facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เฟรชชี่ปี1กับรุ่นพี่สุดโหด:27

ชื่อตอน : เฟรชชี่ปี1กับรุ่นพี่สุดโหด:27

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 419

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2564 21:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เฟรชชี่ปี1กับรุ่นพี่สุดโหด:27
แบบอักษร

 

 

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหนเพราะผมตื่นมายังคงเห็นร่างบางยังคงหลับและยังคงจับมือผมไม่ปล่อย ผมมองร่างบางอย่างสำรวจและค่อยๆแกะมือออกเพราะผมจะไปดูว่าคุณแม่ของผมท่านจะมีอะไห้ผมช่วยบ้าง ก่อนไปผมจึงดึงผ้าห่มมาคลุมร่างบางใว้

ผมเดินลงบรรไดมาก็เจอกับผู้เป็นแม่และพ่อนั้งคุยกันอย่างเครียด

 

 

"เวย์......มานี่หน่อย...

 

 

"ครับคุณพ่อ.

 

 

"พ่อกับแม่นั้งคุยกันจะไห้หนูเติ้ลและหนูเตอร์มาอยู่บ้านหลังนี้เพื่อความปลอดภัยของทั้งสองเพราะแม่ได้สัญญากับแม่ของหนูเติ้ลใว้แล้ว ส่วนเรื่องงานศพของทั้งสองแม่จะจัดระหว่างรอไห้กนูเติ้ลกับหนูเตอร์ฝืนสะก่อนไม่งั้นมีหวังได้เข้าโรงพยาบาลทั้งสองแน่ๆ

 

 

"ได้ครับเพราะผมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่ผมอยากรู้ว่าทำไมแม่ต้องบอกกับทุกคนว่าหยกเป็นคู่หมั่นผมละคับ?

 

 

"ก็เพราะฉันต้องคิดถึงความปลอยภัยของแกใงและของหนูเติ้ลด้วย เพราะถ้าใครรู้ว่าจุดอ่อนของแกคือใครมันก็จ้องจะทำลายจุดอ่อนของแกใง

 

 

"แต่หยกก็อันตรายเหมือนกันนี่ครับ?!

 

 

"แกอย่าลืมสิว่าหนูหยกเขาเป็นถึงลูกประธานาธิบดีใครจะกล้าทำร้ายหะ

 

 

"แล้วแม่ไปพูดยังใงท่านประธานนาธิบดีถึงยอมไห้ลูกตัวเองมาเสี่ยงเรื่องแบบนี้

 

 

 

"ง่ายนิดเดียวแค่ฉันเสนอข้อตกลงนิดหน่อยฝั่งนั่นก็ตกลงแล้ว หึ..... (แม่ผมนี่นับวันยิ่งร้ายขึ้นเรื่อยๆ)

 

 

" เพราะฉันก็รู้อยู่แล้วว่าหนูหยกก็มีแฟนอยู่แล้ว

 

 

"ครับบบ....นับวันแม่ยิ่งร้ายขึ้นเรื่อยๆนะครับ

 

 

"ใช่สิ...ใครมันฆ่าเพื่อนรักฉันพวกมันก็ต้องตายทั้งเป็นอยู่แล้ว

 

 

"คุณพ่อคุณแม่คิดว่าใครเป็นคนทำครับ.....???

 

 

"หึ....ไอตระกูลToใงคู่อริเรามันรู้ว่าตระกูลทูลวิเวทร่วมมือกับตระกูลเรามันเลยจำกัดตัวช่วยเรา พ่อกับแม่คิดแผนใว้แล้ว

 

 

"ผมก็จะถอนทั้งรากทั้งโคนพวกมันเหมือนกัน

 

 

 

Partเติ้ล

 

 

แม่ฮะ!!!!......พ่อฮะ!!!!......อย่าไปเลยนะครับ อยู่กับผมก่อน อึก.....ฮือออออออ~~~~แม่คับ~~~~~พ่อคับ~~~ ร่างบางที่ ยังคงฝันถึงเรื่องราวที่แสนเจ็บปวดภาพเหตุการณ์ที่เขาได้คุยกับผู้เป็นแม่ครั้งสุดท้ายอ้อมกอดที่เป็นกอดสุดท้ายของหนุ่มน้อย ร่างบางสะดุงตื่นมาพร้อมกับดวงตาที่แดงและน้ำที่ไหลผ่านแก้มทั้งสองก่อนที่จะมองไปรอบๆเพื่อสำรวจ เพราะก่อนที่เขาจะสลบไปเขายังกอดร่างพ่อกับแม่เขาอยู่ แต่ตอนนี้เขามาอยู่ที่ไหน? ไม่นานประตูก็เปิดออกพร้อมร่างสูงที่เดินเข้ามา

 

 

" ตื่นแล้วหรอครับ..... (นี่มันอะไรกันผมมาอยู่กับร่างสูงได้ยังใง)

 

 

"..................

 

 

"ไม่ต้องร้องนะคับคนดี....

 

 

"ผมมาอยู่ที่นี่ได้ใง.....แล้วน้องผม.....

 

 

"เตอร์อยู่อีกห้องนึ่งหน่ะ...

 

 

"ผมจะไปหาน้อง....

 

 

"น้องนายยังไม่ตื่นอย่าไปกวนเขาเลย

 

 

"แล้ว....อึก~~พ่อผม......กับฮืออ....แม่ผม..ละครับ

 

 

"ไม่เอาไม่ร้องนะ แม่ฉันได้จัดงานศพไห้ท่านทั้งสองแล้ว

 

 

ร่างสูงเข้าไปนั้งใกล้ๆแล้วเอื้อมมือไปปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มและกอดร่างบางเอาใว้ในอ้อมกอด แต่ก็ยังได้ยินเสียง สะอื้น ดังออกมาเบาๆ อือออ...อึก....

 

 

"ผมอยากไปหาท่านทั้งสองครับช่วยพาผมไปที่

 

 

"ได้สิ....นายควรไปอาบน้ำและหาอะไรกินสักหน่อยนะ

 

 

ร่างบางเงียบก่อนที่จะลุกไปอาบน้ำโดยที่ร่างสูงเป็นคนจัดแจงเสื้อผ้าใว้ไห้และนั้งรอจนร่างบางออกมาในตอนที่ออกมาร่างบางก็แต่ตัวเรียบร้อยและไม่พูดไม่จา

 

ผมจะใช้ชีวิตยังใงหากผมขาดพ่อกับแม่แบบนี้ครับผมสัญญาว่าผมจะดูแลน้องและผมจะเข้มแข็งและจะไม่ร้องไห้ และผมจะรู้ไห้ได้ว่าใครเป็นคนฆ่าพ่อกับแม่

 

ร่างบางยืนและเงียบจนคนที่นั้งมองอย่างแปลกใจว่าร่างบางกำลังคิดอะไรอยู่ท่าทางที่เหม่อลอยเพราะร่างสูงเรียกเท่าก็ไม่ได้ยิน

 

 

"เติ้ลล.....เติ้ลลล....!!!!

 

 

"................

 

 

"นายเป็นอะไรรึป่าว (ร่างบางเข้าไปสกิดเรียกสติที่เหม่อรอยนั่น)

 

 

"ห๊ะ....!!!!

 

 

"นายเป็นอะไรรึป่าว?

 

 

"ผมไม่เป็นอะไร.....ผมขอไปหาน้องนะครับ

 

 

"อื้มมม.....ได้สิ

 

 

ผมเดินออกจากห้องไปและเดินตามหลังร่างสูงอย่างเงียบๆผมรู้สึกเสียใจและรู้สึกปลอดภัยเมื่อผมได้อยู่กับคนคนนี้

 

 

"ถึงแล้วเข้าไปสิเดี๋ยวฉันไปรอข้างล่างละกัน

 

 

"ขอบคุณคับ...

 

 

ผมเปิดประตูเข้าไปก็เจอกับคนที่ผมเห็นตอนมาที่คอนโดผมบ่อยๆเขาบอกว่าเป็นเพื่อนของร่างสูง

 

 

"ขอโทษนะครับ.....พี่ฟรอง (คนที่ผมทั้งมีท่าทีที่ตกใจไม่น้อยที่ผมทักเขา)

 

 

"เอ่อออ.......คะ...ครับบ

 

 

"ผมมาหาน้องหน่ะครับ

 

 

"อ่ออคุณเตอร์อยู่ในห้องน้ำหน่ะครับอีกเดี๋ยวก็คงออกมาแล้วครับ งั้นผมขอตัวไปก่อนนะครับ

 

 

"เอ่ออออครับๆ

 

 

ผมนั้งรอน้องชายของผมด้วยความคิดที่หลากหลายว่าเมื่อจบงานศพแล้วผมกับน้องจะไปอยู่ที่ไหนกันเพราะผมคิดว่าผมก็คงไม่ได้อยู่บ้านร่างสูงแบบนี้อย่างแน่นนอน

 

 

"อ้าววว.....พี่เติ้ล

 

 

"เป็นใงบ้าง.....

 

 

"คือ.....ผะ....ผม...อึก.....ฮือออ..พี่..เติ้ลล..

 

 

"ไม่ร้องนะเตอร์แกมีพี่ใงพี่อยู่ตรงนี้กับแกใง

 

 

"ผม..คะ....คิดถึง....พ่อ...กับ...แม่ อึก...

 

 

"แกต้องเข้มแข็งเหมือนที่แม่บอกใว้สิ เราไปหาพ่อกับแม่กันนะ

 

 

"ครับ.......

 

 

ผมและเตอร์เดินลงมาด้านล่างก็พบกับคุณน้าที่ไปช่วยผมที่บ้าน

 

 

"มากันแล้วหรอจ่ะ หนูเติ้ลหนูเตอร์มานั้งรอทานข้าวด้วยกันสิจ่ะ

 

 

"เออ.....คือผมกับน้องจะไปงานศพพ่อกับแม่คับ

 

 

"หนูต้องกินข้าวก่อนนะเดี๋ยวเป็นอะไรขึ้นมามันจะแย่เอานะ

 

 

ผมกับเตอร์มองหน้ากันก่อนที่จะไปนั้งอีกฝั่งของคุณน้าคนนี้

 

 

"หนูทั้งสองไม่ต้องกลัวนะน้าเป็นเพื่อนสนิทของแท่หนูแม่หนูฝากหนูทั้งสองไห้น้าดูและหนูทั้งสองคนจะมาอยู่บ้านหลังนี้ตลอด แล้วน่าจะสืบไห้ได้ว่าใครเป็นคนฆ่าพ่อแม่ของหนูเติ้ลกับหนูเตอร์นะจ่ะ

 

 

"ขอบคุณคุณน้าที่เมตตามสองคนมากนั่นครับแต่ผมคิดว่าผมอาจจะรบกวนคุณน้าหน่ะครับ

 

 

"ไม่รบกวนเลยสักนิด หนูอยู่กับน้าที่นี่เถอะนะ

ตาเวย์แกช่วยพูดหน่อยสิ

 

 

ผมที่พึ่งสังเกตุว่าร่างสูงนั้งอยู่ด้วยผมจึงหันไปสบตากับร่างสูงเข้าทำไห้ผมหลบสายตาคู่นั่นโดยเร็ว

 

 

"นายก็อยู่ที่นี่นี่แหละจะออกไปลำบากทำไม

 

 

"นะหนูเติ้ล.....

 

 

"ผมคิดว่าแม่ก็ต้องการแบบนี้นะพี่เติ้ล

 

 

"ครับผมจะอยู่ที่นี่ครับ

 

 

"มาไห้น้ากอดหน่อยนะทั้งสองคนเลยย (ผมกับเตอร์เข้าไปกอดกับผู้หญิงตรงหน้าราวกับกอดแม่ตัวเอง)หนูสงสัยอะไรรึป่าวจ่ะ?

 

 

"เอ่ออ....คือผมอยากรู้ว่า คุณน้ารู้จักกับพี่เวย์ได้ใงหรอครับ

 

 

"อ่ออพี่เขาเป็นลูกชายแท้ๆของน้าเองจ่ะซันด้วยนะหนูรู้จักรึป่าวอายุก็น่าจะเท่าๆหนู

 

 

"รู้จักครับเขาเป็นเพื่อนผมหน่ะครับ

 

 

"ดีจังเลยจ่ะ น้าอยากจะของไห้หนูทั้งสองคนเรียกน้าว่าแม่ได้ไหมจ่ะ

 

 

"เอ่อ......./เอ่อ.......

 

 

"ไม่ได้กะ.....

 

 

"ได้ครับ/ครับ

 

 

"ไปทานข้าวกันเถอะจ่ะพวกหนูงคงหิวแล้ว เดี๋ยวจะได้ไปหาพ่อกับแม่หนูกัน

 

 

ไม่นานก็มีเสียงนึ่งดังขึ้นซึ่งเป็นเสียงที่ผมเดาไม่อยากคือเสียงไอซัน ถึงผมจะตกใจกับความจริงที่ว่าร่างสูงเป็นลูกของคุณน้าแชมเปญที่เป็นเพื่อนสนิทของแม่ผมแต่ผมก็ไม่อะไร เพราะแค่นี้มันก็ดีสำหรับผมละน้องผมมากๆแล้ว

 

 

"แม่ครับ....เติ้ลกับเตอร์อยู่ที่ไหนครับตอนนี้

 

 

"..............ซันแกช่วยเงียบๆและดูดีๆได้ไหม

 

 

"กูอยู่นี่/ผมอยู่นี่ฮะพี่

 

 

"มึงไปใงบ้างเป็นอะไรมากรึป่าวฉันขอโทษที่ช่วยแกไม่ได้ (มันเข้ามากอดผมและน้องผมจึงต้องร้องออกมาเพราะผมเริ่มหายใจไม่ออก)

 

 

"ไอซัน...มึงปล่อยกูกูหายใจไม่ออก....

 

 

"โอ้ะ....กูขอโทษ อุ่นมันได้ยินข่าวมึงมันจะมาด้วยแต่กูบอกไปว่าไห้อยู่ฟังข่าวที่คอนโดดีกว่า

 

 

"อื้ม...กูกับน้องไม่เป็นอะไรแล้ว แล้วนี่มึงยังไม่เปิดตัวอีกหรอ

 

 

"ยัง....กูอยากเปิดมากแต่อุ่นอะดิไม่อยากเปิด

 

 

"เอาๆเจ้าซันแกมานั้งได้แล้วไห้หนูเติ้ลกับหนูเตอร์กินข้าวได้แล้ว

 

 

หลังจากที่ผมคุยกับไอซันเสร็จก็เจอกับสายที่จ้องมองผมอยู่แบบไม่คาดสายตาไปไหนจนทำไห้ผมเกร่งไปหมด

 

 

"หนูเติ้ลกินอันนี้นะลูก หนูเตอร์ด้วยนะลูก

 

 

"ขอบคุณครับ....

 

 

"แล้วแม่จะไปงานศพคุณอากับคุณน้าไหมครับ

 

 

"ไปสิเพราะหนูเติ้ลจะไปเผาคุณพ่อคุณแม่ด้วย ส่วนแกตาซันแกต้องไปด้วย พี่แกด้วย(ทั้งสองพยักหน้ารับอย่างง่ายดาย)

 

 

"แล้วแม่จะไห้เติ้ลกับเตอร์นอนห้องไหนครับ?

 

 

"หนูเตอร์นอนห้องถัดไปจากแก ส่วนหนูเติ้ลน้องห้องถัดไปของพี่แกใง ว่าแต่แกเถอะตาซันกว่าจะกลับบ้านมาได้มั่วไปติดใครอยู่

 

 

"ลูกสะใภ้แม่ใงค้าบบ......

 

 

"นี่.....แกอำฉันเล่นใช่ไหม?

 

 

"ไม่เล่นหรอกครับเขาน่ารักมากด้วยนะครับ พี่เวย์ก็เคยเห็นแล้ว (ผู้เป็นแม่หันมามองลูกชายคนใหญ่ที่นั้งเงียบ ไม่พูดไม่จา)

 

 

"ครับ.....(ตอบคำสั้นสมกับเป็นคนเย็นชาและน่ากลัวจริงๆ)

 

 

หลังจากกินข้าวเสร็จผมกับเตอร์และคนอื่นๆก็พากันไปที่วัดด้วยขบวนรถราว20คันตามประกบซึ่งรับประกันความปลอยภัยเป็นอย่างดีผมนั้งรถมากับคุณแชมเปญและเตอร์ส่วนอีกคันเป็นคุณลุงและลูกชายทั้งสองเมื่อผมมาถึงผมเดินไปหยุดที่หน้าผู้เป็นพ่อเป็นแม่ของผมอย่างกันน้ำตาที่แสนเจ็บปวดผมต้องทำไห้แม่เห็นว่าปมเข้มแข็งแค่ไหนเพื่อนท่านจะได้ไม่ต้องกังวน แขกมาร่วมแสดงความเสียใจกันเยอะมากจนมาถึงเวลาที่งานจะเสร็จ แล้วคุณแชมเปญก็ประกาศต่อหน้านักธุรกิจต่างๆว่า

 

 

"ต่อจากนี้เด็กสองคนนี้จะเป็นคนของตระกูลStในฐานะลูกของฉัน และจะได้ส่วนแบ่งจากบริษัทของตระกูลStอีกด้วย

 

 

ผมอึ่งกับคำพูดของผู้หญิงตรงหน้าที่จะแบ่งส่วนของบริษัทของตระกูลไห้ผมกับน้อง ผมมองหน้าร่างสูงก็ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจกับสิ่งที่ได้ยินสะอย่างนั่นไอซันก็เช่นกัน ส่วนคนอื่นๆต่างงงไปตามๆกัน

 

 

Partเวย์

 

 

ผมนั้งรอร่างบางที่ไปหาน้องอยู่ข้างล่างแล้วผมก็เจอกับแม่ผมที่นั้งอยู่พอดี

 

 

"น้องเป็นยังใงยังร้องอยู่รึป่าว?

 

 

"ไม่แล้วครับ...เติ้ลดูเป็นคนที่เก็บความรู้สึกได้เก่งถึงแม้ในใจอยากจะแสดงความอ่อนแอแค่ไหนก็ตาม

 

 

"แม่มีเรื่องจะบอกแก...แม่จะแบ่งหุ้นบริษัทตระกูลเราไห้เติ้ลกับเตอร์คนละ10%แกคิดว่ายัง

 

 

"เป็นความคิดที่ดีครับ....แต่มันจะยิ่งไห้คนอื่นๆหรือหุ้นส่วนคนอื่นๆน่ะสิครับ

 

 

"พ่อแกก็เห็นด้วย ส่วนเจ้าซันก็ไม่ขัดแน่นอน ส่วนเรื่องห้องนอนแม่จะไห้น้องเติ้ลไปนอนห้องที่ติดกับแกโอเค.....ไหม และเรื่องหุ้นส่วนคนอื่นๆก็อย่าไปสนใจถ้าไม่อยากร่วมธุรกิจกับตระกูลหรือถอนหุ้นแกก็ซื้ออยู่ดี

 

 

" หึ......ครับ แต่ทำไมต้องนอนห้องติดกับผม?

 

 

"หรือแกไม่อยากไห้นอนงั้นฉันเปลี่ยนก็ได้นะ

 

 

"ไม่ต้องครับ......

 

 

"ฉันรู้นะว่าแกรักน้องหน่ะตาเวย์ยังใงก็ทำไห้น้องรักแกไห้ได้หล่ะ ส่วนเรื่องหนูหยกแม่จะเริ่มเปลี่ยนแผนตอนแกจบซึ่งก็ไม่กี่เดือนแล้วนี่

 

 

"..........................

 

 

และเมื่อคุยไปสักพักไอซันก็เดินเข้ามาโวยวายเสียงดังและมาคุยกับร่างบางผมจึงมองร่างบางที่นั้งคุยกับไอซันอย่างไม่ว่างสายตาจนร่างบางต้องหันมาดูและหลบสายตาผมผมมองว่ายิ่งร่างบางเขิลก็ยิ่งน่ารักเพราะฉะนั่นร่างบางไม่เหมาะกับน้ำเลยสักนิด ผมจะดูแลร่างบางอย่างดีกับคำที่ผมสัญญากับคุณน้านะครับ......

 

 

 

#ผิดพลาดตรงไหนต้องขอโทษมา ณ ที่นี้ด้วยนะค่ะ🙏🙏♥️♥️

ความคิดเห็น