ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 3

คำค้น : #ซ่อนลิขิตรัก#สิงหา#นายสิงห์#มนตรา#ใบข้าว

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ย. 2563 14:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3
แบบอักษร

 

 

ซ่อนลิขิตรัก บทที่ 3 

 

 

 

 

 

" เปรี้ยวไปเอายาหอมผสมน้ำอุ่นมาที เอายาดมกับผ้าชุบน้ำเย็นมาด้วยนะ " บุหลันบอกกับเปรี้ยว อีกฝ่ายพยักหน้ารับรีบกลับเข้าไปในครัวทำตามที่บุหลันสั่ง ฝ่ายบุหลันเองก็หันกลับมามองใบข้าวที่กำลังนอนหลับอยู่บนโซฟา " คงจะเป็นลมแดดน่ะค่ะ อากาศร้อนแบบนี้ " บุหลันบอกกับสิงหา 

" ครับ " สิงหารับคำ เขาปรายตามองร่างบางที่กำลังรู้สึกตัว คิ้วเรียวสวยของเธอขมวดกัน  

" อ้าว ฟื้นแล้ว " บุหลันรีบเข้าไปช่วยประคองให้ใบข้าวลุกขึ้นนั่ง พอดีกับที่ป้าเปรี้ยวเดินถือถาดใส่ถ้วยยาหอมผสมน้ำอุ่นมาให้ มีผ้าเย็นวางอยู่บนถาดอีกใบ " เอานี่จ้ะ ดื่มให้รู้สึกสดชื่นซะหน่อยนะ แล้วนี่ผ้าเย็นจ้ะ "  

ใบข้าวยกมือไหว้กล่าวขอบคุณบุหลันแล้วรับถ้วยยาหอมมาดื่ม ทันทีที่ดื่มใบหน้าของเธอก็เหยเกกับรสชาติขมเฝื่อนคอ สิงหาพ่นลมฮึมองท่าทางของใบข้าวด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ ใบข้าวเหลือบมองสิงหาทีหนึ่งก่อนจะเบือนหน้าหนีรับผ้าขนหนูจากบุหลันไปประคบที่ใบหน้าของตัวเอง ท่าทางการวางตัวที่ผิดแผกจากคนที่มาสมัครเป็นคนงานทั่วไปทำให้เธอตกเป็นเป้าสายตาของคนในบ้านเรืองกิจเกษม 

" เป็นยังไงบ้างจ๊ะ รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง " บุหลันถาม ยังไม่ทันที่ใบข้าวจะตอบบุหลัน สิงหาก็เป็นฝ่ายชิงพูดขึ้นมา 

" ท่าทางดีขึ้นแล้วแบบนี้ ก็ออกจากไร่ไปได้แล้ว "  

ใบข้าวมองตาคว่ำใส่  

" คุณนี่มัน -- " ใบข้าวนึกคำพูดไม่ออก เธอหันไปหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมา " ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยดูแลหนู " ใบข้าวหันไปยกมือไหว้บุหลันกับตุลา " หนูลาค่ะ " ใบข้าวทำท่าจะลุกขึ้น แต่บุหลันกลับเอ่ยถาม 

" มาสมัครงานเหรอจ้ะ " บุหลันมองไปทางสิงหา " น้าได้ยินตาเหมยบอกว่าหนูคนนี้มาหางานทำที่ไร่เราใช่มั้ยคะคุณสิงห์ "  

" ครับ แต่ตอนนี้ในไร่มีคนงานพอแล้วครับ " สิงหาตัดรอน ใบข้าวกัดปากแน่น เธอมองตุลาทีบุหลันทีก่อนจะร้องไห้ออกมา  

 

ฮึก ฮึก 

 

" ตายแล้ว ร้องไห้ทำไมจ๊ะ " บุหลันตกใจรีบดึงกระดาษทิชชู่ส่งให้ใบข้าว  

" หนูกลัวค่ะ ฮือ " ใบข้าวแกล้งบีบน้ำตาออกมา " บ้านหนูตอนนี้กำลังถังแตก เราไม่มีเงินเหลือเลยค่ะ หนูต้องหางานทำเพื่อเลี้ยงดูคนในบ้าน ฮือ ~ " ใบข้าวยกกระดาษทิชชู่ขึ้นมาปิดหน้า ทำทีเป็นร้องไห้ " หนูพยายามหางานมาสามวันแล้ว แต่ว่ายังหาไม่ได้เลยค่ะ ตอนนี้เงินติดตัวก้อนสุดท้ายคือเงินที่หนูนั่งรถมาที่ไร่นี่ เพราะคิดว่าหนูจะได้งานทำเพื่อส่งให้พ่อแม่ของหนู แต่ ~ ฮือ "  

สิงหาคิ้วกระตุกมองผู้หญิงตรงหน้าเขาที่กำลังแสดงละครได้อย่างน่าชื่นชม เพราะตอนนี้บุหลันกำลังทำหน้าเห็นใจ 

" แย่จริง! " บุหลันยกมือทาบอก เธอหันมองสิงหาอีกครั้ง 

" คุณน้าหยุดเลยครับ ต่อให้คุณน้าเอ่ยปากเอง ผมก็ไม่รับผู้หญิงคนนี้เข้ามาทำงานแน่นอน "  

" ฮือ โฮ หนูทำงานได้ทุกอย่างเลยนะคะ ให้หนูทำอะไรหนูก็ทำหมดค่ะ ฮือ " ใบข้าวลงไปนั่งคุกเข่ากอดขาของบุหลันไว้ ทำเอาสิงหาออกอาการเข่นเขี้ยว " ได้โปรดเถอะนะคะ รับหนูเข้าทำงานนะคะ "  

" หนูอย่าทำแบบนี้เลยนะจ๊ะ ลุกขึ้นมานั่งคุยกันดีๆก่อน " บุหลันว่าพลางพยุงให้ใบข้าวกลับมานั่งที่โซฟา " คุณสิงห์คะ " บุหลันส่งสายตาอย่างขอความช่วยเหลือ  

" แล้วที่หาผู้ช่วยล่ะ หาได้แล้วเหรอ สิงห์ " ตุลาเอ่ยปากถามลูกชายเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่นั่งรอใบข้าวได้สติ 

" ยังครับ พ่อ -- แต่ผมไม่คิดจะรับใครมาทำงานนี้นะครับ " สิงหาส่งสายตาเป็นนัยให้คนเป็นพ่อ ตุลาพ่นลมฮึออกมา 

" แต่ถ้าสิงห์ไม่รับผู้ช่วยมาช่วยงานสิงห์ งานของสิงห์ก็จะลำบากนะ "  

" พวกผมยังพอไหวอยู่ครับ พ่อ "  

" ถ้าอย่างนั้นมีงานอะไรอื่นอีกมั้ย สิงห์ " ตุลาถามมองใบข้าวที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น ก็ให้รู้สึกสงสาร " ให้แม่หนูนี่ทำงานเถอะ ไม่มีงานไม่มีเงิน มันลำบากนะ สิงห์ "  

" นั่นสิคะ คุณสิงห์ " บุหลันเสริม " ผู้หญิงตัวคนเดียวแบบนี้ เงินก็ไม่มี จะให้ไปเตร็ดเตร่ที่ข้างนอกมันก็ไม่ดี เห็นแก่น้าเถอะนะคะ "  

สิงหาถอนหายใจออกมา เขามองบุหลันทีตุลาทีแล้วกลับมาที่คนต้นเรื่องที่นั่งบีบน้ำตาอยู่  สิงหาไม่รู้ว่าเรื่องที่เธอพูดมาทั้งหมดนั้นเชื่อได้จริงแค่ไหน แต่จะให้เขาปล่อยใบข้าวออกไปเดินข้างนอกตามที่คุณน้าบุหลันว่า ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาเขาก็จะถูกตีตราบาปอีก สุดท้ายสิงหาเมื่อทนสายตาคนเป็นพ่อเป็นน้าไม่ไหวก็จำยอมเอ่ยออกมา 

" ก็ได้ครับ ผมเห็นแก่พ่อกับคุณน้านะครับ " สิงหาปรายตามองใบข้าวที่รีบเช็ดน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว " ทำงานได้ทุกอย่างสินะ " สิงหาถาม ใบข้าวพยักหน้ารัวเร็ว เขายิ้มฮึ " ฉันให้เธอทำงานที่นี่ก็ได้ "  

" เย้! " ใบข้าวตบมือร้องเฮลั่นทำเอาตุลากับบุหลันหันมามองเธอเป็นตาเดียว สิงหาจ้องตาดุใส่ ใบข้าวรีบลดมือลงกลับมาทำท่าสงบเสงี่ยมเหมือนเดิม 

" เธอต้องทำงานทุกอย่างในไร่ที่มีให้ทำ "  

" ได้ " ใบข้าวพยักหน้าแข็งขัน " ฉันจะทำทุกอย่างโดยไม่เกี่ยงงาน "  

" เริ่มงานตั้งแต่หกโมงเช้าไปจนถึงสี่โมงเย็น ค่าจ้างชั่วโมงละ 50 บาท จันทร์ถึงเสาร์  ถ้าต้องทำงานล่วงเวลา จะมีค่าล่วงเวลาให้ครึ่งหนึ่งของค่าจ้างแล้วคูณกับจำนวนชั่วโมงที่ทำ  " สิงหาพูดถึงข้อตกลง ใบข้าวนั่งฟังในหัวคำนวณตามไปด้วย 

" ค่าจ้างจ่ายทุกสัปดาห์ มีที่พัก อาหาร 3 มื้อ ผลผลิตในไร่เธอสามารถเอามาทำอาหารเอามากินได้แต่ห้ามเอาออกไปขายข้างนอกเป็นส่วนตัวเด็ดขาด ถ้าเจอไล่ออกทันที "  

" ตกลง "  

" ห้ามมั่วยา ดูดฝิ่น ถ้าเจอไล่ออกพร้อมส่งตำรวจทันที! " 

" วางใจได้ ฉันไม่ยุ่งเกี่ยวกับพวกนั้นอยู่แล้ว "  

" ก็ดี! " สิงหาคำราม 

" มีอย่างอื่นอีกมั้ย " ใบข้างถามยิ้มๆ 

" ห้ามเธอเดินไปมาคนเดียวในไร่โดยไม่บอกฉัน "  

" เอ๊ะ! ข้ออื่นฉันเข้าใจนะ แต่ข้อนี้ฉันไม่เข้าใจ " ใบข้าวทำหน้าฉงน ไม่ต่างจากตุลากับบุหลัน " ทำไมฉันไปไหนมาไหนต้องบอกคุณด้วยล่ะ "  

" เพราะเธอต้องอยู่ในสายตาฉันตลอดเวลาน่ะสิ "  

" เฮ้ย! คุณ! มัน-- " ใบข้าวอ้าปากจะแย้ง สิงหากลับชิงพูดขึ้นมาก่อน 

" ทดลองงานหนึ่งเดือน ถ้าฉันไม่ให้ผ่าน ก็เก็บของออกจากไร่ไปได้เลย "  

" จะบ้าเหรอ คุณ! " ใบข้าวลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับสิงหา " ทดลองงานหนึ่งเดือน มีที่ไหนในโลกที่ให้ทดลองงานแค่เดือนเดียว แบบนี้มันไม่แฟร์เลยนะ คุณสิงห์ " ใบข้าวจ้องตาเขียวใส่ สิงหายักไหล่ไม่ใส่ใจ 

" ช่างหัวโลกมันสิ ที่ไหนในโลกจะทดลองงานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่ที่นี่คือไร่ของฉันๆกำหนดกฎเอง " สิงหาว่าพลางเหยียดยิ้มเย็น " พนันได้เลยว่าแค่เดือนเดียว คุณก็จอดแล้วไม่ต้องรอทดลองงานร้อยวันแล้วเผาหรอก " สิงหาหันไปบอกเหมยที่นั่งอยู่ด้วย 

" เดี่ยวผมฝากนายเหมยพาคนงานคนใหม่ไปที่พักด้วยนะครับ ลองถามป้าขวัญดูนะครับว่ามีใครที่พอจะแชร์ห้องนอนกับคนงานคนใหม่นี้ได้หรือเปล่า "  

" ได้ครับ นายสิงห์ "  

" อ่อ แล้วเก็บของเสร็จ ก็ให้พามาหาผมที่ออฟฟิศนะครับ ผมจะให้เริ่มงานเลย " สิงหาสั่งเสร็จเรียบร้อย มองใบข้าวด้วยหางตาก่อนจะเดินออกไป  

ใบข้าวยกมือไหว้ขอบคุณตุลากับบุหลันอีกครั้งที่ช่วยพูดให้สิงหายอมรับเธอเข้าทำงาน จากนั้นเธอก็เดินตามเหมยหัวหน้าคนงานไปที่เรือนพักคนงานที่ถูกแบ่งออกเป็นซ้ายขวาระหว่างเรือนพักคนงานชายกับหญิง  

" ยายขวัญเอ้ย " เหมยเรียกหญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่กำลังง่วนอยู่ในโรงครัวด้านหน้าทางเข้าเรือนพักชายหญิง  

" อะไร ตาเหมย " ป้าขวัญหันมาถามกำลังทำหน้าหงุดหงิด เธอหรี่ตาจ้องเหมยสลับใบข้าวแล้วเดินเข้ามาหาทั้งคู่" มีอะไรอีกล่ะ ตาเหมย คนกำลังยุ่งๆอยู่ นี่ก็ต้องเตรียมทำกับข้าวสำหรับมื้อเที่ยงแล้วด้วย " 

" โอ๊ย! ยายขวัญ บ่นซะยืดยาวเลย " เหมยพูดกับเมียของตัวเอง " นี่ หนูใบข้าวจะมาเป็นคนงานใหม่ที่นี่ จะฝากแม่ดูนังหนูนี่หน่อย นายสิงห์ให้หาที่หลับที่นอนให้ด้วย " 

ป้าขวัญหันมามองใบข้าวที่ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนก็ดูไม่น่าจะมาเป็นคนงานในไร่ได้ " นี่เหรอ! คนงานใหม่ ตาเหมยแกแน่ใจนะว่าไม่ใช่เมียเก็บนายสิงห์ที่ให้เอามาซุกไว้ที่นี่น่ะ " ป้าขวัญปากเปราะพูดจาไม่คิด ทำเอาเหมยคนเป็นผัวอยากจะตบปากเมียจริงๆ ส่วนใบข้าวได้แต่ยืนหน้าร้อนผ่าว เป็นเมียของผู้ชายแบบนั้น ให้เธอตายตกนรกไปซะ ยังจะดีกว่า ใบข้าวคิด 

" พูดจาหาเรื่องใส่ตัวนะ นังขวัญ เมียเก็บบ้าบออะไรของแก! " เหมยแหวใส่เมียเป็นชุด " นี่ข้าก็พึ่งมาจากบ้านใหญ่ นายตุลย์กับนายหญิงบุหลันก็เจอนังหนูนี่แล้ว และเป็นคนบอกให้นายสิงห์รับเข้าทำงานเอง พูดจาใช้หัวคิดหน่อยเถอะ นังขวัญ อย่าไปบอกใครเชียวว่าเป็นเมียข้า โง่จริง! "  

" เอ๊ะ! ตาเหมยนี่ด่าฉันเหรอ "  

" ก็เออสิวะ " เหมยสวนกลับทำคนเป็นเมียหน้ามุ่ย " พาไปดูห้องนอนได้แล้ว ข้าต้องรีบพานังหนูนี่กลับไปหานายสิงห์อีก แกก็รู้ไม่ใช่เหรอว่านายสิงห์ไม่ชอบให้รอนานน่ะ เดี๋ยวก็ได้โดนเล่นกันหมดหรอก "  

แค่เอ่ยว่าคำว่านายสิงห์ ป้าขวัญที่ดูจะเป็นแม่ครัวประจำไร่ที่นี่ก็ออกอาการตื่นเต้น รีบกระวีกระวาดพาใบข้าวเดินไปทางเรือนพักคนงานหญิง  

" ขอโทษด้วยนะ นังหนู ที่เมื่อกี้ป้าปากเปราะพูดแบบนั้นออกไปน่ะ " ป้าขวัญว่า ใบข้าวส่ายหน้า 

" ไม่เป็นไรค่ะ ป้า หนูไม่ถือ " ใบข้าวไม่ถือสาหาความกับเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว แต่ไหนแต่ไรมาใบข้าวก็มักจะวิ่งเล่นกับเด็กผู้ชายมากกว่าวิ่งเล่นกับเด็กผู้หญิง และเพื่อนของเธอแต่ละคนก็ล้วนเป็นเด็กผู้ชายทั้งนั้น ใบข้าวลงความเห็นเอาเองว่าการมีเพื่อนผู้หญิงนั้นน่ารำคาญ จุกจิก แล้วก็เรื่องมาก แต่กับเพื่อนผู้ชายพวกเขาไม่ค่อยถือสาหาความกับเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ แล้วก็ไม่ขี้เม้าท์ด้วย ถ้าใบข้าวจะมีเพื่อนที่เป็นผู้หญิงสักคนล่ะก็คงเป็นกอหญ้าพี่สาวคนเดียวของเธอนั่นแหละที่วิ่งเล่นกับเธอมาตั้งแต่เด็ก 

เรื่องของกอหญ้าพี่สาวของใบข้าวกลายเป็นความกังวลใจของทั้งอเนกผู้เป็นพ่อกับตัวใบข้าวเอง หลังจากที่มีการนัดหมายกันแล้วว่ากอหญ้าจะไปอยู่เป็นเพื่อนใบข้าวที่อังกฤษสักระยะนึงก่อนแล้วค่อยบินกลับไทย แต่พอถึงวันบินกอหญ้ากลับให้คุณหญิงณัชชามาบอกว่าบินไปอังกฤษกับเธอไม่ได้แล้วเพราะตอนนี้เธอแต่งงานกับผู้ชายคนนึงที่เชียงใหม่ 

ใบข้าวพยายามติดต่อญาติที่เหลืออยู่เพื่อสอบถามเรื่องนี้แต่กลับไม่มีใครรู้เลยว่ากอหญ้าแต่งงาน พวกเขาบอกแต่เพียงว่ากอหญ้ามาทำงานที่เชียงใหม่แต่ไม่รู้ว่าที่ไหน สุดท้ายก่อนบินกลับมาเมืองไทย เมฆาหนึ่งในเพื่อนสนิทของเธอก็ส่งข่าวมาบอกว่ากอหญ้าเคยมาทำงานในไร่เรืองกิจเกษมก่อนเจ้าตัวจะลาออกแล้วจากนั้นก็ไม่มีใครได้ยินข่าวกอหญ้าอีกเลย 

" ที่พูดแบบนั้นออกไปไม่ใช่อะไรหรอกนะ เพราะก่อนหน้านี้ก็มีผู้หญิงหลายคนพยายามจะมาเป็นเมียนายสิงห์ให้ได้ แม่พวกสาวๆในนี้ก็เหมือนกัน "  

ใบข้าวไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่ฟังป้าขวัญที่ไม่ใช่แค่ปากเปราะอย่างเดียวแต่ยังขี้เม้าท์อีกด้วย  

" พอเห็นว่านายสิงห์โสดเข้าหน่อย ก็รีบเสนอตัวทันที แหม ไม่รู้จักเจียมหัวกะลาตัวเอง 

" ป้าขวัญบ่นไปส่ายหัวไป ใบข้าวเดินตามป้าขวัญไปอีกไม่เท่าไรก็เจอกับที่พักคนงานเป็นอาคารปูนสองชั้นยกฐานสูงสองตึกที่หันหน้าชนกัน หน้าตามันเหมือนกับหอพักนักศึกษาไม่มีผิด " อ้าว! นังมะลิ ตะวันโด่กลางหัวแล้วทำไมพึ่งจะออกมาทำงาน " ป้าขวัญถาม ใบขวัญมองหญิงสาวที่ดูแล้วคงจะอายุพอๆกับเธอ หน้าของเธอดูซีดเซียว  

" ฉันปวดท้องเมนส์น่ะจ้ะ ป้าขวัญเลยขอนายสิงห์ลาพักครึ่งเช้า นี่ก็ดีขึ้นแล้วจ้ะ กำลังจะออกไปทำงาน " มะลิตอบ 

" เออๆ ถ้าแกยังไม่ไหวจะนอนพักต่อก็ได้นะ เดี๋ยวไปเป็นลมเป็นแร้งในไร่อีกจะลำบาก " ป้าขวัญว่า " แล้วนี่ห้องนังช่อมันยังไม่มีใครมานอนด้วยใช่มั้ย "  

" ใช่จ้ะ ป้าขวัญมีอะไรเหรอจ๊ะ " มะลิถามพลางมองใบขวัญ 

" นี่คนงานคนใหม่พึ่งมาวันนี้ ก็เลยจะให้พักกับนังช่อมัน " ป้าขวัญตอบ " อ่อ ชื่ออะไรนะเรา  "  

" ใบข้าว -- ใบข้าวจ้ะ "  

" เออนั่นแหละ นี่นังมะลินะ รู้จักกันไว้ซิ จะได้เป็นเพื่อนกัน " 

" หวัดดีจ้ะ ใบข้าว " มะลิยิ้มแย้มทักทายอย่างเป็นมิตร ใบข้าวยิ้มกลับ 

" หวัดดี มะลิ "  

" ว่าแต่จะให้ใบข้าวพักกับพี่ช่อมันจะดีเหรอจ้ะ ป้าขวัญ " มะลิถามน้ำเสียงไม่แน่ใจ ใบข้าวมองท่าทางลังเลของมะลิ 

" มีอะไรเหรอ มะลิ " ใบข้าวถาม 

มะลิมองหน้ากับป้าขวัญ " ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่คนที่นังหนูจะนอนด้วยแค่ -- "  

" ป้าขวัญ! ถ้าอย่างนั้นให้ใบข้าวนอนกับฉันก็ได้จ้ะ "  

" จะดีเหรอ นังมะลิ แล้วนังจิกล่ะจะให้ไปนอนไหน " ป้าขวัญถาม 

" พี่จิกขนของย้ายไปนอนกับพี่มากเมื่อเช้าแล้วจ้ะ นายสิงห์ไม่ให้เอาผู้ชายมานอนที่นี่ ป้าก็รู้ " มะลิยิ้มให้ใบข้าว " นะ ป้าขวัญ ให้ใบข้าวมานอนกับฉันก็แล้วกัน จะได้ไม่ไปกวนพี่ช่อเค้า "  

ป้าขวัญทำหน้าคิดก่อนจะตอบตกลงตามที่มะลิว่า ใบข้าวเดินตามมะลิขึ้นไปชั้นสองของอาคารที่พักแต่ละชั้นถูกแบ่งเป็นห้าห้องทันทีที่มะลิเปิดประตูเข้าไปก็พบเตียงสองหลังตั้งอยู่ซ้ายขวา 

" ฉันนอนฝั่งนี้ ใบข้าวก็นอนฝั่งนี้แล้วกันนะ " มะลิว่า ใบข้าวพยักหน้าพลางวางกระเป๋าเป้ลงบนเตียงที่ว่าง เธอมีโอกาสได้คุยกับมะลิเพื่อนร่วมห้องเพื่อนคนแรกในไร่นี้ได้ไม่กี่ประโยค ใบข้าวก็ต้องตามเหมยไปหานายสิงห์นายใหญ่ของไร่ส้มเรืองกิจเกษมที่ออฟฟิศ 

" นายเหมยมีอะไรก็ไปทำเถอะครับ เดี๋ยวผมจัดการต่อเอง " สิงหาว่า " ส่วนเธอตามฉันมา " สิงหาสั่งแล้วเดินถือตะกร้าใบนึงเดินนำใบข้าวไปที่แนวต้นส้ม คนงานหลายคนกำลังช่วยกันกันตัดเก็บผลส้มอยู่ 

" นั่นงานแรกของเธอ " สิงหาชี้ไปที่ต้นส้ม " เห็นเศษใบไม้ที่ร่วงอยู่ใต้ต้นส้มนั่นใช่มั้ย เก็บให้หมด " สิงหาส่งตะกร้าให้ใบข้าว " นี่อุปกรณ์เธอ ตอนนี้ก็สิบเอ็ดโมงถ้าเก็บไม่เต็มตะกร้าก็ไม่ได้กินข้าว "  

ใบข้าวรับตะกร้าไปจากมือสิงหา เธอมองตะกร้าในมือที่มีความสูงเท่ากับเข่าของเธอ " นี่คุณจะให้ฉันเก็บเศษใบไม้ให้เต็มตะกร้าใบนี้ก่อนเที่ยงเหรอ " เธอชูตะกร้าที่มีรูโหว่ขนาดใหญ่ให้เขาดู " ตะกร้ารูใหญ่ขนาดนี้ ฉันเก็บไปแล้วเมื่อไหร่มันจะเต็มล่ะ " 

" อันนั้นมันปัญหาเธอ ไม่ใช่ปัญหาฉัน " สิงหาพูดจบก็เดินจากไปทิ้งให้ใบข้าวยืนสาปส่งสิงหาอยู่ในใจ ใบข้าวหันซ้ายหันขวามองเห็นคนงานกำลังมองมาที่เธอเป็นตาเดียวจากนั้นก็ไม่มีใครสนใจใบข้าวอีก พวกเขาหันไปเก็บผลส้มกันต่อ  

ใบข้าวถอนหายใจทิ้ง มองตะกร้าใบใหญ่มีรอยรั่วก่อนจะเริ่มต้นเก็บเศษใบไม้ใบหญ้าท่ามกลางแดดที่กำลังร้อนระอุ ใบข้าวจัดการแก้ปัญหาตะกร้าที่มีรูใหญ่นั่นด้วยการถอดเสื้อนอกของตัวเองออกวางรองก้นตะกร้าเอาไว้ ตั้งแต่เด็กจนโตมาขนาดนี้เธอไม่เคยต้องทำงานเองมาก่อนเพราะอย่างนั้นเธอเลยเก็บเศษใบไม้ได้ช้ากว่าที่ควรจะเป็น พอถึงเวลาเที่ยงคนงานในไร่ก็เริ่มทยอยออกจากไร่เพื่อไปกินข้าวที่โรงครัวของไร่ 

ความหิวเริ่มเล่นงานใบข้าวให้ท้องส่งเสียงร้องออกมา ใบข้าวตัดสินใจเดินตามกลุ่มคนงานไปที่โรงครัวแต่เดินไปไม่เท่าไหร่ สิงหาก็เดินเข้ามาดักข้างหน้า 

" จะไปไหน "  

" ไปกินข้าวน่ะสิ หิวจะแย่อยู่แล้ว " ใบข้าวตอบ 

สิงหายกคิ้วสูงขึ้นข้างหนึ่งมองเหงื่อที่อาบไปทั่วแก้มแดงของเธอ แสงแดดที่ส่องกระทบผิวขาวของใบข้าวทำให้เธอดูเจิดจ้า เสื้อลายสก็อตตัวนอกของเธอถูกถอดออกจนเหลือแค่เสื้อยืดสีดำ ลำแขนขาวเหมือนหยวกกล้วยของเธอแดงจัดคงเพราะถูกแดดเผา สภาพตอนนี้ไม่เหลือเค้าผู้หญิงที่แต่งตัวเซ็กซี่ในคืนนั้นเลย  

" ทำงานตามที่ฉันสั่งเสร็จแล้วเหรอ "  

ใบข้าวอึกอักเธอถือตะกร้าซ่อนไว้ด้านหลัง " เสร็จแล้ว "  

" เอามาดูสิ " สิงหาสั่ง 

" จะดูทำไม ไม่ไว้ใจฉันเหรอ "  

" ไม่ไว้ใจ! " สิงหาตอบแล้วเดินเข้าไปไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวใบข้าว เขาดึงตะกร้าออกมาจากมือของเธอแล้วมองเข้าไปในนั้นนอกจากเสื้อที่ใบข้าวใช้รองก้นตะกร้าแล้วเศษใบไม้ก็มีให้เห็นเพียงแค่หยิบมือ สิงหาพ่นลมฮึมองเธออย่างดูถูก 

" ชั่วโมงนึงเก็บได้แค่นี้เนี่ยนะ " สิงหาโยนตะกร้าลงไปที่พื้น เขาจ้องใบหน้าง้ำของใบข้าว " เธอจะไม่ได้กินข้าวจนกว่าตะกร้าใบนี้จะเต็ม ถ้าเธอต้องเก็บมันทั้งวันเธอก็ต้องทำ เออ -- อะไรนะ " สิงหาแกล้งเหมือนจะพูดชื่อเธอออกมาแต่คิดไม่ออก ทั้งๆที่เจ้าตัวเองก็รู้ชื่อเธออยู่แล้ว  

ใบข้าวกัดปากแน่นมองสีหน้ากวนโมโหของสิงหา ก่อนจะสะบัดเสียงใส่ " ใบข้าว! "  

" ใครถามชื่อเธอ ใบข้าว! " สิงหาเหยียดยิ้มก่อนจะเดินกลับไปทางโรงครัว ใบข้าวยืนตัวสั่นก้มลงไปหยิบผลส้มที่เน่าอยู่บนพื้นขึ้นมาก่อนจะเขวี้ยงใส่ไปที่หัวของสิงหาอย่างแม่นยำ 

 

โป๊ก! 

     

" โอ๊ย! " สิงหาหันใบหน้าถมึงทึงกลับมา ก็เห็นใบข้าววิ่งหนีพร้อมตะกร้าเข้าไปในแนวต้นส้ม 

" ยัยบ้าใบข้าว! "  

 

     

     

***** 

สวัสดีค่า รี้ด ที่น่ารักทุกคน ^^ 

กลับมาพบกับซ่อนลิขิตรัก ในตอนที่ 3 แล้วนะ สิงหาจำใจยอมรับใบข้าวให้เข้ามาอยู่ในไร่แล้ว แต่มีหรือที่สิงหาจะปล่อยให้ใบข้าวได้อยู่เฉยๆ มาดูความโหดของจอมโหดแห่งไร่เรืองกิจเกษมกันนะคะว่าจะโหดได้มากขนาดไหน แล้วใบข้าวจะรับมือกับสิงหายังไง 

เจอกันใตนตอนหน้าค่ะ 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม และทุกข้อความนะคะ 

ความคิดเห็น