facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

41.หัวอกของพ่อกับความรักของลูก

ชื่อตอน : 41.หัวอกของพ่อกับความรักของลูก

คำค้น : ตำรวจพลร่ม, ตำรวจ, อรินทราช, ตชด., ค่ายนเรศวร, นเรศวร 261, หน่วยรบพิเศษ, แพทย์ตำรวจ, ทหารพราน, ทหาร, ชายแดนภาคใต้

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 28k

ความคิดเห็น : 223

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ย. 2563 07:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
41.หัวอกของพ่อกับความรักของลูก
แบบอักษร

41.หัวอกของพ่อกับความรักของลูก 

  

               ผู้กองพนาเดินนำรองกรันณ์ ลูกชายฝาแฝดทั้งสองและอรินมาที่ห้องทำงานของเขาภายในอาคารอำนวยการ แต่ตอนที่จะเข้าไปในอาคารอำนวยการนั้นผู้กองกรินทร์ก็ได้ยกมือขึ้นกันไม่ให้อรินตามเข้ามาด้วยเพราะถึงอย่างไรเสียอรินก็ยังถือว่าเป็นลูกน้องของผู้กองพนาอยู่ จะให้ลูกน้องมาเล่นงานเจ้านายนั้นไม่ได้หรอก อรินมีสิทธิ์ไม่พอใจได้แต่เขาแตะต้องผู้กองพนาไม่ได้ตราบใดที่ผู้กองพนายังเป็นผู้บังคับบัญชาของเขาอยู่ 

               “ไปอยู่เป็นเพื่อนแม่แก้มกับไนเปอร์ไป” เขาบอก แต่อรินก็ยังไม่ยอมไปง่ายๆ ผู้กองพนาทำให้เขาเจ็บแค้นมานานแล้ว เขาอยากจะเห็นผู้กองพนาถูกเล่นงานนัก จริงอยู่ที่ในเรื่องงานเขาอาจจะยอมพูดกับผู้กองพนาแต่ในยามที่ต้องเคลียร์เรื่องของหัวใจเขาพูดได้เลยว่าเขาเกลียดผู้กองพนาที่สุด 

               “อริน พี่บอกให้ไปอยู่เป็นเพื่อนแม่แก้มกับไนเปอร์ไง โทษฐานทำร้ายผู้บังคับบัญชามันหนักนะ” ตั้งแต่เกิดมาเขาก็เคยได้ยินแต่ใครๆ บอกว่ามีแค่พ่อของเขาเท่านั้นแหละที่กล้ากระทืบผู้บังคับบัญชาของตัวเอง และเขาก็คิดว่าอรินคงไม่กล้าทำตามวีรกรรมของพ่อเขาแน่ๆ 

               เมื่อผู้กองกรินทร์ย้ำแบบนี้อรินก็เลยได้แต่มองตามผู้กองพนาไปอย่างชิงชัง แต่สุดท้ายก็ยอมกลับไปอยู่เป็นเพื่อนราชาวดีกับแก้วเจ้าจอมในที่สุด 

               “ซีล เรนเจอร์ รออยู่ที่หน้าห้องนี่แหละ” รองกรันณ์หันมาบอกลูกชายบ้างเมื่อเห็นทั้งคู่กำลังจะตามตนเข้ามาในห้องทำงานของผู้กองพนา 

               “ทำไมล่ะครับคุณพ่อ ก็...” 

               “เดี๋ยวค่อยเข้าไป พ่อมีเรื่องจะพูดกับมันก่อน” สองแฝดยิ่งงงไปกันใหญ่ เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้วยังมีอะไรที่จะต้องพูดกันอีก ทำไมถึงไม่รีบๆ กระทืบมันให้หายแค้น ไอ้ผู้กองเวร! แอ๊บเป็นคนดีแต่สุดท้ายก็แอบจับยัยโหดของพวกเขากิน แค่จินตนาการไปว่ามันแตะต้องยัยโหดยังไง มันเห็นอะไรบนตัวยัยโหดบ้างพวกเขาก็แค้น โกรธจนเลือดขึ้นหน้าแล้ว 

               รองกรันณ์เดินตามผู้กองพนาเข้ามาในห้องทำงานแล้วปิดประตูให้เรียบร้อยโดยมีลูกชายทั้งสองคนรออยู่ด้านนอก สายตาคมตวัดมองผู้กองพนาอย่างไม่พอใจสุดๆ ซึ่งอีกฝ่ายก็ได้แต่ยืนนิ่งๆ มองเขาตอบอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน มีน้อยคนมากที่จะกล้ามองเขาตอบแบบไม่ละสายตาแบบนี้ 

               “เมื่อก่อนที่มึงเคยบอกว่ามีเมียแล้วน่ะ เมียที่ว่าก็คือไนเปอร์ใช่มั้ย” 

               “ใช่ครับท่าน” 

               ผลัวะ!!! 

               ผู้กองพนาถึงกับเซถลาหน้าทิ่มไปชนกับผนังห้องทำงานในทันทีเมื่อหมัดหนักๆ ของรองกรันณ์ฮุกเข้ามาที่หน้าของเขาเต็มๆ เห็นอายุเยอะๆ แบบนี้แต่แรงดีไม่ใช่น้อย ไม่เคยมีหมัดของใครทำให้ผู้กองพนามึนแทบจะเห็นดาวเห็นเดือนแบบนี้มาก่อนจนต้องสะบัดหน้าไปมาเพื่อให้หายเมาหมัด แรงหมัดทำให้ผู้กองพนามึนและชาเป็นอย่างมาก ตั้งสติอยู่ตั้งนานกว่าจะกำหนดได้ว่าทิศไหนเป็นทิศไหน ด้านไหนเป็นพื้นห้อง ด้านไหนเป็นหลังคา คนบ้าอะไรหมัดหนักจนเขาแทบน็อก 

               “มึงกล้าดียังไงมาแอบจับลูกกูทำเมีย” รองกรันณ์ไม่เพียงแค่เค้นเสียงลอดไรฟันถามเปล่า แต่มือของเขายังกดมาที่แผลถูกยิงด้านข้างลำตัวของผู้กองพนาด้วยอย่างแรง 

               “อั่ก!!!” ผู้กองหนุ่มพยายามจะไม่ร้องออกมาเพราะความเจ็บแผล แม้ว่าตอนนี้แผลของเขาจะมีเลือดซึมออกมาเป็นจำนวนมากแล้วก็ตามทำให้เครื่องแบบชุดปกติขาวตำรวจของเขาเลอะไปด้วยเลือดจำนวนมากแล้วก็ตาม เขามองรองกรันณ์กลับอย่างไม่เกรงกลัว เข้าใจว่าหัวอกของคนเป็นพ่อนั้นมีสิทธิ์ที่จะโกรธเขา ท่านจะโกรธ จะเกลียดหรือจะซ้อมเขายังไงก็ได้แต่ท่านต้องไม่พรากเมียของเขาหนี ชีวิตของเขามันไม่มีอะไรจะเสียแล้ว ทั้งชีวิตของเขาเขามีแก้วเจ้าจอมเพียงแค่คนเดียว เธอคือทุกๆ อย่างสำหรับเขา ทั้งลมหายใจ กำลังใจ คู่ชีวิต สหายร่วมรบ ทางเดียวที่จะพรากเขากับเธอจากกันได้ก็คือความตายเท่านั้น 

               “ท่านอยากซ้อมผมยังไงก็ได้ จะให้ลูกชายท่านมาช่วยกันกระทืบผมผมก็ยอม แต่ผมจะไม่ยอมให้ใครมาเอาเมียของผมไปเด็ดขาด ผมรักไนเปอร์ อั่ก!!!” ผู้กองพนากัดฟันแน่นจนเม็ดเหงื่อผุดออกมาเต็มใบหน้า พยายามข่มความเจ็บปวดเอาไว้ แต่ยิ่งเขาไม่ร้องออกมารองกรันณ์ก็ยิ่งกดแผลเขาหนักขึ้น หวังจะทำให้ผู้กองพนาร้องออกมาอย่างเจ็บปวดแต่ผู้กองพนาก็ไม่ยอมร้องออกมาสักแอะเดียว 

               “มึงมันโง่! ทั้งๆ ที่กูเคยเสนอยศตำแหน่งสูงๆ สมกับความสามารถของมึงให้มึงก็ไม่เอา คนอย่างมึงจะไปหาผู้หญิงสวยๆ ใหม่อีกซักกี่คนก็ยังได้แล้วทำไมมึงต้องมายุ่งกับลูกกู มึงกล้าท้าทายกูหรอ คนระดับกูอย่าว่าแต่จะเลื่อนยศให้มึงเลย ต่อให้กูถีบมึงออกจากราชการหรือทำให้มึงหายไปจากโลกนี้กูก็ทำได้!” 

               “ท่านจะทำอะไรกับผมก็ทำ อยากทำอยากได้อะไรก็เอาไปให้หมดแต่ผมจะไม่ยอมทิ้งไนเปอร์ไปเด็ดขาด” ผู้กองพนายังคงแข็งใจพูดทั้งๆ ที่เจ็บแผลเจียนตาย “ผมมันตัวคนเดียว ญาติพี่น้องพ่อแม่ก็ตายไปหมดแล้วผมไม่กลัวความตายหรอกท่านไม่ต้องมาขู่ผม ชีวิตของผมไม่มีใครอีกแล้วนอกจากไนเปอร์ ถ้าท่านจะพรากเอาไนเปอร์ไปจากผมก็ฆ่าผมให้ตายมันตรงนี้นี่แหละ เมียรักทั้งคนใครมันจะไปทิ้งได้ลงคอ ท่านกล้าทิ้งเมียท่านมั้ยล่ะ!!!” 

               ผลัวะ!!! 

               ผู้กองพนาฟุบหน้าลงไปพื้นห้องทำงานอีกครั้งเมื่อถูกพ่อตาชกซ้ำ สมัยหนุ่มๆ นั้นพ่อตาของเขาจบหลักสูตรหน่วยรบพิเศษมาหลายหลักสูตรมาก ภารกิจไหนที่ว่าโหดและยากแต่พ่อตาของเขาก็สามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย รอยแผลเป็นตามร่างกายและรอยแผลเป็นบากอยู่ที่ใบหน้านั้นคือหลักฐานชั้นดีเลยล่ะ เพราะฉะนั้นฝีไม้ลายมือของพ่อตาเขาเลยไม่ธรรมดาเลยแม้แต่น้อย 

               “มึงกล้ายอกย้อนกูหรอไอ้พนา!!!” 

               ผลัวะ!!! 

               ผู้กองพนาถูกชกซ้ำอีกหมัดจนแทบจะลุกไม่ขึ้น แก้วเจ้าจอมเคยบอกเขาว่าถ้าจะเถียงพ่อของเธอห้ามเขาพาดพิงถึงแม่ของเธอเด็ดขาดเพราะรองกรันณ์นั้นเป็นคนรักเมียมาก ใครที่มันบังอาจพาดพิงถึงเมียของเขาในทางไม่ดีหรือพูดท้าทายให้เขากับเมียเลิกกันมันคนนั้นได้ไปฟื้นที่โรงพยาบาลแน่ นี่เขาลืมคำเตือนนี้ไปได้ยังไงกัน 

               “ผมแค่จะเปรียบเทียบให้ท่านเข้าใจ...เมียใคร ใครก็รัก แล้วผมก็รักเมียของผมมากด้วย ไนเปอร์เป็นทุกอย่างในชีวิตของผม ถ้าท่านโกรธเรื่องที่เราอยู่ด้วยกันก่อนแต่งงั้นท่านก็ซ้อมผมให้พอใจ ถ้าพอใจแล้ว...ถ้าผมยังไม่ตายท่านต้องยกลูกสาวท่านให้ผม!!!” 

               “ไอ้พนา มึง!!!” 

  

 

 

               แก้วเจ้าจอมรู้สึกใจไม่ดีนักเมื่อเห็นว่านี่ก็นานแล้วที่ผู้กองพนามีเรื่องที่ต้องพูดคุยกับพ่อและพี่ชายของเธอ การคุยกันด้วยคำพูดนั้นเธอไม่ห่วงหรอก ห่วงแต่ว่าจะได้คุยกับหมัดและฝ่าเท้าของพ่อเธอเสียมากกว่า 

               “ไนเปอร์ จะไปไหนลูก” ราชาวดีร้องเรียกเอาไว้เมื่อเห็นแก้วเจ้าจอมที่เอาแต่นั่งน้ำตาคลอกำลังจะลุกลงไปจากบ้านจนอรินต้องเดินเข้ามาขวางทาง 

               “ไนเปอร์จะไปหาพี่พนาค่ะแม่แก้มไนเปอร์เป็นห่วงเขา ไนเปอร์กลัวว่าเขาจะถูกคุณพ่อกับพี่ๆ ทำร้าย” 

               “ก็สมควรแล้วนี่” อรินว่าขึ้นบ้าง “ไอ้พวกลักกินขโมยกินมันก็ต้องเจอแบบนี้นี่แหละ” 

               “เงียบนะอริน!” แก้วเจ้าจอมหันมาว่า เดี๋ยวนี้ชักลามปามไม่เคารพเธอแล้วนึกอยากจะพูดอะไรก็พูดงั้นหรอ “เรื่องนี้พี่พนาไม่ผิด แต่ถ้าผิดพี่เองก็ผิดด้วย ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอกพี่เต็มใจเป็นเมียเขาเองเพราะพี่รักเขา” 

               “เลิกหูหนวกตาบอดได้แล้วพี่ไนเปอร์ มันเคยมีแฟนมาก่อนเคยรู้บ้างมั้ย” 

               “ทำไมจะไม่รู้ เขาก็เลิกกันไปเกือบสิบปีแล้วแล้วพี่พนาก็เป็นโสดมาตลอด ถ้าจะบอกว่าคนเคยมีแฟนแล้วมีเมียไม่ได้งั้นชาตินี้พี่เรนเจอร์ก็แต่งงานไม่ได้แล้วล่ะ แล้วที่สำคัญ...เป็นพี่ที่เป็นฝ่ายขอเป็นเมียเขา เป็นพี่ที่เสนอตัวให้เขาแล้วก็รุกเขาก่อนทั้งๆ ที่ผ่านมาเขาเป็นสุภาพบุรุษไม่เคยล่วงเกินพี่เลย เป็นพี่เองที่ไปยั่วให้เขารักเพราะงั้นพี่ถึงบอกไงว่าเขาไม่ได้ผิด” แก้วเจ้าจอมว่าอย่างไม่อาย เรื่องมันมาจนถึงขนาดนี้แล้วเธอก็ไม่จำเป็นต้องปิดอะไรอีก ทำไมใครต่อใครถึงมีคนรักได้แล้วทำไมเธอถึงจะมีบ้างไม่ได้กัน เธอก็เป็นคน มีหัวใจ มีเลือดเนื้อเหมือนกันนะ 

               ฝ่ายอรินเองก็หน้าเสียที่ได้ยินแบบนี้ ไม่คิดเลยว่าความพยายามทั้งชีวิตของเขามันจะสูญเปล่า เขาพยายามแทบตายแต่แก้วเจ้าจอมก็รักเขาแค่ฐานะน้องชายในขณะที่ผู้กองพนาไม่ได้ทำอะไรเลยเธอก็ไปเสนอตัวให้เขาแล้ว 

               “พอเถอะลูก พอได้แล้วอย่าทะเลาะกัน” ราชาวดีรีบเข้ามาห้ามเมื่อเห็นพี่น้องคู่นี้กำลังทะเลาะกัน แก้วเจ้าจอมน้ำตาคลอส่วนอรินเองก็น้ำตาร่วงด้วยความเจ็บปวด 

               “พี่ไม่เคยเห็นค่าของผมเลย ผมรักพี่แทบตาย พยายามทำทุกอย่างเพื่อพี่แต่พี่ก็เอาแต่วิ่งหนีผมในขณะที่มันแค่นั่งอยู่เฉยๆ พี่ก็วิ่งเข้าไปหามันแล้ว มันมีอะไรที่ผมไม่มีกันพี่ไนเปอร์!!!” 

               “เขามีหัวใจทั้งดวงของพี่อยู่ในมือไงล่ะ อรินมีค่าเสมอในสายตาของพี่ อรินคือน้องชายที่พี่รักมาก” 

               “ก็บอกแล้วไงว่าไม่อยากเป็นแค่น้องชาย!!!” 

               “อรินพอได้แล้ว” ราชาวดีรีบห้ามอีกเมื่ออรินตวาดใส่แก้วเจ้าจอมเสียงดัง เธอทั้งสงสารลูกสาวและหลานชายในเวลาเดียวกัน เมื่อก่อนพ่อของอรินก็เคยผิดหวังจากเธอแล้วนี่ยังจะมารุ่นลูกอีกหรอ เธอรู้ดีว่าอรินรักแก้วเจ้าจอมมาก เธอก็เคยคิดว่าอาจได้อรินมาเป็นลูกเขย แต่ว่า...อรินคงไม่ใช่คู่ของแก้วเจ้าจอมจริงๆ 

               “อย่าทะเลาะกันเลยนะไนเปอร์ อรินแม่ขอร้องล่ะ แม่เลี้ยงทั้งสองคนมาเพื่อให้เป็นพี่น้องกัน รักกันนะลูก” แล้วราชาวดีก็เข้ามากุมมืออรินเอาไว้ด้วยความเห็นใจหลาน 

               “ความรักมันห้ามแล้วก็ฝืนใจกันไม่ได้หรอกนะอริน อรินเข้าใจพี่ไนเปอร์เถอะนะลูก อรินของป้าเป็นเด็กดี อรินต้องได้เจอคนดีๆ อีกมากมายอรินเชื่อป้านะ ไม่ว่าจะยังไงอรินก็ยังเป็นหลานรักของครอบครัวป้าเสมอแล้วก็จะเป็นหลานรักของครอบครัวป้าตลอดไป” 

               “ถ้าผมเป็นคนที่มีโอกาสช่วยชีวิตพี่ไนเปอร์เหมือนผู้กองพนาบ้าง พี่ไนเปอร์จะรักผมแบบมันมั้ย” อรินไม่สนใจคำปลอบของราชาวดี เขายังคงมองแก้วเจ้าจอมอย่างคาดคั้นอยู่ 

               “หากเป็นแบบนั้นพี่คงรักอรินมากที่สุด รักมากกว่าใครๆ แต่...ชาตินี้พี่จะขอมีผัวแค่คนเดียว ต่อให้อรินยอมตายแทนพี่อรินก็จะยังเป็นน้องชายที่พี่รักมากที่สุดเหมือนเดิม” อรินก้มหน้าน้ำตาร่วงอีกครั้ง จนแล้วจนรอดเธอก็ไม่รักเขา ไม่เคยรักในฐานะอื่นเลยนอกจากน้องชาย 

               “ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ผมจะไม่ขอรู้จักกับพี่ จะไม่คอยตามติดพี่มาตั้งแต่เด็กๆ ผมจะอยู่ให้ไกลแสนไกลจากพี่แล้วพอถึงวันที่เราโต...ผมจะเข้ามาหาพี่ มาจีบพี่ในฐานะของผู้ชายคนหนึ่งที่รักพี่ ไม่ใช่ในฐานะของน้องชายที่ใครต่อใครต่างก็ยัดเยียดให้ พี่มันโคตรใจร้ายใจดำเลยพี่ไนเปอร์ ยัยโหด...หัวใจของเธอมันโหดสมฉายาจริงๆ” ว่าแล้วอรินก็เดินหนีเข้าห้องนอนไปทิ้งให้แก้วเจ้าจอมได้แต่ยืนร้องไห้ขณะมองตามหลังเขา สงสารน้องก็สงสารแต่อรินก็ก้าวล่วงเข้ามาในชีวิตของเธอมากเกินไป ไม่ว่าจะยังไงเธอก็ยังยืนยันคำเดิมเสมอว่าเธอรักอรินมากที่สุด แต่ก็มากที่สุดในฐานะของน้องชายเท่านั้น 

               “แม่แก้มขา” เธอหันมากอดผู้เป็นแม่ด้วยความเสียใจ เธอไม่ได้อยากทำให้อรินต้องผิดหวังและเสียใจแบบนี้แต่เธอไม่มีทางเลือก อย่างไรเสียคนที่เธอเลือกจริงๆ ก็คือผู้กองพนา สำหรับอรินแล้วอรินยังมีพ่อกับแม่ของเขา มีน้องชาย มีญาติพี่น้อง คุณปู่กับคุณย่าของเธอก็เอ็นดูอรินมาก ญาติพี่น้องทุกคนล้วนแต่รักอรินในขณะที่ผู้กองพนาเขากลับไม่มีใครเลยนอกจากเธอเพียงคนเดียว เธอคือหลักในชีวิตของเขา เธอและเขาขาดกันไม่ได้ 

               “ไนเปอร์สงสารอรินนะคะ ไนเปอร์เสียใจที่ทำกับน้องแบบนี้แต่ว่า...” 

               “แม่เข้าใจลูก ไนเปอร์ไม่ต้องคิดมากนะเดี๋ยวอีกไม่นานอรินเขาจะเข้าใจไนเปอร์เอง ตอนนี้ไนเปอร์เข้าบ้านไปกับแม่ก่อนนะลูก” 

               “ไม่...” แก้วเจ้าจอมผละออกมาจากอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ “ไนเปอร์จะไปหาพี่พนา ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นยังไงบ้าง คุณพ่อคงไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ แน่ แม่แก้มขา...ไนเปอร์รักพี่พนามาก แม่แก้มช่วยไนเปอร์ด้วยนะคะ อย่าให้คุณพ่อทำอะไรพี่พนาเลยนะคะแม่แก้ม ไนเปอร์ยอมให้คุณพ่อด่า คุณพ่อตี แต่ไนเปอร์ขอร้อง...อย่าทำพี่พนาเลย” 

               “คุณพ่อคงไม่ทำอะไรเขามากหรอกไนเปอร์ใจเย็นๆ ก่อนนะ” ถึงจะบอกลูกแบบนั้นแต่ราชาวดีก็ไม่แน่ใจเลยสักนิด สามีของเธอเป็นคนอย่างไรเธอรู้ดีที่สุด เวลามีเรื่องกับใครสามีของเธอก็เล่นงานอย่างไม่เคยปรานีเลย ความดุและโหดไม่เคยลดลงแม้แต่น้อยจนทุกวันนี้เหล่าลูกน้องพากันเกรงกลัวเขามากกว่าแม่ทัพภาคเองเสียอีก เรียกได้ว่าเขามีอำนาจไม่ใช่น้อยในหมู่ลูกน้องทหารชายแดนใต้ 

               “ไนเปอร์จะไปหาพี่พนา แม่แก้มพาไนเปอร์ไปนะคะ” 

               ราชาวดีเข้าใจดีว่าลูกคงเป็นห่วงผู้กองพนามากจริงๆ แก้วเจ้าจอมไม่เคยร่ำร้องจะเป็นจะตายแบบนี้ ตั้งแต่จำความได้ลูกสาวของเธอร้องไห้แทบจะนับครั้งได้ แก้วเจ้าจอมคงจะเจ็บปวดกับเรื่องนี้มากจริงๆ เธอสงสารลูกเหลือเกิน ความจริงแล้วผู้กองพนาก็ไม่ใช่คนมีข้อด้อยอะไรเลย ทั้งสามีของเธอ พี่ชายของเธออย่างพลโทคีรินทร์หรือแม้กระทั่งพ่อสามีอย่างท่านนายพลปภพทุกๆ คนต่างก็สืบประวัติของผู้กองพนามาอย่างละเอียดนับตั้งแต่วันที่เกิดจนถึงวันนี้ สืบแม้กระทั่งชีวิตครอบครัวญาติพี่น้องของเขาที่เคยมีชีวิตอยู่ หากไม่นับว่าเป็นกำพร้า พ่อแม่ญาติพี่น้องล้วนแต่เสียชีวิตไปหมดแล้วเขาก็เป็นคนที่เพอร์เฟ็คมากๆ คนหนึ่ง นับตั้งแต่เรียนเตรียมทหารมาจนถึงเข้าเรียนที่โรงเรียนนายร้อยตำรวจเขาก็สอบได้ที่หนึ่งของรุ่น จบหลักสูตรการรบพิเศษมามากมายเป็นที่พอใจของเหล่าครูฝึก ตลอดชีวิตราชการก็ซื่อสัตย์ไม่เคยทุจริตคตโกง ห่วงใยประชาชนและลูกน้อง รักในการทำหน้าที่จริงๆ ข่าวเสียหายใดๆ ก็ไม่มี เรื่องเจ้าชู้ก็ไม่เคยพบเห็น นอกจากอดีตแฟนสาวที่เลิกลากันไปนับสิบปีเขาก็ไม่เคยมีหญิงสาวคนไหนแนบกายแนบใจอีกจนกระทั่งเมื่อได้มาเจอกับแก้วเจ้าจอม ในเรื่องประวัติชีวิตที่ขาวสะอาดของเขานั้นหาข้อผิดพลาดใดๆ มาโต้แย้งไม่ได้เลย แต่ด้วยฝีมือทางการรบที่เป็นหนึ่งของเขาทำให้ดูจะเกินหน้าเกินตาผู้หลักผู้ใหญ่ไปบ้างและด้วยไม่ใช่คนมีเส้นสาย ไม่เคยสนใจเรื่องลาภยศใดๆ ผู้กองพนาจึงไม่ได้รับการสนับสนุนให้เลื่อนยศตำแหน่งที่เขาควรจะได้มาตั้งนานแล้ว แม้ผู้กำกับจิรพัฒน์ ผู้กำกับกองกำกับการตำรวจตระเวนชายแดนที่ 44 จะพยายามผลักดันให้เขาได้เลื่อนยศอย่างสุดๆ แล้วแต่ก็ไม่เป็นผล หลายครั้งหลายคราที่เขาช่วยชีวิตแก้วเจ้าจอมเอาไว้และความจริงใจที่เขามีต่อเธอมันทำให้ราชาวดีเปิดใจยอมรับเขาในฐานะลูกเขยได้ไม่ยาก เธอรู้ว่าสามีของเธอก็คิดแบบเดียวกัน สามีของเธอเคยชื่นชมผู้กองพนาแบบอ้อมๆ ให้เธอฟัง ถึงจะแบบอ้อมๆ แต่เธอก็ดูออกว่ารองกรันณ์พึงพอใจในตัวลูกเขยมากแค่ไหน มันเป็นเรื่องยากที่คนอย่างรองกรันณ์จะยอมเอ่ยปากชมใครแบบนี้หากไม่รู้สึกเช่นนั้นจริงๆ แต่ที่รองกรันณ์ทำเป็นไม่พอใจผู้กองพนามากมายขนาดนี้ธอก็เข้าใจในมุมของเขาอยู่เหมือนกัน หัวอกของคนเป็นพ่อที่รักลูกมาก โดยเฉพาะลูกสาวที่เขารักแสนรัก ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมแล้วจู่ๆ ก็มีผู้ชายคนอื่นจะมาพรากเอาลูกสาวสุดที่รักออกไปจากอกพ่อ พรากไปไม่พอยังอยู่กันก่อนแต่งแบบเลยเถิดไปไกลอีกแล้วแบบนี้จะไม่ให้คนเป็นพ่อโกรธได้อย่างไร ตอนเธอรู้เรื่องนี้ใหม่ๆ เธอก็แทบรับไม่ได้เหมือนกัน เธอก็ได้แต่หวังว่าหากหายโกรธแล้วผู้เป็นสามีของเธอจะเข้าใจในความรู้สึกของลูก จะเห็นแก่ความสุขของลูกแล้วไม่ทำให้ลูกทุกข์ใจอีก 

               ด้วยเหตุนี้แก้วเจ้าจอมกับผู้เป็นแม่จึงได้กลับมาที่ฐานอีกครั้ง ซึ่งขณะนี้ที่หน้าอาคารอำนวยการผู้หมวดเผ่าเทพกำลังเดินวนไปมาอย่างวิตกกังวลอยู่ สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดอย่างสุดๆ จนเมื่อเห็นแก้วเจ้าจอมเดินเข้ามาหา 

               “หมวด หมวดคะพี่พนาล่ะ พี่พนาอยู่ไหน” แก้วเจ้าจอมรีบเข้ามาจับแขนแกร่งของเขาแล้วถามอย่างร้อนใจ ผู้หมวดเผ่าเทพก็เลยไล่สายตามามองที่แขนของตนซึ่งเธอกำลังจับเอาไว้แน่น แววตาของเขาไหววูบไปชั่วครู่ สีหน้ามีความดีใจอยู่หน่อยหนึ่งก่อนที่เขาจะรีบตีหน้าให้เป็นปกติ ราชาวดีที่เดินตามลูกมาเลยต้องขมวดคิ้วให้เพราะเธอสังเกตเห็นสีหน้าของผู้หมวดหนุ่มยามที่มองแก้วเจจ้าจอมมันดูแปลกๆ เหมือนกับว่า...เหมือนเขาจะแอบมีใจให้ลูกสาวของเธอเลย 

               “อยู่ที่ห้องทำงานครับ คุณแก้วมาก็ดีแล้วรีบๆ ไปช่วยผู้กองเถอะครับ ผมเป็นห่วงผู้กองจนจะบ้าตายแล้วเนี่ยทั้งดาบดำรง ทั้งไอ้ศิไม่มีใครอยู่ให้ปรึกษาเลย ผมเดินวนอยู่นี่จะได้สิบกิโลฯ แล้วมั้ง” 

               “แล้วทำไมหมวดไม่เข้าไปช่วยพี่พนาล่ะ!” 

               “โห...กิตติศัพท์ความโหด ดิบแล้วก็เถื่อนของรองกรันณ์ดังไปไกลมากแค่ไหนใครๆ ต่างก็รู้ดี ขืนผมเข้าไปผมคงถูกท่านฆ่าตายคาฐาน ตอนแรกผมเห็นท่านเข้าไปในห้องทำงานกับผู้กองแค่สองคน คุยอะไรกันไม่รู้ได้ยินแต่เสียงท่านตวาด ผ่านไปครู่ใหญ่ๆ ท่านก็เรียกไอ้สองแฝดนรกลูกชายท่านเข้าไปจัดการกับผู้กองของผมต่อ” 

               “ฮะแฮ่ม! ฮะแฮ่ม!” ราชาวดีกระแอมเสียงขึ้นแล้วตวัดสายตาดุใส่ผู้หมวดเผ่าเทพ กล้าดียังไงกันมาว่าลูกชายของเธอเป็นแฝดนรก ลูกของเธอเป็นรุกขเทวดาฝาแฝดตัวน้อยที่แสนน่ารักต่างหาก ถ้าได้ยินว่าใครเรียกลูกชายของเธอว่าแฝดนรกอีกเธอจะขอตีปากหน่อยสักที 

               “ขะ...ขอโทษครับคุณหมอ ผมไม่ได้เจตนาจะว่าลูกชายคุณหมอนะครับ ผู้กองเป็นคนพาผมเรียก” ผู้หมวดเผ่าเทพรีบหันมายกมือไหว้ขอโทษราชาวดีพร้อมกับโยนความผิดไปให้ผู้เป็นนายต่อ ราชาวดีถึงเพิ่งรู้ว่าพ่อลูกเขยตัวดีคิดลามปามกับพี่เมียเสียแล้ว 

               แก้วเจ้าจอมมองไปยังอาคารอำนวยการด้วยหัวใจที่หดหู่และแสนจะเป็นห่วงสามี ไม่รู้ว่าป่านนี้เขาจะเป็นยังไงบ้าง พ่อกับพี่ชายทั้งสองคนของเธอแต่ละคนนั้นมีฝีมือที่ไม่ธรรมดาเลยแล้วผู้กองพนาก็คงจะไม่กล้าตอบโต้อะไรด้วย อย่างวันก่อนนู้นเขาก็ยอมให้ผู้กองกวินทร์เล่นงานอยู่ฝ่ายเดียว ถ้าเธอเดาไม่ผิดครั้งนี้เขาก็คงจะยอมถูกทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียวอีกตามเคย 

               “ไนเปอร์ลูก!” ราชาวดีร้องตามเมื่อเห็นแก้วเจ้าจอมรีบวิ่งขึ้นไปบนอาคารอำนวยการแล้วก็ตรงไปยังห้องทำงานของผู้กองพนา ความรักความห่วงใยทำให้แก้วเจ้าจอมไม่อาจทนได้อีกต่อไป หากพ่อของเธอจะตำหนิในความรักของเธอกับผู้กองพนา คนที่ควรได้รับโทษด้วยก็คือเธอไม่ใช่เขาเพียงแค่คนเดียว เธอเองที่เป็นฝ่ายยั่วยวนเขา เธอเองที่อยากจะเป็นเมียของเขาแทบตัวสั่น เธอเองที่หน้าไม่อายทำเรื่องทั้งหมดขึ้นมา 

                 

 

 

               ผลัวะ!!! 

               ผู้กองกวินทร์ถีบผู้กองพนาที่ตอนนี้ร่างกายโชกไปด้วยเลือดจนเครื่องแบบชุดปกติขาวนายตำรวจเป็นสีแดงฉาน เขาทรุดล้มลงไปกับพื้นแทบเท้าผู้กองกรินทร์ก่อนที่จะถูกผู้กองกรินทร์เตะเข้าที่ปลายคางอีกจนล้มหงายไม่เป็นท่า เหตุก็เพราะรองกรันณ์บอกกับเขาว่าหากเขาล้มสองแฝดคู่นี้ได้แล้วท่านจะยอมยกแก้วเจ้าจอมให้เขา ผู้กองพนาประเมินจากฝีมือของสองแฝดคู่นี้แล้วเขาก็คิดว่าเขาน่าจะล้มสองแฝดคู่นี้ได้อยู่ ถึงสองแฝดจะฝีมือดีกันมากแค่ไหนแต่เขาก็ได้เปรียบในเรื่องของทักษะและประสบการณ์ แต่ว่า...จะให้เขาล้มสองแฝดเนี่ยนะ จะให้เขาทำร้ายพี่ชายที่แก้วเจ้าจอมรักมากนั้นเขาทำไม่ได้หรอก เจ้าแฝดคู่นี้ถึงมันจะกวนบาทาเขามากแค่ไหนแต่เขาก็ดูออกว่ามันสองคนเป็นคนดี คนพี่ก็ดูสุขุมเหมือนกับเป็นพี่ใหญ่ให้น้องๆ พึ่งพา ส่วนคนน้องชายก็อารมณ์ดีเข้ากับคนง่ายและเป็นทาสแมว ขนาดตอนมันซ้อมเขามันก็ยังมีน้องเพลงพิณเกาะอยู่บนไหล่ด้วย ถ้าเขากับเจ้าสองแฝดญาติดีกันได้เมื่อไหร่เขาคงจะเอ็นดูสองแฝดเหมือนกับน้องชายแท้ๆ แล้วแบบนี้จะให้เขาทำร้ายมันสองคนได้อย่างไร หรือถ้าแก้วเจ้าจอมรู้ว่าเขาล้มพี่ชายของเธอได้เธอก็คงจะยิ่งเสียใจมากที่สามีกับพี่ชายต้องมามีเรื่องกันและความสัมพันธ์ที่คิดจะญาติดีกับสองแฝดของเขาก็จะยิ่งเลือนลางมากขึ้น 

               “ทำไมมึงไม่สู้กลับ มึงยอมถูกกระทืบอยู่ฝ่ายเดียวทำไม ถ้ามึงไม่สู้งั้นก็อย่าหวังว่ากูจะยกลูกสาวให้ เรื่องแค่นี้มึงยังใจไม่เด็ดพอแล้วมึงจะดูแลลูกกูยังไง ถ้ามึงอยากได้ไนเปอร์นักงั้นก็ล้มเจ้าแฝดให้ได้ ทำให้กูเห็นว่ามึงเก่ง มึงมีปัญญาดูแลปกป้องลูกสาวกูได้!” รองกรันณ์สั่งอย่างไม่พอใจเมื่อเห็นผู้กองพนายอมเป็นเป้านิ่งให้ลูกชายทั้งสองของตนเล่นงานอยู่คนเดียวจนตอนนี้ผู้กองพนามีเลือดไหลออกจากปากและจมูกไม่หยุด คิ้วก็แตกทั้งสองข้าง แผลที่ถูกยิงเลือดก็ยิ่งไหลออกมามาก หน้าตาฟกช้ำไปทั่ว 

               “เรื่องปกป้องได้หรือไม่ได้ผมขอให้เหตุการณ์ทุกอย่างที่ผ่านมาเป็นเครื่องพิสูจน์...” ผู้กองพนาตอบเสียงแผ่วอย่างคนอ่อนแรงก่อนจะมองมาทางสองแฝดบ้าง “...ไนเปอร์รักพี่ชายของเขามาก ไนเปอร์ชอบเล่าให้ผมฟังว่าพี่ชายของเขาน่ารักกับเขามากแค่ไหนและเขาก็ใฝ่ฝันอยากจะเก่งให้ได้เหมือนพี่ชาย...ในเมื่อผู้กองทั้งสองคนคือคนที่ไนเปอร์รักมากแล้วจะให้ทำร้ายคนที่ไนเปอร์รักได้ยังไง อีกอย่าง...ไนเปอร์จะได้ภูมิใจไงที่มีพี่ชายเก่งสามารถล้มผมได้ อะไรก็ตามที่ผมทำแล้วไนเปอร์ชอบ ไนเปอร์มีความสุขผมก็จะทำ อยากซ้อมผมยังไงก็ซ้อมเลย” 

               “แล้วถ้าลูกกูจะมีความสุขเพราะมึงตายล่ะ” คราวนี้รองกรันณ์ชักปืนพกสั้นออกมาแล้วเดินเข้าไปเหยียบที่กลางอกของผู้กองพนาอย่างมุ่งร้ายพร้อมกับเล็งปืนมาที่เขา 

               “กูจะให้โอกาสมึงร้องขอชีวิต” ผู้กองพนามองปืนในมือรองกรันณ์อย่างอึ้งๆ เมื่อท่าทีของรองกรันณ์เหมือนกับจะยิงเขาจริงๆ เขาก็เลยมองไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองที่มีกรอบใส่ภาพของแก้วเจ้าจอมตั้งเอาไว้อยู่ เขามองภาพของเธอด้วยหัวใจที่ปวดร้าว เขาไม่เคยกลัวต่อความตาย แต่เขากลัวว่าต่อไปจะไม่มีใครอยู่ดูแลเธอ 

               “ผมจะไม่ร้องขอชีวิต แต่ผมจะขอร้องท่าน...ถ้าท่านจะฆ่าผมจริงๆ เพราะความโกรธแค้นนี้ก็ฆ่าเถอะครับ แต่ผมขอร้อง ถ้าผมตายแล้วช่วยย้ายไนเปอร์ไปจากที่นี่ที ที่นี่มีคนร้ายปองร้ายเขาอยู่ ช่วยดูแลเขาให้ดีอย่าให้เขาต้องเป็นอันตรายอะไรอีกนะครับ...ช่วยดูแลไนเปอร์ให้ดีด้วยผมเป็นห่วงเขามากที่สุด อย่าให้ใครมาทำร้ายหรือรังแกไนเปอร์ได้อีก...” ผู้กองพนาขอร้องแล้วก็หลับตาลง จะฆ่าก็ฆ่า ก็ท่านมีอำนาจใหญ่โตพ่อก็เป็นถึงองคมนตรีจะฆ่าจะแกงตำรวจยศเล็กๆ สักคนก็คงไม่ใช่เรื่องยากหรอก ทั้งชีวิตของเขานอกจากชาติบ้านเมืองเขาก็ไม่เคยห่วงอะไรหรือใครอีกนอกจากแก้วเจ้าจอม เขาเสียใจที่เขาจะไม่มีโอกาสได้ดูแลเธออีก ถ้าไม่มีพี่พนาแล้วแม่นางไม้น้อยจะมีป่าผืนไหนให้ได้สิงสถิตอีกบ้าง แก้วเจ้าจอมของพี่... 

               ผลัวะ!!! 

               เขาฟุบล้มลงไปกับพื้นห้องทำงานอีกครั้งเมื่อรองกรันณ์ใช้ปืนในมือตบหน้าเขาอย่างจังจนเขาแทบพยุงตัวลุกขึ้นไม่ได้อีก เรียกได้ว่านอนจมกองเลือดอยู่ก็ว่าได้ เลือดที่ไหลออกมาจากแผลคิ้วแตกไหลเข้าตาเขาทำให้เขามองเห็นภาพทุกอย่างค่อนข้างเลือนลาง และคงจะเลือนลางมากจนเขามองไม่ออกว่าเป็นใครกันที่เปิดประตูห้องทำงานของเขาเข้ามาตอนนี้ 

  

 

 

               แก้วเจ้าจอมยืนอึ้งกับภาพตรงหน้าเมื่อเปิดประตูเข้ามาแล้วเห็นสภาพของสามีที่ร่างกายเต็มไปด้วยเลือด เขากำลังนอนหายใจรวยรินอยู่กับพื้นโดยมีพ่อของเธอยืนถือปืนอยู่เหนือร่างของเขา แก้วเจ้าจอมยืนแทบไม่ไหวแล้วทรุดล้มพับลงไปกับพื้น หยาดน้ำตาร่วงลงมาราวกับใจจะขาดเสียตอนนี้แต่เธอก็แข็งใจรีบคลานเข้าไปหาผู้กองพนา ราชาวดีที่เพิ่งตามลูกเข้ามาก็ตกใจกับสิ่งที่เห็น เธอรีบเข้าไปดึงเอาสามีถอยห่างจากผู้กองพนาทันที  

               “...พี่พนา...พี่จ๋า...” แก้วเจ้าจอมเรียกเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ มือที่สั่นเทาของเธอค่อยๆ ยื่นไปแนบกับแก้มของเขาเอาไว้ ไม่กล้าแตะต้องเขาแรงเพราะกลัวว่าเขาจะเจ็บ 

               “ขอโทษ...ไนเปอร์พี่โทษ พี่จ๋าไนเปอร์ขอโทษ” เพราะเธอ ถ้าเธอไม่เป็นฝ่ายรุกเขาก่อน ถ้าเธอไม่ย้ายจากแม่สอดลงมาทำงานที่นี่กับเขาเขาก็คงจะไม่ถูกพ่อของเธอทำร้าย เพราะเธอเองเธอเป็นคนผิด 

               “ขอโทษพี่ทำไม” ผู้กองพนาถามเธอเสียงแผ่ว เขามองเธอแทบจะไม่เห็นจนต้องหลับตาลงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลืมตาขึ้นมองเธออีกครั้ง พอเห็นว่าเธอร้องไห้เขาก็รีบยื่นมือที่มีคราบเลือดติดอยู่ขึ้นไปเช็ดน้ำตาให้กับเธอ แต่ยิ่งเช็ดแก้วเจ้าจอมก็ยิ่งร้องไห้หนักแล้วประคองเขาขึ้นมากอดอย่างทุลักทุเล ราชาวดีเห็นแล้วก็น้ำตาซึมตามด้วยสงสารทั้งลูกสาวแล้วก็กองพนา ทั้งสองคนรักกันมากจริงๆ 

               “ถ้าเราไม่รักกันพี่พนาก็คงไม่ถูกทำร้ายแบบนี้ ถ้าไนเปอร์ไม่ย้ายกลับมาที่นี่พี่พนาก็คงไม่ต้องเจ็บตัวเพราะไนเปอร์ ไนเปอร์ขอโทษ พี่จ๋า พี่เจ็บตรงไหนบ้าง อึก...พี่เจ็บตรงไหนไนเปอร์จะรักษาพี่” เธอกอดเขาร้องไห้ไม่หยุด ผู้กองพนาก็เลยต้องฝืนทำเหมือนกับว่าเขาไม่ได้เป็นอะไร พยายามฝืนเพื่อให้เธอสบายใจขึ้นและหยุดร้องไห้ 

               “พี่ไม่เป็นไร พี่ไม่เจ็บแม้แต่น้อยเลยนะ ไม่เจ็บไม่ปวดเลยซักนิดไนเปอร์ไม่ต้องเป็นห่วงพี่นะ ไม่เอานะไม่ร้องไห้คนดีของพี่” 

               “คุณพ่อจะฆ่าพี่พนาหรอ” เธอถามผู้กองพนาอีกแล้วหันมามองทางผู้เป็นพ่อที่ยังยืนถือปืนอยู่ เธอมองที่ปืนในมือของผู้เป็นพ่อเพียงครู่แล้วก็หันกลับมากอดผู้กองพนาแน่น ซุกตัวเอาไว้ในอ้อมกอดของเขา 

               “ถ้าความผิดนี้มันร้ายแรงจนถึงกับต้องฆ่าแกงกันให้ตาย งั้น...ไนเปอร์ก็จะตายไปกับพี่พนาด้วย ในเมื่อโลกใบนี้ให้เรารักกันไม่ได้งั้นเราก็ไปรักกันที่โลกหน้านะคะ ไนเปอร์เป็นนางไม้ นางไม้จะอยู่กับป่าตลอดไป” อ้อมแขนของผู้กองพนายิ่งกระชับกอดเธอแน่น น้ำตาของเขาร่วงลงมาเมื่อได้ยินเธอพูดแบบนี้ เธอกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าพ่อกับแม่และพี่ชายได้ยังไง เขาไม่ได้มีค่าขนาดนั้น ไม่ได้มีค่าจนเธอต้องมาทิ้งทุกๆ อย่างไปเพื่อเขาคนเดียว 

               “พอเถอะนะคะพี่รัน สงสารลูกเถอะนะ” ราชาวดีหันมาบอกกับสามีแล้วเขย่าแขนของเขาไปมาเพราะเขายังยืนอึ้งอยู่หลังจากที่ได้ยินในสิ่งที่แก้วเจ้าจอมพูด เขาไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้จะได้ยินลูกสาวพูดแบบนี้ นี่รักแล้วก็หลงมันมากขนาดนี้เลยหรอถึงจะได้ยอมตายไปกับมัน ลูกหนอลูก ยกบทพระเอกให้ผัวแล้วก็ให้พ่อเป็นตัวร้าย มันน่าน้อยใจมั้ยล่ะ 

               “แก้ม แก้มดูสิก็ลูกสาวของแก้ม...” 

               “หุบปากได้แล้วค่ะพี่รัน! จะต้องฆ่าแกงกันให้ได้เลยใช่มั้ยคะถึงจะพอใจ” รองกรันณ์ถึงกับหน้าซีด อ้าปากพะงาบๆ อย่างไม่กล้าเถียงเมื่อถูกราชาวดีสั่งให้เขาหุบปาก เป็นผัวเมียกันมาก็หลายปีแต่เขาก็ไม่เคยหือกับเธอได้เลยสักครั้งมันน่าเจ็บใจตรงนี้นี่แหละ ขนาดเป็นถึงรองแม่ทัพภาคมีลูกน้องเกรงกลัวมากมายแต่เขาก็ยังเป็นโรคกลัวเมียไม่หายสักที 

               “ซีล เรนเจอร์ กลับไปรอที่บ้านพักของน้องไป คืนนี้แม่จะสั่งซ่อมเราสองคนโทษฐานทำร้ายร่างกายคนอื่น” 

               “แต่เราสองคนแค่ทำตามคำสั่งนายนะครับแม่แก้ม” ผู้กองกวินทร์รีบเถียงแล้วกอดแมวอ้วนเอาไว้แน่น 

               “ไหน ใครเป็นนายของลูกสองคน” 

               “นี่ครับ!” แล้วสองแฝดก็รีบพากันชี้มาทางผู้เป็นพ่อทันที สิ่งที่สองแฝดกลัวที่สุดก็คือกลัวแม่แก้มโกรธ กลัวแม่แก้มไม่รัก ไม่เอ็นดู ความผิดไหนที่จะปัดให้ตัวเองพ้นผิดแล้วไม่ถูกแม่แก้มโกรธได้สองแฝดก็จะรีบทำทันที งานนี้ทำเอารองกรันณ์ยิ่งหน้าซีดมากกว่าเดิมเมื่อดวงตาคู่หวานของเมียรักบัดนี้ดูดุมากจนน่ากลัว 

               “หมวดคะ ช่วยไนเปอร์พาผู้กองไปทำแผลเถอะค่ะ” ราชาวดีหันมาบอกผู้หมวดเผ่าเทพที่อยู่หน้าห้องทำงานของผู้กองพนา เขาอยากจะเข้ามาช่วยผู้กองพนาแทบตายแต่เพราะก่อนหน้านี้รองกรันณ์เอาปืนชี้หน้าขู่เขา เขาก็เลยไม่กล้าเข้ามาหา แต่จากที่ดูๆ ท่าทางบ้านนี้คุณหมอราชาวดีน่าจะเป็นใหญ่เพราะเพียงแค่พูดไม่กี่คำทั้งพ่อทั้งลูกชายก็พากันกลัวจนหัวหดแล้ว 

               ผู้หมวดเผ่าเทพรีบเข้ามาช่วยประคองผู้กองพนาขึ้นโดยมีแก้วเจ้าจอมช่วยประคองเขาด้วยอีกคนออกไปจากห้องทำงาน รองกรันณ์เห็นแล้วก็ยิ่งไม่พอใจจนทำท่าจะยกปืนขึ้นเล็งไปที่ผู้กองพนาอีกครั้งขณะที่อีกฝ่ายกำลังถูกหิ้วตัวไป 

               “โอ๊ย!!! โอ๊ยพี่เจ็บนะแก้มเบาๆ พอแล้วๆ พี่ยอมแล้ว” รองกรันณ์ร้องลั่นเมื่อถูกราชาวดีดึงหูเข้าให้ แม้จะไม่ได้เจ็บมากแต่มันก็บาดลึกลงไปถึงหัวใจเพราะราชาวดีจะรัก จะโอ๋แล้วก็เอาใจ ตามใจเขาตลอด เธอแทบจะไม่เคยดุเขาเลย 

               “พวกเขารักกันแล้วพี่รันจะไปห้ามทำไมคะ” ฝ่ามือเล็กๆ ตีต้นแขนของเขาซ้ำ 

               “เดี๋ยวนี้หัดตีพี่แล้วหรอแก้ม ตีผัวระวังจะไม่เจริญเอานะ” 

               “หึ! แก้มจะตีมากกว่านี้อีกค่ะถ้าพี่รันยังทำตัวไม่น่ารัก หวงลูกก็ให้มันพอดีๆ บ้างเถอะค่ะ ถ้าผู้กองพนาเขาเป็นคนไม่ดีพี่รันอยากจะด่าจะซ้อม จะฆ่ายังไงก็เรื่องของพี่รัน แต่นี่...เขาไม่เหมาะที่จะเป็นลูกเขยเรายังไงคะ” 

               “อ๋อ นี่แก้มก็หลงมันอีกคนหรอ แก้มเห็นด้วยกับไอ้เวรนั่นมากกว่าพี่ โอ๊ย!!!” รองกรันณ์ร้องลั่นอีกครั้งเมื่อคราวนี้ถูกราชาวดีหยิกต้นแขนอย่างแรง 

               “อย่ามาหึงงี่เง่าค่ะ แก้มไม่ได้หลงใคร แก้มแค่เปิดใจให้กว้างแล้ววิเคราะห์ดูด้วยเหตุผล พี่รันน่ะโชคดีที่ไม่เคยมีใครมาขัดเรื่องความรัก พี่ภูเป็นแนะนำให้เราสองคนรู้จักกัน พี่ภูอวยพี่รันให้แก้มฟัง สนับสนุนให้เราคบกัน คุณพ่อกับคุณแม่ของพี่รันก็เอ็นดูแก้มมาก เราแต่งงานท่ามกลางความยินดีของทุกๆ คนพี่รันก็เลยไม่เข้าใจใช่มั้ยว่าคนที่ถูกกีดกันความรักน่ะมันเป็นยังไง ถ้าสมมติว่าพี่ภูไม่อยากให้เราคบกัน พี่ภูกีดกันเราเหมือนกับที่พี่รันกีดกันผู้กองพนาอยู่แบบนี้พี่รันจะทำยังไง” 

               “พี่ก็จะฉุดแก้มไปทำเมีย ไว้เจ้าแฝดโตแล้วค่อยอุ้มไปเย้ยพี่ภูของแก้มไง” 

               “แล้วไม่กลัวผู้กองพนาเขาจะทำแบบนี้บ้างหรอคะ ถ้าเขาแอบพาไนเปอร์หนีไปแล้วต่อมาอุ้มหลานมาเย้ยพี่รัน หึ! แล้วอย่าไปตีโพยตีพายกับเขานะคะเพราะพี่รันก็คิดที่จะทำแบบนี้เหมือนกัน อะไรที่พี่รันทำได้ คนอื่นเขาก็ทำได้เหมือนกันค่ะ” 

               รองกรันณ์ถึงกับหน้าเครียดเมื่อเถียงเมียไม่ขึ้น จะหันมาทางลูกชาย ลูกชายทั้งสองก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ตอบ หนอย...ก่อนหน้านี้ล่ะหวงน้อง สนับสนุนให้พ่อซ้อมผู้กองพนาเต็มที่ แต่พออยู่ต่อหน้าแม่แก้มแค่นี้ถึงกับพากันเป็นใบ้ไปเลยนะ เจ้าลูกทรยศ! 

               “พูดแบบนี้คือแก้มจะยกลูกให้มันใช่มั้ย” 

               “แล้วพี่รันอยากให้แก้มทำยังไงล่ะคะ” 

               “ก็ให้เลิกกันไง เลิกกันแล้วก็เอาไนเปอร์คืนมา!” 

               “มันเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะพี่รัน คนรักกันเราจะไปพรากเขาจากกันได้ยังไง พี่รันไม่เห็นหรอคะว่าลูกเรารักเขามากจนถึงขั้นจะยอมตายไปกับเขาเลย อีกอย่างพวกเขาสองคนก็...เป็นผัวเมียกันแล้ว สิ่งที่ผู้กองพนาต้องทำก็คือแต่งงานรับผิดชอบไนเปอร์ หรือพี่รันจะยอมให้ลูกถูกผู้ชายฟันฟรีๆ คะ” 

               “แก้ม ขอร้องอย่าพูดคำนี้ให้พี่ได้ยิน” รองกรันณ์เอามือกุมอกแล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้หลังโต๊ะทำงานของผู้กองพนาโดยมีผู้กองกรินทร์เข้ามาช่วยประคอง “อย่าพูดคำนี้อีกมันแสลงหู พี่รับไม่ได้ แค่คิดว่ามันแตะต้องนางไม้น้อยของพี่ยังไงพี่ก็อกจะแตกตายอยู่แล้ว พี่เลี้ยงของพี่มา พี่รักพี่หวงของพี่แล้วมันเป็นใครถึงมาคว้าเอาไนเปอร์ไปง่ายๆ” ราชาวดีถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วก็เดินเข้ามาโอบกอดสามีเอาไว้อย่างให้กำลังใจเขาเพราะเขากำลังเสียใจกับเรื่องนี้ 

               “เรื่องนี้โทษผู้กองพนาฝ่ายเดียวก็ไม่ถูกนะคะ เขาไม่ได้บังคับขืนใจไนเปอร์ เขาไม่ใช่คนรุกจะจับลูกเราทำเมียแต่ว่า...” ราชาวดีหยุดไปชั่วครู่อย่างพยายามคิดว่าควรจะพูดต่อดีมั้ย พูดไปแล้วสามีของเธอจะรับได้รึเปล่า “แต่ว่า...ไนเปอร์ต่างหากที่เป็นฝ่ายรุกเขา ไนเปอร์ไปยั่วเขาแล้วจับเขาทำสามีเอง” 

               “ฮะ!” คนเป็นพ่อถึงกับอึ้ง หัวใจแทบหยุดเต้นในขณะที่ผู้กองกรินทร์เองก็อึ้งไม่ต่างกัน มีเพียงแค่ผู้กองกวินทร์เท่านั้นที่ไม่ได้ตกใจมากเพราะแก้วเจ้าจอมเคยบอกเขาเรื่องนี้แล้ว 

               “แก้มอย่ามาโกหกพี่ ลูกของพี่ไม่มีทางทำอย่างนั้นหรอก” 

               “ก็เพราะเขาเป็นลูกของพี่รันไงคะเขาถึงกล้าทำ อะไรที่พี่รันกล้าทำลูกก็กล้า ในบรรดาลูกทั้งสามคนมีไนเปอร์นี่แหละค่ะที่ได้นิสัยพี่รันมาเต็มๆ” 

               รองกรันณ์เงยหน้าขึ้นมองราชาวดีทำตาปริบๆ อย่างพูดไม่ออก ยังไม่อยากจะเชื่อกับเรื่องที่ได้ยินจนราชาวดีเห็นใจคนเป็นพ่อที่หวงลูกมากๆ นัก ดังนั้นเธอจึงจูบมาที่หน้าผากของเขาเบาๆ แล้วกอดให้กำลังใจเขาอีก หวังว่าเขาจะทำใจได้และเห็นใจลูกบ้าง 

  

 

 

               แก้วเจ้าจอมน้ำตาคลอไม่หายขณะทำแผลให้ผู้กองพนา เธอพยายามเย็บแผลคิ้วแตกให้เขาอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ ซึ่งระหว่างที่เธอทำแผลให้เขาก็คอยยื่นมือมาเช็ดน้ำตาออกให้เธอตลอด แม้จะเจ็บปวดใจมากแค่ไหนแต่แก้วเจ้าจอมก็ยังอุ่นใจที่อย่างน้อยเธอกับเขาก็ยังอยู่ด้วยกันตรงนี้ 

               “พี่พนา พี่จ๋ายังเจ็บตรงไหนอีกบอกไนเปอร์มานะไนเปอร์จะทำแผลให้” น้ำเสียงที่สั่นเครือของแก้วเจ้าจอมทำให้ผู้กองพนาได้แต่ยิ้มน้ำตาคลอตามเธอ ซาบซึ้งต่อความรักที่เธอมีให้เหลือเกินแต่ก็สงสารเธอด้วย นี่เขาต้องทำบุญมาด้วยอะไรกันชาตินี้ถึงได้เกิดมาเจอแม่นางไม้น้อยแสนดีคนนี้ 

               “พี่ไม่เจ็บไม่ปวดตรงไหนแล้ว” เขายิ้มบอกเธอ บาดแผลทุกๆ จุดตามร่างกายของเขาได้รับการรักษาเป็นอย่างดีจากเธอ เธอเป็นคุณหมอที่มือเบามาก ไหนผู้หมวดศิวะชอบบ่นว่าเธอมือหนักจนต้องไปรักษากับอรินแทน ผู้หมวดศิวะใส่ร้ายเมียของเขาแล้วล่ะ เมียของเขานั้นมือเบามากที่สุดในโลกต่างหาก 

               “ไนเปอร์กลัวพี่พนาจะยังเจ็บแผลอยู่” นิ้วเล็กๆ ไล้ไปมาตามแผ่นอกแกร่งที่เปลือยเปล่าของเขาจนผู้กองพนารู้สึกอย่างอื่นแทนความรู้สึกเจ็บ แล้วยิ่งเธอขยับเข้ามาใกล้เขาแล้วจูบเบาๆ ตรงอกของเขาเขาก็ยิ่งเขินจนต้องผละเธอออกเมื่อผู้หมวดเผ่าเทพยังคงยืนอยู่ที่ปลายเตียงคนไข้ภายในห้องพยาบาลกับเขาและเธอด้วย 

               “อายหมวดเทพเขา” เขากระซิบบอกแก้วเจ้าจอม เธอจึงได้เพิ่งรู้ตัวว่าผู้หมวดหนุ่มก็อยู่ที่นี่ด้วยในขณะที่ผู้หมวดเผ่าเทพก็ได้แต่ฝืนหน้ายิ้มให้ทั้งๆ ที่ในใจก็รู้สึกเจ็บปวดอยู่เหมือนกัน แต่จะให้ทำอย่างไรได้คนนอกสายตาที่เป็นได้แค่เพื่อนอย่างเขาไม่กล้าคิดหรือเรียกร้องอะไรหรอก แค่ผู้กองพนาปลอดภัยและแก้วเจ้าจอมมีความสุขเขาก็พอใจแล้ว 

               “ผู้กองปลอดภัยแล้วแล้วก็มีคุณแก้วช่วยดูแลแบบนี้ผมค่อยหมดห่วงหน่อย ถ้ายังไงฝากคุณแก้วดูแลผู้กองด้วยนะครับผมจะไปดูฐานต่อแล้วก็จะให้คนไปคอยดูแลครอบครัวของท่านรองด้วย” 

               “ไปเถอะหมวด ให้คนคอยอำนวยความสะดวกท่านด้วยนะ ขอบใจนะที่เป็นห่วงผม” ผู้กองพนาพยักหน้ารับอย่างไม่ทันได้สังเกตสีหน้าหงอยๆ ของผู้หมวดเผ่าเทพเมื่อเขาเดินจากไป แก้วเจ้าจอมเองก็ไม่ทันได้มองเช่นกันเพราะยังสำรวจเนื้อตัวของผู้กองพนาไม่หยุดด้วยความเป็นห่วงเขา จนเมื่อผู้หมวกเผ่าเทพลับสายตาไปแล้วเธอจึงได้ซบหน้าเข้ากับอกของผู้กองพนาอีกครั้ง 

               “ขอโทษนะคะที่ไนเปอร์ทำให้พี่พนาต้องเจ็บตัวแบบนี้” 

               “เลิกขอโทษพี่ได้แล้ว มันไม่ใช่ความผิดของไนเปอร์ซักหน่อย” 

               “ทำไมจะไม่ผิดล่ะคะ ก็ไนเปอร์...” พอเธอจะพูดผู้กองพนาก็ก้มลงมาประกบปากกับเธออย่างแผ่วเบา มือของเขาก็ลูบผมของเธอด้วยทำให้แก้วเจ้าจอมที่ตั้งท่าจะร้องไห้อีกครั้งสงบลงเพราะไออุ่นจากเขา 

               “เลิกโทษตัวเองได้แล้ว พี่คิดว่าที่พี่โดนแบบนี้น่ะมันก็สมควรแล้วล่ะ พี่เป็นผู้ใหญ่แล้ว อายุก็ขนาดนี้แต่ก็ยังทำเรื่องผิดพลาดลงไปคือเอาไนเปอร์มาเป็นเมียอย่างไม่เคารพผู้หลักผู้ใหญ่ ถึงเราสองคนจะรักกันแต่มันก็ไม่ถูกไม่ควรอยู่ดี พี่เสียใจที่พี่ทำเหมือนกับไม่ให้เกียรติไนเปอร์ แต่ในขณะเดียวกันพี่ก็ดีใจที่พี่มีไนเปอร์อยู่ตรงนี้ ไนเปอร์ทำให้ชีวิตของพี่ไม่ได้โดดเดี่ยวเหมือนที่ผ่านมาเจ็บแค่นี้พี่ทนได้ ถ้าท่านรองเห็นใจพี่และเห็นแก่ความรักของเราพี่จะรีบทำทุกๆ อย่างให้มันถูกต้อง เราจะแต่งงานกันนะ” สองมือของเขากุมมือแก้วเจ้าจอมแน่น เธอเองก็กุมมือเขาตอบแล้วก็พยักหน้ารับ ต่อให้พ่อของเธอไม่เห็นด้วยเธอก็จะยังอยู่กับเขา รักเขาตลอดไป 

               “ไนเปอร์จะไม่ทิ้งพี่พนาไปไหนอีกแล้ว ถึงใครจะไม่เห็นด้วยกับความรักของเราก็ไม่เป็นไรแต่เราจะไม่ยอมแยกจากกันไปไหนนะคะ ไนเปอร์จะอยู่กับพี่พนาตรงนี้ พี่พนายังมีไนเปอร์เป็นสมาชิกในครอบครัวของพี่พนาอยู่ เราสองคนผัวเมียจะร่วมทุกข์ร่วมสุขไปด้วยกัน จะดูแลกันและกันตลอดไปนะคะ” 

               “แน่นอน พี่จะดูแลปกป้องไนเปอร์เอง เราสองคนจะไม่จากกันไปไหนเด็ดขาด” สองแขนแกร่งกอดรัดแก้วเจ้าจอมอีกครั้ง น้ำเสียงที่พูดกับเธอถึงจะสั่นเครือไปบ้างแต่ก็หนักแน่นจริงใจ คืนนี้เขาจะพักก่อนแล้วพรุ่งนี้เช้าเขาจะไปพูดกับพ่อของเธอให้รู้เรื่อง เขาผิดเขายอมรับ อยากจะซ้อมเขาอีกเขาก็ยอมแต่เขาจะไม่ให้ใครพรากเธอไปจากเขา คนที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาตอนนี้คือหัวใจและชีวิตทั้งชีวิตของเขา เขาเสียเธอไปไม่ได้จริงๆ 

               “พี่รักไนเปอร์นะครับ รักเหลือเกิน...เมียรักของพี่” แก้วเจ้ายอมยิ้มทั้งน้ำตาและพยักหน้ารับเบาๆ ในอ้อมกอดของเขา ตอนนี้เธอไม่รู้สึกอึดอัดอะไรอีกต่อไปแล้วเพราะไม่ต้องเก็บซ่อนความลับอะไรอีก ตอนนี้เธอกล้าที่จะพูดความจริงทุกอย่าง กล้าที่จะบอกกับผู้เป็นพ่อว่าเธอต้องการอะไร 

  

 

 

               แก้วเจ้าจอมไม่ได้กลับไปนอนที่บ้านพักตลอดทั้งคืนเพราะเธอต้องอยู่เฝ้าผู้กองพนาที่ห้องพยาบาล มีเพียงแค่ผู้เป็นแม่เท่านั้นที่แวะมาหาตอนดึกโดยมีผู้กองกรินทร์กับผู้กองกวินทร์ตามมา แต่ทั้งสองแฝดก็ไม่กล้าแผลงฤทธิ์อะไรต่อหน้าผู้เป็นแม่จึงทำได้เพียงมองผู้กองพนาอย่างเอาเรื่องแทนเท่านั้น ส่วนราชาวดีก็เพียงแค่มาหาลูกสาวด้วยความเป็นห่วงพร้อมกับเอาชุดเสื้อผ้ามาให้แก้วเจ้าจอมได้ผลัดเปลี่ยนหลังอาบน้ำด้วย พอเห็นว่าผู้กองพนาก็เจ็บตัวอยู่ไม่น้อยราชาวดีจึงอนุญาตให้แก้วเจ้าจอมคอยอยู่ดูอาการเขาในคืนนี้ ผู้กองพนาดีใจมากที่แม่ยายของเขาใจดีและเข้าใจเขา จะมีก็เพียงแค่ผู้เป็นพ่อตากับสองแฝดเท่านั้นที่ยังไม่ยอมรับเขาง่ายๆ ซึ่งเขาก็คงต้องพูดกับท่านเรื่องนี้อีกครั้งให้ได้ 

               “หล่อมากแล้วค่ะ” แก้วเจ้าจอมบอกขณะติดกระดุมเสื้อเครื่องแบบตำรวจพลร่มให้กับเขาพร้อมกับจัดเข็มขัดให้เขาอีกทีเพราะผู้กองพนายังขยับตัวมากไม่ได้เนื่องจากแผลถูกยิงได้รับความกระทบกระเทือนไม่ใช่น้อย จากที่อาการกำลังจะดีขึ้นกลับยิ่งเจ็บระบบมากกว่าเก่า 

               “ใส่เข็มขัดให้คนอื่นทำไมมันยากจัง” 

               “แน่สิ ก็ไนเปอร์ถนัดปลดออกมากกว่าใส่เข้านี่” ผู้กองพนาแกล้งเย้าเธอทำให้แก้มนวลแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างน่ารักก่อนที่เธอจะแก้เขินด้วยการหันไปหยิบพานดอกไม้ธูปเทียนขึ้นมาดูแทน ซึ่งเธอกับผู้กองพนาตั้งใจกันว่าเช้าวันนี้จะกราบขอขมาผู้เป็นพ่อกับแม่เรื่องที่ผิดผีกันก่อนแต่งแล้วก็เรื่องที่เคยโกหกปิดบัง ธูปกับเทียนนั้นที่ฐานมีอยู่แล้ว ส่วนดอกไม้ เมื่อเช้านี้แก้วเจ้าจอมไปเก็บเอาดอกแก้วเจ้าจอมมาจากหน้าบ้านพักของผู้กองพนาแล้วก็ไปเก็บดอกมะลิมาจากฐานเสาธงชาติของฐาน เธอจัดการพักใบตองเป็นกรวยแล้วใส่ดอกไม้เข้าไปจนได้กรวยดอกไม้แสนสวยสมกับที่ผู้เป็นย่าเคยสอนให้ 

               “ตั้งแต่ความจำกลับมาพี่ก็แทบไม่เคยเห็นไนเปอร์จับดอกไม่อีกเลย เห็นมีแต่จับปืนซะมากกว่า” 

               “แล้วพี่พนาชอบให้ไนเปอร์เป็นแบบไหนล่ะคะ เป็นสไนเปอร์คนนี้หรือเป็นแก้วเจ้าจอม” 

               “เลือกทั้งสองคนเลยได้มั้ย พี่ชอบทั้งสองคนเลย” 

               “หลายใจจัง” 

               “ก็ไม่ว่าจะเป็นสไนเปอร์แสนดุหรือแก้วเจ้าจอมแสนอ่อนหวานพี่ก็รักมากอยู่ดี ขอเลือกทั้งสองคนเลยแล้วกัน” ผู้กองพนาทำท่าจะโน้มตัวลงมาจูบเธออีกแก้วเจ้าจอมก็เลยผินหน้าหนีพร้อมกับหัวเราะคิกคักเบาๆ 

               “ไม่เอา ตอนนี้พี่พนาจูบไม่หวานแล้ว” 

               “ทำไมล่ะ” 

               “จูบทีไรฉุนแต่กลิ่นยาทาแผลค่ะ” เธอมองหน้าตาของเขาในยามนี้อีกครั้ง ไม่รู้จะสงสารหรือจะขำดี คิ้วแตกทั้งสองข้าง ปากก็แตก ฟกช้ำอีกแล้วไหนจะอาการช้ำในตามเนื้อตัวอีก เมื่อคืนอาการช้ำตามเนื้อตัวของเขาเธอยังเห็นไม่ค่อยชัดจนเมื่อเธอประคองพาเขาไปอาบน้ำหลังห้องพยาบาลเมื่อเช้านี้เธอถึงได้สำรวจเนื้อตัวของเขาอีกครั้งเลยได้รู้ว่าพ่อของเธอเล่นงานเขาหนักไม่ใช่น้อย 

               “เดี๋ยวนี้ริรังเกียจผัว”  

               รังเกียจ...แหม เมื่อคืนนี้เธออุตส่าห์ขึ้นไปนอนกอดบนเตียงคนไข้ทั้งคืนยังจะมาว่าเธอรังเกียจเขาอีกหรอ 

               แต่ถึงจะว่าแบบนี้แก้วเจ้าจอมก็ยังเข้าไปกอดเขาอีกครั้งอยู่ดี เธอสูดกลิ่นกายหอมๆ ของตัวเองที่ติดอยู่กับเนื้อตัวของเขาจนกลิ่นตัวของเธอกับเขาผสานกันเป็นกลิ่นที่หอมละมุนให้เธอได้หลงใหล เธอและผู้กองพนายืนกอดกันอยู่นานมาก ต่างคนต่างก็ซบใบหน้าเข้าหากันและกัน ความรักความผูกพันมันมากมายจนยากที่จะแยกหัวใจของคนทั้งสองออกจากกันได้แล้ว 

               “เมื่อคืนหนีมาอยู่กับผัวทั้งคืนยังไม่พอใจอีกหรอเช้านี้ถึงได้มาพลอดรักกันต่อ เป็นลูกไม่มีพ่อมีแม่รึยังไงถึงได้ทำเหมือนพ่อกับแม่เป็นหัวหลักหัวตอแบบนี้” รองกรันณ์ว่าขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในห้องพยาบาลแบบไม่บอกไม่กล่าวใครล่วงหน้าจนสองหนุ่มสาวที่กอดกันอยู่แทบจะผละออกจากกันไม่ทัน 

               “พี่รันไม่เห็นด้วยที่ลูกมาเฝ้าผู้กองพนาเมื่อคืนนี้หรอคะ” ราชาวดีที่เดินตามเขามาเอ่ยถามขึ้น ลูกชายสองแฝดก็เลยไปยืนเฝ้าหน้าประตูห้องพยาบาลเหมือนกับเป็นการปิดประตูจัดการกับจำเลยที่พวกเขายังฆ่าไม่สำเร็จ 

               “ถ้าพี่รันไม่เห็นด้วยแล้วทำไมเมื่อคืนนี้ถึงไม่มาห้ามหรือมาตามลูกกลับบ้านพักล่ะคะ ไปนั่งช่วยซีลกับเรนเจอร์ป้อนขนมแมวทำไม” 

               “พี่ไม่ได้ไปป้อนขนมแมว พี่ไปนั่งปรับทุกข์กับลูกต่างหากแล้วมือมันว่างพอดี” เขาหันกลับมาแก้ตัวกับราชาวดีก่อนจะเหวี่ยงแมวอ้วนอย่างน้องเพลงพิณที่เกาะไหล่อยู่ไปให้ผู้กองกวินทร์เพราะความแบ๊วของแมวมันทำให้เขาความโหดและดุของเขาลดลงไปไม่ใช่น้อย 

               “คุณพ่อ...มาทำอะไรที่นี่หรอคะ” แก้วเจ้าจอมถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ เมื่อผู้เป็นพ่อมาหาแต่เช้าแบบนี้จนอดคิดไม่ได้ว่าหรือพ่อของเธออาจจะมาซ้อมสามีของเธออีกรอบ 

               “แม่แก้มบอกว่ามีคนอยากคุยกับพ่อไม่ใช่หรอ มาคุยมันที่นี่แหละเผื่อมันถูกกระทืบจนใกล้จะตายแล้วจะได้รักษาทัน” เป็นครั้งแรกที่รองกรันณ์ยอมพูดและมองหน้าแก้วเจ้าจอม แม้น้ำเสียงจะฟังดูห้วนไปแต่แก้วเจ้าจอมก็ดีใจที่ผู้เป็นพ่อยอมพูดด้วย 

               รองกรันณ์ยังคงดูหงุดหงิดง่ายเหมือนเดิมเมื่อเข้ามานั่งลงที่เตียงคนไข้ ที่เอวยังคงเหน็บปืนเอาไว้อยู่จนแก้วเจ้าจอมเกิดรู้สึกหวั่นๆ ขึ้นมา แต่ผู้กองพนาก็หาได้เกรงกลัวสายตาเอาเรื่องของผู้เป็นพ่อตาไม่ เขาหยิบพานดอกไม้ธูปเทียนขึ้นมาก่อนจะจูงมือแก้วเจ้าจอมเดินเข้าไปหารองกรันณ์กับราชาวดี จนเมื่อใกล้จะถึงแล้วจึงเปลี่ยนมาเป็นคุกเข่าเข้าไปหาโดยมีแก้วเจ้าจอมช่วยประคองเขาด้วยเพราะเขายังเจ็บแผลอยู่ 

               “เช้าวันนี้ผมกับไนเปอร์ตั้งใจว่าจะไปกราบขอขมาท่านกับคุณหมอที่บ้านพักครับ แต่ในเมื่อท่านกับคุณหมอมาที่นี่แล้วผมก็เลยจะขอโอกาสนี้กราบขอขมาท่านกับคุณหมอในเรื่องที่ผมกับไนเปอร์ได้ทำผิดไป” ผู้กองพนาพูดขึ้นเมื่อเข้ามานั่งคุกเข่าอยู่แทบเท้าพ่อตากับแม่ยาย ก่อนที่เขากับแก้วเจ้าจอมจะพากันก้มลงไปกราบเท้าของรองกรันณ์และราชาวดีด้วยความสำนึกผิดจากใจจริง 

               “เพราะความรักทำให้เราสองคนผิดผีอยู่กินเป็นสามีภรรยากันโดยที่ไม่ได้บอกกล่าวผู้ใหญ่ให้รับรู้ ในฐานะที่ผมอายุมากกว่าไนเปอร์เยอะแล้วก็เป็นถึงข้าราชการที่น่าจะมีความคิดความอ่านที่มันดีกว่านี้แต่ผมก็ยังไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจจนทำลายเกียรติของไนเปอร์ ทำลายเกียรติของครอบครัวท่าน ตอนนี้ผมสำนึกผิดแล้วขอให้ท่านกับคุณหมอช่วยให้ความเมตตาด้วยเถอะนะครับแล้วก็อย่าได้ไปเอาผิดหรือตำหนิไนเปอร์เลย เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะผมเองครับ ผมเองที่เป็นคนผิดหากจะเอาโทษก็ขอให้เอาโทษที่ผมคนเดียว” 

               “ได้ข่าวว่าลูกกูเป็นคนจับมึงปล้ำทำผัวก่อนไม่ใช่หรอ” รองกรันณ์ตามตรงๆ แบบขวานผ่าซากและไม่ไว้หน้าลูกสาวแก้วเจ้าจองก็ยิ่งก้มหน้างุด 

               “เปล่าหรอกครับ ไนเปอร์ไม่ได้จับผมปล้ำก่อนแต่มันเป็นความพอใจของเราสองคนเองท่านอย่าได้ตำหนิไนเปอร์เลยนะครับ เรื่องแบบนี้ผมสามารถหยุดยั้งใจได้แต่ผมก็เลือกที่จะไม่ทำเอง” พอได้ยินว่าเขาโยนความผิดทั้งหมดให้กับตัวเองแก้วเจ้าจอมก็ทำท่าจะค้านขึ้นมาแต่ผู้กองพนาก็สบตาแล้วส่ายหน้าให้ เรื่องแบบนี้ไม่ว่าใครจะเป็นฝ่ายรุกก่อนแต่เขาก็เป็นผู้ชายและเป็นผู้ใหญ่กว่าเธอ เขาคือคนที่ต้องรับผิดชอบ 

               “แล้วนอกจากผมกับไนเปอร์จะมาขอขมาท่านแล้วผมก็อยากจะขอไนเปอร์จากท่านและคุณหมอด้วยครับ ได้โปรดเห็นใจในความรักของเราสองคน ยอมให้เราสองคนแต่งงานกันด้วยเถอะนะครับท่าน” ผู้กองพนากับแก้วเจ้าจอมยกเอาพานดอกไม้ธูปเทียนขึ้นไปให้รองกรันณ์กับราชาวดี หากทั้งสองคนยอมรับพานขอขมาก็เท่ากับว่าเป็นการยอมรับคำขอโทษขอขมานี้ แก้วเจ้าจอมได้แต่มองหน้าผู้เป็นพ่อกับแม่อย่างมีความหวัง หวังว่าทั้งสองคนจะยอมเห็นใจในความรักของเธอกับสามี 

               “คุณพ่อ คุณแม่ขา...ไนเปอร์รักพี่พนา คุณพ่อกับคุณแม่ยอมให้เราแต่งงานกันเถอะนะคะ” 

               เพล้ง!!! 

               พานดอกไม้ธูปเทียนถูกปัดทิ้งทันทีเมื่อสิ้นคำพูดของแก้วเจ้าจอม รองกรันณ์หันมาจ้องหน้าลูกสาวด้วยความไม่พอใจจนแก้วเจ้าจอมน้ำตาร่วงด้วยความเจ็บปวด จนแล้วจนรอดพ่อก็ไม่ยอมให้อภัยเธอ 

               “...ทำไมพี่ซีลกับพี่เรนเจอร์ถึงมีความรักได้แต่ไนเปอร์มีไม่ได้ล่ะคะ มีใครสาปหัวใจของไนเปอร์เอาไว้หรอคะไนเปอร์ถึงมีความรักไม่ได้” 

               รองกรันณ์ไม่รู้จะตอบอย่างไรดีเมื่อยังรับกับเรื่องทั้งหมดไม่ได้ ครั้งก่อนเธอยังทำเป็นไม่สนไม่แคร์ผู้กองพนา ทำเหมือนกับว่าไม่ได้เป็นอะไรกับเขา แต่พอมาคราวนี้เธอกลับแสดงออกมาให้เขาเห็นได้ชัดเจนว่าเธอรักผู้กองพนามากแค่ไหนและเธอก็เลือกผู้กองพนาแทนพ่อคนนี้ที่เฝ้ารักเฝ้าหวงเธอมาทั้งชีวิต เมื่อก่อนเขาก็พอจะรู้ว่าทั้งสองคนแอบมีใจให้กันแต่ก็ไม่คิดว่าจะถึงขั้นนี้ เขายังไม่ทันได้เตรียมตัวตั้งรับที่จะมีลูกเขยเลยแล้วทำไมจู่ๆ ลูกของเขาถึงได้มาขอเขาไปแต่งงานกับผู้ชายคนอื่นแบบนี้ เพื่อผู้ชายเพียงคนเดียวมันถึงกับทำให้ลูกที่เคยเชื่อฟังเขาทุกอย่างสร้างเรื่องว่าความจำเสื่อมโกหกเขาอยู่ได้ตั้งนานสองนาน ย้ายที่ทำงานมาหาผู้ชายแล้วยังจะมีหน้ามาขอไปแต่งงานกับมันอีกอย่างนั้นหรอ 

               “ท่านครับ ได้โปรดเถอะครับได้โปรดเห็นใจเรา ถ้าท่านยังโกรธเราอยู่งั้นก็ซ้อมผมอีกก็ได้นะครับ ท่านจะทำยังไงกับผมก็ได้แต่ขออย่างเดียว ได้โปรดเห็นใจเราสองคนด้วย” 

               “คุณพ่อขาไนเปอร์ขอโทษ ไนเปอร์ผิดไปแล้ว คุณพ่อเห็นใจไนเปอร์กับพี่พนาเถอะนะคะ” แก้วเจ้าจอมคลานเข้าไปกอดขาผู้เป็นพ่อทำให้รองกรันณ์ผลักตัวเธอออกห่างแล้วทำท่าจะง้างฝ่ามือขึ้นตบเธอ 

               “พี่รันอย่า!” ราชาวดีรีบยึดมือของเขาเอาไว้ ส่วนผู้กองพนาก็รีบเข้ามากอดเอาตัวเองบังแก้วเจ้าจอมเอาไว้เพราะในตอนนี้แก้วเจ้าจอมยิ่งร้องไห้ออกมาหนักเพราะตกใจเมื่อเห็นผู้เป็นพ่อทำท่าจะตบตีตนเพราะตั้งแต่จำความได้พ่อรันของเธอไม่เคยตีเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่ถ้าพ่อตีเธอแล้วยอมให้เธอแต่งงานกับผู้กองพนาได้เธอก็จะยอมให้พ่อตี 

               “ถ้าท่านโกรธท่านก็มาลงที่ผมนี่แต่อย่ามาตบตีเมียของผมเด็ดขาด!” 

               “มึงกล้าขึ้นเสียงกับกูหรอไอ้พนา!!!” 

               “ผมไม่เคยคิดที่จะล่วงเกินท่าน ผมเคารพท่านเสมอแต่ผมยอมไม่ได้ที่ท่านจะมาตบตีเมียของผม ท่านโกรธท่านแค้นอะไรก็มาทำที่ผมนี่ ทำผมแต่อย่าทำไนเปอร์ ต่อให้ท่านยังไม่ได้ตีแต่แค่ท่านง้างมือขึ้นมันก็ทำให้ไนเปอร์เจ็บไปจนถึงหัวใจแล้ว” 

               “มึงไม่ต้องทำมาเป็นพูดดี ไอ้ลูกไม่มีพ่อมีแม่” 

               “แล้วยังไงครับ แค่ผมไม่มีพ่อกับแม่เป็นคนตัวคนเดียวผมไม่มีสิทธิ์มีเมียเลยหรอ!” ผู้กองพนาเถียงขึ้นทันควันเพราะไม่พอใจที่รองกรันณ์ทำท่าจะตีแก้วเจ้าจอมเมื่อก่อนหน้านี้ ทำเขาเขาทนได้ แต่เขาทนไม่ได้ถ้าจะมีใครมาทำร้ายเมียของเขาแม้ว่าคนๆ นั้นจะเป็นพ่อตาของเขาก็ตามที 

               “นี่มึงกล้าเถียงกูหรอ! คนอย่างมึงนะกูไม่เอามาเป็นลูกเขยหรอก อยากได้ลูกกูนักใช่มั้ยงั้นกูจะให้ไนเปอร์ไปแต่งงานกับคนอื่นเย้ยหน้ามึง!” 

               “ก็เอาสิครับ! ให้มันรู้กันไปเลยว่าคนอย่างไอ้พนาคนนี้มันจะมีปัญญาปกป้องเมียมันมั้ย เมียใครใครก็รักถ้าใครจะมาแย่งเอาเมียผมไปมันก็ต้องข้ามศพผมไปก่อน” 

               “ได้! ให้ข้ามศพมึงไปก่อนใช่มั้ย” 

               “อย่านะคะ พอแล้ว พอเถอะอย่าทะเลาะกัน” แก้วเจ้าจอมรีบร้องห้ามทั้งน้ำตา แค่พ่อจะตบตีเธอเธอก็เจ็บปวดแล้ว แล้วยิ่งมาได้ยินพ่อบอกว่าจะให้เธอไปแต่งงานกับคนอื่นเพื่อเย้ยสามีของเธอเธอก็ยิ่งรับไม่ได้ เหมือนพ่อไม่เห็นค่าของเธอเลย เหมือนพ่อเห็นเธอเป็นแค่สิ่งของเอาไว้แก้แค้นคนอื่น หัวใจของเธอมันไร้ค่ามากจนแม้แต่ผู้เป็นพ่อก็ยังมองไม่เห็น 

               “ถ้าคุณพ่อจะฆ่าพี่พนาคุณพ่อก็ต้องฆ่าไนเปอร์ด้วย ไนเปอร์ไม่ใช่สิ่งของ ไนเปอร์มีความรู้สึก ไนเปอร์เจ็บปวดเป็นนะคะแล้วไนเปอร์ก็เจ็บปวดที่สุดตอนที่คุณพ่อบอกว่าจะให้ไนเปอร์ไปแต่งงานกับคนอื่นเพียงเพราะต้องการจะแก้แค้นพี่พนา คุณพ่อทำเหมือนไนเปอร์ไม่มีค่าจะหิ้วไปทางไหนก็ได้” 

               “โธ่ลูก” ราชาวดีเข้าไปกอดลูกสาวด้วยความสงสารสุดหัวใจ เมื่อคืนนี้เธอก็เกลี้ยกล่อมสามีอยู่นานก็นึกว่าเขาจะยอมรับกับเรื่องนี้ได้ แล้วนี่ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้อีก 

               “นี่มันเรื่องบ้าห่าเหวอะไรกันล่ะเนี่ย” จู่ๆ ก็มีเสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นก่อนที่พลโทคีรินทร์จะเดินเข้ามาในห้องพยาบาลพร้อมกับบิดหูสองแฝดที่เฝ้าอยู่หน้าประตูเข้ามาด้วย หลังจากที่แอบฟังอยู่นานพร้อมกับบิดหูสองแฝดเอาไว้กันไม่ให้มันคาบข่าวไปบอกพ่อมันว่าเขามา 

               “ใครทำลูกสาวกูร้องไห้” พลโทคีรินทร์ปล่อยตัวสองแฝดแล้วเข้าไปดึงเอาแก้วเจ้าจอมมากอด สายตาคมตวัดมองน้องเขยอย่างเอาเรื่อง อดเซ็งไม่ได้กับความหวงลูกจนบ้าของมัน ยิ่งแก่ยิ่งบ้ากว่าเดิม 

               “พี่มาที่นี่ได้ไงพี่ภู” 

               “กูเคยรับปากกับลูกกูว่าถ้ามีใครหน้าไหนกล้ามารังแกเขากูจะรีบตามมาช่วย” แต่ความจริงคือพลโทคีรินทร์รู้ข่าวว่ารองกรันณ์รู้ความจริงถึงเรื่องความสัมพันธ์ของแก้วเจ้าจอมกับผู้กองพนาแล้วเขาก็เลยเดาเอาว่าคงจะเกิดเรื่องขึ้นจึงได้บินลงใต้มาหาลูกและกำราบน้องเขยตัวดี 

               “แก้มโทรตามพี่ภูมาใช่มั้ย” 

               “เปล่านะคะ” ราชาวดีเองก็ไม่รู้เรื่อง แต่เธอก็ดีใจที่ผู้เป็นพี่ชายมาหาเพราะอย่างน้อยสามีของเธอก็ยังเกรงพี่ชายของเธออยู่บ้าง 

               “ยังไง ผิดผีกันก็เลยจะมาขอแต่งงานหรอผู้กอง” พลโทคีรินทร์หันมาทางผู้กองพนา ปกติเขากับผู้กองพนาก็ติดต่อหากันตลอดเพื่อคอยถามข่าวคราวลูกสาว ไม่คิดว่าจะถึงกับต้องลงจากภาคเหนือมาเคลียร์ให้ถึงที่ 

               “ครับท่าน ผมจะขอ...” 

               “เออ ไปหาฤกษ์แต่งกับสินสอดเตรียมเอาไว้แล้วกัน ว่างแล้วค่อยขึ้นไปกรุงเทพฯ เอาผู้หลักผู้ใหญ่ไปสู่ขอกับคุณปู่คุณย่าของไนเปอร์ให้เป็นเรื่องเป็นราว มีมั้ยผู้ใหญ่ที่พอเป็นหน้าเป็นตาได้ ถ้าไม่มีจะหาให้” พลโทคีรินทร์สรุปเอาง่ายๆ พร้อมกับลูบผมแก้วเจ้าจอมที่ยังกอดเขาร้องไห้อยู่ 

               “อะไรกันพี่ภู เรื่องอะไรมาตัดสินใจแทน” 

               “มึงอย่าลืมไอ้รันว่ากูก็เป็นพ่อของไนเปอร์กับเจ้าแฝดเหมือนกัน กูมีสิทธิ์ตัดสินใจแทนอยู่แล้วหรือถ้ามึงเห็นว่ากูยังมีสิทธิ์ไม่มากพอกูก็มีคนอื่นที่จะมาตัดสินใจแทนมึงได้อีกคน” 

               “ใคร” 

               “พ่อมึงไง!” 

               “แต่ผมเป็นพ่อของไนเปอร์ ผมต่างหากที่มีสิทธิ์ตัดสินชีวิตลูก” 

               “ถ้ามึงตัดสินเองแล้วทำชีวิตลูกมึงพังมึงก็ให้คนอื่นตัดสินเถอะ ให้พ่อมึงนี่แหละเป็นคนตัดสินดีที่สุดแล้วเพราะตั้งแต่เกิดจนโตคนที่เลี้ยงดูไนเปอร์กับเจ้าแฝดมาจริงๆ แล้วคือพ่อกับแม่มึง ส่วนมึงกับแก้มทำงานกันตลอดไม่ใช่หรอ” 

               “แต่ไอ้พนามันไม่ไว้หน้าผมนะ มัน...” 

               “มึงอย่ามาคิดมากกับเรื่องนี้ ขนาดกูกับเมียกูก็ยังอยู่ด้วยกันจนท้องก่อนแต่งเลย เป็นมึงเองไม่ใช่หรอที่เมื่อก่อนชอบยุให้กูไปหาเอื้อยบ่อยๆ นี่มันยุคไหนสมัยไหนแล้วเรื่องแค่นี้กูไม่ถือหรอก มันฟันลูกกูแล้วมาขอขมา มาขอแต่งงานแบบนี้กูโอเค ไว้มันฟังแล้วทิ้งก่อนเถอะกูค่อยตามไปฆ่ามัน” 

               “โห พ่อภู” สองแฝดว่าขึ้นให้กับความเด็ดขาดของผู้เป็นพ่อบุญธรรม หวงน้องก็หวงอยู่หรอกแต่พ่อภูเล่นมาเองแบบนี้ใครจะกล้าหือ 

               “แต่มันก็ไม่ได้เป็นคนดีอย่างที่ผมต้องการนะพี่ ผมอยากได้คนที่ดีกว่านี้มาเป็นลูกเขย ไม่ใช่มัน!” 

               “แล้วมาตรฐานคนดีของมึงต้องเป็นยังไงไอ้รัน” 

               “...” 

               “มึงฟังกูนะ ถ้ากูคิดแบบมึง ถ้ากูอยากได้น้องเขยที่เป็นคนดีจริงๆ กูไม่มีทางยกแก้มให้แต่งงานกับมึงหรอกเพราะสำหรับกูมึงไม่ใช่คนดี ไม่มีอะไรดีเลยนอกจากรูปหล่อ อนาคตไกลและเป็นทหารที่ซื่อตรงต่อหน้าที่ แต่นิสันโดยสันดานแล้วมึงค่อนไปทางเลวซะมากกว่า” 

               “อ้าว” สองแฝดอุทานขึ้นมาอีกเมื่อเพิ่งได้รู้ถึงความในใจของพ่อภู นอกจากคุณปู่ก็มีแค่พ่อภูนี่แหละที่กล้าด่าพ่อรันของพวกตน 

               “แต่ที่กูยอมยกน้องสาวให้มึงก็เพราะว่าน้องกูรักมึง มึงเป็นคนที่น้องกูรักมาก มากจนแทบจะเป็นจะตายเพราะมึงคนเดียวแล้วมึงก็คือคนที่ทำให้น้องของกูมีความสุขมากที่สุด ไหน ที่นี้มึงลองตอบกูมาซิไอ้รันว่าจริงๆ แล้วมึงอยากได้ลูกเขยที่เป็นคนดีหรือคนที่ทำให้ลูกของมึงมีความสุขกันแน่” พอพลโทคีรินทร์ถามรองกรันณ์ก็มองกลับมาที่ผู้กองพนาอีกครั้งสลับกับแก้วเจ้าจอมที่ยังคงกอดพ่อภูของเธอร้องไห้อยู่ 

               “หวงลูกน่ะก็เข้าใจอยู่หรอกว่าหวง ลูกสาวน่ารักขนาดนี้ขนาดกูเป็นแค่พ่อบุญธรรมแท้ๆ กูก็ยังหวงเลย แต่หวงน่ะก็ต้องหวงแบบมีสติ มึงหวงแล้วลูกมึงมีความสุขหรือมึงหวงแล้วทำให้ลูกมึงร้องไห้แบบนี้ ร้อยวันพันปีไนเปอร์เคยร้องไห้แบบนี้มั้ยมึงคิดดู ประวัติลูกเขยมึงมึงก็สืบจนละเอียด จนจะรู้เห็นไปถึงเครื่องในตับไตเขาหมดแล้วมันยังจะมีข้อแม้อะไรอีกวะ อีกไม่นานมึงกับแก้มก็แก่ตายห่ากันแล้วใครจะอยู่ดูแลลูกให้มึงต่อ เขาสองคนก็เป็นผัวเมียกันแล้ว เขารักกันมึงจะกีดกันทำมะเขืออะไร” 

               พลโทคีรินทร์ประคองแก้วเจ้าจอมไปคืนให้กับผู้กองพนา ซึ่งเธอก็รีบโผเข้าไปกอดเขาในทันทีบ่งบอกให้รู้ว่าเธอรักผู้กองพนามากแค่ไหน รองกรันณ์เห็นแล้วก็ต้องรีบเบือนหน้าหนี ใช่ว่าเขาจะไม่อยากเห็นลูกมีความสุข ลูกของเขาเขารักสุดหัวใจ รักมากจนไม่อยากจะเสียไปให้ใครทั้งนั้น 

               “พี่รันคะ!” ราชาวดีร้องตามทันทีเมื่อจู่ๆ รองกรันณ์ก็เดินหนีออกมาจากห้องพยาบาล พลโทคีรินทร์เห็นแล้วก็ต้องถอนหายใจตาม เข้าใจหัวอกคนเป็นพ่อด้วยกันดีแต่เพื่อความสุขของลูก อะไรที่ยอมได้ก็ควรจะยอม 

               “ไปดูมันไป คนรั้นอย่างมันคงยากจะทำใจได้” เขาหันมาบอกน้องสาว ราชาวดีจึงรีบตามสามีไป 

               “ส่วนเราสองคน” พลโทคีรินทร์หันมาทางลูกชายฝาแฝดบ้าง “พ่อได้ข่าวว่าก่อเรื่องเอาไว้ ซ้อมผู้กองพนาเขาจนอ่วมไม่ใช่หรอ ถึงเขาจะมีศักดิ์เป็นน้องเขยเราสองคนแต่เขาก็อายุมากกว่าตั้งหลายปีและที่สำคัญเขาก็ยังเป็นรุ่นพี่นักเรียนเตรียมทหารของเราสองคนอีก ถึงจะอยู่คนละเหล่าทัพแต่ก็ออกมาจากรั้วโรงเรียนเดียวกัน รู้มั้ยว่ารุ่นน้องที่ไม่เคารพรุ่นพี่จะต้องถูกสั่งซ่อมยังไง” 

               “พ่อภูจะให้ไอ้ผู้กองนี่มันมาสั่งซ่อมผมกับพี่ซีลหรอครับ เอาสิ ลองมันซ่อมผมสิผมจะยิ่งเกลียดมัน” 

               “ผู้กองเขาไม่กล้าสั่งซ่อมเราสองคนหรอก เพราะถ้าเขาคิดจะทำร้ายเราสองคนเขาก็คงไม่ยอมเป็นเป้านิ่งให้เราสองคนซ้อมเขาอยู่ฝ่ายเดียว เพราะฉะนั้นพ่อจะเป็นคนสั่งซ่อมเราสองคนเอง มานี่!” ว่าแล้วพลโทคีรินทร์ก็เข้ามาดึงหูสองแฝดออกไปจากห้องพยาบาล ทิ้งให้ผู้กองพนากับแก้วเจ้าจอมอยู่กันตามลำพัง 

               เมื่ออยู่กันตามลำพังแล้วแก้วเจ้าจอมก็ยิ่งกอดผู้กองพนาแน่นด้วยความเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะการที่รองกรันณ์ยังไม่ยอมรับความรักของเธอกับผู้กองพนาจนต้องเดินออกไปแบบนี้ เธอรู้ว่าพ่อเสียใจ เธอเองก็ไม่อยากให้พ่อรู้สึกแบบนี้แต่จะทำอย่างไรได้ แล้วถ้าพ่อภูของเธอไม่มาเล่าป่านนี้จะเป็นยังไงต่อ 

               “ไม่ต้องคิดมากนะ พี่เชื่อว่าอย่างไรเสียคุณพ่อของไนเปอร์ก็ต้องยอมให้เราแต่งงานกัน” 

               “ทำไมล่ะคะ ก็คุณพ่อโกรธมากจน...” 

               “เชื่อพี่เถอะ ท่านยอมรับเราแล้ว” ผู้กองพนาย้ำแล้วมองออกไปนอกห้องพยาบาลซึ่งยังคงได้ยินเสียงพลโทคีรินทร์สั่งซ่อมลูกชายอยู่ เหตุที่เขาเชื่อแบบนี้ก็เพราะ...ถ้ารองกรันณ์ยังคงไม่ยอมป่านนี้ก็คงเข้ามาแยกเขากับแก้วเจ้าจอมออกจากกันแล้วล่ะ ไม่ทำเพียงแค่เดินหนีแบบนี้หรอก แต่ที่ท่านเดินหนีไปแบบนี้ก็น่าจะเป็นเพราะท่านอยากขอเวลาทำใจก่อนต่างหาก เขารู้ใจพ่อตาของเขาดี 

  

 

************************************************************************ 

สุดท้ายต้องให้พ่อภูมาจัดการ พ่อภูก็ยังคงเป็นพ่อภูอยู่ 55555 

ไรท์ชอบที่พ่อภูสอนพ่อรันนะ “อยากได้ลูกเขยที่เป็นคนดีหรือคนที่ทำให้ลูกมีความสุข” 

รักพ่อภู ^///^ 

************************** 

คำผิดอาจเยอะหน่อยนะคะ เพิ่งเขียนเสร็จตอนตีสี่ ตรงไหนเขียนผิดเมนต์มาบอกได้เด้อจ้า 

  

ความคิดเห็น