facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในขณะที่เธอเริ่มหมดศรัทธาในความรัก ผู้ชายจอมเผด็จการคนหนึ่งก็ได้ก้าวเข้ามาพร้อมหยิบยื่นความรักครั้งใหม่ให้โดยที่เธอไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะปฏิเสธมัน!

ตอนที่ 3 รีบๆ มีเหลนให้ฉันอุ้มสักทีสิ!

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 รีบๆ มีเหลนให้ฉันอุ้มสักทีสิ!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2564 13:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 รีบๆ มีเหลนให้ฉันอุ้มสักทีสิ!
แบบอักษร

ทั้งคู่ที่คุยกันอยู่หันไปมองยังต้นทาง ปรากฏให้เห็นร่างของชายหนุ่มในชุดสูทราคาแพง ร่างสูงโปร่งเยื้องย่างด้วยท้วงทีที่สุขุมเขายกมือขึ้นจัดทรงผมก่อนเล็กน้อยแล้วตรงมายังบุคคลทั้งสอง 

เรียวคิ้วยาวถึงขมับ จมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากบางและเฉียบคม นัยน์ตาสีนิลดุจน้ำหมึกฉาบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน เสียงทุ้มต่ำราบเรียบค่อยๆ ดังขึ้น 

“โมโหใครอยู่ครับคุณย่า” 

แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบลงเข้าทางข้างลำตัวยิ่งขับให้รูปร่างดูล่ำสัน ท่วงท่าการเคลื่อนกายทั้งท่าเดินและการแกว่งมือล้วนแสดงออกถึงความรักในศักดิ์ศรีและความภูมิฐาน 

หญิงชราจ้องมองหลานชายอย่างพึงใจ เธอหันไปส่งสายตาให้กับหญิงรับใช้ ไหลหรงเห็นดังนั้นก็รีบเดินออกไปอย่างเร่งรีบ 

ชายหนุ่มย่อตัวลง คว้ามือของนายหญิงมากุมเอาไว้ พลางจ้องมองไปยังสาวเหลือน้อยที่นั่งบุ้ยปากไม่พอใจก่อนเสียงทุ้มจะหลุดขำออกมา 

“ใครหน้าไหนมันกล้าทำให้คุณย่าอารมณ์เสีย หลานชายคนนี้จะไปสั่งสอนมันให้เอง!” 

หญิงชราเบ้ปาก “นอกจากคนไม่เอาไหนอย่างแกแล้วจะมีใครอีกล่ะ?! รีบๆ มีเหลนให้ฉันอุ้มสักทีสิ!” 

นัยน์ตาสีนิลกลอกกลิ้งไปมาด้วยความระอา 

“คุณย่าครับ ผมเพิ่งกลับประเทศมาจะไปหาสาวที่ไหนมาอุ้มท้องเหลนให้คุณย่าละครับ” 

หญิงชราทำเสียงฟึดฟัด “จะกี่เดือนกี่ปี แกก็อ้างของแกแบบนี้ตลอด!” 

เธอว่าพลางทำแก้มป่อง เบือนหน้าไปทางที่เฉินฝานซิงยืนอยู่ 

ไหลหรงได้เดินไปหยุดตรงหน้าเธอเรียบร้อยแล้ว เมื่อเด็กสาวทอดมองมาทางนี้หญิงชราจึงได้ยกแขนขึ้นโบกมือไปมาส่งให้เธอ 

แม้จะระแวงอยู่บ้าง แต่เฉินฝานซิงก็ยอมเดินตามไหลหรงไปอย่างว่าง่าย 

ป๋อจิ่งชวนหยัดกายขึ้นทอดมองหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งที่ไหลหรงกำลังพาเดินมาทางนี้ 

สีหน้าตาซีดเซียวไม่ได้บดบังความงดงามของเธอเลยแม้แต่น้อย ขณะที่เดินมาชุดคนป่วยตัวโคร่งที่เธอสวมอยู่ก็พัดกระพืออย่างหนักจนทำให้เห็นว่าร่างกายภายใต้เสื้อผ้านั้นบอบบางเพียงใด 

ป๋อจิ่งชวนหรี่ตาเล็กน้อย นัยน์ตาสีดำเปลือกไม้เพ่งมองดวงหน้าของหญิงสาวที่ใกล้เข้ามาทุกที 

เมื่อเฉินฝานซิงใกล้เข้ามา เขาก็สบตาเข้ากับแววตาระแวงปนสับสนพอดี นั่นจึงทำให้เขาค่อยๆ ละสายตาออกมา 

ความรู้สึกแปลกประหลาดก่อขึ้นใจจิตใจ คงเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบกับผู้หญิงที่ไม่มีท่าทีหวั่นไหวเมื่อได้สบตากับเขา 

ยิ่งไปกว่านั้นแววตาของเธอที่มองมายังเขาเพียงชั่วอึดใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายไปเป็นคุณย่าของเขาแทน 

สายตาแสนเย็นชาและเฉยเมยคู่นั้นไม่เพียงแต่ทำให้เขาประหลาดใจแต่ยังทำให้ความรู้สึกผิดหวังปลิวว่อนอยู่ในอก 

เขาอึ้งสนิท มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อยในองศาที่เบาบางยากที่จะสังเกตเห็น 

“คุณยายเรียกหนูมามีอะไรหรือเปล่าคะ” 

เฉินฝานซิงโน้มตัวขณะพูด น้ำเสียงอิดโรยและอ่อนโยนตามแบบฉบับของคนป่วย 

ทำให้นัยน์ตาของป๋อจิ่งชวนที่ยืนอยู่ข้างกันทอแสงประกายวูบวาบ 

สิ่งที่ควรหลีกเลี่ยงที่สุดขณะพูดคุยสำหรับผู้ที่นั่งวีลแชร์นั่นก็คือการเงยหน้าเพราะมันอาจส่งผลกระทบต่อกระดูกหลังคอของท่านได้ 

เขาเองก็ระวังเรื่องนี้มาโดยตลอด ไม่บอกก็รู้ว่าการอยู่ในอิริยาบถแบบนี้มันลำบากขนาดไหน 

มันแทบไม่ต่างกับกระบวนยืนม้าสี่เรียบเลยก็ว่าได้ 

แล้วผู้หญิงผอมบางคนนี้... 

รอยยิ้มในดวงตาของหญิงชราดูอิ่มเอมขึ้น เธอคว้ามือของเฉินฝานซิงเข้ามา จ้องมองใบหน้าของเด็กสาวไปพลางผงกศีรษะซ้ำๆ 

“เอ้อ ไม่เลว ไม่เลว ไม่เลวเลยจริงๆ!” 

เฉินฝานซิงยังคงไม่เข้าใจ ได้เพียงรักษามารยาทและไม่หลุดยิ้มเฝื่อนออกไป 

“เด็กน้อย ไม่ต้องห่วงนะย่าน่ะไม่ใช้คนเลวร้ายอะไรหรอก แค่อยู่คนเดียวแล้วมันน่าเบื่อไปหน่อย เห็นหนูเข้าแล้วรู้สึกถูกชะตา ก็เลยให้คนไปเรียกมาหาน่ะ อาจจะดูบุ่มบ่ามไปหน่อย ไม่โกรธย่าเนอะ!” 

สีหน้ายินดีเผชิญหน้ากับหญิงชราพร้อมส่ายหน้าเล็กน้อย 

“ไม่เป็นไรค่ะ จริงๆ หนูเองก็ตัวคนเดียวเหมือนกัน” 

ขณะที่พูดนั้น ความขมขื่นก็ปรากฏให้เห็นในดวงตาสุกใสของเด็กสาว หญิงชราคว้ามือของเธอมากุมไวแล้วตบลงไปเบาๆ อย่างนึกเอ็นดู 

“เด็กดี เธอชื่ออะไรจ๊ะ” 

“ฝานซิงค่ะ เฉินฝานซิง” 

ความคิดเห็น