facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ซย่าชูชีแพทย์หญิงในหน่วยลอบสังหารพิเศษแดงดันย้อนเวลามาอยู่ในร่างของคุณหนูเจ็ดที่มีรอยสักอยู่บนขมับ ช่างอัปลักษณ์นัก! แต่ช่างปะไร เธอขอแค่ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขก็พอ แต่โชคชะตากลับไม่ได้เป็นดั่งหวังเมื่อเธอดันไปขโมยตราพยัคฆ์ทองคำของจิ้นอ๋องเข้าให้ ความซวยจึงบังเกิด...

ตอนที่ 19 อยู่ดีๆ ก็หาย

ชื่อตอน : ตอนที่ 19 อยู่ดีๆ ก็หาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2563 14:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19 อยู่ดีๆ ก็หาย
แบบอักษร

 

“องค์ชาย อยากให้ข้าน้อยทำอะไรตอบแทนท่านหรือ”  

“ฉลาด” จ้าวจวินตอบรับเสียงเย็น ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ หยิบส้มจีนจากโต๊ะโยนให้เธอ “กิน” 

ซย่าชูชีเกือบจะร้องไห้ 

นี่มันคือจังหวะตบหัวแล้วลูบหลังงั้นเหรอ 

ส้มจีนลูกนี้ไม่ใหญ่นัก ผิวบางเนื้อนุ่ม น้ำเยอะ แค่เอาเข้าปากก็ได้รับรสชาติหวานล้ำ คงเพราะหิวเกินไป เธอเลยรู้สึกว่าตายไปสองชาติก็ไม่ได้กินผลไม้ที่อร่อยขนาดนี้ ทั้งปากและลิ้นต่างได้ลิ้มรสชาติแห่งความอร่อย กินเข้าไปแล้วรสชาติยังคงค้างอยู่ในปาก กลับได้ยินเสียงถอนหายใจเย็นเยียบและเสียงพูดดังขึ้น 

“ใต้ผนังตรงที่ค้างแรมมีช่องหมาลอด...” 

ตึกตัก! ใจของซย่าชูชีกระตุก 

“ช่วงนี้มีสุนัขจรเข้าออกบ่อย รบกวนข้าจนวุ่นวาย...” 

ใจของเธอเต้นเร็วยิ่งกว่าเดิม! คิดถึงท่าทางตอนตัวเองทะลุช่องหมาลอด เธอก็ก้มหน้าลงไม่กล้าเผยพิรุธ กลัวเขาจะสังเกตเห็นถึงความผิดปกติและเกิดสงสัย 

“หากเจ้ากลบช่องหมาลอดนั้นได้ภายในเวลาสามเค่อ ข้าจะลองคิดดู” 

คิดดู? ยังคิดดูเพื่อ 

สายตาเย็นเยียบของเขา ทำให้เธอตกใจจนเกือบจะเปิดเผยตัวตนในทุกนาที เขาทำแบบนี้ทำเอาเธออายุสั้นได้ง่าย 

ใจคนมันก็โหดร้ายเช่นนี้ เธอมักชอบใช้วิธีสู้ไม่ได้ก็... ถอย! 

“องค์ชายผู้เป็นที่เคารพรัก เกิดมาข้าน้อยก็อ่อนแอ ไม่ถนัดฝังกลบ...” 

จ้าวจวินเหลือบมองเธออย่างเชื่องช้า ไม่ได้ใช้วิธีหยาบช้าอะไรให้เธอลำบากอย่างที่คาด และไม่ได้ต่อหัวข้อเมื่อครู่ กระนั้นสายตาที่เหลือก็ไม่ได้มองเธออีก จากนั้นโบกมือให้เจิ้งเอ้อร์เป่า 

“ส่งเขาออกไป” 

ออกจากนรกได้เสียที 

ถึงจะไม่มีแปดสิบเหลี่ยง แต่ยังดีที่ยังรอดชีวิตมาได้ 

ออกมาจากพลับพลาอวี้หวงได้ ซย่าชูชีก็เดินสับเท้า อยากให้ตัวเองติดปีกออกไปจากสถานที่บ้าบอคอแตกนี่เหลือเกิน 

เธอเดินไปตามทางเดิมหากู้อาเจียวซึ่งรออยู่ทางเรือนพักแรม จากการนำทางของเจิ้งเอ้อร์เป่า 

ถึงคอกม้าตรงมุมตะวันออกเฉียงเหนือได้ไม่เท่าไร ก็ได้ยินเสียงร้องไห้อันคุ้นเคยจากด้านในดังเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย 

“ไม่เอา... พวกเจ้าหลอกลวง... เฉ่าเอ๋อร์ของข้าอยู่ที่นี่... ข้าจะกลับบ้าน...” 

ครืนนน! 

เจ้าทึ่ม? 

สีหน้าของซย่าชูชีเปลี่ยนไปราวกับถูกสายฟ้าฟาด 

หากพูดถึงสภาพสังคมอันไม่คุ้นเคยบนโลกใบนี้แล้ว ใครที่ปล่อยมือเธอไม่ได้ นอกจากเจ้าทึ่มหลานต้าสมองกลวง 

ตัวเขาเป็นคนโง่เขลา แต่ก็ทำดีกับเธอด้วยความจริงใจ 

ตอนนี้ที่เธอได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญคล้ายกับได้รับความไม่เป็นธรรมของเจ้าทึ่ม ใจของเธอก็ลนลานขึ้น 

มันเป็นความรู้สึกเหมือนแม่ที่เห็นลูกตัวเองโดนคนอื่นรังแก จนเธอทนไม่ไหวแล้ว 

สีหน้าของเธอคงอำมหิตไปหน่อย เจิ้งเอ้อร์เป่าจึงเอียงคอมองมา 

“เจ้าหนุ่ม เจ้าเดินช้าแล้วนะ หรือรอให้ข้าเหลืออะไรให้เจ้ากิน” 

กินกับผีน่ะสิ! 

เมื่อสติกลับคืนมา ซย่าชูชีก็ประดับรอยยิ้มเอามือปิดใบหู 

“กงกง ข้าได้ยินเสียงคนข้างในวุ่นวายมากเลย ร้องไห้เรื่องใดหรือ” 

เจิ้งเอ้อร์เป่ารู้สึกกลัดกลุ้ม แล้วก็เข้าใจในทันที “เจ้าพูดถึงเจ้าทึ่มที่โดนขังในคอกม้าน่ะหรือ” 

ซย่าชูชีพยักหน้า “เขาเป็นอะไรงั้นหรือ” 

“เหอะ ต้องโทษชะตาอันเลวร้ายของเจ้านี่ ท่านอ๋องของเรามีของหายากชิ้นหนึ่ง ถูกภรรยาของเขาขโมยหนีไป แต่ภรรยาคนนั้นหนีไปแล้ว เหลือแต่เจ้าทึ่มวิ่งร้องไห้หาคนอยู่หน้าประตู ตรงที่พักแรมอย่างน่าสงสาร เลยทำให้ทหารเฝ้าประตูจับกลับมา ท่านอ๋องของเราพูดแล้ว หากพรุ่งนี้ตอนเที่ยงภรรยาของเขายังไม่เอาของมาแลกคน ก็จะตัดเส้นเลือดของเจ้าทึ่มผู้นี้ และควักหัวใจออกมา ค่อยอุดขี้เถ้าทิ้งให้ปลาอ้วนพีลงในแม่น้ำชิงหลิง...” 

คนชั่วช้า! 

เจิ้งเอ้อร์เป่าพูดนี่นั่นไปเรื่อย ในใจของซย่าชูชีกลับมีไอเย็นเล็ดลอดออกมา 

พอออกจากที่พักแรม เธอกับกู้อาเจียวจึงได้แต่เดินกลับโรงยาเพราะไม่มีรถม้า 

ซย่าชูชีกลัดกลุ้มคิดเรื่องของเจ้าทึ่มตลอดทาง ส่วนกู้อาเจียวคงรออยู่ในเรือนพักแรมจนว่าง เลยได้ยินเรื่ององค์ชายจิ้นอ๋องอยู่ตลอด ดวงตากลมโตคู่นั้นระยิบระยับ คล้ายกับน้ำจะไหลถลัก เป็นหญิงสาวที่ตกอยู่ในห้วงรัก 

ใจของซย่าชูชีจึงเอ่ยไม่รู้เนื้อรู้ตัว “มีใจหรือ” 

กู้อาเจียวใบหน้าแดงแปร๊ด น้ำเสียงอ่อนหวานของนางคล้ายกับบัวลอยน้ำขิง 

“ชายรูปงามเฉกเช่นท่านอ๋อง จะมีผู้หญิงคนไหนไม่มีใจด้วยงั้นหรือ ฉู่ชี เจ้าเคยเห็นคนหน้าตาดีเท่าเขาในอำเภอชิงกั่งของเรางั้นหรือ โดยเฉพาะคนนั้นยังเป็นท่านอ๋อง ภายนอกดีงามแล้วยังนำทหารไปรบ จะเหมือนพวกภายนอกดูดีแต่ข้างในกลวงโบ๋พวกนั้นได้อย่างไร เจ้าเองก็รู้ วันนั้นเขาขี่ม้านำทหารหลวงมายังถนนส่งสาส์น หญิงสาวทั่วทั้งเมืองที่ยังไม่ออกเรือน แทบจะเป็นบ้าแล้ว” 

บ้าแล้ว บ้าแล้วจริงๆ! 

หูของเธอได้ยินแต่นางบอกว่าเจ้าคนต่ำช้าดีอย่างโน้นอย่างนี้ ใจของซย่าชูชีก็รู้สึกรำคาญ 

“หึ ผู้ชายอย่างเขา หญิงอยู่ในบ้านตั้งมากมาย ติดตามเขาไปด้วยมันดีตรงไหนกัน” 

กู้อาเจียวหน้าแดงตอบด้วยความเขินอาย 

“หากสมปรารถนา ถึงจะเป็นอนุรับใช้ของเขาก็ยินดี” 

ซย่าชูชีจ้องนางอย่างดูแคลนอย่างหมดคำจะพูด 

“ฉู่ชีเจ้าเคยได้ยินหรือไม่ ผู้ว่าราชการอำเภอ หาหญิงสาวราวดอกไม้ราวหยกส่งเข้าไปในที่พักแรมอยู่ทุกวี่วัน แต่ก็ถูกให้ล่าถอยกลับมา ข้าว่านะไม่ใช่เพราะแม่นางพวกนั้นสวยไม่พอ แต่องค์ชายท่านต้องตาไม่...” 

“อย่างเจ้าเรียกว่าสวย?” ชูชีถามอย่างไม่สบอารมณ์ 

กู้อาเจียวลูบเปียผมของตัวเอง คล้ายกับโดนทำร้ายจิตใจจึงถอนหายใจหนัก 

“ต่อให้สวยกว่านี้แล้วอย่างไร องค์ชายผู้สูงส่งเช่นนั้น ผู้หญิงบ้านจนอย่างข้าจะปีนขึ้นไปได้งั้นหรือ ข้าไม่กล้าคิดเช่นนั้นหรอก ข้าแค่ชื่นชมเท่านั้น... วันหน้าข้ายังต้องทำตามความปรารถนาของท่านพ่อ หาผู้ชายสักคนมาแต่งงานด้วย” 

เห็นความผิดหวังในดวงตานางอย่างแจ่มชัด ความคิดของซย่าชูชีจึงลอยไปไกล 

ในสังคมศักดินา การแต่งกับองค์ชายจะมีความสุขจริงๆ หรือ นอกจากกินอิ่ม เสื้อผ้าอบอุ่น ยังต้องเผชิญหน้ากับความน่ารังเกียจที่ใช้ผู้ชายร่วมกับหญิงอื่น ไม่แน่อาจมีการชิงดีชิงเด่นชิงไหวพริบกันในเรือนลึกของวังอ๋อง อย่างวางยา ลอบทำร้าย ทำแท้ง... เหมือนเรื่องเจินหวน จอมนางคู่แผ่นดิน มาถึงตอนสุดท้ายจะยังเหลืออะไรดีๆ อีกเล่า 

เมื่อนึกถึงคู่รักชายชาย หญิงสาวก็อดตัวสั่น ร่างชาหนึบไม่ได้ 

“ฉู่ชี เจ้าเป็นอะไรงั้นหรือ” 

เธอไม่มีเวลามาขบคิดกับเรื่องผิดแผกที่ไม่เกี่ยวข้องพวกนี้ จากนั้นก็ปลุกใจตัวเอง 

“อาเจียว เดินเร็วหน่อย ข้าเพิ่งนึกได้ว่ามีเรื่องด่วนต้องทำ” 

ซย่าชูชีกลับไปช่วยงานในโรงยาไม่กี่วัน ก็ได้เงินพิเศษไม่น้อย ปกติเธอเป็นคนฉลาดปราดเปรื่อง งานเรือนคล่องแคล่ว ท่านกู้จึงค่อนข้างให้ความสำคัญกับเธอเสมอ วันนี้เห็นเธอได้ไปเอาใจองค์ชาย แม้จะบอกว่าไม่ได้แปดสิบเหลี่ยงกลับมา แต่อย่างไรเขาก็มีความสุข ด้วยเหตุนี้พอได้ยินเธอบอกว่าขอหยุดไปทำเรื่องส่วนตัว ท่านกู้ก็ยอมทันที 

ความคิดเห็น