ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บท 36 ไม่มีใครแยกได้

ชื่อตอน : บท 36 ไม่มีใครแยกได้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 50.8k

ความคิดเห็น : 75

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2563 22:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
บท 36 ไม่มีใครแยกได้
แบบอักษร

เวลาต่อมา... หลังจากเหมือนแพรมาส่งริกเตอร์ถึงที่บ้านพัก เธอก็เอ่ยอำลาลูกชายและแม่ของหลานก่อนเดินทางกลับไปทำงานต่อ ไม่ลืมหันหน้ามาทิ้งท้ายกับไอเดียร์ว่า...

 

"ม๊ายังรอเดียร์เปลี่ยนใจรับข้อเสนอ ถึงยังไงริกก็เป็นหลานของม๊า เขาควรได้ในสิ่งที่เขาควรได้รับ"

 

"ขอบคุณที่เมตตาหนูกับลูกนะคะ ถ้าเกิดวันนึงหนูไม่สามารถทำให้ลูกสบายได้หนูจะติดต่อกลับไปนะคะ" ไอเดียร์ยกมือไหว้ด้วยความซาบซึ้งใจ เหลือบมองหน้าลูกชายในอ้อมแขนชาริทวัยกำลังน่าเอ็นดูด้วยความหวงแหน รู้สึกโล่งอกเพราะอย่างน้อยแม่ของชายหนุ่มก็ไม่ได้คิดแยกเธอกับลูก

 

"ม๊าจะเสนออะไรถามผมหรือยัง นี่ลูกผมนะ" ชาริทแทรกขึ้น สบตาคนเป็นแม่สายตาตำหนิ อยู่ดีไม่ว่าดีจะทำให้ครอบครัวลูกร้าวฉาน

 

"ตามนี้นะลูก ม๊าไปล่ะนะ" เหมือนแพรพูดกับไอเดียร์ โดยเมินเฉยสายตาเชือดเฉือนจากลูกชาย มือเรียวยกโบกลาก่อนเดินกรีดยิ้มไปขึ้นรถที่จางเหว่ยนั่งรออยู่ด้านใน

 

ด้านสามคนพ่อแม่ลูกกลับเข้าไปในบ้าน เนื่องด้วยตอนนี้เป็นเวลาสี่โมงเช้าโดยประมาณ เธอและเขาจึงปูเบาะรองคลานขนาดใหญ่ ปล่อยให้ลูกคลานเล่นอย่างเต็มที่ ซึ่งมีพ่อกับแม่คอยช่วยระมัดระวัง บริบทรอบตัวเงียบอีกครั้งเมื่อริกเตอร์คลานต้วมเตี้ยมปีนขึ้นไปนั่งบนตักของไอเดียร์

 

"ไม่ไปเล่นน้ำเหรอ" ความอึดอัดถูกทำลายลงด้วยประโยคคำถามเเข็งกระด้างจากชาริท

 

"ไม่ล่ะ" ไอเดียร์ปลายสายตามองเจ้าของประโยคนั้นเพียงนิด ก่อนเลื่อนสายตาก้มมองหน้าลูกชายบนตัก ซึ่งตอนนี้ริกเตอร์แหงนคอมองหน้าแม่ตาแป๋ว มือน้อยๆประสานกันเอาไว้พอหลวมๆ

 

"ทำไม"

 

"แถวนี้ไม่มีคน ...ฉันว่ายน้ำไม่แข็ง" เผื่อเธอเป็นตะคริวจมน้ำขึ้นมาใครจะช่วยทัน ในขณะที่ไอเดียร์จิตใจห่อเหี่ยวเจ้าตัวน้อยก็ดันตัวดิ้นจนเธอต้องยอมคลายอ้อมแขนปล่อยให้ลูกเล่นบนเบาะรองคลานต่อ

 

"วันนี้ฉันว่าง"

 

"อ่อ เราคงกลับบ้านวันนี้สินะ" เธอพยักหน้าพอทำความเข้าใจ

 

"ฉันอยากเล่นน้ำทะเล"

 

"พี่เจบอกว่านายไม่ชอบน้ำทะเลนิ"

 

"ฉันเล่นเป็นเพื่อนได้"

 

"..." ไอเดียร์ชะงัก ก่อนหัวคิ้วมนจะขมวดเข้าหากันเป็นปม เจอาร์เคยบอกกับเธอว่ามาเฟียหนุ่มไม่ชอบเล่นน้ำทะเลและเขาค่อนข้างที่จะถือตัวด้วย หากคิดจะเอ่ยชวนคงได้รับเพียงคำปฏิเสธ

 

"สรุป?"

 

"ไม่ไปหรอก เก็บของเตรียมกลับบ้านดีกว่า" หากริกเตอร์โตพอที่สามารถเล่นน้ำกับเธอได้ก็น่าจะดีไม่น้อย มันคงเป็นช่วงเวลาหนึ่งที่แม่และลูกมีความสุขที่สุด

 

วัยที่ลูกยังเด็กคือห้วงเวลาที่ดีที่สุดที่จะใช้ร่วมกัน เพราะหากวันใดวันหนึ่ง เจ้าตัวน้อยเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ เขาก็จะอยู่ในส่วนโลกของเขาอีกแบบหนึ่งซึ่งมี เพื่อน คนรัก และครอบครัวในอนาคต

 

"งั้นเล่นสระว่ายน้ำหลังบ้านแทน" ชาริทยังชวนคุยต่อ เธอคงลืมไปว่าหลังบ้านของเขามีสระขนาดใหญ่มีไว้สำหรับว่ายน้ำ ไม่ใช่มีไว้เพียงประดับ

 

"ดูเหมือนนายกำลังตามใจฉันนะ" หญิงสาวเค้นเสียงในลำคอ เธอก็พูดลอยๆไปไม่ได้คิดตามปากพูดแต่อย่างใด คนอย่างชาริทหรือจะเอาใจใคร ที่เธอเห็นเขาก็ใช้แต่อำนาจบังคับคนอื่นไปวันๆ

 

"ฉันเกิดก่อนเธอตั้งกี่ปี แทนตัวเองให้มันน่ารักหน่อย" ไอเดียร์พ่นลมหายใจอย่างเอือมระอา ร้อยวันพันปีไม่เห็นเคร่งเครียดเรื่องเล็กๆน้อยๆพวกมีเลย จู่ๆจะมาให้เธอเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเองก็ยังรู้สึกแปลกๆ

 

"ปกตินิ" ใช้คำนี้บ่อยจนชินปากไปแล้ว

 

"เรียกฉันว่าพี่ หรือเฮีย"

 

"..." ประโยคนั้นยิ่งทำให้ไอเดียร์งุนงงเข้าไปใหญ่ ได้เพียงส่ายหน้า แล้วโน้มไปคว้าตัวริกเตอร์กลับมานั่งบนตัก พันธนาการลูกชายด้วยท่อนแขนพอหลวมๆ นัยต์กลมคู่นั้นกำลังบรรยายความรู้สึกบางอย่าง

 

"ทำไม ทีไอ้เจเรียกมันพี่"

 

"ก็ฉันกับพี่เจเราสนิทกันไง"

 

"แล้วกับฉันล่ะ" หากเธอตั้งใจฟังสักนิดจะสัมผัสได้ถึงโทนเสียงอ่อนลงจนผิดปกติ

 

"นายก็..." รู้สึกอึดอัดใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเมื่อสายตาคมกำลังเค้นเอาคำตอบ หญิงสาวรีบหลบสายตาแสร้งมองหน้าลูกน้อย ไม่รู้ชาริทเกิดบ้าอะไรขึ้นมาถึงได้ทำทีเหมือนกำลังเรียกร้องอะไรบางอย่าง

 

"พึ่งรู้ว่าคนที่นอนด้วยกันมันไม่ได้พิเศษอะไร" สีหน้าลำบากใจของคู่สนทนาก็พอที่จะเป็นคำตอบให้กับเขาได้แล้ว

 

"..." ดวงตากลมตวัดขึ้นมองเจ้าของคำพูดอัตโนมัติ กลัวว่าตนกำลังคิดเข้าข้างตัวเองว่ามาเฟียหนุ่มมีอาการหึงหวงเธอกับเจอาร์

 

"เรื่องลูกไม่มีใครแยกริกกับเธอได้หรอก" ร่างสูงโปร่งหยัดกายลุกขึ้นยืนด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง ตอนแรกก็ตั้งใจจะทำให้หญิงสาวอารมณ์ดีขึ้น กลับกลายเป็นว่าเธอเป็นฝ่ายทำให้เขารู้สึกเคืองใจแทนเสียเอง

 

"..."

 

"ส่วนฉันกับลูก เธอก็จับแยกไม่ได้" ชาริททิ้งท้าย ก้มตัวไปอุ้มลูกชายจากอ้อมแขนหญิงสาวขึ้นแนบอก เดินอาดๆออกไปข้างนอกทันที ปล่อยให้ไอเดียร์มองตามแผ่นหลังกว้างด้วยความรู้สึกมากมายตีกันไปหมด

 

"นายกำลังให้ความหวังฉันเหรอ ชาริท" พึมพำแผ่วเบาจนแทบไร้เสียง มองตามแผ่นหลังกว้างกระทั่งเขาเดินพ้นมุมสายตา

_____________________________________

กักขังเมียอ้อมๆ

ความคิดเห็น