facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในขณะที่เธอเริ่มหมดศรัทธาในความรัก ผู้ชายจอมเผด็จการคนหนึ่งก็ได้ก้าวเข้ามาพร้อมหยิบยื่นความรักครั้งใหม่ให้โดยที่เธอไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะปฏิเสธมัน!

ตอนที่ 2 นางงูพิษ

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 นางงูพิษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2564 13:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 นางงูพิษ
แบบอักษร

สายตาเย็นเยียบหลุบต่ำด้วยความปวดร้าว 

เธอว่ายน้ำไม่เป็น เวลาที่จมอยู่ในน้ำก็นานกว่าเฉินเชียนโหรว ไหนจะตอนนี้เธอเองก็เพิ่งฟื้น แม้ว่าความคับแค้นในใจจะมากมายเพียงไหน ก็ยากที่จะระบายมันออกมาได้หมด 

“เธอนี่เลวได้ใจจริงๆ” 

เฉินเชียนโหรวหัวเราะเสียงเย็น 

“ถ้าไม่ทำแบบนี้ ชาตินี้ทั้งชาติเธอก็ไม่มีวันรู้จักกับความสำเร็จหรอก เพราะเธอเอาแต่เกาะพี่เหิงไม่ยอมปล่อย!” 

“เธอเอายางอายไปเก็บไว้ตรงไหน เฉินเชียนโหรว! ใครๆ เขาก็รู้กันทั่วว่าจือซูเหิงเป็นคู่หมั้นของฉัน! เธอคิดว่าพวกเขาโง่นักหรือไง!” 

เฉินเชียนโหรวหัวเราะร่าออกมาจนตัวงอ 

“เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว...พี่ยังมองว่าคนพวกนั้นฉลาดอยู่อีกเหรอ?” 

“...” 

ไม่มีเสียงใดหลุดลอดออกมา เฉินฝานซิงทำได้เพียงจ้องมองน้องสาวด้วยสายตาเย็นชา 

จริงอย่างที่เฉินเชียนโหรวพูด พวกนั้นก็โง่กันหมดทุกคน! 

เห็นชัดๆ ว่ามันเป็นแผนสกปรก แต่กลับเชื่อเธออย่างสนิทใจไปเสียทุกครั้ง 

ถึงขนาดว่าหากเฉินเชียนโหรวหกล้มขึ้นมาวันไหน ก็คงมีคนที่รักเธอหลงเธอออกมาร้องห่มร้องไห้ปานน้ำตาจะเป็นสายเลือด! 

โง่ งี่เง่าที่สุด! 

รวมทั้งตัวเธอเองด้วย! 

“อะไรกัน? พี่ยังไม่แน่ใจอีกเหรอ งั้น...” 

ท่าทีของเฉินเชียนโหรวเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา สีหน้าที่ดูไร้พิษสงจ้องมองพี่สาว พลางยื่นมือไปคว้าแขนเธอเอาไว้ 

“พี่คะ เป็นความผิดของฉันเอง...” 

“อย่ามาแตะนะ!” 

เมื่อเห็นอีกฝ่ายเข้ามาใกล้และมีท่าทีที่เปลี่ยนไป เฉินฝานซิงก็รู้สึกขยะแขยงขึ้นมา 

เธอยกแขนขึ้นปกปิดร่างกาย เพื่อปฏิเสธสัมผัสจากน้องสาว 

ร่างของเฉินเชียนโหรวเสียหลักจนเซไปเล็กน้อย กระบอกน้ำร้อนที่อยู่ในมืออีกข้างหนึ่งของเธอตกลงสู่พื้นเสียงดัง เพล้ง!  

หยดน้ำสาดกระจาย! 

เสียงร้องน่าสงสารก็พลันดังขึ้น 

“โอ๊ย...เจ็บ!” 

“ฝานซิง เธอทำอะไร?!” 

น้ำเสียงแข็งกร้าวดังขึ้นจากด้านหลัง 

เฉินฝานซิงหันขวับกลับไปมอง บัดนี้ร่างสูงตรงประตูได้ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ 

เธอเห็นเพียงสายตาของซูเหิงที่มองมาอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะถูกผลักออกไปให้พ้นทาง 

ร่างกายที่อ่อนแอเป็นทุนเดิมโดนผลักไปกระแทกกับราวกั้นอีกด้านหนึ่ง ความเจ็บระบมแล่นขึ้นมาถึงช่วงเอว! 

ใบหน้าซีดมากกว่าเดิม สองมือเกาะราวจับด้านหลังไว้แน่นหวังให้ช่วยพยุงตัว 

สายตาเยือกเย็นมองฉากตรงหน้าซึ่งเป็นเครื่องตอกย้ำความโง่เขลาของตัวเองได้อย่างดี 

รู้ทั้งรู้ว่าคนหน้าเนื้อใจเสืออย่างเฉินเชียนโหรวไม่มีทางเข้ามายั่วโทสะเธอเล่นโดยไม่มีแผนในใจ แต่สุดท้ายเธอก็กลับถูกน้องสาวตลบหลังเข้าอีกครั้งจนได้ 

เธอก็รู้ว่าซูเหิงไม่ใช่คนโง่ แต่เขาก็กลับ... 

“พี่เหิง เจ็บจังเลย...” 

ซูเหิงได้ยินดังนั้นก็ยืดตัวขึ้นเพราะคำพูดของเฉินเชียนโหรวทำเอาเขาอยู่ไม่สุข 

“อดทนไว้ ฉันจะพาเธอไปหาหมอเดี๋ยวนี้” 

เขาว่าพลางโน้มตัวลงประคองเฉินเชียนโหรวเข้าสู่อ้อมแขน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเฉินฝานซิงเงียบๆ แล้วเอ่ยขึ้นเสียงเข้ม 

“กลับห้องเธอไปก่อน อีกสักพักฉันจะตามไป!” 

เฉินฝานซิงยิ้มหยัน แววตาเต็มไปด้วยความถากถาง 

จวบจนซูเหิงอุ้มเฉินเชียนโหรวเดินจากไป เฉินฝานซิงจึงได้แค่นหัวเราะออกมา 

ไม่ไกลนักใต้ต้นจือจื่อฮวา หญิงชราบนเก้าอี้วีลแชร์มองดูเหตุการณ์อยู่อย่างเงียบๆ 

“ไหลหรงอา เมื่อกี้เธอเห็นหรือเปล่า” 

หญิงชราถามขึ้น ดวงตาแหลมคมคู่นั้นเหม่อมองไปยังที่ที่เฉินฝานซิงยืนอยู่ไกลๆ 

หญิงรับใช้ข้างกายอายุราวห้าสิบปีขานรับนอบน้อม “เห็นแล้วค่ะนายหญิง” 

“เหอะ นางงูพิษ คิดลูกไม้กระจอกๆ ได้แค่นี้เหรอ โง่สิ้นดี!” หญิงชราหัวเราะหยันแล้วสบถอย่างโมโห 

“ไม่ใช่ว่าเด็กผู้หญิงอีกคนโง่กว่าหรอกเหรอคะ ขนาดลูกไม้ตื้นๆ แค่นั้นยังจัดการไม่ได้” 

หญิงชราส่ายหน้า ความเฉียบแหลมฉายชัดในแววตา 

“ผิดแล้วล่ะ ไหลหรง” 

“นายหญิงโปรดให้ความกระจ่างด้วย” 

“เด็กผู้หญิงอีกคนน่ะซื่อตรงเกินไป เพราะตัวเองเกลียดและไม่คิดทำที่สิ่งที่ผิดศีลธรรมอันเกินขอบเขตของความเป็นมนุษย์! เธอเลยนึกไม่ถึงว่าบนโลกนี้ยังมีคนหน้าด้านที่กล้าทำเรื่องไร้ยางอายแบบนี้ได้จริงๆ” 

ไหลหรงพยังหน้ารับ “เข้าใจแล้วค่ะ นายหญิง” 

หญิงชรามองเฉินฝานซิงไปอีกครู่ใหญ่ แล้วเอ่ยขึ้น 

“จะว่าไป ก็ไม่ค่อยเข้าท่าเลย...” 

เธอพึมพำขึ้นมาอีกสักพัก ก่อนจะเอ่ยขึ้น 

“นิสัยใจคอถือว่าไม่เลวเลย ไปเรียกเธอมาให้ฉันได้เห็นหน้าชัดๆ หน่อยสิ” 

คนเป็นบ่าวได้ยินดังนั้นก็มีท่าทีหนักใจ 

“แต่คุณชายใกล้จะถึงมาแล้ว หากเห็นว่าปล่อยให้คนนอกเข้ามาในสวนนี้ละก็...” 

“ทำไม มันจะฆ่าฉันรึ?!” 

หญิงชราบุ้ยปากขัดใจ ในน้ำเสียงติดจะหมั่นไส้หลานชายตัวเองอยู่นิดๆ 

ไหลหรงยิ้มเจื่อน “ได้ค่ะๆ! จะไปเรียกให้เดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ!” 

ขณะที่พูดกันนั้น ประตูรั้วที่ขนาบด้วยต้นไห่ถงไว้ทั้งสองทางก็เคลื่อนตัวออก 

ความคิดเห็น