facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เฟรชชี่ปี 1 กับรุ่นพี่สุดโหด : 26 (แก้ไข)

ชื่อตอน : เฟรชชี่ปี 1 กับรุ่นพี่สุดโหด : 26 (แก้ไข)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 489

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ธ.ค. 2563 18:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เฟรชชี่ปี 1 กับรุ่นพี่สุดโหด : 26 (แก้ไข)
แบบอักษร

วันนี้เป็นช้าที่สดใสมากสำหรับผมและผมก็คิดว่ามันต้องเป็นวันที่ดีกว่าวันอื่นๆที่ผ่านมาอย่างแน่นอนเลยแน่ๆ ผมตื่นขึ้นมาก็อาบน้ำและแต่งตัวไปเรียนตามปกติแต่ที่พิเศษคือวันนี้ผมจะต้องกลับบ้านไปพร้อมกับไอเตอร์มันก็เรื่องดีสำหรับผมมากๆที่ผมจะจะได้กลับบ้านสักที่คิดถึงห้องจัง

 

 

"พี่เติ้ล~~~วันนี้พี่เลิกกี่โมง?

 

 

"เที่ยงๆนั่นแหละมีอะไร?

 

 

"เปล่าๆผมจะได้จัดของรอพี่ใง....เออพี่คือ...

 

"แกมีอะไรก็ถามมาอย่าลีลาเดี๋ยวพี่สาย

 

"คะ.คือ..พี่ไปอยู่กับพี่เวย์มาใช่รึป่าว...

 

"!!!!!!!!!!!!! ดะ....เดี๋ยว!!!!นะแกรู้?

 

"อย่าว่าเลยนะพี่ก็คนเขาพูดกันทั่วว่าพี่กับพี่เวย์ไปอยู่ด้วยกันมีคนเห็นพี่ไปผับแล้วออกมากับพี่เวย์สองคนแบบนั่น

 

" ฉันไม่ได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองสักหน่อยไอซันก็ไปด้วยต่างหาก

 

"ผมถามพี่จริงๆเลยนะพี่เติ้ล....พี่...ชอบพี่เวย์ใช่ไหม?

 

ผมไม่ได้แค่ชอบแล้วแหละแต่ผมรักร่างสูงไปแล้วจริงๆผมรู้สึกอบอุ่นที่มีร่างสูงค่อยอยู่ใกล้ๆเวลาที่ผมต้องการใครสักคนผมชอบที่ผมได้อยู่กับร่างสูงผมมีความสุขมากจริงๆ

 

" พี่เติ้ลลล...!!! พี่!!!!

 

"ห๊ะๆๆ!!

 

" พี่ชอบพี่เวย์ใช่ไหมพี่ปกปิดผมไม่ได้หรอกนะ

 

"อืมมมม~~~~พี่รู้สึกรักไอพี่เวย์แต่คนอย่างพี่ไม่มีสิทธิ์หรอกเขาชอบผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชายอย่างพี่ แกกรู้แล้วกูอย่าบอกใครแหละ เพราะว่าพี่ไม่อยากไห้ใครรู้

 

" ตั้งแต่เมื่ิอไหร ผมจะได้เก็บใว้เป็นความลับ....

พี่จะไห้ผมช่วยไหม555+

 

" พี่ไม่รู้รู้อีกที่ก็รักไปแล้ว... ขอบใจแกมาแต่แกอยู่เฉยๆอะดีแล้ว555+

 

ผมขยี้หัวของน้องชายอย่างเอ็นเตอร์มันเป็นน้องชายที่ผมไม่อยากไห้ใครมาทำร้ายเลยแม้แต่นิดเดียว

 

"พี่ไปเรียนก่อนนะ แกก็จัดกระเป๋าใว้เลยย

 

" เอ่อ...ว่าแต่พี่รู้ไหมพ่อกับแม่อยากคุยกับพี่เรื่องอะไร?

 

"ไม่รู้สิน่าจะสำคัญมากๆแหละ

 

 

 

#มหาลัย

 

 

ผมเดินเข้ามาที่ที่ผมกับไออุ่นมาประจำผมก็เห็นไออุ่นมานั้งรอผมอยู่ผมเลยเดินเข้าไปนั้งใกล้

 

"จ๊ะ...เอ๋!!!

 

"อ้าววว!!!......มาแล้วหรอเติ้ล

 

"อื้มมมม.....เรื่องประกวดเดือนวันนี้พร้อมไหมวะ

 

"โครตตื่นเต้นเลยยยวะ....

 

"อย่างว่าแหละเพื่อนกูจะเป็นเดือนคณะหรืออาจเป็นเดือนมหาลัยใครจะไปรู้5555+

 

"ไอเติ้ลมึงก็พูดเวอร์ไปและ

 

"เออว่าแต่มึงจะแสดงอะไร?

 

"โชว์กีต้าร์.....

 

"อยากฟังแล้ววะ.......ตื่นเต้นแทน เอ่อ...แล้วไอซันหายหัวไปไหนเนี้ยทำไมไม่มาอยู่กับมึงอุ่น

 

"นั่นใงมาแล้ว....!!!!!

 

ผมพูดถึงไม่ทันขาดคำไอซันก็เดินตรงมาที่โต๊ะที่พวกผมนั้งพร้อมสีหน้าที่ยิ้มแย้มตลอดทางจนทำไห้สาวๆที่นั้งอยู่หันมามองความหล่อของมันที่พุ่งออร่ากระจายไปทั่วบริเวณ

 

"เรียกหากูหรอไอเติ้ล.....คิดถึงกู?

 

"กูไม่ได้คิดถึงมึงเลยสักนิด มึงหายไปไหนมึงทิ้งเพื่อนกูไห้อยู่คนเดียว กูจะเอาเพื่อนกูกลับแล้วนะ!!

 

 

ผมพูดไปเพื่อจะแกล้งไอซันไอซันมันก็อ้อนๆอุ่นจนผมมั่นใส้อยากจะแกล้งมันอีกเยอะๆแต่ไออุ่นดันห้ามใว้

สะก่อน

 

"พอแล้วววซัน......

 

"อุ่นครับพี่เขาไห้มาบอกว่าใกล้จะถึงเวลาแล้วพี่เขาไห้ไปเตรียมตัวได้แล้วครับ ที่รัก.......

 

"แหวะ~~~~~จะอ้วกวะไอซัน55555+

 

"เติ้ล.....มึงก็หยุดแซวสักที่แล้วไปดูกูด้วย..

 

"เออๆเดะกูตามไปพวกมึงสองคนไปก่อนเลย

 

หลังจากที่ผมบอกพวกมันผมจึงลุกไปร้านขายดอกไม้หน้ามอเพื่อจะซื้อดอกไม้ไปไห้ไอซันเมื่อผมเดินมาถึงร้านดอกไม้ก็เห็นแผ่นหลังที่ผมคุ้นเคยมันทำไห้ผมใจสั่นทุกครั้งที่ได้เห็นแต่ผมเลือกที่จะแอบดูอยู่ตามซอกเพราะผมยังไม่พร้อมจะเจอหน้า แต่จะว่าไปร่างสูงก็ยังคงหน้านิ่งและดุดันในเวลาเดียวกันมันยิ่งมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก ผมมองไปในร้านก็เห็นช่อดอกไม้ช่อใหญ่ถูกส่งมายังคนสั่งเดาได้ไม่อยากว่าร่างสูงจะเอาไปไห้คนที่ประกวดดาวเดือนแน่นอนแต่ทำไมต้องช่อใหญ่ขนาดนั่นนะ พอผมเห็นร่างสูงเดินออกไปผมก็เดินเข้าร้านและสั่งดูกุหลาบมา40ดอกเพราะผมไม่ไห้มากเพราะยังใงไอซันก็ต้องไห้เยอะกว่าผมอยู่แล้ว ผมเดินออก

จากร้ส

ร้านและมุ่งหน้าไปยังเวทีประกวด ผู้คนเริ่มมารวมตัวกันในห่อประชุมกันมากขึ้นเรื่อยๆผมที่เห็นกลุ่มพี่ๆก็เลยไปยืนอยู่ข้างๆ พี่น้ำหนาวก็เอ๋ยทักผมตามปกติ

 

"เติ้ลลลล....!!!

 

"ไม่ค่อยเจอกันเลยนะช่วงนี้

 

"อ่ออครับพี่น้ำหนาวช่วยนี้ผมยุ่งๆนิดหน่อยครับ

 

"พี่ก็เหมือนกัน....แต่พี่ได้ยินมาว่าน้องรักของพี่ไปไหนมาไหนกับเด็กวิศวะนี่หน่าาา!!

 

" เอิ่มมมม.......เอออออ....

 

"เลิกลั่กแบบนี้จริงสินะที่เขาลือกัน

 

"คะ...ค้าบ (ผมตอบออกไปเสียงเบาไห้ได้ยินแค่สองคน)

 

"พี่อยากไห้เติ้ลรอดูอะไรเผื่อเติ้ลจะตัดสินใจอะไรได้

 

"อะไรหรอคับพี่น้ำหนาว??

 

"รอดูไปก่อน...ว่าแต่เติ้ลไปขั้นไหนแล้วละกับเวย์

 

".............ยังไม่มีอะไรทั้งนั่นแหละคับ

 

"โอเคพี่ค่อยโลงอกไปหน่อย ไออุ่นจะแสดงแล้วเรารอดูกันดีกว่าเนอะ

 

"ครับ...

 

การแสดงของไออุ่นเป็นการที่คนทั้งหอประชุมเหมือนถูกสะกดเพราะทุกคนดูสนใจในความน่ารักของไออุ่นในการเล่นกีต้าร์และร้องเพลงน้ำเสียงที่เพราะสามารถสะกดคนดูไห้มองแต่ตนเองได้ขนาดนี้เมื่อการแสดงจบลง กรรมการจึงไห้คนถยอยมาไห้ดอกไม้คนที่ตนเองชอบผมจึงเดินไปหาไออุ่นที่ยืนรับดอกไม้จากคนอื่นๆอย่างเต็มไม้เต็มมือ และเมื่อผมมาถึง....

 

"อ่ะ......ดอกไม้40ดอกของแกอุ่น

 

"ขอบใจนะเติ้ลจบงานแล้วไปฉลองกัน5555+

 

"ใว้.......วันหลังเพราะกูต้องกลับบ้านวันนี้

 

เมื่อผมพูดจบก็เดินสวนกับคนที่ถือดอกไม้ช่อใหญ่และผมมองไปยังใบหน้าที่หล่อจนทำไห้ผมอยู่ในภวังตัวเองและเมื่อได้สติผมจึงเดินไปที่พี่น้ำหนาวที่รอผมอยู่ และเมื่อผมมาถึงก็เริ่มได้ยินเสียงซุกซิบกัน

 

"(วุ้ยยย....แก.....ดูดิพี่เวย์ถือดอกไม้ไปไห้ผู้หญิงคนนั้นด้วยอะแกอิจฉานางจัง)

 

"(ฉันได้ยินมาว่านางคือคู่หมั่นของพี่เวย์นะเว้ยยย

ดูเหมาะสมกันจังอีกคนหล่ออย่างกะเทพบุตร อีกคนสวยอย่างกับนางฟ้าแหนะ)

 

"เมื่อผมฟังแบบนั่นมันไห้ผมรู้สึกปวดหนึบตรงอกด้านซ้ายของผม ใช่ครับเขาสองคนดูเหมาะสมกันดีจริงๆ

 

"เติ้ล...!!!!.เติ้ลลลลล.....ได้ยินพี่ไหม

 

" ห๊ะ....!!!!ครับพี่น้ำหนาว....

 

"เป็นอะไรไป.....ไม่สบายรึป่าวหน้าดูซีดๆ

 

"ผมไม่เป็นไรคับ พี่น้ำหนาวมีอะไรรึเปล่าคับ

 

"พี่จะไห้เราดูและรู้เอาใว้ว่าคนที่เวย์มันเอาดอกไม้ไปไห้คือคู่หมั่นมันชื่อหยกหน่ะ

 

" อ่ออ....ครับบบเขาดูเหมาะสมกันมากนะครับ

 

"ใช่....เอออ....เติ้ลไม่เป็นอะไรใช่ไหมที่พี่ไห้เติ้ลดูเพราะพี่ไม่อยากไห้เติ้ลต้องเจ็บเพราะคนแบบนี้เติ้ลควรเจอคนที่ดีกว่านี้

 

"เอออ...พี่น้ำหนาวครับผมขอตัวกลับก่อนดีกว่าคับ

"ไห้พี่ไปส่งไหม?...

 

"ไม่เป็นไรคับผมกลับเองดีกว่า

 

พี่น้ำหนาวกอดปลอบผมอย่างอ่อนโยนถึงผมอยากจะร้องมากแค่ไหนแต่ผมก็ต้องเข้มแข็งไห้มากที่สุดและเดินมายังหอเพื่อจะมารับไอเตอร์กับบ้าน

 

" มาแล้วหรอพี่เติ้ล...

 

"อื้มมมม...ไปกันได้แล้ว

 

"พี่เป็นอะไรไปพี่เติ้ลใครทำอะไรพี่

 

"ไม่มีอะไรพี่หรอก...ไปกันเถอะพี่คิดถึงบ้านแล้ว

 

ผมกับไอเตอร์ก็นั้งรถกันมาจนถึงทางเข้าบ้านและเดินต่อมาจนมาหยุดตรงหน้าบ้านเมื่อผมเปิดประตูเข้าไปก็เจอพ่อกับแม่ที่จัดโต๊ะอาหารใว้พร้อมผมจึงเข้าไปกอดอย่างคิดถึงผมรู้สึกมีความสุขที่มาบ้านหลังนี้ทุกครั้ง

 

"กลับมาแล้วหรอมาไห้กอดกันหน่อยย~~

 

"คิดถึงพ่อกับแม่จังครับ...

 

"พ่อกับแม่ก็คิดถึงลูกนะเติ้ลเตอร์~~~~หิวกันรึยังแม่เตรียมของโปรดของเติ้ลกับเตอร์ใว้ด้วยนะ

 

"ว้าวววว~~~~~น่ากินจังเลยครับ

 

"นั้งเลยเดี๋ยวแม่ตักข้าวไห้นะ

 

ผมกับเตอร์นั้งกินข้าวกันอย่างมีความสุขจนไม่ได้สังเกตุสีหน้าของผู้เป็นพ่อเป็นแม่เลยว่าหน้าของท่านทั้งสองเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด

 

 

#ย้อนกลับไปหลังจากกลับจากคฤหาสน์

 

 

" ป้าของคุยกับแม่คุณเวย์เป็นการส่วนตัวหน่อยได้ไหมคะ

 

"อ่ออได้ครับๆ

 

หลังจากลูกชายคนโตของตระกูลStเดินออกไปฉันจึงหันมาหาเพื่อนรักของฉันที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนฉันรู้มาตอลดว่าแชมเปญต้องการให้ฉันมาขอความช่วยเหลือจากเธอ แต่เพราะข้อเสนอของเธอทำไห้คนเป็นแม่อย่างฉันต้องจำใจปฏิเศษเพราะแชมเปญต้องการไห้ลูกชายของฉันมาอยู่ที่นี่แต่ตอนนี้ฉันคงต้องทำอะไรก็ได้เพื่อไห้ลูกของฉันทั้ง2คนปลอดภัย

 

"แชมเปญ....คือ....ฉันมีเรื่องจะขอเธอ.....

 

"เธอมีเรื่องอะไรจะไห้ฉันช่วยละ ถึงเธอจะไม่ยอมยกลูกเธอไห้ฉันก็ตามแต่ฉันก็ยินดีช่วยเธอเสมอ....

 

"ฉันมีเรื่องอยากจะบอกเธอเกี่ยวกับฉันและคุณ

ไพรบรูณ์ฉันพึ่งรู้มาว่าคู่อริของเธอที่พยายามทำลายตระกลูของเธอมันได้ทำไห้หุ้นของบริษัทของคุณไพรบรูณ์ เสียหายจนต้องไปยืมเงินจากพวกมันมาจนตอนนี้พวกมันพยายามตามฆ่าฉันกับสามีของฉันจนฉันกลัวว่าสักวันหากพวกมันตามมาเจอฉันกลัวลูกๆของฉันจะไม่ปลอดภัย

 

"ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องนี้!!!!ฉันจะไห้คนของฉันไปดูแลเธอเองดีไหม

 

"ไม่.....ฉันอยากไห้เธอดูแลลูกชายของฉันได้ไหมฉันของแค่นี้จริงๆ อึก....ฮือออ~~~~~~ น้ำตาของคนเป็นแม่ไหลลงอาบแก้มอย่างน่าสงสารจนอีกคนต้องกอดปลอบและอดคิดไม่ได้ว่าทำไมถึงเลวร้ายขนาดนี้ความรักของผู้เป็นแม่ยิ่งใหญ่กว่าสิ่งใดในโลก

 

"ฉันสัญญาฉันจะดูแลหนูเติ้ลกับหนูเตอร์อย่างดีเธอไม่ต้องเป็นหว่งนะ

 

"ฉะ...ฉัน...ขอบใจ...เธอมากนะ ฉันคงตายตาหลับแล้วแหละ....

 

"เธออย่างพูดอะไรแบบนี้สิ....

 

"ฉันไม่มีอะไรแล้ว อึก.....ฉันกลับก่อนนะ

 

"เดี๋ยวฉันไห้คนไปส่งเธอนะ

 

"ไปคุณหญิงนภาที่บ้านด้วยเข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม

หากมีอะไรผิดปกติรายงานฉันตลอด

 

 

*กลับมาปัจจุบัน

 

 

"แม่ครับ/แม่ครับ

 

"ห๊ะๆ ว่าใงจ่ะ

 

"แม่เป็นอะไรรึป่าวครับผมเห็นแม่นั้งเหม่อจัง

 

"แม่ไม่ได้เป็นหรอกจ่ะแค่มีอะไรคิดนิดหน่อย

 

"ค้าบ/ค้าบบ

 

หลังจากที่ผมกินข้าวเสร็จก็ช่วยแม่เก็บจานไปใว้แล้วตอนนี้ก็มีแค่ผมกับแม่ที่อยู่กันในครัวส่วนพ่อกับเตอร์อยู่ในห้องนั้งเล่นละจู่ๆแม่ของผมก็พูดขึ้น

 

" เติ้ล...แม่อยากไห้แกดูแลน้องดีๆและแม่อยากไห้แกดูแลตัวเองไห้ดีแกทำได้ไหม?

 

"ทำได้สิครับผมจะดูแลตัวเองละไอเตอร์อย่างดี ทำไมแม่พูดแบบละครับ..... แม่เป็นอะไรรึป่าว

 

"เผื่อวันไหนที่แกไม่มีฉันไม่มีพ่อแกจะได้เป็นคนที่เข้มแข็งไม่อ่อนแอยังใงหล่ะ

 

"แม่กับพ่อก็อยู่กับผมไปนานๆสิ

 

"เวลาคนเรามันไม่แน่นอนเสมอไปหรอกนะเติ้ลแต่แม่อยากไห้แกรู้ว่าฉันรักแกมากแกเป็นลูกชายที่ฉันรักถึงแกจะเหลวไหลบ้างอะไรบ้างแต่แกก็เป็นลูกที่ฉันรักพอๆกับเจ้าเตอร์ ฉันเลยอยากมั่นใจว่าหากวันนึ่งไม่มีฉันอยู่แกจะเป็นคนที่เข้มแข็งรึเปล่า

 

"ผมสัญญาคับว่าจะเข้มแข็งและดูแลน้องไห้ดีที่สุดแม่ไม่ต้องเป็นห่วง ผมรักแม่นะคับแม่ก็ต้องอยู่กับผมและน้องนานๆอย่าพูดอะไรแบบนี้เลย

 

"แม่สบายใจแล้วแม่จะไม่พูดอะไรแบบนี้อีก

 

 

ผมเข้าไปกอดแม่ราวกับว่าอ้อมกอดนี้จะหายไปจากผมตลอดกาลแต่ใครจะไปคิดว่าสิ่งที่ผมคิดกำลังคิดจะเกิดขึ้นในเร็วๆนี้ เมื่อผมออกมาก็ขอตัวขึ้นไปอาบน้ำละพักผ่อนเพราะผมเพลียมากเลยวันนี้ ผมเดินขึ้นมาแล้วเปิดประตูห้องสี่เหลี่ยมที่ผมคุ้นเคยยังคงถูกจัดอย่างเป็นระเบียบเหมือนเดิม ผมจึงไปอาบน้ำแล้วออกมานอนเมื่อผมเปิดเช็คโทรศัพท์ก็พบเบอร์ของคนที่ผมพึ่งจะรู้เรื่องของเขามาเมื่อตอนกลางวันเสียงเรียกเข้ายังคงดังขึ้นเรื่อยยๆจนผมต้องปิดเครื่องเพราะผมยังไม่พร้อมที่จะคุยกับร่างสูงตอนนี้จริงๆ

 

 

Partบอส

 

 

"ว่าใงครับ.....พ่อ....

 

"พรุ่งนี้แกเตรียมตัวไปจัดการไอไพรบรูณ์และครอบครัวของมันสะ

 

"ได้ครับผมจะจัดการไห้

 

สิ่งที่ผมทำล้วนมาจากความแค้นและต้องการกำจัดพวกที่มาขวางทางพ่อของผมและรายต่อไปคือครอบครัวของไพรบรูณ์ผมรู้ดีว่าตระกลูนี้เป็นตระกลูของใครก็ของคนที่ผมจะทำไห้เป็นเหยื่อในการฆ่าตระกลูคู่อริของผมใงผมอยากรู้จริงๆว่าหากตระกลูพลูวิเวทตายยกตระกลูจะมีคนดิ้นรึป่าว55555+ที่ผมฆ่าตระกลูที่ช่วยกันกำจัดผมและเป็นตระกูลเพื่อนรักของมัน มันต้องจมกว่าตระกูลพ่อผมเป็นพันเท่าไห้สมกับสิ่งที่พวกมันทำเอาใว้ จุดจบของพวกมันคือความตายที่กำลังจะถึงในไม่ช้า

 

 

Partเติ้ล

 

เช้านี้เป็นเช้าที่สดใสและเป็นอีกวันที่ผมหลับสนิทจนลืมดูเวลาเลยที่เดียวผมลุกจากเตียงเพื่อไปล้างหน้าและลงมายังด้านล่างก็เห็นผู้เป็นพ่อนั้งอยู่ส่วนแม่และไอเตอร์อยู่ในครัว

 

"อรุณสวัสดิ์ฮะพ่อ...

 

"ตื่นแล้วหรอเป็นใงนอนสะเพลินเลยนะเติ้ล

 

"แฮ่.....นิดหน่อยครับ

 

"แม่กับน้องอยู่ในครัวหน่ะไปสิ

 

"อ่ออ....คับ

 

ผมเดินเข้าไปในครัวก็เห็นแม่และน้องยืนพูดคุยกันอย่างมีความสุขจนผมอยากหยุดเวลาใว้ตรงนี้จัง

 

"ปิ๊ง....ป๋อง.....

 

"คุณไปดูหน่อยใครมากดกระดิ่ง

 

"จ่ะ...เดี๋ยวผมไปดูไห้

 

ผู้เป็นพ่อที่อาสาไปเปิดประตูก็ต้องชักงักเมื่อเห็นชายชุดดำยืนอยู่และผู้เป็นพ่อก็รู้ทันที่ว่าเป็นคนของใครจึงรีบมาบอกภรรยาของตนทันที

 

"คุณพวกมันมาแล้ว.....ตุณเอาลูกไปหลบก่อน

 

"คุณโทรหาแชมเปญด่วนไห้มารับลูกๆไป

 

"มีอะไรกันครับแม่...พ่อ?

 

"นั่นสิครับใครมาหรอครับ

 

"เติ้ล,เตอร์ จำที่สัญญากับแม่ใว้ได้ใช่ไหม?

 

"ครับ/ครับ

 

"ดีมากตามแม่มานี่!!!

 

"หลบอยู่ตรงนี้ห้ามไปไหนเข้าใจที่แม่พูดไหม?

 

"ปัง....!!!!!......ปัง......

 

"เห้ยยยยยย.......แม่มันอะไรกันแม่อย่าไปนะ

 

"มันถึงเวลาของแม่แล้วเติ้ลแกต้องดูแลน้องตามที่สัญญาใว้กับแม่ส่วนเตอร์ต้องเชื่อฟังพี่นะแม่รักพวกลูกทั้งสองนะ ไม่ว่ายังใงห้ามทิ้งกันนะลูก......

 

"ไม่ผมจะไปกับแม่ด้วย

 

"เติ้ลแกอย่าทำอะไรแบบนี้แกโตแล้วแกต้องรอดน้องแกต้องรอด แม่ขอสั่งไห้ลูกอยู่ตรงนี้ห้ามออกไปไหนจนกว่าจะมีคนมาช่วยเพราะจะมีคนมาช่วยลูกเอง

~~อึก.......แกกับน้องต้องรักกันไห้มากนะและเข้มแข็งฮืออออออ......มะ...แม่...ผะ...ผมรักแม่นะ...อึก!!!!อือออ........

 

 

เด็กทั้งสองโอบกอดผู้เป็นแม่อย่างน่าสงสารและสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนี้คือทั้งสองคนจะต้องเสียคนที่รักไปทั้งสองตลอดกาล

 

 

ปัง~~..........เสียงปืนดังขึ้นเป็นระยะและเสียงกรี๊ดร้องที่ดังจนทำไห้คนที่หลบซ้อนอยู่ถึงกับกลั้นเสียงสะอื้นอย่างน่าสงสาร ฮืออออ.......ทั้งสองพี่น้องกอดกันและในใจเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่พูดออกมาไม่ได้เพราะเขาทั้งสองไม่อยากเจอภาพที่เลวร้ายทั้งสองอยู่ในตู้นานเท่าไหรไม่รู้รู้อีกที่ก็เมื่อมีคนมาเปิดตู้ออกและทั้งสองตกใจ และคนที่เจอก็ตกใจไม่แพ้กันคือลูกน้องคนสนิทของตระกลูStมาเจอสภาพของทั้งสองมีขอบตาที่แดงและเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดจางๆ

 

"คุณเติ้ล,คุณเตอร์ พวกคุณปลอดภัยแล้วนะครับ

 

"พ่อกับแม่ผม.......พ่อกับแม่ผมละ

 

"เออออ......คืออออ... (ร่างบางเงียบไปจนน้ำใสๆเริ่มไหลออกมา)

 

"อึก........มะ...ไม่...จริง.....ฮือออออ พ่อกับแม่ผมยังไม่ตายใช่ไหม ฮืออออ~~~~~

 

ทั้งสองร้องอย่าน่าสงสารก่อนที่จะรีบลงไปดูไห้เห็นกับตาว่าพ่อกับแม่ของตนยังไม่ตายแต่ภาพที่เขาเห็นคือร่างสองร่างที่นอนจับมือกันเป็นร่างที่ไร้วิญญาณทำไห้ทั้งสองทรุดลงข้างศพผู้เป็นพ่อเป็นแม่และกอดร่างไร้วิญญาณอย่างหดหู่และปล่อยน้ำตาไห้ไหลนองทั้งสองแก้มไม่มีที่สิ้นสุดจนคนที่เป็นเพื่อนรักและสนิทอย่างแชมเปญถึงกับร้องและแค้นใจที่เห็นสภาพเพื่อนของตนเป็นแบบนี้ถ้าเขามาไห้เร็วกว่านี้เขาอาจช่วยชีวิตเพื่อนเขาและคนรักของเพื่อนเขาใว้ได้อย่างแน่นอนแชมเปญเดินมากอดเด็กทั้งสองที่กอดร่างไร้วิญญาณและปลอบอย่างอ่อนโยน

 

"หนูเติ้ล,หนูเตอร์ พ่อกับแม่ของพวกหนูทานไปสบายแล้วนะ หนูไม่ต้องกลัวแล้วนะเดี๋ยวน้าจะตามฆ่าพวกมันไห้สิ้นซากเอง

 

"อึก.....ฮืออออ...ไม่จริง.....มันไม่จริงใช่ไหมคับ

 

"คุณน้าบอกผมสิ.....อือออออใครเป็นคนฆ่าพ่อแม่ผม.....ฮืออออออออ

 

 

Partเวย์

 

 

ร่างสูงที่ตามมาหลังได้รับข่าวจากคนสนิทส่วนตัวก็รีบขับรถมาภาพที่เห็นคือร่างเล็กนั้งร้องไห้ข้างศพพ่อกับแม่เนื้อตัวเปื้อนเลือดมันทำไห้ผมรีบเข้าไปดูพอร่างเล็กจะลุกแต่เหมือนจะวูบลงไปส่วนคนน้องก็สั่นและวูบลงไปพร้อมกันผมจึงช้อนร่างบางไว้ในอ้อมกอดและพา

กลับไปยังคฤหาสน์ ระหว่างทางผมรู้สึกแค้นใจที่ใครกันที่มันกล้าทำกับร่างบางของผมขนาดนี้มันเป็นการศูนย์เสียครั้งใหญ่สำหรับร่างบางผมต้องรู้ไห้ได้ผมจึงหันมามองดูหน้าของร่างบางที่หมดสติไปแต่น้ำตายังคงไหลออกมาไห้เห็นมันทำไห้ผมปวดหนึบใจไปหมดผมไม่อยากเห็นคนที่ผมรักมีน้ำตาหรือรอยแผลรอยเลือดแม้แต่นิด ตลอดเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่วันนั้นที่ผมไห้ดอกไม้กับหยกในงานประกวดดาวเดือนนั่นเป็นเเผ่น

ของแม่ผมที่ประกาศว่าหยกเป็นคู่หมั่นผมทั้งๆที่หยกมีแฟนอยู่แล้วหยกก็เปรียบน้องสาวของผมคนนึ่งแต่ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมแม่ผมถึงทำแบบนี้จนทำไห้ร่างเล็กได้ยินคนในมหาลัยพูดกันจนไม่รับสายผมละปิดเครื่องหนีผม

จนผมมารู้เรื่องก็ตอนที่ร่างบางเจอเรื่องที่เลวร้ายแรงขนาดนี้ถ้าผมรู้ผมจะตามฆ่ามันทุกตัวไม่ไห้รอดแม้ตัวเดียว

 

รถคันหรูมาจอดหน้าประตูและผมเดินออกจากรถช้อนร่างบางที่หลับอย่างไม่รู้สึกตัวและหน้าที่ซีดอย่างเห็นได้ชัด

 

"คุณหนูคะ....คุณเติ้ลเป็นอะไรคะ?

 

"ป้าช่วยเตรียมถ้าขนหนูกับกะละมังไปที่ห้องผมด้วยด่วนที่สุด

 

"คะได้คะเดี๋ยวป้าจะจัดไปไห้นะคะ....

 

ผมรีบเดินขึ้นไปยังห้องของผมและว่างร่างบางลงอย่างเบามือและเช็ดคราบน้ำตาของร่างบาง (ห้องนี้จะไม่มีใครกล้าเข้าเพราะเป็นพื้นที่ส่วนตัวของผม)

 

"นี้คะคุณเวย์

 

"ขอบคุณครับ

 

"ป้าเช็ดไห้คุณเติ้ลเองดีไหมค่ะคุณเวย์จะได้ไปล้างเนื้อล้างตัว

 

"เอออ.....เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ..ขอบคุณป้านะครับ

 

"โธ่~~~คุณเติ้ลของป้าคุณกับคุณเตอร์คงเจออะไรเลวร้ายมาแน่ๆ ไม่เป็นไรนะคะ....

 

ป้าแม่บ้านที่เป็นคนที่ดูแลบ้านได้พูดกับร่างที่นอนหลับอยู่อย่างอดสงสารไม่ได้เพราะร่างเล็กเป็นคนดีถึงเขาจะไม่เคยเจอร่างเล็กก็ตามแต่ก็ได้ยินคนสนิทของคุณเวย์เล่าไห้ฟังบ่อยๆว่าคุณเตอร์ก็เหมืิอนกันทั้งสองเป็นคนที่น่ารักมากจริงๆไม่เหมาะที่ใบหน้าที่หวานจะมีน้ำตาแบบนี้ เมื่อป้าหรือนมได้เช็ดตัวและเปลี่ยนผ้าไห้ร่างเล็กเสร็จร่างสูงก็ออกจากห้องน้ำ

 

"ป้าครับแล้วเตอร์หล่ะครับ?

 

"คุณเตอร์อยู่ห้องถัดไปจากคุณซันคะ ฟรองเป็นคนดูแลคุณเตอร์อยู่คะ

 

"ขอบคุณมากครับ~~~

 

"ป้าขอตัวนะคะมีอะไรก็เรียกป้าได้ตลอดนะคะ

 

"ครับ~~

 

ร่างสูงนั้งมองร่างเล็กที่ตัวยังคงสั่นเทาอยู่เล็กน้อยและน้ำตาที่ไหลออกมาเป็นสายร่างสูงจึงเอื้อมมือไปปาดคราบน้ำตาอย่างเบามือจนร่างเล็กเพลอกุมมือแน่นราวกับกลัวมือนั่นจะหายไป ร่างสูงไม่ปลดออกแต่อย่างใดร่างสูงกลับนั้งมองและลูบกลุ่มผมอย่างเบามือและบรรจงจูบอันอ่อนโยนบนหน้าผากเนียนก่อนจะเข้าสู่หวงนิทราไปพร้อมกัน

 

 

#เลวร้ายเกินไปจริงๆ

ไรท์พยายามจะมาแต่งแล้วจริงๆนะ🥺❤️

 

ความคิดเห็น