facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในขณะที่เธอเริ่มหมดศรัทธาในความรัก ผู้ชายจอมเผด็จการคนหนึ่งก็ได้ก้าวเข้ามาพร้อมหยิบยื่นความรักครั้งใหม่ให้โดยที่เธอไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะปฏิเสธมัน!

ตอนที่ 11 กรรมการหนุ่มแห่งสมาคมสกุลป๋อจะขึ้นดำรงตำแหน่งประธานสูงสุดของทั่วโลก

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 กรรมการหนุ่มแห่งสมาคมสกุลป๋อจะขึ้นดำรงตำแหน่งประธานสูงสุดของทั่วโลก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2564 13:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 กรรมการหนุ่มแห่งสมาคมสกุลป๋อจะขึ้นดำรงตำแหน่งประธานสูงสุดของทั่วโลก
แบบอักษร

สิ้นเสียงหญิงชรา ห้องที่ตกอยู่ในความเงียบเมื่อครู่ก็เกิดเสียงเจี๊ยวจ๊าวขึ้นมาอีกครั้ง! 

“กรรมการหนุ่มแห่งสมาคมสกุลป๋อ?!” 

“ก็ใช่น่ะสิ เขาทำงานให้กับบริษัทต่างประเทศตั้งหลายปี ตอนนี้บริษัทเหล่านั้นมีเสถียรภาพหมดแล้ว และตอนนี้เข้าก็กำลังจะเข้ามารับช่วงต่อสมาคมสกุลป๋ออย่างเต็มตัว” 

“จริงด้วย ฉันได้ยินมาว่าเขากลับมาได้สองวันแล้ว!” 

“ได้ยินว่าเขายังอายุไม่เกินยี่สิบแปดปี ก็ได้รับตำแหน่งประธานสูงสุดของสมาคมสกุลป๋อทั่วโลก! โหดสุดๆ ไปเลย!” 

เสียงเอ่ยขึ้นอย่างหลงใหลดังมาเป็นระลอกๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าคำพูดของใครเชื่อถือได้มากกว่ากัน 

“อายุยังน้อยๆ อยู่เลยทำไมถึงเก่งได้ขนาดนี้ ไม่รู้เนอะว่าน่าตาเขาจะเป็นยังไงวิ่งเต้นเพื่อสมาคมเป็นปีๆ ขนาดนั้น ป่านนี้ผมไม่ล้านหมดหัวไปแล้วเหรอนั่น...” 

“ก็จริงนะ งานเข้าสังคมก็น่าจะไม่ใช่น้อยๆ ...ถ้าเกิดว่าเป็นพวกมีพุงเป็นห่วงยางแบบนั้นก็น่าเสียได้แย่!” 

“พอได้ยินพวกเธอพูดอย่างนั้นแล้วเนี่ย...ก็นึกถึงสมัยพ่อฉันยังหนุ่มๆ นะ ตอนนั้นนะคุณพ่อก็หล่อไม่เบาเลย แต่พอเริ่มมีบริษัทเป็นของตัวเองก็ เอิ่ม...” 

เสียงในห้องเริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้ง อารมณ์พุ่งสูงขึ้นพออีกเสียงหนึ่งหยุด อีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นต่อ 

สุดท้ายทั้งห้องก็ลงความเห็นกันว่า หัวหน้ากรรมการหนุ่มแห่งสมาคมสกุลป๋อน่าจะเป็นพวกคุณลุงพุงห่วงยาง 

“แต่ก็ดีเหมือนกันน้า งานเลี้ยงสมาคมสกุลป๋อไม่ใช่ว่าใครก็เข้าร่วมได้ เชียนโหรว คุณย่าของเธอนี่ท่านดีกับเธอมากๆ เลยนะ!” 

“จริงสิ กลับไปลองไปคุยกับคุณพ่อดูดีกว่าว่าจะพาฉันไปด้วยได้ไหม!” 

“ฉันก็จะไปถามดูเหมือนกัน!” 

“ฉันก็ด้วย...” 

มองดูท่าทีของสาวๆ เหล่านั้นที่กำลังร้อนอกร้อนใจ เฉินเชียนโหรวก็แอบหัวเราะดูถูกในใจ 

แต่ใบหน้ายังคงความน่าซื่อตาใสเอาไว้ แล้วพยักหน้าเบาๆ เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างน่าเอ็นดู: 

“เข้าใจแล้วค่ะคุณย่า” 

เห็นเฉินเชียนหลงเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย เจียหรงหรงก็รู้สึกพอใจ 

หลังจากนั้นเธอจึงหันไปมองซูเหิงที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ ไม่ยอมพูดจา แล้วจึงบอกกับเขา: 

“ซูเหิง วันนั้นเธอก็ไปกับเชียนโหรวสิ” 

ใบหน้าเล็กๆ บอบบางน่าทะนุถนอมแสร้งทำเป็นเหนียมอาย เธอขบริมฝีปากเบาๆ ชายตามองชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่ยืนอยู่ข้างๆ กำลังก้มหัวปลกๆ อย่างรีบร้อน 

ท่าทีน่าทะนุถนอมแบบนั้นทำคุณชายทั้งหลายที่อยู่ในห้องพากันจ้องเธอตาไม่กะพริบ 

มุมปากบึ้งตึงค่อยๆ คลายลงแล้วตอบตกลงด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น 

“ได้แน่นอนครับ” 

เจียหรงหรงพยักหน้าอย่างพึงพอใจแล้วหันไปมองเฉินเชียนโหรวที่แสนบอบบางด้วยดวงตาที่ฉาบไปด้วยรอยยิ้ม 

“งั้นเชียนโหรวก็พักผ่อนให้มากๆ ฉันจะไปดูห้องข้างๆ นี่เสียหน่อย!” 

ได้ยินดังนั้นใบหน้าบอบบางก็แปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าวิงวอนในทันที เธอแหงนหน้าร้องขอต่อเจียหรงหรง: 

“คุณย่าคะ พี่เขาจมน้ำนานกว่าหนู กว่าจะฟื้นก็หลายวัน คุณย่าอย่าไปว่าอะไรพี่เขานะคะ...” 

“รู้แล้วน่า! เรื่องนี้เธอไม่เกี่ยว! ฉันจัดการของฉันเอง!” 

สิ้นประโยคเธอก็สะบัดหน้าเดินออกไป 

เฉินเชียนโหรวใบหน้าเศร้าซึม ตอนที่เฉินเต๋อฝานและหยางลี่เวยเดินเข้ามาหยุดข้างๆ เธอ เธอก็ได้พูดขึ้นอีกครั้ง 

“พ่อคะ แม่คะ อย่าปล่อยให้คุณย่าโมโหเกินไปสิคะ” 

“รู้แล้ว รู้แล้ว เจ้าเด็กโง่!” 

หยางลี่เวยมองลูกสาวด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเดินตามสามีที่สีหน้าไม่สบอารมณ์พอๆ กันตามเจียหรงหรงออกไป 

- 

ในห้องของเฉินฝานซิงที่ไม่ได้สติไปสามวัน ตอนนี้เธอไม่รู้สึกง่วงเลยแม้แต่น้อย กระเพาะที่ไม่มีอาหารตกถึงท้องมาเป็นเวลานานเริ่มจะประท้วงอย่างหนัก 

เพียงแค่คิดว่าจะลงจากเตียงเพื่อไปหาอะไรใส่ท้องเท่านั้น เสียงเคาะประตูก็ได้ดังขึ้น 

ความคิดเห็น