facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในขณะที่เธอเริ่มหมดศรัทธาในความรัก ผู้ชายจอมเผด็จการคนหนึ่งก็ได้ก้าวเข้ามาพร้อมหยิบยื่นความรักครั้งใหม่ให้โดยที่เธอไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะปฏิเสธมัน!

ตอนที่ 25 งดงามไม่เป็นสองรองจากใคร

ชื่อตอน : ตอนที่ 25 งดงามไม่เป็นสองรองจากใคร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2564 12:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25 งดงามไม่เป็นสองรองจากใคร
แบบอักษร

ความอึดอัดในอกกดให้เธอไร้หนทางหายใจ 

ความหวาดผวาต่อการถูกห้อมล้อมไปด้วยจนมิดหัวทำให้สองตาเบิกโพลงขึ้น 

เธอไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับจนร่างกายถลาลงไปตอนไหนหากแต่น้ำร้อนยังไม่ได้เลยปลายจมูกขึ้นมา 

เธอยืดตัวขึ้นนั่งตรง น้ำกระฉอกจนเสียงดัง หยดน้ำสาดกระเซ็นออกมาไม่น้อย 

มือจับขอบอ่างไว้แน่น หอบหายใจเข้าออกถี่ๆ 

อุณหภูมิของน้ำที่ยังคงอุ่นอยู่ทำให้รับรู้ว่าที่จริงตัวเองไม่ได้งีบไปนานเลยสักนิด 

ทว่าเมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ เธอจึงรีบลุกขึ้นจากอ่างนั้นแล้วไปยื่นอาบน้ำแบบลวกๆ ใต้ฝักบัวแทน ก่อนจะคว้าเอาเสื้อคลุมอาบน้ำตัวสีขาวที่คนรับใช้ได้เตรียมไว้ให้ก่อนหน้านี้มาคลุมร่างกายเอาไว้ 

แม้ว่าในบรรดาผู้หญิงทั่วไปส่วนสูงของเธอจะไม่ถือว่าเตี้ย แต่ว่าเสื้อคลุมอาบน้ำบนตัวเธอตอนนี้ยังใหญ่กว่าตัวเธออยู่ใช้ได้ 

หลังจากการอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จก็ไม่มีเรื่องอะไรให้คิดมากมาย ก่อนจะเดินออกไปเห็นไดร์เป่าผมที่วางอยู่บนชั้นนอกห้องน้ำ 

เส้นผมที่ไม่เคยผ่านการจัดแต่งมาก่อน ทำให้สีของมันเป็นสีธรรมชาติที่สุด 

เรือนผมที่ถูกเกล้าเป็นเวลานาน ทำให้เส้นผมของเธอกลายเป็นลอนใหญ่ราวกับสาหร่ายทะเลทิ้งตัวลงประบ่าเข้ากันได้ดีกับรูปหน้าอันสูบผอม 

บนใบหน้าที่ปราศจากเครื่องสำอาง ยังคงความแดงระเรื่อหลังจากการแช่น้ำร้อน ความเฉยเมยและความแข็งแกร่งที่เคยสั่งสมมาก็สลายหายไปด้วย 

เส้นผมดำขลับ เสื้อคลุมอาบน้ำสีขาว ลำคอขาวละเอียด ความแตกต่างอย่างชัดเจนของสีขาวดำ ยังมีความเย่อหยิ่งและความรู้สึกที่ไหลเวียนอยู่ในสายเลือดตั้งแต่กำเนิดถักทอให้เกิดเป็นความน่าหลงใหลที่ไม่เป็นสองรองใคร 

แต่ทว่าเธอกลับเดินออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างเคย สวมรองเท้าที่จ่ออยู่ที่หน้าประตู ก้าวขึ้นเตียงอย่างสงบนิ่ง เปิดผ้าห่มออกแล้วขึ้นไปเอนตัวลงนอน 

ผ้านวมผืนหน้าโชยกลิ่นเย็นหอมสดชื่นเคล้ากลิ่นแสงแดดหอมๆ 

การได้นอนหลับหลังอาบน้ำ ใครจะไปอยากพลาด 

ท้องฟ้ายังคงสว่างไสว 

ถัดลงมาที่ชั้นล่างบ่าวรับให้ทั้งหลายเริ่มเตรียมมือเย็นของวันนี้กันให้วุ่น 

ไม่เคยวุ่นวายแบบนี้มานานแล้ว 

ยามบ่ายประตูคฤหาสน์ถูกใครบางคนเปิดออก คฤหาสน์ที่เงียบเหงาเป็นเวลานานบัดนี้มีเสียงดังอย่างรู้สึกได้ 

ไหลหรงตรงมายังประตูอย่างร้อนรน จ้องมองชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าคมสันในชุดสูทสีดำราคาแพง ร่างกายสูงสง่าผู้ย่างกรายเข้ามา 

“คุณชาย ทำไมกลับมาเร็วนัก” 

ไหลหรงตกตะลึง ก่อนจะค่อยๆ คลี่ยิ้มจางๆ ออกมาในเสี้ยวนาที 

เห็นทีคุณหนูเฉินคนนี้จะแตกต่างกับผู้หญิงคนไหนๆ 

“อืม” ป๋อจิ่งชวนครางรับในลำคอ หลังจากที่เปลี่ยนรองเท้าแล้วเรียบร้อย ยังไม่ทันได้ถอดสูทตัวนอกออกเขาก็รีบปรี่ไปยังห้องรับแขกทันที 

กลิ่นหอมสดชื่นลอยมาจากข้างกายของไหลหรงทำให้เธอรอยยิ้มบนใบหน้ากว้างยิ่งกว่าเดิม 

ห้องรับแขกกลับว่างเปล่า ดวงตาสีนิลขยับมองเล็กน้อย 

ไหลหรงที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นเสียงเบา 

“นายหญิงขอให้คุณหนูเฉินอยู่ทานมื้อเย็นด้วยกัน ตอนนี้ทั้งคู่กำลังพักผ่อนอยู่ค่ะ” 

ป๋อจิ่งชวนหมุนตัวกลับมามองไหลหรงเอ่ยขึ้นเบาๆ 

“เธอพักผ่อนอยู่ที่นี่?” 

“ใช่ค่ะ ปฏิเสธไม่ได้ค่ะ” ไหลหรงยิ้มขึ้นด้วยน้ำเสียงเจือความหน่าย 

ป๋อจิ่งชวนจึงได้ถึงบางอ้อ 

ที่แท้ก็เทคนิคพิเศษในการยื้อคนไว้ของคุณย่านี่เอง 

“ตอนนี้ยังพอมีเวลา คุณชายเองก็พักผ่อนเสียหน่อยเถอะค่ะ ตั้งแต่กลับประเทศมาก็วุ่นอยู่แต่กับเรื่องที่บริษัท คงจะเหนื่อยน่าดูเลยใช่ไหมคะ” 

“ก็ไม่ได้หลักหนาอะไร” 

ป๋อจิ่งชวนพูดด้วยสีหน้าราบเรียบ แล้วหันมาจัดการปลดกระดุมสูทตัวนอกด้วยตัวเอง 

ไม่นาน เขาก็ต้องหยุดลงอีกครั้งแล้วหลุบตาลงมองรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่ปรากฏบนหน้าหญิงรับใช้ 

ความคิดเห็น