facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในขณะที่เธอเริ่มหมดศรัทธาในความรัก ผู้ชายจอมเผด็จการคนหนึ่งก็ได้ก้าวเข้ามาพร้อมหยิบยื่นความรักครั้งใหม่ให้โดยที่เธอไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะปฏิเสธมัน!

ตอนที่ 16 วันนี้ทางร้านหยุดทำการแล้ว!

ชื่อตอน : ตอนที่ 16 วันนี้ทางร้านหยุดทำการแล้ว!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2564 13:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16 วันนี้ทางร้านหยุดทำการแล้ว!
แบบอักษร

“ไม่จำเป็น” 

ป๋อจิ่งชวนดึงมือกลับพร้อมพูดขึ้นเบาๆ 

“ฉันเคยบอกกับเธอว่าจะเชื่อใจเธอ ถ้าอยากตรวจสอบก็ไม่เท่ากับว่ากลืนน้ำลายตัวเองเหรอ” 

“แต่ข่าวลือก็ใช่ว่าจะเป็นเท็จเสมอไป...” 

อวี๋ซงเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าคุณผู้ชายจะหน้ามืดตามัวเพราะผู้หญิงคนหนึ่งได้ขนาดนี้ 

ป๋อจิ่งชวนหยัดกายขึ้นตรงไปยังริมหน้าต่าง ร่างสูงเบี่ยงตัวเล็กน้อยมองลงไปยังรถเก๋งสีดำที่ค่อยๆ จอดลง มุมปากค่อยๆ ยกขึ้นน้อยๆ 

“ขอแค่ฉันเชื่อ ต่อให้ไม่จริงฉันก็เปลี่ยนให้จริงได้” 

เสียงทุ้มต่ำในลำคอเอ่ยขึ้นอย่างไม่ทุกข์ร้อน แต่ทว่าที่อวี๋ซงได้ยินนั้นคือน้ำเสียงแห่งความขุ่นเคืองที่เต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ อวดดีและหยิ่งยโส 

หัวใจเขาสั่นคลอน การที่คุณผู้ชายเป็นแบบนี้ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นเสียทีเดียว เขามักจะมุ่งมั่นอย่างเอาเป็นเอาตายในการวางกลยุทธ์ธุรกิจ ในสถานการณ์ที่ยากลำบากเขามักจะถือดาบควบม้าออกไปสู้อย่างไม่กลัวตายเพื่อไปตายเอาดาบหน้าเสมอ 

เป็นคนประเภทที่มีความมั่นอกมั่นใจในตัวเองและฝีมือรอบด้าน 

แต่นั่นมันสำหรับเรื่องของธุรกิจ 

เขาไม่เคยเห็นคุณผู้ชายเป็นแบบนี้กับผู้หญิงมาก่อน! 

แต่ว่าคำพูดของป๋อจิ่งชวนพูดนั้นที่อยู่ในใจของเขามาจนถึงในบัดนี้ ค่อยๆ เปิดรับเฉินฝานซิงเข้ามาเป็นนายของเขาอีกคนไปครึ่งหนึ่งแล้ว 

เหตุผลง่ายๆ ที่เขายึดถือเสมอมา... 

ไม่ว่าคุณผู้ชายอยากได้ ก็ต้องหามาให้ได้ 

ยังไงซะเธอก็ต้องมาเป็นนายหญิงของเขาอยู่ดี จะข้องใจให้มากความไปทำไม 

“ลงไปบอกผู้จัดการทีสิว่า วันนี้หยุดทำการแล้ว” 

“ครับ!” 

อวี๋ซงน้อมรับคำสั่งของป๋อจิ่งชวนอย่างไม่ต้องคิด เขาตอบรับคำหนึ่งแล้วปลีกตัวออกจากห้องไพรเวทไป 

ที่ประตูร้านของหรูอี้ซวน คนขับรถค่อยๆ ลดกระจกลงเผยให้เห็นสีหน้าอันเคร่งขึมของเจียงหรงหรงและเฉินเต๋อฝานกับหยางลี่เวยที่นั่งขนาบทั้งสองข้างที่กำลังมองไปยังหรูอี้ซวนพร้อมกัน 

คนรับใช้ที่นั่งอยู่เบาะหลังเดินลงไปจากรถเพื่อไปหยิบบัตรคิวอย่างรู้หน้าที่ 

“ร้านออกจะดังขนาดนี้ น่าเสียดายนะ ทำไม่เถ้าแก่ร้านถึงไม่ยอมเปิดเพิ่มอีกสักสาขาล่ะ” 

“นั่นแหละจุดขายของร้านนี้ เชฟทุกคนล้วนมีรสมือที่แตกต่างกัน ต่อให้ทำอาหารจานเดียวกันรสชาติก็ยังแตกต่างกันออกไป หากไปเปิดสาขาใหม่ได้ไม่นานก็คงเสียชื่อ!” 

เจียงหรงหรงกล่าว ในใจก็มีเรื่องสงสัยอยู่ไม่น้อย เธอเคยได้ยินชื่อร้านอาหารที่รุ่งเรืองมานานอย่างหรูอี้ซวนตั้งแต่สมัยสาวๆ หลายสิบปีผ่านไปก็ยังไม่มีทีท่าจะขยายสาขา 

ธุรกิจที่กำไรเห็นๆ ขนาดนี้ยังไม่ยอมทำ เถ้าแก่คนนี้คงจะเอาแต่ใจน่าดู 

ดูๆ แล้ววันนี้คนจะน้อยกว่าวันไหนๆ คนน้อยขนาดนี้สงสัยวันนี้เชียนโหรวจะมีบุญได้กินของอร่อย 

ทว่าตอนนี้สายตาเธอกลับซัดไปเห็นคนรับให้ที่รอรับบัตรคิวอยู่ เขาจวนจะได้รับบัตรคิวจากเครื่องกดอยู่แล้วแต่กลับมีคนมากดหยุดเครื่องนั้นเสียก่อนทั้งๆ ที่ยังไม่ได้รับคิวเลยด้วยซ้ำ 

หัวคิ้วของเจียงหรงหรงเลิกขึ้นสูง 

แก่จนปูนนี้แล้ว ถ้าดูไม่ออกว่าการกระทำแบบนี้เรียกว่าจงใจก็คงจะแก่เสียเปล่า 

ยิ่งชัดเจนเข้าไปอีกเมื่อคนที่ต่อหลังคนของเธออยู่กลับได้รับบัตรคิวอย่างง่ายดาย! 

“นี่มัน...หมายความว่าไง” หยางลี่เวยเองก็ประหลาดใจ “ทำไมถึงตั้งใจเจาะจงเฉพาะพวกเรา” 

คนรับใช้ที่ลงไปรับบัตรคิวเองก็รับรู้ได้ถึงที่เกิดขึ้นได้อย่างชัดเจน เขาจึงกำลังเจรจากับพวกนั้นอยู่ 

เจียงหรงหรงหรี่ตามองไปยังเบื้องหน้าไม่นานก็เห็นคนรับใช้เดินหน้าตายกลับมา 

“เกิดอะไรขึ้น” เจียงหรงหรงถามเสียงต่ำ 

“นายหญิง คนของทางร้านบอกว่าวันนี้หยุดทำการแล้วครับ” 

“เหลวไหล! เห็นชัดๆ ว่าคนที่ยืนหลังแกยังได้รับบัตรคิว ทำไมมีแค่แกที่ไม่ได้!” 

ขณะที่สายตาอยู่ที่สีหน้าขุ่นเคืองเจียงหรงหรง หยางลี่เวยขึ้นเสียงออกมา 

คนรับใช้รู้สึกลำบากใจแต่อีกใจหนึ่งก็อดสงสัยไม่ได้ 

“ฉันจะลงไปดู!” 

ความคิดเห็น