ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 7

คำค้น : #ซ่อนลิขิตรัก#สิงหา#นายสิงห์#มนตรา#ใบข้าว

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2564 09:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7
แบบอักษร

 

 

ซ่อนลิขิตรัก บทที่ 7 

 

 

 

 

 

ใบข้าวยืนอยู่ต่อหน้าสิงหาในสภาพผมเผ้ากระเซอะกระเซิงยังมีเศษไข่ติดอยู่ตามเส้นผมของเธออยู่เลย เธอส่งสายตาขุ่นเคืองไปให้สิงหาถ้าอะไรจะไม่ยุติธรรมที่สุดก็นายสิงหา เรืองกิจเกษมนี่แหละที่ตัดสินได้อยุติธรมที่สุด คนที่ทำร้ายเธอก่อนอย่างช่อกลับได้ไปอาบน้ำก่อนแต่ตัวเธอกลับต้องมายืนมองสิงหาที่อาบน้ำเสร็จแล้วที่หน้าบ้านพักของเขา 

" ไง! หายบ้าหรือยัง " สิงหาถาม ใบข้าวเชิดหน้าขึ้นไม่ตอบ สิงหาเดินลงบันไดหน้าบ้านมาหาใบข้าว " ไม่ได้ยินที่ถามเหรอ ใบข้าว "  

ใบข้าวไม่ตอบไม่มองหน้าสิงหา ตอนนี้เธอโกรธสิงหามากกว่าช่อซะอีก 

" ใบข้าว " สิงหาเรียก เขายื่นมือไปจับแขนของใบข้าวแต่อีกฝ่ายกลับสะบัดออก 

" ให้ฉันมายืนรอคุณอาบน้ำเสร็จ ให้ผู้หญิงที่ทำร้ายฉันได้ไปอาบน้ำก่อน ลงโทษฉันพอแล้วหรือยัง คุณสิงหา! "  ใบข้าวโกรธสิงหาจนตัวสั่น ดวงตาแดงก่ำรื้นน้ำ สิงหานิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะส่งผ้าขนหนูผืนใหม่ให้ใบข้าว 

" ไปอาบน้ำ "  

" ฉันจะกลับไปอาบที่หอ " ใบข้าวปัดผ้าขนหนูของสิงหาออก เธอเดินกลับออกไปแต่กลับถูกสิงหาจับแขนไว้แล้วพาเดินขึ้นบันไดมาบนบ้านพักของเขา " จะทำอะไรน่ะ คุณสิงห์ " ใบข้าวพยายามขัดขืนไม่ให้สิงหาพาเธอเข้าไปข้างในบ้าน 

" อาบน้ำที่นี่! ฉันไม่ให้เธอกลับไปอาบน้ำที่หอหรอกนะ "  

" ทำไมฉันจะกลับไปอาบน้ำที่หอไม่ได้ "  

" ให้เธอกลับไปฟัดเป็นแมวบ้ากับช่อเนี่ยนะ ดูสภาพตัวเองซะมั่ง ใบข้าว เยินเป็นแมวขนาดนี้ " สิงหาแหวกลับจับเส้นผมของใบข้าวที่มีเศษไข่ติดอยู่ ใบข้าวปัดมือของสิงหาออก 

" อย่ามายุ่ง! ถ้ากลับไปฟัดกับยัยนั่น ฉันจะสู้ตาย! " 

" เลิกทำตัวเป็นเด็กซะที ใบข้าว! แค่เมื่อกี้เธอเอาหน้าช่อไปละเลงกับไข่ดาวก็พอแล้ว ยังจะเอาอะไรอีก " 

" แต่ยัยช่ออะไรนั่นเริ่มก่อนนะ "  

" ช่างหัวมัน! ใครจะเริ่มก่อนก็ช่างมัน แต่มันต้องไม่ใช่ไปตอบโต้เขาแบบนั้น " สิงหาจ้องตาดุใส่ ใบข้าวอึกอักไม่อยากยอมรับว่าที่สิงหาพูดมามันถูกต้อง กอหญ้าเองก็เคยสอนเธอแบบนี้ตอนที่เธอมีเรื่องกับเพื่อนที่โรงเรียน สิงหาถอนหายใจออกมา 

" อาบน้ำ เปลี่ยนชุดซะ " สิงหายื่นผ้าขนหนูให้ " ชุดเปลี่ยนอยู่ในตะกร้าแล้ว "  

ใบข้าวรับมาอย่างลังเล  

" จะอาบเองหรือให้ฉันอาบให้ นังแมวบ้า! "  

" ไปตายซะ! " ใบข้าวสะบัดหน้าเมินใส่แล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้สิงหาปวดตุบๆที่ข้างขมับ ก่อนที่ตัวเองจะกลับไปนั่งทำงานที่โต๊ะ ไม่นานใบข้าวก็กลับออกมาพร้อมกับเสื้อยืดกับกางเกงนอนของสิงหาที่ดูยังไงขนาดก็ผิดกันลิบ 

" ใส่ได้ใช่มั้ย "  

" ก็ยังดีกว่าแก้ผ้าแน่ " ใบข้าวตอบห้วนๆ สิงหายกคิ้วสูง 

" พูดจาให้มันเหมือนหน้าตาหน่อยเถอะ ยัยแมวบ้า "  

" อย่ามาว่าฉันแบบนี้นะ " ใบข้าวยืนกอดอกพ่นลมฟืดฟาดใส่ 

" ถ้าไม่ให้เรียกว่าแมวบ้าจะเรียกว่าอะไร ดูที่เธอข่วนฉันสิ! " สิงหาชูแขนข้างที่ถูกใบข้าวทึ้งด้วยเล็บเป็นรอยแผลยาวอยู่หลายรอย เจ้าตัวคนทำเกือบจะทำหน้าสำนึกผิดอยู่แล้วแต่พอเห็นหน้าสิงหา เธอก็พูดเยาะใส่ 

" สมน้ำหน้า ไม่ข่วนหน้าให้ก็ดีแค่ไหนแล้ว อยากมาขวางดีนัก "  

สิงหาส่ายหัวขี้เกียจเถียงกับคนตัวเล็กฤทธิ์เยอะแล้ว เขาเลื่อนเก้าอี้ข้างตัวออก " มานั่งนี่ "   

" จะทำอะไร -- คะ " ใบข้าวถาม สิงหาทำเสียงรำคาญในคอก่อนจะลุกไปดึงแขนใบข้าวให้นั่งลงก่อนจะเลื่อนแฟ้มเอกสารไปตรงหน้าใบข้าว  

" ตรวจตัวเลขทั้งหมดนี่ว่าตรงกันมั้ย " สิงหาสั่ง 

" ฉันไม่ใช่บัญชีนะ คุณสิงห์ จะได้มาตรวจตัวเลขให้คุณน่ะ " ใบข้าวว่า  

" แล้วเป็นอะไร คนงานขุดดิน ลงกล้า ล้างคอกวัว " สิงหามองใบข้าวอย่างท้าทาย 

" ฉันจบการตลาดมาย่ะ แค่ตรวจตัวเลขว่าตรงกันมั้ยเท่านั้นใช่มั้ย " ใบข้าวตัดบท สิงหาพยักหน้า " แค่นี้สบายมาก"  

" ฉันต้องการดูว่าตัวเลขตรงกันมั้ย ไม่ใช่นิทานแจ๊คผู้ฆ่ายักษ์ เข้าใจมั้ย ใบข้าว " สิงหาจ้องเขม็งใส่ 

" รู้แล้วน่า "  

ใบข้าวนั่งทำงานให้สิงหาจนไม่ทันได้ดูเวลาว่าเลยเวลาเลิกงานไปนานแล้ว จนกระทั่งท้องของเธอร้องเสียงดังโครกครากออกมา " หิวชะมัดเลย " ใบข้าวเงยหน้าจากกองเอกสารไม่เห็นสิงหานั่งอยู่ด้วย ในบ้านมีแค่เธอคนเดียวที่นั่งอยู่ " เอ้า! ใช้ให้เราทำงานแล้วหายหัวไปไหนล่ะเนี่ย " ใบข้าวมองไปรอบบ้านหาสิงหา 

" มองหาใครอยู่ " สิงหาเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับป้าเปรี้ยวที่ถือปิ่นโตมาด้วย  

" ก็มองหาคุณนั่นแหละ ใช้ฉันทำงานแล้วตัวเองหายไปไหนมา "  

" งานเสร็จยังล่ะ " สิงหาถามแทนตอบ เขาหันไปพยักหน้าให้ป้าเปรี้ยวจัดการวางปิ่นโตลงบนโต๊ะ กลิ่นอาหารส่งกลิ่นหอมฉุยเรียกเสียงท้องร้องของใบข้าวให้ดังขึ้นกว่าเดิม " กินข้าวสิ หิวไม่ใช่เหรอ " ใบข้าวยกคิ้วสูงขึ้นข้างหนึ่งเป็นเชิงมอง 

" ไม่กิน ฉันกินแล้วนะ หิว " สิงหาว่าพลางนั่งลงตักข้าวใส่ปากต่อหน้าใบข้าว " กับข้าวอร่อยมากเลยครับ ป้าเปรี้ยว "  

ใบข้าวพ่นลมฮึใส่ก่อนจะยอมนั่งลงกินข้าวกับสิงหา อาหารที่โรงครัวก็ไม่ได้แย่ถ้าไปทันกินล่ะก็นะ แต่อาหารที่ป้าเปรี้ยวทำน่ะทำให้ใบข้าวรู้สึกเหมือนตัวเองได้รับโภชนการเต็มเปี่ยม ใบข้าวกินข้าวไปสองจานแถมยังฟาดกับข้าวที่ป้าเปรี้ยวทำจนหมดทุกจานด้วย สิงหานั่งมองด้วยความประหลาดใจ 

" ตัวเล็กแค่นี้กินจุเหมือนกันนิ ยัยแมวบ้า "  

" อย่ามาว่านะ อีกอย่างฉันโดนคุณใช้งานหนักฉันก็ต้องกินเยอะมั้ย "  

สิงหาเกือบจะหลุดยิ้มออกมา " งานเสร็จแล้วใช่มั้ย " 

" ใช่ ฉันกลับได้ยังอ่ะ "  

" เชิญ! " สิงหาผายมือออก ใบข้าวทำท่าจะเดินออกจากบ้านแต่สิงหาเรียกไว้อีกครั้ง " เดี๋ยว! ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปลงตรวจแปลงสาลี่ แปลงเมล่อน ตัดส้ม ล้างคอกวัวหนึ่งอาทิตย์ นั่นคือบทลงโทษที่เธอทำกับช่อ "  

ใบข้าวหันกลับมามองตาขวางใส่ " แล้วอีกคนล่ะ คุณลงโทษยังไง "  

" ไม่เกี่ยวกับเธอ " สิงหาพูด ใบข้าวจ้องตาเขียวใส่ไม่พูดอะไรอีก เธอเดินกลับไปที่หอพักคนงานด้วยอาการหัวเสีย ไม่ยุติธรรม ลงตรวจแปลงสาลี่ แปลงเมล่อน ตัดส้ม ล้างคอกวัวหนึ่งอาทิตย์ ทั้งๆที่เธอถูกทำก่อนเนี่ยนะ  

" ใบข้าว! "  

" พี่สาว! "  

ทั้งมะลิและคำแปงต่างก็วิ่งเข้ามาหาใบข้าวทันที " เป็นยังไงบ้าง นายสิงห์เค้าว่ายังไง " มะลิถามทันที 

" ให้ไปทำงานตรวจตัวเลข แล้วพรุ่งนี้ฉันก็ต้องไปลงแปลงสาลี่ แปลงเมล่อน ตัดส้ม ล้างคอกวัวหนึ่งอาทิตย์ -- ลำเอียง! ที่กับฉันสั่งเอาๆ ฉันไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อนนะ "  

" นี่ยังเบาแล้วนะ ใบข้าว " มะลิว่า เธอหันซ้ายหันขวาลดเสียงให้เบาลง " เมื่อกี้พี่ช่อโวยวายว่าถูกตัดเงินสิบเปอร์เซนต์ แถมโดนล้างคอกวัวหนึ่งเดือนเลยล่ะ "  

" ใช่ พี่สาว -- คำแปงว่านายสิงห์ก็ยุติธรรมดีแล้วนะ " คำแปงเสริม " แล้วนี่พี่สาวกินข้าวมาแล้วหรือยัง ถ้ายังเดี๋ยวฉันไปทำให้กิน "  

" ไม่เป็นไร คำแปง พี่กินมาแล้วล่ะ ขอบคุณนะ "  

" กินที่ไหนมาเหรอ " มะลิถาม 

" บ้านพักคุณสิงห์น่ะ เขาให้ฉันไปช่วยตรวจเอกสารที่บ้าน ทางนั้นเวทนาเลยให้ฉันได้กินข้าวด้วย " ใบข้าวตอบไม่ใส่ใจก่อนจะเดินขึ้นชั้นสองไปห้องพักของตัวเอง ปล่อยให้มะลิกับคำแปงมองหน้ากันเอง 

ถ้านับจากวันแรกที่เข้ามาจนถึงวันนี้ใบข้าวก็เข้ามาอยู่ที่ไร่เรืองกิจเกษมได้อาทิตย์หนึ่งพอดี เวลาแค่เพียงอาทิตย์เดียวกับการทำงานเป็นคนงานในไร่ก็ทำให้ใบข้าวรู้สึกร่างกายของตัวเองกำลังจะแหลกสลาย มือนุ่มนิ่มของเธอแตกมีเลือดไหลซิบเพราะต้องจับเสียมจับพลั่วขุดดินทั้งวัน แต่ถึงอย่างนั้นความพยายามที่จะอยู่ในไร่ต่อยังคงไม่หมดไปแม้ทัพไท ชิน และเมฆาจะหว่านล้อมและถึงขั้นพนันกันว่าอย่างใบข้าวคงอยู่ไม่เกินอาทิตย์หนึ่งแน่ก็ต้องเผ่นกลับบ้าน 

" นี่อาทิตย์นึงแล้วนะ ไอ้ข้าว ยังไม่เลิกความคิดตามหาพี่สาวแกในไร่นั่นอีกเหรอ " ชินถาม 

" ไม่! ฉันยังไม่เลิก "  

" แกจะทำให้พวกฉันแพ้พนันนะ ใบข้าว " เมฆาว่า 

" พนัน! พนันอะไรกัน "  

" ก็พนันว่าแกคงอยู่ในไร่นั่นไม่เกินหนึ่งอาทิตย์ต้องเผ่นกลับน่ะสิ " ชินตอบ 

" แล้วนี่อยู่มาอาทิตย์หนึ่งแล้วได้เรื่องอะไรหรือยัง " ทัพไทถามบ้าง 

" ยังไม่ค่อยได้เรื่องเลย ถามเพื่อนคนงานด้วยกันก็ไม่มีใครรู้จักพี่กอหญ้า จะถามคนเก่าคนแก่ก็ดูไม่ค่อยจะยอมพูดอะไรออกมา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนายจอมโหดสั่งให้ปิดปากหรือเปล่าก็ไม่รู้ " ใบข้าวตอบ 

" นายจอมโหด!? ใครวะ " ชินถาม 

" คุณสิงหา เรืองกิจเกษมไง " เมฆาตอบแทน " โหดจริงป่าววะ ใบข้าว ฉันได้ยินกิตติศัพท์เจ้าของไร่เรืองกิจเกษมมาว่าร้ายกาจไม่เบา ฉลาด เจ้าเล่ห์ ใครๆก็กลัว นี่ถึงขนาดพูดกันทั้งเชียงใหม่ว่าที่นี่มีเสือกับสิงห์อย่างละตัว เสือตัวนึงอยู่ในไร่จิรประชาภา กับสิงห์แห่งไร่เรืองกิจเกษม "  

" นายก็พูดเกินไปนะ เมฆ -- บรรยายสรรพคุณซะนายสิงห์อะไรนั่นดูน่ากลัวไปเลย " ใบข้าวค่อนขอด 

" พูดจริงนะ ไอ้ข้าว ยังไงแกก็ระวังตัวหน่อย "  

" รู้แล้วน่า " ใบข้าวรับคำ " แล้วทางนั้นเป็นยังไงบ้าง แม่ฉันยังมาตามหาฉันกับพวกนายอยู่มั้ย "  

" ทุกวัน " ทัพไทตอบ " นี่พวกฉันสามคนต้องคิดมุขใหม่ทุกวันเลยนะ ใบข้าว "  

" ฉันขอโทษพวกนายด้วยที่ทำให้ลำบาก แต่ยังไงลงเรือลำเดียวกับฉันแล้ว ห้ามทิ้งกันนะ " ประโยคสุดท้ายของใบข้างทำเอาเพื่อนสามคนถึงกับพูดออกมาพร้อมกันว่า 'เอาแต่ใจ' หลังจากนั้นใบข้าวก็วางสายไป 

 

ปัง  

 

ปัง 

 

ใบข้าวสะดุ้งเฮือกกับเสียงปืนที่ดังมาจากออฟฟิศ เธอหันซ้ายหันขวา 

" เอาละเว้ย นายสิงห์ วันนี้ประหารใครวะ " ยะขิ่นพูดระหว่างวิ่งไปกับมะอึก 

" เดี๋ยว! ยะขิ่น เสียงปืนเมื่อกี้มันอะไรกันน่ะ " ใบข้าวเข้าไปขวางหน้าทั้งคู่ 

" นายสิงห์น่ะสิ ไม่รู้ว่าวันนี้จะประหารใคร ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่! " มะอึกว่า แล้วชวนยะขิ่นพากันวิ่งไปที่ออฟฟิศ มีใบข้าววิ่งตามไป 

" พูดเรื่องอะไรกัน ประหารใคร " ใบข้าวถาม 

" ไม่รู้ รีบไปดูก่อน " ทั้งสองตอบพร้อมกัน ใบข้าววิ่งตามหลังไปจนถึงออฟฟิศของสิงหา เธอเห็นกลุ่มคนสี่ห้าคนยืนอยู่ที่หน้าออฟฟิศและหนึ่งในนั้นก็คือสิงหาที่ถือปืนอยู่ 

" ตายห่าแล้ว นั่นมันไอ้กิ่วกับไอ้ม้งนี่หว่า " มะอึกว่า ใบข้าวเห็นคนงานหนุ่มวัยใกล้เคียงกับยะขิ่นและมะอึก นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นมือทั้งสองถูกไพล่ไว้ที่หลัง ใบหน้าทั้งสองขาวซีดดูหวาดกลัว 

" นี่อะไร! " สิงหาโยนห่อกระดาษลงไปตรงหน้าทั้งสอง " ตอบ! กิ่ว ม้ง! " 

" นาย! พวกผมขอโทษ! " ทั้งสองร้องบอกพร้อมกัน " พวกผมไม่ได้ตั้งใจเลยนะครับ นายสิงห์! " 

" ไม่ได้ตั้งใจ! " สิงหาคำรามใส่ก่อนจะใช้เท้าถีบไปที่ไหล่ของม้งจนล้มหงายหลังไปด้วยกันทั้งคู่ สิงหาประทับปืนลูกซองจ่อไปที่ม้ง ใบข้าวยกมือปิดปากตัวเอง " แกพูดมาได้ว่าไม่ได้ตั้งใจ แล้วไอ้ห่อบ้านี่มันมาอยู่ในไร่ฉันได้ไง! ไอ้ม้งไอ้กิ่ว! " 

" นายอย่า! พวกผมแค่รับต่อมา เราสองคนแค่สูบกันเล่นๆ ไม่ได้จริงจังอะไรนะ นาย! " กิ่วละล่ำละลัก ดวงตาฉายความกลัวชัด 

" แค่สูบกันเล่นๆ! " สิงหาเดือดจัด นัยน์ตาดุดันจ้องทั้งคู่ " แกสองคนก็รู้กฎของที่นี่ไม่ใช่หรือไง! " ทั้งกิ่วทั้งม้งพยักหน้าพากันขยับลุกขึ้นนั่ง 

" ไปรับมาจากไหน! " สิงหาตวาดใส่ มือยังถือปืนลูกซองจ่อไปที่ทั้งสอง 

" พวกผมไปเดินที่กาดมาเมื่อสองสามวันก่อน แล้วมีคนให้มาครับ นายสิงห์ " ม้งตอบ  

ผั๊ว! 

สิงหากระทุ้งด้ามปืนใส่ " อย่ามาโกหก! พวกแกซื้อมาจากใคร! " สิงหาเกี่ยวนิ้วไว้ที่ไกปืน " ไม่ตอบฉันจะเป่าหัวพวกแกให้กระจุยเลย! " 

" นายสิงห์! อย่าทำอะไรพวกผมเลยนะครับ พวกผมกลัวแล้ว! " 

" ตอบ! " 

" อย่านะ คุณสิงห์! " ใบข้าวพรวดเข้าไปห้ามยกปากกระบอกปืนลูกซองขึ้นสูง " คุณไม่มีสิทธิ์ทำอะไรแบบนี้นะอยากติดคุกหรือไง! " 

" ถ้าจะมีคนติดคุกต้องไม่ใช่ฉัน แต่เป็นพวกมัน! " สิงหาคำรามรอดไรฟัน จ้องใบข้าวเขม็ง " หลีกไป! " 

" ฉันไม่หลีก! " ใบข้าวสวนกลับ " พวกเขาทำผิดอะไร ทำไมคุณต้องลงโทษพวกเขาแบบนี้ด้วย! " 

" ไม่ใช่เรื่องของเธอ ใบข้าว! -- วิทย์ ลุงเหมยมาเอาผู้หญิงคนนี้ออกไป "  

" ครับๆ " วิทย์กับเหมยรีบเข้ามาดึงใบข้าวออกไป แต่ใบข้าวกลับยืนนิ่ง 

" มานี่ นังหนู ไม่ใช่เรื่องอย่าเข้าไปยุ่ง " 

" ไม่ยุ่งได้ไง ลุงเหมย นายของลุงเหมยทำเกินกว่าเหตุไปแล้วนะ " ใบข้าวพูดกับเหมยแต่ตามองสิงหาเขม็ง 

" เกินกว่าเหตุตรงไหน สองคนนี้มันสูบฝิ่นในไร่ของฉัน และห่อนั่นก็ฝิ่นที่พวกมันซื้อมา! " สิงหาสวนกลับ เขาหันปากกระบอกปืนไปที่ทั้งม้งและกิ่ว 

" นาย! " ทั้งสองร้องลั่น " พวกผมได้มาจากไอ้ซาปามันบอกว่าให้เอามาลองได้ และก็ถ้าดีก็จ่ายให้คนในไร่ใช้กัน! " 

" สารเลวเอ้ย! " สิงหาโกรธจัด เขาเหนี่ยวไกปืน  คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นทั้งหมดร้องลั่น 

" คุณสิงห์! " ใบข้าวเรียกชื่อเสียงหลงรีบยกมือปิดตาตัวเองทันที 

 

แกร๊ก! แกร๊ก! 

 

ใบข้าวลดมือลงอย่างช้าๆ ไม่มีเสียงปืนดัง เธอมองไปที่ม้งกับกิ่วว่ายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่าแต่กลับเห็นตำรวจสองนายเดินเข้ามาหิ้วปีกม้งกับกิ่วที่สลบเหมือดไปแล้ว 

" ยังโหดเหมือนเดิมนะ สิงห์ " นายตำรวจหนุ่มเดินเข้ามาพูดกับสิงหาด้วยท่าทีเป็นมิตร เขายิ้มกว้างให้ 

" โทษทีครับ พี่ธัช แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้มันสองคนก็คงไม่เปิดปาก " สิงหาตอบ เขาหักลำกล้องลงพลางมองไปทางใบข้าวที่รู้แล้วว่าปืนกระบอกนั้นไม่ได้ใส่ลูกปืนไว้ 

" อย่าหนักมือไปนัก เดี๋ยวนายจะซวยเอาได้ "  

" ครับ พี่ธัช ยังไงก็ฝากที่เหลือด้วยนะครับ "  

" ได้สิ ขอบใจนายมาก " ปริธัชนายตำรวจหนุ่มพยักหน้าให้กับลูกน้องพากันหิ้วม้งกับกิ่วขึ้นรถตำรวจออกจากไร่เรืองกิจเกษมไป 

" หมดเรื่องแล้วก็กลับไปทำงานได้แล้วไป " วิทย์ไล่คนงานที่มามุงกลับไปทำงาน ยะขิ่นกับมะอึกเดินเข้ามาสะกิดใบข้าวแต่เจ้าตัวกลับยืนนิ่งขึง 

" ใบข้าวไปกันเถอะ " มะอึกเรียก  

" สามคนนั้นทำไมยังไม่ไปทำงานอีก " สิงหาถาม 

" กำลังจะไปครับ นาย " ยะขิ่นว่าชวนกันกับมะอึกดึงใบข้าวให้เดิน ใบข้าวกัดปากแน่นเธอสะบัดแขนออกจากทั้งสองคนเดินตรงไปที่สิงหา 

 

เพี้ยะ! 

 

ไม่มีใครรู้ว่าผู้หญิงตัวเล็ก ร่างบางที่พึ่งเข้ามาอยู่ในไร่เรืองกิจเกษมในฐานะคนงานใหม่ได้แค่อาทิตย์เดียวอย่างใบข้าวไปกินดีหมีมาหรือเปล่าถึงได้กล้าตบหน้านายสิงห์ จอมโหดแห่งไร่เรืองกิจเกษมจนหน้าสะบัดได้แบบนี้  

" นายสิงห์! "  

" ใบข้าว! "  

ใบข้าวไม่รู้ว่าใครเรียกชื่อเธอ ตอนนี้ความโกรธทำให้หูของเธออื้อ นัยน์ตาคู่สวยจ้องตาวาวใส่สิงหา  

" สนุกมากหรือไงที่เอาความตายมาล้อเล่นน่ะ! " ใบข้าวตวาดใส่ สิงหาเอาลิ้นดุนแก้มข้าวที่ถูกตบรับรสเลือดในปากของตัวเอง เขาหันกลับมาจ้องใบข้าวบ้าง " ชีวิตคนทั้งคน! คุณกล้าเอามาล้อเล่นแบบนี้เหรอ คุณสิงหา! คุณนี่มันชั่วร้ายจริงๆ! "  

" ด่าเสร็จหรือยัง " สิงหาถามเสียงดังจนเกือบจะเป็นตะคอก ใบข้าวกัดปากแน่น " ถ้าด่าเสร็จแล้ว ก็เชิญกลับไปทำงานได้แล้ว และงานของเธอต้องเก็บวัชพืช เศษใบไม้ ใบหญ้าในไร่ส้มให้หมด! "  

ใบข้าวอ้าปากค้างอยากจะด่าออกมาแต่ถูกสิงหาขัด " ถ้าเธอยังด่าฉันอีก จะไม่ใช่ในไร่ส้มที่เธอต้องเก็บแต่จะเป็นทุกตารางเมตรในไร่เรืองกิจเกษมที่เธอต้องเก็บ คงไม่ต้องบอกนะว่าฉันบังคับให้เธอทำได้ ใบข้าว! "  

" ไปกันเถอะ ใบข้าว -- เดี๋ยวพวกฉันช่วย " มะอึกว่าดึงแขนใบข้าวที่ยืนขาตายกับคำสั่งของสิงหา 

" ใบข้าวต้องทำคนเดียว และถ้ามีคนช่วย ฉันจะไล่คนนั้นออก " สิงหาส่งสายตามองมะอึกกับยะขิ่นที่รีบส่ายหัวดิกใบข้าวยิ้มฮึ 

" เชิญคุณทำตัวเผด็จการไปเถอะ ฉันไม่กลัวคุณหรอกนะ คุณสิงหา! "  

" งั้นก็ดี " สิงหาเข่นเขี้ยว รอยยิ้มเย็นของสิงหาทำเอาใบข้าวเสียวสันหลังวาบ 

 

   

 

********* 

สวัสดีค่า รี้ด สวัสดียามเย็นนะคะ 

ก่อนอื่นเลยก็ต้องขอขอบคุณฟีดแบคสำหรับซ่อนลิขิตรักของทุกคนด้วยนะคะ สำหรับเรื่องราวของซ่อนลิขิตรักนี้ก็อยากจะให้ทุกคนเอาใจช่วยลุ้นไปกับทั้งคู่ ใบข้าวจะงัดแผนไหนมาสู้กับจอมโหดแห่งไร่เรืองกิจเกษม แล้วนายสิงห์ของเราจะจัดการปราบแมวบ้าให้เป็นแมวน้อยได้หรือเปล่า เอ๊ะๆหรือใครจะปราบใครก่อน ติดตามกันต่อไปนะคะ 

 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกข้อความ และทุกการติดตามนะคะ 

ปอลอ ไรท์จะกลับมาอัพทั้งซ่อนลิขิตรัก กับร้อยรักในวันศุกร์นะคะ  

แล้วเจอกันค่ะ 

ความคิดเห็น