็นขี้หน้าคุณชัวร์เลย พอจะนึกออกมั้ยว่าใคร "  

สิงหายิ้มฮึกับคำพูดของใบข้าว " ก็พอจะนึกออกอยู่คนนึงนะ คนที่เหม็นขี้หน้าฉันจนอยากจะเผาไร่ฉันน่ะ "  

" ใครเหรอ คุณสิงห์ อยู่ในไร่ด้วยหรือเปล่า " ใบข้าวถามสีหน้าตื่นเต้นไม่ทันรู้ตัวว่าจะโดนสิงหาแกล้ง 

" ก็เธอไง! ใบข้าว! "  

" อร้าย! ทำอะไรนะคุณสิงห์! " ใบข้าวร้องกรี๊ดออกมาเบาๆ พลางดันไหล่ของสิงหาออกหลังจากที่เขาเข้ามาประชิดตัวเธอ ใบข้าวขยับถอยหลังจนขาชนเข้ากับขอบเตียง เอวของเธอถูกสิงหาโอบไว้ " จะทำอะไรน่ะ ออกไปนะคุณสิงห์! " ใบข้าวร้องหน้าร้อนผ่าวขยับหนีใบหน้าของสิงหาที่เจ้าตัวแกล้งยื่นเข้ามาใกล้ข้างแก้มเธอ 

" ก็พิสูจน์กลิ่นน่ะสิ ว่าเธอมีกลิ่นน้ำมันติดตัวหรือเปล่า " ใบข้าวถลึงตาใส่สายตาดุดันของสิงหาที่ฉายความเจ้าเล่ห์อยู่ในที " ใครจะรู้ว่าจริงๆที่เธอบอกมาเดินเล่นเมื่อคืน เธออาจจะเป็นคนเผาโกดังนั่นก็ได้ "  

" จะบ้าเหรอ คุณสิงห์! " ใบข้าวตวาดใส่ " ฉันเนี่ยนะ! จะเผาโกดังโสโครกหลังนั้นของคุณ! " นัยน์ตาสวยมองเขาอย่างเกรี้ยวกราดเห็นชัดว่าอีตานี่ตั้งใจยั่วโมโหเธอชัดๆ " จะบอกอะไรให้นะ ถ้าฉันคิดจะเล่นงานคุณกลับ ฉันไม่เผาแค่โกดังเก่าๆหลังนั้นแน่ ฉันจะเผาไร่คุณให้หัวโกร๋นเลย " ใบข้าวเข่นเขี้ยวใส่พลางผลักสิงหาออกแต่กลับถูกสิงหาจับเอวไว้แน่น " นี่ปล่อยฉันนะ! " ใบข้าวดิ้นไปมาจนเสียหลักล้มหงายหลังแล้วเผลอคว้าไหล่สิงหาไว้ 

ว้าย!! 

ใบข้าวหลุดร้องกรี๊ดตอนที่ทั้งเธอและสิงหาล้มลงมาบนเตียงเดียวกัน แก้มของเธอแดงระเรื่อตอนที่ลมหายใจอุ่นของสิงหารดบนผิวแก้มของเธอ 

" กลิ่นหอมแบบนี้ ไม่ใช่คนที่เผาโกดังฉันเมื่อคืนจริงๆ " สิงหาพูดยิ้มๆ ทำเอาใบข้าวหน้าร้อนผ่าว 

" คุณสิงห์! " 

" นายสิงห์อยู่ที่นี่หรือเปล่าครับ "  

ว้าย!!!  

เสียงร้องกรี๊ดนั่นไม่ใช่ของใบข้าวแต่เป็นของมะลิที่เดินเข้ามาพร้อมกับเหมย ทั้งสิงหาและใบข้าวมองหน้ากันก่อนจะรีบผละออกจากกัน สิงหารีบลุกออกจากตัวใบข้าวเขากระแอมออกมาก่อนจะทำท่าทีขึงขัง 

" ผมออกไปรอข้างนอกนะครับ นายสิงห์ " เหมยพูดน้ำเสียงเรื่อยๆ สิงหาแน่ใจว่าตาเฒ่านี่แอบอมยิ้มที่มุมปากด้วยแน่  

" ใบข้าว! " มะลิเรียก เธอมองใบข้าวทีมองสิงหาที ใบข้าวลุกออกจากเตียงส่งสายตาขุ่นเคืองไปทางสิงหาก่อนจะเดินออกจากห้องนอนของสิงหาไป ใบข้าวเร่งเดินออกจากบ้านพักของสิงหากลับไปที่ห้องนอนของตัวเองในหอพัก " ใบข้าว เธอไม่เป็นอะไรใช่มั้ย " มะลิเร่งฝีเท้าเดินตามใบข้าวมา  

" ไม่เป็นอะไร มะลิ " ใบข้าวตอบรู้สึกหน้าตัวเองยังร้อนอยู่ 

" แต่หน้าเธอแดงนะ " มะลิว่า สีหน้าสงสัย  

" จริงเหรอ! " ใบข้าวรีบประคองแก้มตัวเองทันที หน้าแดงกว่าเดิมทั้งอายทั้งโมโหสิงหาที่แกล้งเธอแบบนั้น ลมหายใจของสิงหาเป่ารดความรู้สึกเหมือนแก้มกำลังถูกเผายังไงยังงั้น  

" เมื่อกี้เธอกับคุณสิงห์ทำอะไรกันเหรอ " มะลิถามสีหน้าปิดความสงสัยไม่มิด ใบข้าวส่ายหัวเร็ว 

" ไม่! " ใบข้าวปฏิเสธทันควัน " แค่อุบัติเหตุนิดหน่อย แล้วนี่มะลิมาตามหาฉันเหรอ " ใบข้าวเปลี่ยนเรื่องคุย มะลิพยักหน้า 

" ฉันตื่นขึ้นมาไม่เจอเธอ เห็นแค่มะอึก ยะขิ่นที่เดินมาส่งฉันที่หอ " มะลิตอบ สีหน้าไม่พอใจ แต่ใบข้าวที่กำลังหัวเสียกับสิงหาอยู่เลยไม่ทันสังเกตใบหน้าของอีกฝ่ายได้ทัน " ฉันเลยมาถามลุงเหมย ถึงรู้ว่านายสิงห์พาเธอมาที่นี่ ทำไมเป็นแบบนั้น ใบข้าว "  

" ฉันจะรู้ได้ไงกัน ตื่นขึ้นมาก็อยู่ในห้องนอนของอีตานั่นแล้ว น่าโมโหชะมัด " ใบข้าวเดินกระฟัดกระเฟียดพลางถูแก้มตัวเองเดินขึ้นบันไดไป ส่วนคนที่แกล้งยืนมองเหมยตาเฒ่าฟันหลอที่ชอบเคี้ยวหมากเยิบยาบ 

" ลุงจะยืนมองผมอีกนานมั้ย ลุงเหมย -- เรื่องที่ให้ไปทำเรียบร้อยแล้วเหรอครับ " สิงหาถาม  

เหมยยิ้มยิงฟันหลอ " เรียบร้อยแล้ว นาย -- นายสิงห์จะลงไปเลยมั้ยครับ " สิงหาพยักหน้าแล้วเดินตามเหมยไป 

เหตุการณ์เพลิงไหม้โกดังเก่าในไร่เรืองกิจเกษมเป็นหัวข้อในการสนทนาของหมู่คนงานที่พอว่างเมื่อไหร่ต้องจับกลุ่มคุยกันถึงเรื่องนี้ รวมถึงการตรวจสอบคนงานทุกคนในไร่เรืองกิจเกษมของสิงหาที่ไม่พบผู้ต้องสงสัย แต่ดูเหมือนว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนั้นสิงหาจะรู้ว่าจะเกิดเหตุร้ายขึ้นกับไร่ของตัวเอง เพราะในคืนนั้นแทนที่เจ้าตัวจะไปอยู่ที่ร้านเหล้าแต่กลับขับรถวนกลับมาที่ไร่แล้วซุ่มดูอยู่ 

" หมายความว่าคุณรู้อยู่แล้วเหรอว่ามีคนจะ --  " ใบข้าวรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง เธอมองซ้ายมองขวา " เพราะแบบนี้คุณถึงได้ทำทีเป็นว่าออกจากไร่ไปแล้วกลับมาซุ่มดูน่ะ " ใบข้าวลดเสียงลงพูดกับสิงหาไปด้วยตัวเองก็จัดการเทเข่งที่ตัวเองเก็บวัชพืช เศษใบไม้แห้งจากใต้ต้นส้มมาทิ้งในบ่อเก็บไปด้วย  

สิงหาพยักหน้า " ฉันแค่อยากมาเตือนเธอว่าให้ระวังตัวไว้ ยังจับคนร้ายไม่ได้ อีกอย่างคืนนั้นเธอก็วิ่งหน้าตั้งไล่ตามมันเป็นคนแรก ถ้ามันจะเลือกเล่นงานใครก็เธอนั่นแหละ ใบข้าว " สิงหากระตุกยิ้มกวน ทำเอาคิ้วของใบข้าวกระตุก 

" เตือนตัวคุณเองเถอะ คุณสิงห์ " ใบข้าวแหวกลับ " ฉันไม่เคยมีเรื่องกับใคร มีแต่คุณนั่นแหละที่ไปมีเรื่องกับคนอื่นจนโดนใครไม่รู้เล่นงาน " ใบข้าวเชิดหน้าขึ้นก่อนจะวางเข่งเปล่าลงบนพื้น " วันนี้งานฉันเสร็จแล้ว ไปล่ะ " ใบข้าวหมุนตัวจะเดินกลับออกไปแต่กลับถูกสิงหาคว้าแขนไว้แล้วดึงกลับมาที่ตัว 

" จะทำอะไรน่ะ คุณสิงห์ " ใบข้าวขัดขืนแต่สิงหาไม่ปล่อย " นี่! "  

" อยู่เฉยๆสิ! งูมันเลื้อยมา "  

" งูเหรอ! " 

 

กรี๊ดดดดด 

 

สิงหาหูเกือบดับหลังถูกใบข้าวร้องกรี๊ดใส่เต็มหู เธอกระโดดกอดคอของสิงหาแน่น เต้นเร่าไปมา " นี่! มันอยู่ตรงไหน มันอยู่ไหน งูอยู่ไหน คุณสิงห์! เอามันออกไปที ฉันเกลียดงู! " ใบข้าวหลับตาแน่นร้องกรี๊ดที่ข้างหูสิงหา " คุณสิงห์! ช่วยเอามันออกไปให้พ้นที ไม่เอางู! " ใบข้าวไม่ร้องเปล่ายังเบียดตัวกอดสิงหาแน่นขึ้นกว่าเดิมจนเกือบจะฝังตัวเธออยู่ในตัวเขาอยู่แล้ว 

สิงหาพ่นลมฮึกับอาการกลัวของใบข้าว " อยู่เฉยๆ อย่าขยับ เข้าใจมั้ย " สิงหาสั่งที่ข้างหูใบข้าว เธอพยักหน้าหงึกหงักยืนกอดเขานิ่ง สิงหาเอื้อมมือไปหยิบจอบที่อยู่ใกล้ๆเขี่ยงูเขียวที่กำลังเลื้อยเข้ามาอยู่ที่เท้าใบข้าวออกไปให้พ้น 

" เอามันออกไปหรือยัง คุณสิงห์ " ใบข้าวถามน้ำเสียงขาดห้วง น้ำตาไหลปริ่มที่หางตา " มันไปหรือยัง " แขนของใบข้าวกระชับรอบคอของสิงหาด้วยความกลัว คนถูกกอดเขี่ยงูออกไปแล้วแต่กลับโกหกอีกฝ่ายเพราะยังติดใจกลิ่นหอมหวานบนตัวใบข้าวที่ขนาดว่าทำงานมาทั้งวัน กลิ่นหวานก็ยังหอมละมุน 

" ยัง กำลังไล่อยู่ "  

" เร็วๆ เข้าสิ คุณสิงห์ -- ฉันกลัวนะ อย่าให้มันมาทางนี้ เอามันออกไปเร็วๆ " ใบข้าวร้อง 

" แป๊บนึง " สิงหากลั้นหัวเราะไว้ เขาปล่อยให้คนตัวเล็กกอดเขาไว้แบบนั้น เขาไม่ปฏิเสธหรอกว่าใบข้าวนั้นเป็นผู้หญิงที่มีความหลากหลายทางอารมณ์แต่ไม่ว่าเธอจะแสดงอารมณ์ไหนออกมา เธอก็น่ามอง 

" มันนานไปแล้วนะ คุณสิงห์ " ใบข้าวเอ่ยปาก ทำเอาสิงหาออกอาการอึกอัก 

" อ่อ อืม มันไปแล้ว -- ฉันเขี่ยมันออกไปแล้ว " สิงหากระแอมในคอ ใบข้าวคลายกอดสิงหาจังหวะนั้นเองที่ใบหน้าของเธอกับเขาอยู่ห่างกันแค่ปลายจมูก นัยน์ตาคู่สวยของใบข้าวสบนัยน์ตากลัาแกร่งของสิงหาจนเห็นเงาตัวเองสะท้อนกลับมา 

ใบข้าวรีบผละออกจากสิงหา เธอถอยหลังออกเมื่อหัวใจของเธอกำลังเต้นรัวแรงราวกับกลัวว่าถ้าอยู่ใกล้สิงหานานขึ้นอีกวินาทีเดียวเขาจะได้ยินเสียงหัวใจเธอ ใบข้าวรีบสำรวจรอบตัวไม่เห็นงูแล้ว 

" งูเขียวธรรมดา ไม่มีพิษ ไม่ต้องกลัวหรอก " สิงหาว่า น้ำเสียงของเขานุ่มนวลกว่าที่เคย ใบข้าวไม่ตอบอะไรเธอแค่พยักหน้าแล้วรีบหันหลังเดินกลับไปที่โรงครัวทันที ปล่อยให้สิงหามองตาม ใบข้าวไม่ได้แค่เดินหนีกลับไปเปล่าๆเธอทำผ้าพันคอของตัวเองที่เอาไว้คลุมหน้าหล่นเอาไว้ด้วย สิงหาก้มลงเก็บผ้าพันคอนุ่มลื่นมือ ไม่ต้องเคยใช้มาก่อนสิงหาก็รู้ได้ทันทีว่าผ้าพันคอนี้ทำมาจากเนื้อผ้าชั้นดีและก็คงแพงมากด้วย สิงหาเผลอยกผ้าพันคอของใบข้าวขึ้นมาแตะที่ปลายจมูกกลิ่นหอมแบบเดียวกับกลิ่นที่อยู่บนตัวของใบข้าวทำให้สิงหายิ้มที่มุมปาก 

 

 

 

**** 

 

 

" นี่มันอะไรกันน่ะ ใบข้าว " มะลิเอ่ยถาม เธอมองแปลงอนุบาลเมล่อนที่ใบข้าวรับผิดชอบดูแลด้วยสีหน้าสยดสยองหลังเห็นต้นเมล่อนวัยอนุบาลหักล้มระเนระนาด " ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ เกิดอะไรขึ้น " เจ้าตัวคนถามหันไปมองใบหน้าซีดเซียวของใบข้าว 

ใบข้าวได้แต่ส่ายหน้า ยืนมองด้วยความงุนงงกับสิ่งที่เกิด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเรื่องแบบนี้กับเธอ ก่อนหน้านี้ก็เกิดเรื่องกับเธอทั้งเรื่องเศษใบไม้ วัชพืชที่ใบข้าวเก็บเรียบร้อยแล้วก็ถูกเทออกมาจากเข่งกระจายอยู่เต็มพื้นจนทำให้เธอต้องเก็บใหม่ ครั้งต่อมาก็เป็นที่คอกวัว ใบข้าวต้องทำความสะอาดใหม่ทั้งหมดหลังจากที่มีใครไม่รู้เอาขี้วัวมาเทใส่พื้นอีกรอบ และครั้งล่าสุดแปลงของต้นสาลี่ที่ใบข้าวเคยไปลงกล้าไว้ก็ถูกถอนต้นออกมา 

" โดนอีกแล้วเหรอ ใบข้าว " มะอึกถามสีหน้าแบบเดียวกับที่มะลิทำ 

" หมายความว่าไง มะอึก " วิทย์ถามกลับ เขาหันไปมองใบข้าว " ใบข้าวมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ " วิทย์ยังไม่ทันได้รับคำตอบ ยะขิ่นก็วิ่งหน้าตาตื่นเรียกใบข้าวเสียงดังโหวกเหวก 

" ใบข้าว! ใบข้าว! ใบข้าวโว้ย! "  

" อะไร! มีอะไร ยะขิ่น " มะลิถามแทน " หน้าตาอย่างกับเห็นผีมาอย่างนั้นแหละ "  

" ยิ่งกว่าเห็นผีอีก " ยะขิ่นว่าแล้วเดินเข้าไปจับข้อมือของใบข้าว " ไปเร็ว ใบข้าวไปดูที่แปลงสตรอว์เบอร์รี เร็วเข้า! "  

" เกิดอะไรขึ้น ยะขิ่น " ใบข้าวถาม ให้ยะขิ่นฉุดเธอวิ่งไปด้วยกัน " ที่แปลงมีอะไร " สีหน้าของใบข้างร้อนรน  

" ไปดูเอง นายสิงห์ให้มาตาม มันชักจะไปกันใหญ่แล้วนะ " ยะขิ่นพูดอย่างหัวเสีย วิ่งมาถึงแปลงสตรอว์เบอร์รีไม่ถึงห้านาที ใบข้าวเปิดผ้าใบเดินเข้าไปในเต้นท์ทันทีที่เห็นสภาพเธอก็ยกมือปิดปากตัวเองทันที 

" มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่น่ะ " ใบข้าวถามมองหน้าสิงหาทียะขิ่นที สภาพแปลงสตรอว์เบอร์รีที่เธอพึ่งเข้ามาตรวจความเรียบร้อยมันยังอยู่ในสภาพเรียบร้อย ทุกต้นพร้อมใจกันออกดอกสีขาวไปทั่วแปลง แต่มาวันนี้ต้นสตรอว์เบอร์รีถูกรื้อถอนออกมาราวกับราวกับถูกพายุโหมกระหน่ำใส่  

" ฉันก็อยากถามเธอเหมิอนกัน ใบข้าว ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ " สิงหาถามน้ำเสียงเข้ม เขามองยะขิ่นที่จับข้อมือของใบข้าวไว้ " แล้วนี่เดินมาเองไม่เป็นหรือไง ถึงต้องให้ยะขิ่นจับมือเดินมาน่ะ " ความไม่พอใจสำทับลงไปในน้ำเสียง ยะขิ่นรีบปล่อยมือใบข้าวทันทีแต่ใบข้าวไม่ได้สนใจตรงนั้นเธอสนใจคำถามแรกของเขามากกว่า  

" เมื่อกี้ที่คุณพูดหมายความว่ายังไง " ใบข้าวถามกลับ " คุณถามฉันว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ ตั้งใจจะสื่อว่าอะไร คุณสิงห์ "  

" อย่ามาย้อนถามนะ ใบข้าว ฉันถามเธออยู่ " สิงหาตอบกลับสีหน้าดุดัน " เมื่อวานเธอเป็นคนสุดท้ายที่อยู่ที่นี่เมื่อตอนเย็น แล้วทำไมเช้านี้มันถึงเป็นแบบนี้ไปได้ "  

ใบข้าวจ้องสิงหาเขม็ง เธอเม้มปากแน่น " พูดมาแบบนี้คุณจะกล่าวหาฉันใช่มั้ย มีหลักฐานมั้ย คุณสิงห์ ถึงจะกล่าวหาฉันน่ะ "  

" ใครกล่าวหาเธอ ฉันยังไม่ได้กล่าวหาเธอนะ ใบข้าว " สิงหาว่า " อย่าร้อนตัวสิ ถ้าเธอไม่ได้ทำ "  

" คุณสิงห์! " ใบข้าวเรียกชื่อเสียงดัง วิทย์ที่วิ่งตามมารีบเข้าหย่าศึกปะทะริมฝีปากของทั้งคู่ 

" ใจเย็นครับ ใบข้าว -- นายสิงห์แค่ถามน่ะครับว่าหลังจากที่ใบข้าวออกจากแปลงไปแล้ว เกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้มั้ย "  

" ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะคะ คุณวิทย์ หลังจากที่ฉันออกจากแปลงนี้ไป ฉันก็ไปช่วยคุณจัดเก็บเอกสารตามคำสั่งนายของคุณ จำไม่ได้เหรอคะ คุณวิทย์ นายสิงห์ " ใบข้าวจงใจขานชื่อคนสุดท้ายด้วยน้ำเสียงไม่พอใจแถมยังส่งสายตารังเกียจไปให้เขาอีก วิทย์ร้องอ่อออกมาได้คำเดียวก็หันไปมองสิงหาเป็นเชิง 

" จากนั้นล่ะไปไหนต่อ " สิงหาถาม 

" กินข้าวค่ะ คุณวิทย์ " ใบข้าวข่มอารมณ์ขุ่นมัวไว้ใต้รอยยิ้มหวานที่ส่งให้วิทย์ทั้งๆที่เขาไม่ได้เป็นคนตั้งคำถาม 

" จากนั้น " สิงหาถามต่อ เขาเองก็อยากจะรู้ว่าใบข้าวที่ตั้งใจงัดข้อกับเขาจะไปได้สักกี่น้ำ 

" กลับห้องค่ะ คุณวิทย์ " ใบข้าวตอบ มองหน้าวิทย์ที่ออกอาการอึกอักมองสิงหาทีใบข้าวที 

" ทำอะไรต่อ "  

ใบข้าวนึกคำรามสาปแช่งสิงหาอยู่ในใจ อีตาสิงหาตั้งใจจะยั่วเธอไปถึงเมื่อไหร่กัน ก่อนที่จะผุดยิ้มพรายออกมา 

" แก้ผ้าค่ะ! "  

คำตอบของใบข้าวทำเอาคนที่ยืนอยู่แถวนั้น ทั้งมะอึก ยะขิ่น เหมย และวิทย์ รวมถึงมะลิอุทานออกมา ส่วนคนที่ตั้งคำถามถึงกับตาลุกวาวใส่คนตอบ สิงหารับรู้ได้ถึงความโกรธที่กำลังปะทุออกมา เขาเดินเข้าไปกระชากแขนแล้วดึงเธอออกมาจากกลุ่ม 

 

 

******* 

Merry Christmas ค่ะ รี้ดทุกคน 

ใครกำลังรอนายสิงห์กับใบข้าวอยู่ ไรท์ส่งพวกเขาสองคนมาอัพความสนุกกันต่อแล้วนะคะ ฝากคู่นี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจกันด้วยน้า >__________< 

ขอให้มีความสุขและสนุกกับการอ่านค่ะ ^^  

 

     

ความคิดเห็น