facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ซย่าชูชีแพทย์หญิงในหน่วยลอบสังหารพิเศษแดงดันย้อนเวลามาอยู่ในร่างของคุณหนูเจ็ดที่มีรอยสักอยู่บนขมับ ช่างอัปลักษณ์นัก! แต่ช่างปะไร เธอขอแค่ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขก็พอ แต่โชคชะตากลับไม่ได้เป็นดั่งหวังเมื่อเธอดันไปขโมยตราพยัคฆ์ทองคำของจิ้นอ๋องเข้าให้ ความซวยจึงบังเกิด...

ตอนที่ 2 แทงเข็มลงไป! (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 แทงเข็มลงไป! (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2563 14:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 แทงเข็มลงไป! (1)
แบบอักษร

 

แผลจากดาบ แผลจากธนู เลือดสดๆ เนื้อที่ตายและเน่า... 

ภาพตรงหน้านี้ ทำให้เธอคล้ายกับได้กลิ่นคาวเลือดของการเข่นฆ่าและสนามรบ 

ความจริงเขาไม่ใช่แค่หนุ่มหล่อเย็นชา ยังเป็นชายชาตินักรบด้วย? 

“นายท่าน เดี๋ยวข้าล้างแผลของท่านให้สะอาดก่อน แล้วค่อยใช้มีดกำจัดเนื้อเน่าออก ที่นี่ไม่มียาชาหมาเฟ้ยซั่น ท่านก็...ก็อดทนหน่อยนะขอรับ” ชายชราอ้วนท้วมชันเข่าขึ้นข้างหนึ่งตรงข้างเท้าของเขา มือทั้งสองสั่นระริกยิ่งกว่าเธอซึ่งดำน้ำอยู่เสียอีก “ไม่เป็นไร” 

เพราะบีบและกดแผลทำให้เลือดสีแดงคล้ำไหลออกมาไม่หยุด 

“นายท่าน ท่านกัดผ้านี้ไว้ ข้าจะลงมีดแล้ว!” 

ชายแก่จุดเทียนลนมีด พ่นเหล้าอย่างแรงแล้วยื่นผ้าสะอาดผืนหนึ่งให้เขา 

“ไม่จำเป็น” 

เสียงของชายหนุ่มที่ลอยผ่านลมทั้งทุ้มต่ำ เย้ายวน นิ่งจนเหมือนกับว่าไม่ใช่บาดแผลบนตัวเขา 

แผลใหญ่ขนาดนี้ทั้งยังไม่มียาชาอีก หากเป็นคนปกติก็คงร้องไห้แหกปากกันไปแล้ว เขากลับไม่ขยับตัวสักนิด เอวเหยียดตรง สายตาเฉยเมย ใบหน้าหล่อเหลาสูงศักดิ์นั้นไม่แสดงอารมณ์ใดๆ คล้ายรูปปั้นสันโดษที่คนต้องมาสักการะ 

แมนสุดๆ เลย! 

ซย่าชูชีที่เดิมเคยเป็นทหารจึงอดเลื่อมใสไม่ได้ 

“เอ๋?” 

เธอมองจนเนื้อเต้น แล้วเดินอ้อมผ่านร่างของชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว ทว่าคันเบ็ดในมือเขากลับกระชากเธอเข้ามา ยังไม่ทันได้สติ รองเท้าฟางข้างหนึ่งก็ถูกตะขอเบ็ดเกี่ยวขึ้นมากลางอากาศ น้ำสกปรกในรองเท้ากระเซ็นมาโดนหน้าเธอ 

“ข้า...นับถือจริงๆ!” 

เธอพ่นน้ำสกปรกออกมาหลายที หันหน้าหลบการทำลายโฉมอีกครั้ง ตะโกนขึ้นเสียงดัง “ข้าแค่ผ่านทางมานะ อย่าฆ่ากันเซ่!” 

ชายผู้นั้นกลับไม่สนใจ สายเบ็ดราวกับแส้ซ้ายตีวงล้อมขวาโจมตี ก่อกวนให้น้ำกระเพื่อม ดังขึ้นเพี๊ยะๆ และแรงขึ้นกว่าเดิมมาก 

เวรเอ้ย! 

คนเท้าเปล่าต้องไปไล่กวาง แต่คนสวมรองเท้าได้กินเนื้อ เธอกลัวตายแหละ! 

ซย่าชูชีกัดฟัน กำมีดเล็กของกระจกไม้ท้อแน่น ถือโอกาสคลอเคลียเขาแล้วกระโจน ‘เข้าสู่อ้อมกอดเพื่อชนะใจ’ ทั้งยังตั้งใจทำน้ำเสียงอ่อนหวานอย่างกับคนไร้พิษสง 

“นายท่าน เป็นชายต้องปฏิบัติตัวกับหญิงดีๆ สิเข้าใจหรือไม่ ฮัดชิ่ววว!” 

อีกฝ่ายตะลึงเล็กน้อย 

ซย่าชูชีคว้าโอกาสตอนที่อีกฝ่ายตะลึง ใช้เท้าถีบเข้าให้ หวังจะแทงมีดตรงส่วนล่างของเขา... 

“ด้วนไปซะ” 

เรื่องพลังยุทธ์เธอไม่เท่าเขา แต่เรื่องใช้แผนตลบหลังกำจัดคน เธอซย่าชูชีเป็นที่หนึ่ง ไม่มีใครกล้าเป็นที่สอง! 

เห็นได้ชัดว่า อีกฝ่ายคาดไม่ถึงว่าเด็กน้อยอย่างเธอ จะสังหารอย่างหน้าไม่อายอย่างนี้ แม้จะพ้นวิกฤตการไร้ผู้สืบสกุลได้อย่างรวดเร็ว แต่มีดคมกริบกลับกรีดโดนท้องของเขาพอดิบพอดี 

สายคาดเอวสีทอง ขาดในวินาทีนั้น เดิมทีเขาก็เปลือยท่อนบนอยู่แล้ว เมื่อกางเกงผ้าแพรไถลลง ก็เผยกางเกงในสีแดงแปร๊ด 

สาวมาก! 

สีแดง? สีแดง! สีแดง... 

ซย่าชูชีมองอย่างตกตะลึง! 

ภูเขาน้ำแข็ง หนุ่มรูปงาม หน้าตึง แน่วแน่บ้าบิ่น สมชาย...เพิ่มอีกคำน้ำนิ่งไหลลึก คำพวกนี้รวมอยู่ในตัวผู้ชายคนนี้ นิสัยตรรกะเพี้ยนหรือเปล่านะ 

ตาของเธอกวาดขึ้นลง หยุดอยู่ตรงท่อนบนเปลือยเปล่าอันเปียกชื้นของเขาโดยไม่รู้ตัว 

“หน้าไม่อาย!” 

เสียงทุ้มต่ำตวาดด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉยและเย็นชา ทำให้เธอตกใจตัวสั่น ดึงสติจากความคิดลามก ถึงได้รู้ว่าตัวเองเอาแต่จ้องเขาไม่วางตา น่าขายหน้าจริงๆ! เธอสำลักน้ำลายไม่กล้าสบตาเขาที่เต็มไปด้วยไอสังหาร เพื่อไม่ให้ถูกฆ่าปิดปาก ในหัวก็มีความคิดว่า...หนี! 

พลั่ก! 

เท้ายังไม่ทันได้ก้าวออกไป เธอก็ถูกเขาพลิกลงกับพื้น 

ร่างเย็นชากดลงมาราวกับกำแพงเมือง บีบคอเธอแน่น ดวงตาคมกริบจ้องมองเธอคล้ายกับเธอเป็นเหยื่อรอเวลาเชือด 

“พูดมา! เจ้าเป็นคนของใคร” 

“ข้า...?” สีหน้าของเธอยุ่งเหยิง จากนั้นไอแห้งสองทีและพูดรัวเร็ว “พี่ชาย ไม่สิ คุณชาย ข้าไม่ใช่คนของใคร ข้าไม่ได้ตั้งใจถอดกางเกงท่าน จริงๆ นะ ข้าสาบาน ข้าเป็นผู้บริสุทธิ์...ข้าแค่กำลังชื่นชมความอดทนของท่านที่สามารถเปลือยร่างท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บได้ ท่วงท่าดั่งฮ่องเต้ฮั่นอู่ตี้ซึ่งเป็นเช่นฟ้าดิน มีศีลธรรมดั่งโจวเฉิงรุ่ยรับคำสั่งที่ฉลาดเฉลียว แข็งแกร่งทนทานดั่งสายลมจันทราน้ำค้างและหิมะจึงอดมองไม่ได้...” 

“หากไม่พูดความจริง ข้าจะตัดลิ้นเจ้าให้ม้ากิน!” 

ม้ากินลิ้นคนได้ด้วยหรือไง 

เธอตีตูดม้า[1]เพี๊ยะๆ หัวคิ้วของเจ้าหมอนั่นไม่ขมวดสักนิด 

ซย่าชูชีทนความเจ็บไม่ไหว จึงยิ้มถาม “พูดความจริงแล้ว ท่านจะปล่อยข้าใช่หรือไม่” 

“จะ...” เขาลากเสียงยาว 

“แฮะๆๆๆ ดีจริงๆ ไม่คิดเลยว่าท่านจะเป็นคนมีใจเมตตาเช่นนี้...” 

“จะประทานให้เจ้าตายสบายๆ” 

ประทานบ้านแกสิ ตัวเองเป็นโอรสของฮ่องเต้หรือไง ถึงอย่างไรก็ตายเหมือนกัน เธอไม่เคยค้าขายขาดทุน และแล้วเธอก็มีแผนแทบจะในทันทีแล้วเผยยิ้มร้าย 

“นี่ ท่านเชื่อไหม หากวันนี้ท่านฆ่าข้า ท่านจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย” 

เขามองมาเงียบๆ ด้วยใบหน้านิ่งเฉย 

ซย่าชูชีมีแผน เส้นโค้งตรงมุมปากก็ยิ่งแจ่มชัด “อย่าโทษที่ข้าเป็นหมอไม่ได้เตือนท่าน บาดแผลของท่านลึกถึงอวัยวะภายใน พลังเกาะตัว หากเสียหายกว่านี้ บาดแผลอักเสบและติดเชื้อ ทั้งยังไม่มียาแก้อักเสบ เช่นนั้นความตายก็อยู่ไม่ไกล!” 

“อักเสบ ติดเชื้อ ยาแก้อักเสบ” คำพวกนี้ เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน ในที่สุดใบหน้าก็เริ่มมีปฏิกิริยาเล็กน้อย 

“ต่อ!” 

“ต่ออะไร!” ซย่าชูชีงงงันเล็กน้อย 

“ปั้นเรื่องต่อ!” 

ชิ! คิดว่าเธอเป็นเด็กเลี้ยงแกะงั้นเหรอ ดูท่าจะต้องเล่นยาแรงซะหน่อยแล้ว! 

“แค่ก! คำพังเพยกล่าวไว้ว่า บาดแผลจากมีดรักษาง่าย บาดแผลภายในรักษายาก อาการป่วยของท่านเข้าถึงอวัยวะแล้ว ทำให้ชี่และเลือดติดขัดในจุดต้านจง[2]ถึงขั้นมีผลกระทบกับ...ของท่าน” พูดถึงตรงนี้ เธอหัวเราะอย่างมีเลศนัยสองครา แล้วใช้เสียงเบาจนมีแต่เขาได้ยินคำพูดพวกนั้น 

“เป็นอย่างไร ข้าไม่ได้หลอกท่านใช่ไหม” 

“น่าสนใจ” เขากดหัวก้มลงอย่างรวดเร็ว เส้นผมสีดำลู่ตกลงมาบนใบหน้าของเธอทันที 

หน้าของเธอรู้จักจั๊กจี้เหมือนมีอุ้งมือแมวน้อยเกา ลมหายใจของชายหนุ่มคละเคล้ากับกลิ่นยาจีนวนเวียนอยู่ตรงปลายจมูกเธอจางๆ เธอไม่เคยดมกลิ่นนี้มาก่อน จึงบรรยายไม่ถูกแค่รู้สึกว่าต่าง ต่าง ต่างมาก... 

เธอไอเบาๆ เอี้ยวใบหน้าเคียดแค้นเคลื่อนถอยห่าง หรี่ตาที่งดงามลง 

“ฮ่าๆ ขนาดท่านผู้เฒ่ายังไม่รู้ละสิ เชื่อข้า นอกจากข้าแล้ว ไม่มีใครรักษาท่านได้!” 

ทันใดนั้นเขาก็เลิกคิ้วขึ้น ใบหน้างงงวยยากจะได้เห็นทำเอาซย่าชูชีตกตะลึง จากนั้นเอวของเธอก็ตึง เพราะถูกเขาหิ้วขึ้นมาราวกับลูกนก เขาก้าวขายาวไปทางต้นอ้ออันห่างไกล แล้วโยนเธอลงกับก้านต้นอ้ออย่างแรง 

“รักษาไม่ได้ เอาชีวิตเจ้า!” 

ตอนนี้ไม่มีโอกาสหนี ซย่าชูชีตบก้นแล้วยืนขึ้น แล้วยิ้มตาหยีอย่างหยอกล้อ 

“ชีวิตน้อยๆ ของข้าก็เท่ากับชีวิตน้อยๆ ของท่านไม่ใช่หรือ อย่าลืมเล่า ตอนนี้พวกเราเป็นร่างเดียวกัน...ไม่สิ พวกเราเป็นตั๊กแตนที่ถูกมัดด้วยกันแล้วนะ!” 

 

 

------

[1] ตีตูดม้า หมายถึง ยกยอ ประจบประแจง

[2] จุดต้านจง (膻中) เป็นจุดที่อยู่ระหว่างหน้าอก

ความคิดเห็น