ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บททีี 4

คำค้น : #ซ่อนลิขิตรัก#สิงหา#นายสิงห์#มนตรา#ใบข้าว

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2563 10:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บททีี 4
แบบอักษร

 

 

 

ซ่อนลิขิตรัก บทที่ 4 

 

 

 

 

 

 

ใบข้าวเดินลากขากลับมาที่ออฟฟิศอีกแค่ห้านาทีก็จะหกโมงเย็นแล้วก็เท่ากับว่าการทำงานวันแรกของเธอนอกจากจะไม่ได้กินข้าวกลางวันแล้ว เธอยังต้องทำงานล่วงเวลาไปอีกสองชั่วโมงด้วย ใบข้าวเห็นสิงหายืนคุยอยู่กับวิทย์ก็จัดการวางตะกร้าที่มีเศษใบไม้ใส่อยู่เต็มตะกร้า 

" งานที่คุณสั่ง ฉันทำให้เสร็จเรียบร้อยแล้ว " ใบข้าวพูดแค่นั้นก็หมุนตัวกลับ แต่กลับถูกสิงหาคว้าแขนไว้ " จะทำอะไรน่ะคุณ จะพาฉันไปไหน " ใบข้าวร้องถามเสียงแหลมพยายามสะบัดแขนออกจากสิงหา แต่เขากลับจับเธอไว้แน่นกึ่งดึงกึ่งลากพาเธอเดินไปอีกด้านนึงของไร่ส้ม ในมืออีกข้างของเขาถือตะกร้าไปด้วย 

" ปล่อยสิ! คุณสิงห์ " ใบข้าวสั่ง สิงหาปล่อยใบข้าวเมื่อพวกเขาเดินมาถึงที่ทิ้งเศษใบไม้ อันที่จริงมันคือที่หมักปุ๋ยธรรมชาติ มีบ่อปูนซีเมนต์สองสามบ่ออยู่ในเพิงขนาดไม่ใหญ่นัก  

" เอาเศษใบไม้ใส่ลงไปในนั้น " เขาสั่งแล้วส่งตะกร้าให้ใบข้าว 

ใบข้าวถอนหายใจออกมารู้สึกเหนื่อยมากแล้ววันนี้ เธออยากลงไปแช่น้ำอุ่นๆในอ่างใจจะขาด แล้วก็กินอาหารอร่อยรสชาติดีๆ และเธอก็ขี้เกียจเถียงกับสิงหาแล้วด้วยเลยจำยอมเทเศษใบไม้ลงในบ่อหมักที่ส่งกลิ่นชวนเวียนหัว 

" หมดแค่นี้ใช่มั้ย ฉันไปได้ยัง " ใบข้าวถามน้ำเสียงแห้งแล้ง สิงหาไม่ตอบอะไรเขาขยับถอยให้ใบข้าวเดินผ่านตัวเขาไป ความหิวโหยที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตใบข้าวทำให้เธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่โรงครัวหัวสมองตอนนี้คิดถึงแต่อาหารอะไรก็ได้ขอให้มันตกถึงท้องเธอสักที 

" ป้าขวัญ! " ใบข้าวเรียกเสียงดัง กวาดตามองไปทั่วโรงครัวที่ร้างราผู้คนเหลือแต่เพียงป้าขวัญกับคนงานอีกสองสามคนกำลังช่วยกันเก็บกวาดโรงครัวกันอยู่ 

" อะไรหรือ นังหนูหน้าใหม่ " ป้าขวัญถาม " แล้วนี่ไปไหนมาทำมั้ยไม่มากินข้าว คนอื่นเค้ากินกันเสร็จเรียบร้อยแล้วนะ "  

" อะไรนะ กินกันไปแล้วเหรอป้า ทำไมกินกันเร็วจัง " ใบข้าวร้องอย่างผิดหวัง " มีอะไรเหลือให้ใบข้าวกินบ้างมั้ยคะ ป้าขวัญ " ท้องของใบข้าวส่งเสียงร้องโครกคราก ป้าขวัญส่ายหัวกวักมือเรียกให้มานั่งโต๊ะ แล้วจัดแจงตักข้าวใส่จานเทกับข้าวที่เป็นแกงจืดผักกาดขาวก้นหม้อใส่จานให้ใบข้าว 

" เหลือเท่านี้แหละ กินได้มั้ย "  

ถ้าตอบว่ากินไม่ได้เธอก็จะไม่ได้กินอะไรเลยไปจนกว่าจะเช้า ตายแน่นอน อาหารที่บริการบนชั้นธุรกิจตอนเธอบินมาจากอังกฤษนั่นก็ย่อยหมดแล้วด้วย " กินได้ กินได้ค่ะ " ใบข้าวกล้ำกลืนกินข้าวราดแกงจืดวิญญาณผักที่สภาพไม่ต่างจากอาหารกลางวันของนักเรียนในโรงเรียนที่มีให้เห็นในข่าวอยู่บ่อยๆ อาหารมื้อนี้ทำเอาใบข้าวคิดถึงอาหารป้าอึ่งที่บ้านเธอเลย 

" นี่นังหนู กินเสร็จแล้วก็รีบอาบน้ำอาบท่าซะ จะได้รีบเข้านอน พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า " ป้าขวัญว่า ใบข้าวพยักหน้า 

" น้ำจ้ะ พึ่งมาใหม่เหรอ " คนถามมองหน้าใบข้าวด้วยสายตาเป็นประกายระยับ เธอส่งแก้วน้ำให้ใบข้าว " ฉันชื่อคำแปง พี่ชื่ออะไรเหรอจ้ะ "  

" ใบข้าว -- ขอบคุณมากนะ คำแปง " ใบข้าวตอบรับรีบรับน้ำมาจากคำแปงแล้วดื่มมันทันที  

" ช้าๆหน่อย นังหนู เดี๋ยวก็สำลักหรอก " ขาดคำป้าขวัญ ใบข้าวก็สำลักไอค่อกแค่กออกมา ร้อนถึงป้าขวัญกับคำแปงต้องเข้าไปช่วยกันลูบหลังใบข้าว 

" ขอบคุณค่ะ ป้าขวัญ คำแปง ใบข้าวไม่เป็นไรแล้วค่ะ " ใบข้างทุบอกตัวเองเบาๆ " เฮ้อ ค่อยยังชั่ว ได้กินข้าวแล้วมีพลังเลย " ใบข้าวยิ้มแฉ่งให้ทั้งสองคน ทำเอาคนมองอดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้ ใบข้าวอยู่ช่วยคำแปงกับป้าขวัญเก็บกวาดโรงครัวจนสะอาดเรียบร้อย ใบข้าวกับคำแปงคุยกันแค่แป๊บเดียวก็ออกอาการคุยถูกคอ คำแปงอายุสิบแปดเป็นหลานสาวของป้าขวัญมีหน้าที่เป็นผู้ช่วยแม่ครัวประจำโรงครัวแห่งนี้ ตอนนี้อยู่ระหว่างรอสอบเข้ามหาลัยเลยได้มาช่วยป้าขวัญในโรงครัวนี้  

" ลำบากแย่เลยสิ พี่สาว เป็นคนรวยมาก่อนแล้วมาเป็นคนจนน่ะ " ประโยคบ้านๆความรู้สึกตรงๆพูดผ่านปากของเด็กสาวบ้านนอกไร้เดียงสา ใบข้าวหัวเราะออกมาเบาๆ 

" คำแปงนี่พูดตรงดีเนอะ "  

" อ้าวไม่ดีเหรอ มันเป็นเรื่องจริงนิ " คำแปงทำหน้าฉงน ใบข้าวกลั้นยิ้ม 

" ก็ดีแล้วที่พูดแบบตรงไปตรงมา ฉันไม่ถือสาหรอกนะ -- อันที่จริงมันก็ลำบากนะจากคนรวยมาเป็นคนจนน่ะ " ใบข้าวไขว้นิ้วซ่อนไว้ไม่ให้คำแปงเห็น คำแปงเข้ามาคว้ามืออีกข้างของใบข้าวมาจับไว้ 

" ไม่ต้องกลัวไปนะ พี่สาว ถึงตอนนี้จะลำบากแต่อีกหน่อยจะต้องดีขึ้นแน่นอน อยู่ที่นี่น่ะงานหนักก็จริง แต่ว่าอยู่สบายมากๆ มีที่พัก มีอาหารให้กินสามมื้อ มีเงินให้ ขาดเหลืออะไร นายใหญ่ นายหญิงบุหลัน นายสิงห์ รวมถึงคุณๆบนบ้านใหญ่นั่นก็หามาให้หมด ดูแลพวกเราดีมากเลย " คำแปงว่าสีหน้ามีความสุข 

" คุณๆเหรอ!? " ใบข้าวทวนคำ ทั้งสองคนกำลังเดินกลับไปที่เรือนพักของคนงานหญิง " นอกจากสามคนนั้นแล้วยังมีใครอีกเหรอที่อยู่ในบ้านใหญ่นั้น "  

" ก็คุณธันวากับคุณมิถุนา ลูกชายลูกสาวของนายใหญ่ไงจ๊ะ แต่ตอนนี้ทั้งคู่ไม่ได้พักอยู่ที่นี่ คุณธันทำงานอยู่ในตัวเมืองส่วนใหญ่จะนอนที่คอนโดตัวเองเสาร์อาทิตย์ถึงจะกลับมา ส่วนคุณมินกำลังจะแต่งงาน เห็นว่าอีกไม่นานก็จะย้ายไปอยู่กับสามีที่อเมริกา ได้ยินป้าขวัญพูดว่าผัวคุณมินคนนี้รวยมากเลยด้วย " ใบข้าวพยักหน้าหงึกหงักรับฟังที่คำแปงเล่า ใบข้าวแอบนึกเสียดายที่ไม่ได้นอนห้องเดียวกับคำแปงไม่งั้นเธอกับคำแปงคงได้นอนคุยสนุกไปทั้งคืนแน่ 

" ตั้งใจเดินชนใช่มั้ย! " ทั้งใบข้าวและคำแปงหันมามองหน้ากัน หลังได้ยินใครสักคนกำลังแผดเสียงดังออกมา ทั้งคู่เห็นกลุ่มคนสามสี่คนยืนรายล้อมใครบางคนอยู่ที่ระเบียงทางเดินชั้นสอง 

" พี่สาวนอนกับใครน่ะ "  

" มะลิ " ใบข้าวรีบวิ่งขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง มีคำแปงวิ่งตามไป " ขอทางหน่อย " ใบข้าวเดินเบียดคนสองสามคนที่ยืนขวางหน้าเธออยู่ " เกิดอะไรขึ้นน่ะ มะลิ " ใบข้าวรีบเข้าไปหามะลิ เธอกำลังยืนหน้าซีดต่อหน้าผู้หญิงที่กำลังทำหน้าเกรี้ยวกราดใส่อยู่ 

" ไม่มีอะไร "  

" จะไม่มีอะไรได้ไง เมื่อกี้แกเดินชนฉันนะ นังมะลิ "  

ใบข้าวหันไปมองคู่กรณีของมะลิ " เดินชน!? แล้วทำไมแค่เดินชนต้องมาล้อมกรอบกันขนาดนี้ " ใบข้าวถาม อีกฝ่ายมองหน้ากันเอง 

" แกเป็นใคร! "  

" พี่ใบข้าวเป็นคนงานใหม่ พึ่งมาวันนี้จ้ะ พี่ช่อ " คำแปงรีบเข้ามาคั่นกลางระหว่างใบข้าวกับช่อ " พี่สาว นี่พี่ช่อจ้ะ  " คำแปงแนะนำ ใบข้าวไม่ได้มีท่าทีจะอยากรู้จักอีกฝ่ายหรือจะให้ถูกเป็นเพราะอีกฝ่ายต่างหากที่มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าเลยทำให้ใบข้าวรู้สึกไม่ชอบช่อ 

 " แกน่ะเหรอนางฟ้านางสวรรค์ที่เค้าลือกัน " ช่อพูดยิ้มเหยียด ใบข้าวยกคิ้วเรียวสวยของตัวเองขึ้น 

" ก็ถ้าเค้าลือกันอย่างนั้น -- ใช่ " ใบข้าวรับคำไม่ใส่ใจแล้วหันไปหามะลิ " มาเถอะ มะลิ เรากลับห้องกันดีกว่า "  

" เดี๋ยว! " ช่อกระชากแขนมะลิกลับมาอย่างแรงจนมะลิเซถลาเกือบจะล้มโชคดีที่ใบข้าวจับไว้ได้ทัน 

" ทำอะไรของเธอน่ะ ทำไมต้องรุนแรงกันด้วย " ใบข้าวถาม จ้องตาขุ่นใส่ช่อ เธอหันไปมองมะลิ " เจ็บตรงไหนหรือเปล่า มะลิ "  

มะลิส่ายหน้า " ฉันไม่เป็นอะไรจ้ะ -- ขอโทษนะจ๊ะ พี่ช่อ ฉันผิดเองที่ไม่ได้ดูทางเลยทำพี่ช่อเจ็บ ขอโทษจริงๆจ้ะคราวหน้าฉันจะระวังนะจ๊ะ " มะลิยกมือไหว้พลางสะกิดเรียกให้ใบข้าวไม่ต้องสนใจ " ไปกันเถอะ ใบข้าว "  

" แต่เค้ายังไม่ได้ขอโทษมะลิเลยนะ ที่กระชากมะลิเมื่อกี้นี้น่ะ " ใบข้าวร้องนึกโมโหแทนมะลิ ทั้งมะลิและคำแปงมองหน้ากันเลิ่กลั่กรีบพูด  

" เมื่อกี้ฉันสะดุดขาตัวเองเฉยน่ะ ไม่ได้เป็นอะไรหรอก ใบข้าว " มะลิว่าเหลือบมองสีหน้าถมึงทึงของช่อ  อีกฝ่ายทำท่าจะอ้าปากพูดอะไรออกมาแต่ถูกคำแปงดักไว้ 

" พี่ช่อจ๊ะ -- ฉันลืมไปเลยว่าเมื่อกี้พี่วันบอกว่าเขารอที่เดิมนะน่ะจ้ะ " คำแปงหัวเราะแหะๆ ยกมือไหว้ขอโทษ " ขอโทษจ้ะ พี่ช่อ "  

" อีคำแปง! นังเด็กนี่ทำไมพึ่งมาบอกเอาป่านนี้ " ช่อหวีดใส่คำแปงก่อนจะรีบผละออกจากกลุ่มไป ทำให้ทุกคนสามารถแยกย้านกลับเข้าห้องตัวเองได้ ใบข้าวพ่นลมฮึออกมาเธอทิ้งลงนั่งกอดอกที่เตียงไม่ชอบใจกับเหตุการณ์เมื่อกี้นี้เลย 

" ทำไมดูทุกคนถึงกลัวผู้หญิงที่ชื่อช่อนั่นนัก " ใบข้าวมองมะลิกับคำแปง  

" ไม่ได้กลัวนะ ใบข้าว " มะลิเข้ามานั่งลงที่ข้างเตียง " แค่ทุกคนไม่อยากมีเรื่องกับพี่ช่อก็เท่านั้นเอง "  

" นั่นแหละที่เรียกว่ากลัว " ใบข้าวสวนกลับอย่างไม่ชอบใจ ทั้งสองยิ้มเจื่อนหน้าสลด ก่อนที่ทั้งหมดจะเปลี่ยนเรื่องคุยมาคุยเรื่องของใบข้าว เธอพยายามพูดถึงเรื่องของตัวเองให้น้อยที่สุดเพราะตัวเองก็เป็นคนโกหกไม่เก่งขืนพูดเยอะเกินไปเกิดจำไม่ได้ความจะแตกเอา 

" มะลิทำงานที่นี่มากี่ปีแล้วเหรอ " ใบข้าวเอ่ยถามหลังจากที่คำแปงขอตัวกลับห้องไป เธอกำลังนั่งเช็ดผมให้ตัวเอง  

" สองปีแล้วล่ะ " มะลิที่นอนอยู่เล่นมือถืออยู่บนเตียงของตัวเองหันมาตอบ ใบข้าวพยักหน้าหงึกหงัก 

" แล้วทำไมเลือกมาทำงานที่นี่เหรอ " ใบข้าวถามต่อ 

" ไม่ได้เลือกแต่ความจำเป็นมันบังคับให้ต้องทำ -- ความจนมันทำให้เราเลือกงานไม่ได้นะ ใบข้าว "  

" นั่นสิ ฉันเองก็เดินหางานมาสามวันติดก็ยังหาไม่ได้ โชคดีได้ยินคนที่ตลาดเค้าพูดกันว่าไร่เรืองกิจเกษมรับสมัครคนงานอยู่ ฉันเลยมาลองดู " ใบข้าวว่า " ว่าแต่มะลิมาอยู่ที่นี่มาหนึ่งปีแล้วรู้จักทุกคนมั้ย "  

" จะบ้าเหรอ ใบข้าว " มะลิร้อง " คนงานที่นี่มีตั้งเป็นร้อยเลยนะใครจะไปจำได้หมด รู้จักแค่เฉพาะบางคนเท่านั้นแหละ ป้าขวัญ ลุงเหมย ยะขิ่น คำแปง ช่อ มะอึก พี่จิก พี่มาก พี่วัน คุณวิทย์ น้าขาว ป้าเปรี้ยว -- "  

" กอหญ้าล่ะรู้จักมั้ย " ใบข้าวโพล่งออกมาขัดจังหวะมะลิที่กำลังไล่เรียงชื่อ มะลิทำหน้าฉงน 

" ใครเหรอ คนรู้จักเหรอ ใบข้าว "  

ใบข้าวรีบส่ายหัว " ไม่เชิงน่ะ พอดีเป็นเพื่อนเก่าสมัยเรียนเห็นว่ามาทำงานที่ไร่ แต่ไม่รู้ว่าไร่ไหน นี่ฉันก็นึกอยู่ว่าจะโชคดีมั้ยเผื่อจะมาเจอกันทำงานไร่เดียวกันไรงี้ " ใบข้าวแกล้งเฉ  

" อ่อ ไม่คุ้นชื่อเลยนะ บางทีอาจไปอยู่ที่ไร่อื่นหรือไม่ก็อาจจะเป็นที่ไร่จิรประชาภาที่อยู่ข้างๆก็ได้นะ " มะลิว่า " ถ้าใบข้าวอยากรู้ พรุ่งนี้เราไปที่ท้ายไร่ได้นะไปถามพวกคนงานฝั่งนั้นกัน " 

ใบข้าวมองมะลิที่ยิ้มให้เธอได้แต่ยิ้มตอบกลับ จากนั้นทั้งคู่ก็ชวนคุยกันต่อไม่กี่ประโยค มะลิก็หรวหวอดออกมาทั้งๆที่พึ่งจะสองทุ่ม  

" อะไรกัน มะลิ พึ่งจะสองทุ่มเองนะ ทำไมง่วงนอนเร็วจัง " ใบข้าวถาม เธอยังไม่รู้สึกง่วงสักนิด อาจเป็นเพราะยังปรับเวลาไม่ได้หรือไม่ก็ไม่คุ้นชินกับการเข้านอนเร็วของคนที่นี่ 

มะลิหาวออกมาอีกรอบพลางโบกมือไปมา " ไม่ไหวแล้ว ใบข้าว ปกติที่นี่ก็เข้านอนกันเร็วแบบนี้แหละ พรุ่งนี้เรายังต้องตื่นแต่เช้าอีก แล้วใบข้าวไม่ง่วงเหรอ "  

" ฉันว่าจะจัดเสื้อผ้าเข้าตู้ก่อนน่ะ มะลินอนเหอะ จัดไม่นานหรอก " ใบข้าวว่า มะลิพยักหน้าให้  

" อย่าดึกมากนะ ใบข้าว -- นายสิงห์ไม่ชอบให้คนงานเข้างานสายล่ะ " มะลิทิ้งท้ายก่อนจะปิดโคมไฟที่อยู่ฝั่งเธอเหลือแค่โคมไฟฝั่งใบข้าวเท่านั้น ใบข้าวจัดการรื้อเสื้อผ้าออกจากระเป๋าใส่ไม่แขวนแล้วเก็บเข้าตู้เสื้อผ้า  

กว่าที่ใบข้าวจะจัดข้าวของๆตัวเองเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบจะห้าทุ่มอยู่แล้ว พอดีกับที่ทัพไทโทรมาหาเธอพอดี ใบข้าวชะเง้อคอมองมะลิที่หลับไปแล้วก่อนจะเดินย่องออกจากห้อง รีบเดินลงบันไดพลางหันซ้ายหันขวามองไปรอบๆไม่เห็นใครแล้ว เธอก็กดรับ 

" โว้ย! ไอ้ข้าวกว่าจะรับสายได้ นึกว่าตายไปแล้วซะอีก "  

" ทัพไท! ปากหมาแล้วนะ " ใบข้าวสวนกลับ  

" เออปากหมา! ก็แกกว่าจะรับสายฉันได้ นี่ถ้าฉันโทรมาขอความช่วยเหลือจากแกสงสัยฉันต้องตายก่อนแน่ " ทัพไทบ่นยาวยืด ใบข้าวที่อยู่ปลายสายพ่นลมฮึใส่  

" ถ้าโทรมาแล้วจะบ่นแบบนี้ ฉันจะวางนะ "  

" เดี๋ยว! ใบข้าว! แกห้ามวางนะ " ทัพไทสั่ง " ฉันไม่ได้แค่จะโทรมาบ่นแค่เรื่องนี้แต่จะมาด่าแกด้วยว่าแกไปบอกแม่แกทำไมว่าแกไปปลีกวิเวกที่พม่า หลอกเด็กห้าขวบยังไม่เชื่อคำพูดแกเลย -- ฉันถูกแม่แกถามละเอียดยิบยิ่งกว่าตอนสอบไอเอลอีก "  

" แต่นายไม่หลุดใช่มั้ย ทัพไท " ใบข้าวถาม หายใจไม่ทั่วปอด 

" ก็อยากจะหลุดเหมือนกัน " ทัพไทตอบออกมาในที่สุด ใบข้าวถึงได้หายใจทั่วท้อง " แล้วแกอ่ะ เป็นยังไงบ้าง แต่อันที่จริงฉันคงไม่ต้องถามใช่มั้ยว่าสำเร็จหรือเปล่า แกเล่นไม่ติดต่อมาแบบนี้ "  

ใบข้าวมองไปรอบๆอีกครั้งดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น " ก็เกือบแย่แล้วเหมือนกัน " ใบข้าวตอบพลางเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ทัพไทฟัง อีกฝ่ายได้ฟังก็ครางกรอดออกมา  

" ทำแบบนี้จะดีเหรอวะ ใบข้าว ฉันฟังแล้วเหมือนคุณสิงหาอะไรนั่นจะไม่ค่อยเชื่อแกเลย "  

" ไม่รู้อ่ะ จะเชื่อหรือไม่เชื่อตอนนี้ฉันก็เข้ามาอยู่ที่นี่ได้แล้ว ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าพี่กอหญ้าอยู่ที่ไหน " ใบข้าวว่า 

" ทำไมแกไม่เดินเข้าไปถามคุณสิงหาตรงๆเลยล่ะ บอกไปเลยว่าแกเป็นน้องสาวของคุณกอหญ้า แกมาตามหาพี่สาว ไม่ง่ายกว่าเหรอ " ทัพไทถาม 

" ก็ถ้าเรื่องมันง่าย ฉันคงไม่ต้องลำบากมานั่งแฝงตัวเป็นคนงานในไร่นี้หรอก " ใบข้าวตอบ ทัพไทได้ฟังเรื่องราวการหายตัวไปของกอหญ้ามาแล้วได้แต่ส่ายหัว  

" ฉันว่าบางทีแกอาจคิดมากไปนะ ใบข้าว ถ้าคุณสิงหาเขาเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของพี่สาวแกจริง ยังไงก็ต้องมีคนรู้คนเห็น "  

" คนที่รู้คนที่เห็นก็คนในไร่นี่ไง " ใบข้าวว่า ทัพไทถอนหายใจใส่โทรศัพท์ 

" แล้วแต่แกเถอะ ใบข้าว จะทำอะไรแกช่วยคิดก่อนทำก็พอ " เขาพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม 

" รู้แล้วน่า " ใบข้าวตอบอุบอิบ " พวกนายก็ช่วยกันปิดพ่อแม่ฉันไปก่อนนะ "  

" ไม่รับปาก! " ทัพไทแหวใส่ " แกต้องรับปากว่าจะไม่ทำอะไรบ้าบิ่น และก็ต้องถอยทันทีถ้าอีกฝ่ายระแคะระคายหรือทำท่าว่าจะจับแกได้ เข้าใจมั้ย ใบข้าว " ใบข้าวที่ได้ฟังทัพไทพูดก็แอบหัวเราะออกมาเบา " ขำอะไรของแก "  

" ก็ตลกนายน่ะสิ ตั้งแต่เด็กๆ แล้วนะที่นายชอบทำตัวเป็นผู้ใหญ่กว่า ขี้บ่นก็เก่ง โตมาก็ยังคงเส้นคงวาเหมือนเดิม " ใบข้าวยิ้ม " ขอบใจนะ ทัพไท ฉันจะระวังตัวเอง ไม่ต้องเป็นห่วง "  

" ได้แบบนั้นก็ดี " ทัพไทค่อนขอดก่อนที่พวกเขาจะเปลี่ยนหัวข้อบทสนทนาและคุยกันยาวจนเวลาร่วงมาเกือบตีหนึ่ง 

ใบข้าวเดินกลับไปที่บันไดเตรียมกลับห้อง ความรู้สึกไม่คุ้นชินกับบรรยากาศรอบตัวที่เงียบสงัดจนเหมือนจะวังเวงแบบนี้ทำให้ใบข้าวอดใจที่จะมองไปรอบๆอาคารที่พักของคนงานหญิงไม่ได้ ต้นไม้น้อยใหญ่รายล้อมอยู่รอบพื้นที่ชวนให้เพิ่มจินตนาการ ถึงเธอจะไม่เชื่อเรื่องลี้ลับแต่ก็ไม่คิดจะลบหลู่ และไม่คิดอยากจะเจอด้วย จู่ๆลมวูบใหญ่ก็พัดผ่านตัวใบข้าวพร้อมกับเสียงหวีดหวิวทำเอาเธอขนลุกเกรียวพลางคิดเข้าข้างตัวเองว่าเสียงนั่นเป็นเสียงลมที่เสียดสีกับใบไม้ เธอหันกลับไปมองที่ด้านหลังแต่แล้วก็ต้องรีบหันขวับกลับ ดวงตาเบิกกว้าง ใบข้าวเร่งฝีเท้ากลับเข้าห้องตัวเองพุ่งตัวลงนอนที่เตียงทันทีดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว  

" เป็นอะไรหรือเปล่า ใบข้าว " มะลิลุกขึ้นมาถามด้วยความงัวเงีย ใบข้าวส่ายหน้า 

" นอนเถอะ มะลิ " ใบข้าวพูดสั้นๆก่อนจะข่มตาหลับทั้งๆที่ยังไม่รู้สึกง่วง 

 

 

 

******** 

สวัสดีค่ะ รี้ด ที่น่ารักทุกคน 

กลับมาอัพซ่อนลิขิตรักให้แล้วนะคะ สำหรับใครที่กำลังรออยู่ ^^ 

เรื่องราวของนายสิงห์กับใบข้าวพึ่งจะเริ่มต้น มาตามกันว่าเรื่องราวความรักของพวกเขาจะเป็นยังไง จะเข้มข้น จะดุเดือด จะน่ารักแค่ไหนกัน ฝากติดตามและเป็นกำลังใจให้กับพวกเขาด้วยนะคะ 

ขอบคุณทุกกำลัง ทุกการติดตาม และทุกข้อความากๆนะคะ 

ความคิดเห็น