facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในขณะที่เธอเริ่มหมดศรัทธาในความรัก ผู้ชายจอมเผด็จการคนหนึ่งก็ได้ก้าวเข้ามาพร้อมหยิบยื่นความรักครั้งใหม่ให้โดยที่เธอไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะปฏิเสธมัน!

ตอนที่ 21 นายทนทิ้งฉันไว้คนเดียวได้ยังไง

ชื่อตอน : ตอนที่ 21 นายทนทิ้งฉันไว้คนเดียวได้ยังไง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2564 13:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21 นายทนทิ้งฉันไว้คนเดียวได้ยังไง
แบบอักษร

“คนอย่างฉันเฉินฝานซิง ถ้าอยากทำอะไรแล้วไม่ว่าเรื่องนั้นจะดีหรือร้าย ฉันก็จะทำมันอย่างเปิดเผย! ฉันยอมเป็นคนเลวที่ซื่อตรง แต่ไม่ขอเป็นคนต่ำๆ ที่ดีแต่ตีสองหน้า ทำตัวหลบๆ ซ่อนๆ คอยยุแยงให้คนเขาแตกกัน!” 

ใบหน้าของซูเหิงเต็มไปด้วยคำถาม เขาก้มลงมองร่างกายที่บอบช้ำของคนที่กำลังสะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมแขน ดวงตาที่ฉาบไปด้วยความลังเล 

เนื่องจากความเข้าใจของเข้าที่มีต่อเฉินฝานซิง... 

“พี่เหิงฉันเสียโฉมไปแล้วยัง...ต่อไปฉันจะยังแสดงละครได้อีกไหม...ฉันไม่รู้...ว่าถ้าฉันไม่แสดงละครแล้วฉันยังจะทำอะไรได้อีก... ฮือๆ ฮือ...” 

แววตาของซูเหิงย้อมไปด้วยความสงสารจับใจ เขาจับผมที่เปียกปอนของเธออย่างเบามือนำเอามันไปวางไว้ที่ไหล่ข้างหนึ่ง 

น้ำเสียงอันเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นเอ่ยขึ้น 

“ยังไม่มีตรงไหนเสียโฉม เธอยังแสดงละครได้อยู่ เธอจะต้องเป็นราชินีแห่งวงการอย่างที่เธอใฝ่ฝันได้แน่ๆ ” 

เหอะ... 

เธอหัวเราะหยัน หมุนตัวเดินไปหย่อนก้นลงบนเตียงคนไข้ 

“ในเมื่ออำลาเสร็จแล้ว ก็ช่วยออกไปรักกันให้ไกลๆ ด้วย” 

ซูเหิงเงยหน้าขึ้นพร้อมกับสายตามองเธอราวกับเป็นคนแปลกหน้า 

สุดท้ายเขาก็โน้มตัวลงอุ้มคนที่ร้องไห้จนตัวโยนขึ้นมาในอ้อมแขนแล้วสาวเท้าออกไปจากห้อง 

เฉินฝานซิงลุกขึ้นเดินไปปิดประตูที่เปิดค้างไว้ 

ตัดขาดจากโลกภายนอกไปโดยสิ้นเชิง ทั้งห้องเหลือเธอแค่เพียงคนเดียว เธอพิงร่างเข้ากับประตูค่อยๆ ข่มดวงตาอันดื้อรั้นและเย็นชานั้นลง 

เหลือเพียงแค่ความอ่อนระโหยโรยแรง 

เธอไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมคนบางคนถึงได้มีเป้าหมายในการใช้ชีวิตมากมายขนาดนั้น! 

อาหารที่วางอยู่บนชั้นนั่นเธอก็ไม่มีอารมณ์จะกินแล้ว เธอนั่งพิงหัวเตียงเหม่อมองสีสันอันสวยงามของท้องฟ้าจากนอกหน้าต่างผ่านสายตาอันเรียบเฉย 

ก่อนหน้าไม่ทันสังเกต เพิ่งจะมารับรู้เอาวันนี้ว่ารสชาติชีวิตของคนคนหนึ่งมันช่างอ้างว้างจนเหน็บหนาวไปทั้งกาย 

ซูเหิง... 

นายทนทิ้งฉันไว้เอาคนเดียวได้ยังไง... 

หลังจากที่ใครๆ ก็พากันจากฉันไปหมด แม้แต่คนที่ฉันเหลืออยู่เพียงคนเดียวอย่างนายก็ยังทิ้งฉันไป 

นายนี่มันใจร้ายใจดำเกินไปแล้ว ในยามที่ฉันคิดว่าฉันยังมีนาย มีแค่นายเท่านั้น แต่นายก็ทิ้งฉันไปจนได้... 

เฉินฝานซิงไม่สามารถหยุดยั้งความเศร้าโศกที่กัดกินในใจได้ 

เธอก็เป็นคนนะ เป็นมนุษย์ธรรมดาๆ คนหนึ่ง หัวใจของเธอก็ทำขึ้นจากก้อนเนื้อ 

เห็นแก่ตัวได้ ท้อได้ มีความต้องการเหมือนคนทั่วๆ ไป สุขก็ได้เศร้าก็เป็นให้เธอเข้มแข็งกว่านี้ แล้วต้องเข้มแข็งไปถึงเมื่อไหร่กันล่ะ 

ลมหนาวพัดเข้ามาผ่านหน้าต่าง ความหนาวปลุกเธอขึ้นจากภวังค์ในทันที ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยในขณะเดียวกันนั้นโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหัวเตียงก็ได้ดังขึ้น 

เสื้อคลุมที่เธอใส่บนดาดฟ้าเรือวันนั้น รวมทั้งกระเป๋าถือและโทรศัพท์ทั้งหมดอยู่ในห้องผู้ป่วย 

ถ้าถามว่าใครที่เป็นคนละเอียดอ่อนขนาดนี้ เธอก็รู้ได้โดยไม่ต้องคิดให้เหนื่อย นี่เป็นฝีมือของเพื่อนที่ดีที่สุดเท่าที่เกิดมาอย่างซวี่ชิงจือนั่นเอง 

เธอดูรายชื่อโทรเข้าอีกครั้ง ในเวลานี้คนที่โทรหาเธอก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากเพื่อนของเธอคนนี้ 

เธอลอบถอนหายใจก่อนจะกดรับสาย 

“ชิงจือ” 

“อื้ม ขอโทษทีนะฝานซิง สองวันนี้ที่บริษัทยุ่งจนตัวเป็นเกลียวเลยล่ะ ไม่ได้ไปเยี่ยมเธอเลย...” 

“ฉันเข้าใจ เธอไม่ต้องเป็นห่วงตอนนี้ฉันโอเคแล้ว ฉันไม่เป็นไรตั้งแต่แรกแล้ว ยิ่งตอนนี้ยิ่งสบายมาก” 

เฉินฝานซิงพูดอย่างเข้าใจ 

ซวี่ชิงจือมือบริษัทเครื่องสำอางเป็นของตัวเอง ก่อนหน้านี้ก็หาโรงงานเพื่อผลิตให้แต่ทว่าสถานการณ์แบบนี้ ระหว่างทางมักจะเผชิญกับปัญหาต่างๆ นานา ทั้งเรื่องส่วนผสมของผลิตภัณฑ์ ราคา การแอบตัดลดวัสดุและคุณภาพของสินค้าเป็นต้น แต่ละครั้งปัญหาที่เข้ามาไม่เคยซ้ำกัน ซวี่ชิงจือโมโหจนต้องตบโต๊ะลุกพรวดขึ้นแล้วตัดสินใจจัดตั้งโรงงานเป็นของตัวเอง 

นี่ก็เป็นช่วงที่กำลังยุ่งอยู่พอดี เธอเข้าใจดี 

ซวี่ชิงจือเงียบไปสักพัก “...ฉันได้ข่าวว่าซูเหิงเขา...” 

ความคิดเห็น