ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 70

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2563 19:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
70
แบบอักษร

ebook โปรโมชัน ในMEB/OOKBEE 25-29 ธ.ค.63*******ใน ookbee เริ่มตั้งแต่วันนี้จ้า 

------------------------------------------------ 

ดลวัตรยืนงง...นี่เขากลายเป็นคนนอกสายตาของพี่ชายไปแล้วหรือไงวะ..อืม..คล้ายส่วนเกินเลยว่ะกู...ไม่พูดกับเราสักคำ..... ชายหนุ่มสลัดความคิดนั้นทิ้งก่อนจะตรงดิ่งเข้าห้องเพียงขวัญ เห็นหล่อนกำลังนั่งทาครีมบำรุงผิวกระปุกนั้นกระปุกนี้อย่างตั้งอกตั้งใจ 

“ยัยข้าวมาแล้วเหรอคะ” ถามทั้งที่ยังไม่ละมือจากขั้นตอนบำรุงผิวพรรณ 

“ครับ...พี่พัชรมาส่ง.....ท่าทางแปลก ๆ” ดลวัตรเดินเข้ามาปลดผ้าขนหนูที่หล่อนพันห่อหุ้มผมเปียกจากการสระออก ก่อนจะหยิบไดร์เป่าผมบรรจงเป่าให้อย่างเอาใจ 

“คุณดล...ขวัญทำเองก็ได้ค่ะ” เพียงขวัญติงด้วยรู้สึกขัดเขิน คนนะไม่ใช่เหล็กไหลถึงจะไม่รู้สึกรู้สาขยันหยอดจนใจบางไปหมดแล้วพ่อคุณทูนหัวของบ่าว...... 

“ผมอยากทำให้คุณ” สายตาวิบวับส่งไปสบประสานกันในกระจกเบื้องหน้า 

“งั้นก็ตามใจค่ะ.....แล้วเมื่อกี้ที่คุณว่าแปลก ยังไงเหรอคะ” เพียงขวัญถามถึงเรื่องที่พูดค้างกันอยู่ 

“ไม่รู้สิ....พออยู่ใกล้ ๆ พวกเขา ผมรู้สึกเหมือนเป็นคนนอกเลย ผมว่าคู่นี้จะต้อง....อืม....แน่ ๆ เลย” ชายหนุ่มพูดไปเรื่อย โดยที่มือยังทำหน้าที่ไม่มีขาดตกบกพร่อง ทุกอย่างดูคล่องแคล่วแลเป็นธรรมชาติ 

“อะไรคะ...พูดให้รู้เรื่องหน่อยสิ” หญิงสาวเผลอนิ่วหน้า แต่พอเห็นหน้าตัวเองในกระจกก็รีบคลายปมหัวคิ้วอย่างรวดเร็ว 

“ผมว่าคู่นี้ต้องใจตรงกันแน่ ๆ  บางทีก็พูดจาเหมือนมีลับลมคมใน รู้กันแค่สองคนอะไรประมาณนั้น” ดลวัตรพยายามหาเหตุผลมาสนับสนุนความคิดของตัวเอง 

“ไม่รู้ล่ะ ถ้าเกิดอะไรไม่ดีไม่งามขึ้นกับน้องข้าว คุณต้องรับผิดชอบด้วย” หญิงสาวมองเขาตาวาวดุจแม่เสือสาว ถ้ามีเขี้ยวงอกออกมาล่ะก็ใช่เลย...ขยันขู่จริง ๆ  

“อ๊าว !...ทำไมมาลงที่ผมล่ะครับที่รัก...ใช่สิ…ผมมันของตายนี่...คุณจะโขกจะสับยังไงก็ได้อยู่แล้ว” ดลวัตรกระเง้ากระงอดเริ่มก่อดราม่า...อันนี้คือความสามารถเฉพาะตัวใครลอกเลียนแบบไม่ได้จริง ๆ และผู้หญิงที่เขาทำแบบนี้ด้วยก็มีแต่มารดากับเพียงขวัญเท่านั้น   

“ก็คุณเคยพูดเองนี่คะ ว่าพี่พัชรไว้ใจได้ ขวัญถึงได้ยอมปล่อยน้องให้ไปไหนมาไหนด้วย เพราะฉะนั้นถ้าเกิดอะไรขึ้นมา คุณนั่นแหละที่ต้องรับผิดชอบถูกต้องแล้ว”  

“ครับผม....แล้วแต่ขวัญเลยครับดลวัตรคนนี้พลีกายใจให้คุณหมดแล้วจะต้มยำทำแกงก็เอาที่สบายใจเลยครับที่รัก.....” ดลวัตรโอดครวญจนเกินเบอร์ก่อนจะวางไดร์เป่าผมเมื่อเห็นว่าแห้งดีแล้ว พร้อมกับก้มลงหอมแก้มนิ่มฟอดใหญ่ซ้ำยังไถลไปที่ไหล่นวลเนียนเนินเนื้อนูนสองเต้าเต่ง 

“คุณดล !” หญิงสาวแข็งใจดุใส่ ไม่อย่างนั้นคงได้เลยเถิด หลัง ๆ มานี้หล่อนก็ไม่ค่อยจะไว้ใจตัวเองเหมือนกัน สงสัยจะติดเชื้อหื่นมาจากเขาแน่ ๆ เลย 

“ไปครับขวัญ ผมพาไปนอน” ชายหนุ่มยิ้มหน้าซื่อตาใส เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

“ไม่ต้อง แค่นี้ขวัญไปเองได้ค่ะ กลับห้องคุณไปได้แล้ว” พอเสร็จงานก็เอ่ยปากไล่ 

“ไม่นะขวัญ...ได้ยังไงครับ....ผมจะนอนห้องนี้” ชายหนุ่มเริ่มงอแง อยู่ ๆ จะมาดับฝันกันกลางอากาศแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด ดลวัตรไม่ยอม….... 

“อะไร ๆ ก็แล้วแต่ขวัญ  ทีขวัญให้คุณกลับห้องแค่นี้ยังตามใจกันไม่ได้เลย” เพียงขวัญส่งค้อนคม ทำเป็นตัดพ้อเลียนแบบเขาบ้าง…..แต่ก็ยังไม่เก่งเท่าต้นฉบับ 

“มันคนละเรื่องกันนะครับที่รัก” 

“ไม่รู้ล่ะ ถ้าแค่นี้คุณตามใจขวัญไม่ได้ ขวัญจะถือว่าที่คุณพูดมาทั้งหมดคุณโกหก คุณไม่จริงใจ คุณหวังหลอกฟัน คุณ...คุณ...” เพียงขวัญไม่รู้จะสรรหาคำใดมาต่อว่าคนหน้ามึน 

“ตกลงครับ ผมไปก็ได้....แต่ขอจูบก่อนได้หรือเปล่า” อ้อนขอตาละห้อย 

“ไม่เอาค่ะ อย่ามาใช้มุกเจ้าเล่ห์นี่อีกนะ” เพียงขวัญดักคออย่างรู้ทัน ขืนยอมให้เขาจูบก่อน มีหวังได้โดนล่อลวงอีกแน่ ๆ ใคร ๆ ก็อยากดูดีในวันสำคัญขืนปล่อยตามใจผู้ชายจอมหื่น มีหวังว่าวันแต่งงานเธอคงจะกลายเป็นเจ้าสาวที่ทรุดโทรมที่สุดแห่งปีเป็นแน่ 

“ทำไมล่ะครับขวัญ ขอผมนอนด้วยเฉย ๆ ก็ได้นะครับ นะที่รัก....” ชายหนุ่มใช้ความพยายามออดอ้อนเฮือกสุดท้าย 

“คุณดลขาระหว่างเราจะให้นอนเฉย ๆ เป็นไปได้ยากค่ะ ไม่คุณก็ขวัญต้องตบะแตกก่อนแน่...คุณอยากให้เจ้าสาวของคุณทรุดโทรมมากถึงมากที่สุดในวันแต่งงานหรือคะ...รับรองค่ะ หลังแต่งงานขวัญจะนอนกอดคุณทุกคืนเลยไม่ยอมให้กระดิกไปที่ไหนเด็ดขาด โอเคไหมคะ” เพียงขวัญให้เหตุผล คล้าย ๆ กับปลอบเด็กชายไม่มีผิด 

“อืม...ผมเพิ่งรู้ว่าคุณก็อาจจะต้านทานเสน่ห์ของผมไม่ไหวเหมือนกัน งั้นผมกลับก็ได้ครับ...แต่ถ้าคุณไม่ไหวจริง ๆ ขึ้นไปหาผมที่ห้องข้างบนได้ตลอดเวลานะครับ” คนหลงตัวเองก้มลงหอมแก้มส่งท้ายซะฟอดใหญ่ก่อนจะยอมกลับห้องอย่างอารมณ์ดีขึ้นมานิดหนึ่ง อยากจะเร่งวันเร่งคืนให้ถึงวันแต่งงานเร็ว ๆ ซะเหลือเกิน.....ในขณะที่เพียงขวัญยืนเท้าสะเอวกลอกตามองบน...ตกลงว่าฉันได้สามีหรือลูกชายกันแน่นะ....ขี้อวดก็เท่านั้น...ขี้อ้อนก็เท่านั้น....เฮ้อ...  

----------------------------------------------

ความคิดเห็น