ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บท 33 พูดอีกที

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 53.1k

ความคิดเห็น : 113

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ธ.ค. 2563 22:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
บท 33 พูดอีกที
แบบอักษร

"พูดอะไรของนาย" ไอเดียร์แสร้งเมินเฉยทำเหมือนกับว่าไม่รับรู้อะไร แม้ก้อนเนื้อข้างซ้ายจะเต้นโครมครามอย่างบ้าคลั่งก็ตาม คงเป็นเพียงคารมของพวกผู้ชายมากรักใช้หลอกล่อผู้หญิงโง่งมคนหนึ่ง

 

"คนที่เธอรับสายเป็นลูกพี่ลูกน้อง ชื่อซี มีสามีแล้ว"

 

"ไม่ได้ถามซะหน่อย" ไอเดียร์ตอบแก้เขิน ตอนนี้เธอยังนอนหันหลังให้มาเฟียหนุ่ม ราวกับยกภูเขาออกจากอกเหมือนรู้สึกโล่งไปในพริบตา ใบหน้าจิ้มลิ้มปรากฏรอยยิ้มกว้างท่ามกลางความมืด มันเป็นความรู้สึกดีแปลกๆเมื่อรู้ว่าเขาไม่ได้มีผู้หญิงในคลัง

 

"ก็บอกไว้"

 

"นอนได้แล้ว ฉันง่วง" การมีใครสักคนสวมกอดจากทางด้านหลัง ช่วยให้คนถูกกอดสัมผัสได้ถึงความปลอดภัยและห่วงใย ดังความหมายที่ว่าเขาจะคอยคุ้มครองและให้ความปลอดภัยไปตลอด

 

ไอเดียร์หลุดจากภวังค์ความคิดในตอนที่คนด้านหลังล็อคไหล่มนบังคับให้เธอหันตะแคงหน้ากลับประจันกับหน้าใบคมท่ามกลางแสงไฟสลัว ดวงตากลมกลอกกลิ้งไปมาพยายามเพ่งมองใบหน้าคมต่อสู้กับความมืด สัมผัสได้เพียงลมหายใจที่ถูกพ่นออกเป็นระยะ

 

ริมฝีปากหยักได้รูปเคลื่อนประกบริมฝีปากเอิ่บอิ่มเบาๆซึ่งอีกฝ่ายดูตกใจเล็กน้อย เคลื่อนมือหนาสอดใต้ชุดนอนแขนยาวบีบคลึงหน้าอกเกินขนาดกระตุ้นความต้องการส่วนลึกของหญิงสาว ไอเดียร์เผยอริมฝีปากเปิดทางด้วยความเสียวซ่าน ทำให้ชาริทสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าควานหาความหวานในโพรงปากได้สำเร็จ

 

ท่อนแขนเล็กตวัดกอดลำคอหนาพอหลวมๆ นานนับนาทีก่อนชาริทจะเปลี่ยนจูบลึกซึ้งเป็นเร่าร้อน ลมหายใจของเขาและเธอพ่นแรงถี่ๆกระทบใบหน้าของกันและกัน เป็นสัญญาณเตือนความต้องการของบุคคลทั้งสองฝ่าย ไฟราคะไม่สามารถแผ่วลงด้วยไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศ จึงต้องปล่อยเรือนร่างให้เคลื่อนไหวตามแรงปรารถนา เตียงนอนพักผ่อนถูกเปลี่ยนเป็นสนามรักชั่วคราว

.

.

รุ่งเช้า

รองเท้าเปลือยเปล่าเดินย่ำวกไปวนมาตั้งหน้าตั้งตารอเจอาร์พาลูกน้อยกลับมาส่ง บริบทเงียบสงบพานให้สมองไล่เรียงเหตุการณ์ฉากเร่าร้อนขึ้นมาเอาเสียดื้อๆ พวงแก้มเนียนใสแดงระเรื่อ รู้สึกร้อนแผ่วไปทั่วใบหน้า

 

"แค่อารมณ์ชั่ววูบเดียร์ ที่ทำลงไปแค่อารมณ์ชั่ววูบ" เรียวปากสวยพึมพำพูดกับตัวเอง กรอกประโยคทั้งหมดเข้าสู่โหมดประสาทได้ยิน กล่อมตัวเองว่าเรื่องเมื่อคืนเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบไร้ความเสน่หาหรือความต้องการส่วนลึก ต่างฝ่ายต่างไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้นเลยสักนิด

 

"เธอตั้งใจ"

 

"ตั้งใจ...!" เปลือกตาเปิดกว้างขึ้นเมื่อพลั้งปากพูดตามเสียงกระซิบข้างใบหู ราวกับมีพลังงานบางอย่างสั่งให้เธอเอ่ยมันออกมาอย่างลืมตัว

 

ดวงตากลมสั่นระริกค่อยๆเอียงหน้ากลับไปทางต้นเสียง ส่งผลให้ปลายจมูกเล็กชนกับแก้มสากเบาๆกลิ่นหอมประจำตัวชาริทเป็นเครื่องย้ำเตือนว่าเธอไม่ได้ฝันไป ทุกอย่างรอบตัวหยุดการเคลื่อนไหว นานนับนาทีกว่าไอเดียร์จะรีบถอยหลังกรูดผละตัวออกห่างท่าทีเลิ่กลั่กจนมาเฟียหนุ่มหลุดขำ

 

"ขะ...ขำบ้าอะไรของนาย" ทั้งลนลานทั้งโมโห แยกไม่ออกว่าควรสงสัยหรือตั้งคำถามประโยคไหนก่อนดี ใบหน้าบึ้งตึงค่อยๆเคลื่อนลงสีหน้าปกติ

 

นี่เธอกำลังฝันไปหรือเปล่า เพิ่งเคยเห็นฟันสีขาวเรียงสวยฉีกกว้างโชว์ความสวยงาม มันช่วยทำให้ใบหน้าคมดูมีชีวิตชีวาเสริมให้ชายหนุ่มหล่อเหลาราวกับเทพบุตร ก่อนรอยยิ้มนั้นจะหุบลงอัตโนมัติเมื่อรู้ตัวว่าถูกหญิงสาวจ้องมองราวกับต้องมนต์สะกด เหลือเพียงใบหน้าเคร่งขรึม

 

"มองอะไร"

 

"เปล่า ว่าแต่นายจะออกไปทำงานตอนกี่โมงเหรอ" หญิงสาวชวนเปลี่ยนเรื่องเมื่อถูกจับได้

 

"กำลังจะไป"

 

ดวงตากลมสวยไร่สำรวจคนตัวสูงตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างถือวิสาสะ มาเฟียหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำ กางเกงสแล็กส์ทรงเดฟสีเดียวกัน หากบอกว่ารสนิยมของชายหนุ่มคงไม่พ้นชุดโทนดำก็เห็นทีจะเป็นความจริง ไม่ว่าเทศกาลไหนเธอก็เห็นเขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำเป็นหลักรองลงมาก็มีสีขาวบ้าง รวมไปถึงเสื้อยืดและกางเกงทุกชนิดของเขาด้วย

 

"ชุดนายคงมีแต่สีดำเป็นหลักสินะ"

 

"ริกมาแล้ว" ชายหนุ่มเบนสายตาออกไปเห็นเจอาร์กำลังอุ้มลูกน้อยเข้ามาพอดีจึงพยักหน้าบอกไอเดียร์ ไม่ได้ใส่ใจกับประโยคชั่วครู่ของเธอเลย ร่างสูงโปร่งเดินผ่านหน้าไอเดียร์ไปอุ้มลูกน้อยจากมือขวาคนสนิท จากนั้นทำหน้าที่ของตนเหมือนเมื่อวาน ในระหว่างป้อนข้าวลูกเจอาร์ก็ทำหน้าที่รายงานเหตุการณ์เมื่อวานนี้พอคร่าวๆ

 

และหลังจากนั้นสองสุภาพบุรุษก็ต้องปลีกตัวเดินทางออกไปคุยงานด้านนอก ทุกการเจรจาผ่านไปได้ด้วยดีเพียงแต่มาเฟียหนุ่มไม่สามารถปฏิเสธน้ำใจลูกค้าได้จำต้องไปนั่งทานมื้อเย็นพอเป็นพิธี ครั้นกดโทรหาอีกคนที่รออยู่เธอกลับไม่รับสาย เขาจึงต้องขอเอ่ยลาหลังเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก ปกติโทรติดต่อกันแค่สองสายไอเดียร์ก็ต้องรับสายแล้วเธอไม่ใช่ผู้หญิงเกเรออกไปเที่ยวเตร่ไหน

.

.

บ้านพักสุดหรู

ชาริทมุ่งหน้าขึ้นไปยังห้องนอนทันทีเป็นอันดับแรกหลังกวาดสายตามมองหาไอเดียร์จนทั่วบ้านกลับไม่พบ เขารีบเปิดประตูเข้าไปด้วยท่าทีร้อนอกร้อนใจ ควานมือเปิดสวิตช์ไฟใกล้ประตู ทันทีที่แสงไฟสว่างจ้าช่วยให้สามารถมองเห็นทุกอย่างภายในห้องนอน ทว่ากลับไร้ร่างหญิงสาวและลูกชายนอนรอในห้องตามที่คาดการณ์ มีเพียงความเงียบมิดและอุณหภูมิห้องในระดับปกติบ่งบอกว่าเครื่องปรับอากาศถูกปิดใช้งานมาได้หลายชั่วโมงแล้ว

 

"ไอเดียร์กับลูกไปไหน"

 

"ครับ?" เจอาร์ขมวดคิ้วเมื่อถูกถามทั้งที่เขาเองก็ออกไปทำงานและเพิ่งกลับพร้อมเจ้านาย

 

"กูถามว่าเดียร์ไปไหน!"

 

เสียงตวาดลั่นทำให้ลูกน้องที่ประจำจุดอยู่ด้านนอกแทบกุมขมับ รังสีอำมหิตกำลังแผ่ซ่านมาเยือนพวกเขาในอีกไม่ช้านี้ เสียงฝีเท้าหนักของเจ้านายกระทบกับพื้นบ้านบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังเดือดดาล

 

"ไอเดียร์กับลูกไปไหน!" ชาริทถามเสียงกร้าว ตวัดสายตาคมจ้องเอาคำตอบ เพียงเท่านี้ก็ทำเอาลูกน้องพร้อมใจกันสะดุ้งระคนเสียวสันหลังวาบ

 

"นายท่านพาออกไปตั้งแต่หัวค่ำแล้วครับ" หนึ่งในบรรดาลูกน้องใจกล้าตอบเจ้านาย

 

"ไปไหน!"

 

"นายท่านไม่บอกครับ"

 

"ไอ้พวกเวรเอ้ย!"

.

.

ปัง!

เสียงแก้วไวน์กระแทกลงบนโต๊ะกระเบื้องฝีมือของไอเดียร์ ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงซ่านด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์หลังจางเหว่ยกับเหมือนแพรชวนดื่มสานความสัมพันธ์เมื่อริกเตอร์เข้านอนเรียบร้อย อีกอย่างเธอก็ไม่ต้องให้นมลูกแล้วด้วย สติเริ่มเลือนลางลงเรื่อยๆยากจะประคับประคองการทรงตัว

 

"อืม~ อาหร่อยจาง~" หญิงสาวพูดเสียงยานพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ตั้งแต่เกิดมาเธอเพิ่งได้ดื่มไวน์ราคาแพงที่สุด รสขมของมันกลับทำให้เธอรู้สึกหลงใหลกระดกเข้าปากครั้งแล้วครั้งเล่าจนเริ่มเมามายในสภาพที่คนชวนดื่มยังอมยิ้มส่ายหน้าให้ด้วยความเอ็นดู

 

"นี่มันอะไรกัน" น้ำเสียงไม่พอใจของผู้มาใหม่ทำให้ทั้งสามคนหันขวับไปมองต้นเสียง จางเหว่ยและภรรยาละสายตาเมินเฉยกลับไม่สะทกสะท้าน ต่างจากไอเดียร์ที่เบิกตากว้างราวกับเห็นผี

 

"ดุเหมือนพ่อเลย~" หญิงสาวมุ่ยหน้ากระฟัดกระเฟียด โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังชี้หน้าใคร แถมยังหลับตาพริ้มแล้วยักคิ้วกวนๆใส่

 

"..." ชาริทขบฟันกรามแน่นเป็นสัน แม่ตัวดีทำให้เขาแทบบ้าตาย ที่ไหนได้มานั่งดื่มจนเมามายคุยไม่รู้เรื่อง ขาเรียวยาวราวกับนายแบบเดินเข้าไปหยุดข้างเก้าอี้ที่คนตัวเล็กนั่งอยู่ ค้ำมือหนาข้างซ้ายกับขอบโต๊ะวางอีกบนขอบพนักเก้าอี้ ไอเดียร์เปิดเปลือกตาขึ้นสีหน้าตกใจเล็กน้อย สองแขนเรียวยกกอดตัวเองรูปท่อนแขนเบาๆ

 

"จะจีบฉันหรอ~ ม่ายด้ายๆ...ฉันมีลูกแล้ว~" เป็นอีกครั้งที่เธอพยายามปรือตาขึ้นพูดกับเขา ไม่อยากเชื่อเลยว่าแอลกอฮอล์สามารถทำให้ความอายและสติปิดผนึกไปได้ชั่วขณะ

 

"นี่ป๊ากับม๊าคิดจะทำอะไร" ชาริทละสายตาเอือมระอา เงยหน้าขึ้นรอคำตอบจากคนเป็นพ่อกับแม่

 

"ม๊าแกเห็นไอเดียร์ดูเหนื่อยๆ เลยชวนมาดื่ม" จางเหว่ยเป็นเจ้าของคำถาม ทั้งเขาและภรรยาต่างมองว่าไอเดียร์เวลาเมาแล้วน่าเอ็นดู

 

"..." ชาริทกระแทกลมหายใจหลังเหตุผลไม่มากพอเท่าที่ควร

 

"ใช่แล้วค่ะ~ ม่าม๊าใจดีที่สุดเยย..จะหาผัวใหม่ให้ด้วย~" ไอเดียร์เเทรกขัดจังหวะ ยกมือเย็นเฉียบลูบแก้มเนียนแดงราวกับเขินอาย ต่างจากสองสามีภรรยาที่เงียบไปราวกับถูกสาป ไม่คิดว่าไอเดียร์จะกล้าพูดประโยคแบบนี้ออกมา

 

"พูดอีกทีซิ"

______________________________________

องค์พ่อจะลง นังเทียร์วิ่งสุดชีวิต!!!

Q: หนีชาริท?

A: เปล่า หนีระเบิดกับกองเพลิง รี้ดฝากมาให้!! 555555

 

ความคิดเห็น