email-icon facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 14 : กูไม่ชอบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 : กูไม่ชอบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2563 01:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 : กูไม่ชอบ
แบบอักษร

ตอนที่14 : กูไม่ชอบ

 

 

ติ้ง! ติ้ง! ติ้ง...

 

ธันวา อภิพงษ์สกุล

ไป๋

ตอบกูหน่อย

อย่าเงียบใส่กูแบบนี้

...

 

ไป๋

ตอบแชทกู!

 

เสียงข้อความแชทดังขึ้นรัวๆ แต่หมอไป๋กลับไม่คิดจะเปิดมันอ่านเลยสักนิด เขาได้แต่นั่งจ้องหน้าจอมือถือและปล่อยให้มันดังอยู่อย่างนั้น เพราะนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่อีกฝ่ายทักมารัวๆแบบนี้ แต่ตลอดสี่วันที่ผ่านมาธันวาก็ทักมาหาเขาแบบนี้ทุกวัน ซึ่งสาเหตุคงไม่พ้นจากเรื่องที่เขาไม่ยอมรับสายหรือตอบแชทอีกฝ่ายนั่นแหละ แถมเขายังสั่งพยาบาลหน้าเค้าน์เตอร์ว่าถ้าธันวาโผล่มาเมื่อไหร่ ให้รีบแจ้งเขาทันที เพราะเขาขะได้หลบหน้าอีกฝ่ายได้ทัน

ใบหน้าหวานกำลังตึงเครียด เขาไม่รู้จะตอบกลับธันวายังไงดี ในใจก็ว้าวุ่นคิดแต่เรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้นซ้ำๆ สิ่งที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุ และไม่ใช่เพราะฤทธิ์เหล้าด้วย ร่างสูงบอกเองว่าตั้งใจจูบเขา นี่มันเรื่องบ้าชัดๆ อยู่ๆก็มาจูบแล้วพูดจาบ้าบออะไรก็ไม่รู้ แบบนี้จะให้เขารู้สึกยังไงล่ะ มันทั้งช็อกทั้งตกใจจนทำอะไรไม่ถูก แล้วแบบนี้ถ้าเจอกันจะให้เขาทำหน้ายังไง

เมื่อคิดไม่ตกว่าควรทำยังไงต่อ หมอหนุ่มจึงตัดปัญหาการหลบหน้า และไม่อ่านไม่ตอบแชทอีกฝ่ายซะเลย ซึ่งก็เหมือนว่าหมอหนุ่มจะคิดผิด เพราะวิธีนี้นอกจากจะไม่ได้ช่อยตัดปัญหาแล้ว มันกลับจะส่งผลให้เกิดปัญหาใหม่ตามมาด้วย

 

 

"โอ้ย! ทำไมกูต้องมาคิดมากเพราะมึงด้วยเนี่ย!" ร่างโปร่งสบถออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เขาอยากระบายความรู้สึกอัดอั้นที่อยู่ในใจออกมาให้หมด แต่ก็ไม่รู้จะไประบายกับใครดี เพราะเรื่องแบบนี้มันน่าอายเกินกว่าจะไปเล่าให้ใครฟังได้

"เห้อ ช่างเถอะ ชวนหลงไปยิมดีกว่า เผื่อเรื่องบ้าๆนี่จะออกไปจากหัวสักที" หมอหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะเก็บเอกสารทั้งหมดเข้าชั้นให้เรียบร้อย จากนั้นก็เดินหล่อออกไปจากห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

"หลง ไปยิมกัน ฉันอยากออกกำลังกายอ่ะ" ผู้เป็นนายเอ่ยบอกลูกน้องที่มารอรับอยู่หน้าโรงพยาบาล

"ครับนาย แต่...เราจะไปทั้งชุดนี้เลยเหรอครับ" หลงเว่ยตอบรับเสียงเรียบก่อนจะมองสำรวจตัวเองกับเจ้านายเป็นเชิงถาม

"อือ...เดี๋ยวแวะไปซื้อที่ห้างก็ได้" หมอไป๋ทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบ

"ครับ งั้นเชิญเลยครับ" บอดี้การ์ดหนุ่มพยักหน้ารับแล้วเปิดประตูรถให้หมอหนุ่มเข้าไปนั่ง จากนั้นตัวเองก็เดินไปนั่งฝั่งคนขับแล้วสตาร์ทรถออกไปทันที โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาคมจ้องมองทุกการกระทำของพวกเขาด้วยความไม่พอใจอยู่

 

 

"สวัสดีค่ะ สนใจแบบไหนสอบถามได้เลยนะคะ" พนักงานสาวทักทายสองหนุ่มด้วยรอยยิ้มสวย ตาเธอเปล่งประกายเมื่อเห็นออร่าความหล่อของคนทั้งคู่ ซึ่งนี่ก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติที่พวกเขาต้องพบเจอเป็นประจำอยู่แล้ว เพราะไม่ว่าจะไปที่ไหน หรือทำอะไร ออร่าความหล่อและความดูดีของพวกเขาก็มักจะดึงดูดสายตาผู้คนได้เสมอ รวมถึงหญิงสาวคนนี้ด้วย

"ครับ ผมขอชุดออกกำลังกายสำหรับผู้ชายสองชุดครับ" คนหน้าหวานตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ทำให้พนักงานสาวคนนั้นถึงกับนิ่งค้างและมองหมอหนุ่มด้วยสายตาเพ้อฝัน 'กรี๊ดด...โคตรหล่อเลยไอ้เซี้ย' เธอแอบร้องกรีดชื่นชมชายหนุ่มในใจ

"เร็วๆด้วยครับ พวกผมรีบ!" แต่พอได้ยินเสียงแข็งๆของหลงเว่ย เธอก็ได้สติแทบจะทันที เพราะร่างแกร่งกำลังทำหน้าโหดและถลึงตาใส่เธอด้วยความไม่พอใจ และถึงหลงเว่ยจะหล่อและเท่แค่ไหน แต่สีหน้าและคำพูดของเขาที่เป็นแบบนี้ก็มักจะทำให้สาวๆที่พบเจอกลัวเสมอ และหญิงสาวคนนี้ก็เช่นกัน เธอหน้าเหวอทันทีเมื่อเห็นสีหน้าของอีกคนตรงหน้า

 

"อะ...เอ่อ ไม่ต้องรีบก็ได้ครับ เดี๋ยวผมจะเดินดูอย่างอื่นด้วย" หมอหนุ่มรีบพูดทำลายบรรยากาศเพื่อไม่ให้มันดูอึดอัดไม่มากกว่านี้

"คะ...ค่ะ ไม่ทราบว่าลูกค้าอยากได้แบบไหนคะ เสื้อกล้ามหรือเสื้อมีแขน แล้วกางเกงเอาแบบรัดรูปหรือสวมใส่สบายคะ" หญิงสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ พร้อมกับใช้สายตามองไปทางหลงเว่ยอย่างหวาดระแวง

"อือ...เอาแบบเสื้อกล้ามครับ ส่วนกางเกงขอแบบไม่รัดใส่สบายๆครับ"

"ค่ะ แล้วอยากได้เป็นสีอะไรคะ ทั้งเสื้อและกางเกง" เธอถามต่อ

"ผมเอาสีดำทั้งชุดเลยครับ หลง...นายเอาสีอะไร" ประโยคแรกตอบพนักงานสาว ส่วนประโยคหลังหันไปถามหลงเว่ย

 

"ผมเอาเหมือนนายเลยครับ" หลงเว่ยตอบสั้นๆ หมอหนุ่มพยักหน้ารับแล้วหันไปบอกพนักงานสาวด้วยรอยยิ้ม

"เค งั้นเอาสีดำสองชุดเลยครับ"

"ค่ะ งั้นรอสักครู่นะคะ" เธอพยักหน้ารับเขินๆก่อนจะเดินออกไปเพื่อหาชุดที่ชายกนุ่มต้องการ

 

 

"หลง ทำไมนายชอบทำหน้าดุจังอ่ะ ทำหน้าแบบนี้สาวๆเขากลัวรู้ไหม" หมอหนุ่มเป็นประเด็นพูดกับบอดี้การ์ดหนุ่มทันทีที่หญิงสาวเดินออกไปแล้ว เพราะเมื่อกี้เขาเห็นว่าหลงเว่ยถลึงตาใส่เธอ

"ครับ" หลงเว่ยตอบสั้นๆ

"อ้าว! รู้แล้วก็หัดยิ้มซะบ้างสิ ทำหน้าแบบนี้ใครเขาจะกล้าเข้าหานายกันล่ะ" ผู้เป็นนายเอ่ยบอกลูกน้องอย่างไม่เข้าใจ เพราะนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่บอดี้การ์ดหนุ่มทำหน้าโหดใส่สาวๆที่ชอบทำหน้าเพ้อฝันเวลามองพวกเขาแบบนี้

"ผมไม่ต้องการให้ใครเข้าหาผมหรอกครับ เพราะถ้าผมชอบผมจะเป็นใฝ่เข้าหาเขาเอง" หลงเว่ยตอบกลับน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับใช้สายตาคมจ้องมองคนหน้าหวานนิ่งๆ คล้ายจะบอกเป็นในๆว่าเขารู้สึกยังไงกับคนตรงหน้า แต่เหมือนคนตรงหน้าจะไม่เข้าใจสิ่งที่เขากำลังสื่อเลยสักนิด

 

"โห่! สุดยอดอ่ะ ฉันไม่คิดเลยนะว่าคนหน้านิ่งอย่างนายจะมีมุมนี้กับเขาด้วย" หมอหนุ่มพูดออกมาเหมือนไม่อยากเชื่อ ก่อนจะใช้สองมือตบไหล่แกร่งของหลงเว่ยเบาๆเป็นเชิงหยอก แต่คนถูกหยอกกับนิ่งงันเมื่อโดนมือนุ่มนิ่มที่ตนอยากสัมผัสมาตลอดโดนตัวเขา

"..."

"แล้วตอนนี้นายมีคนที่ชอบรึยัง" ผู้เป็นนายเอ่ยถามต่อ ใบหน้าหวานกำลังทำหน้าตาตื่นเต้นจนทำให้คนมองรู้สึกมั่นเขี้ยว แต่เขาก็ทำได้แค่ข่มอารมณ์นั้นไว้ในใจ เพราะยังไม่อยากให้อีกฝ่ายรับรู้ถึงความรู้สึกของตน

"ผมขอไม่ตอบครับ" หลงเว่ยตอบเสียงเรียบก่อนจะหันหน้าหนีผู้เป็นนายไปทางอื่น เพราะถ้าให้ทนมองความน่ารักของคนตรงหน้านานกว่านี้ละก็ มีหวังเขาได้ทำอะไรตามอำเภอใจลงไปแน่ๆ

"โห่..ไรอ่าา.. แค่นี้ก็บอกไม่ได้ นายไม่เคยมีความลับกับฉันเลยนะหลง ทำไมเรื่องนี้ถึงบอกไม่ได้ล่ะ" คนหน้าหวานทำหน้าผิดหวังเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมบอก เขาอยากรู้จริงๆว่าเพื่อนที่โตมาด้วยกันแถมยังเป็นบอดี้การ์ดของเขาจะมีคนที่ชอบไหม เพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยเห็นหลงเว่ยสนใจเรื่องพวกนี้เลย ซึ่งก็เหมือนเขา ที่ไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้เหมือนกัน จนกระทั่ง... เอ่อ..เรื่องนั้นช่างมันเถอะ

 

"ผมบอกไม่ได้จริงๆครับ" หลงเว่ยยืนยันเสียงแข็ง

"ชิ ไม่อยากรู้ก็ได้ รอนายเปิดตัวเมื่อไหร่เดี๋ยวฉันก็รู้เองแหละ" ร่างโปร่งจิปากใส่ลูกน้องอย่างขัดใจ ก่อนจะเดินไปดูสายรัดข้อมือที่ตนชอบ ส่วนหลงเว่ยก็แอบอมยิ้มกับการกระทำของผู้เป็นนาย เพราะไม่ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรมันก็ดูน่ารักไปซะหมดในสายตาเขาจริงๆ

 

"ถ้าผมบอกว่าผมชอบนาย...นายจะรังเกียจผมมั้ยครับ" หลงเว่ยพูดพึมพำกับตัวเองเบาๆ พร้อมกับใช้สายตาเหม่อมองคนหน้าหวานที่กำลังเลือกของด้วยใบหน้าเศร้าๆ เขากลัวเหลือเกิน กลัวว่าถ้าบอกไปแล้วทุกอย่างมันจะไม่เหมือนเดิม กลัวว่าถ้าบอกไปแล้วเขาจะไม่ได้อยู่ใกล้ชิดอีกกับฝ่ายอีก แค่คิดว่าจะสูญเสียคนที่รักไป เขาก็ไม่กล้าทำอะไรไปมากกว่านี้แล้ว เพราะอย่างน้อยที่เป็นอยู่ตอนนี้มันก็ดีกว่าต้องห่างกัน ถ้าหมอไป๋รู้แล้วรับไม่ได้เขาจะทำยังไง ถ้าต้องเสียอีกฝ่ายไปจริงๆเขาต้องขาดใจตายแน่ๆ

ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะไม่บอกความรู้สึกกับหมอไป๋ เพื่อรักษาความสัมพันธ์นี่ไว้ และเพื่อจะได้อยู่ใกล้ชิดกับอีกฝ่ายแบบนี้ตลอดไป

 

"ดะ...ได้แล้วค่ะคุณลูกค้า ทั้งหมดห้าพันเก้าร้อยบาทค่ะ" พนักงานสาวคนเดิมเดินเข้ามาหาหลงเว่ยอีกครั้ง ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังเหม่อหลุดจากภวังค์และหันหน้าไปมองหญิงสาวแทน เธอยื่นถุงที่มีเสื้อผ้าให้ชายหนุ่ม ซึ่งชายหนุ่มเองก็รับมันไปแต่โดยดี

"ครับ นี้บัตร" หลงเว่ยตอบเสียงเรียบก่อนจะหยิบบัตรเครดิตของตนยื่นให้พนักงานสาว จากนั้นก็หันกลับไปสนใจคนหน้าหวานของเขาเหมือนเดิม โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าการกระทำของตนดันไปสะดุดตาหญิงสาวตรงหน้าเข้าอย่างจัง

 

"รอใบเสร็จสักครู่นะคะ" เธอมองหน้าเขาอึ้งๆก่อนจะรับบัตรเครดิตแล้วเดินอมยิ้มกลับเข้าไปด้านในอีกครั้ง สาเหตุที่เธออมยิ้มก็ไม่ใช่เพราะอะไรหรอก เธอกำลังคิดว่าชายหนุ่มทั้งสองเป็นแฟนกัน และสาเหตุที่หลงเว่ยถลึงตาใส่เธอก่อนหน้านี้ต้องเป็นเพราะเธอไปมองหน้าแฟนของเขาแน่ๆ หญิงสาวคิด

กรี๊ดดด...คู่นี้ดีมาก ต้องใช่แน่ๆ เขาต้องเป็นแฟนกันแน่ๆเลย อ๊ากก... หญิงสาวแอบร้องกรี๊ดในใจอย่างบ้าคลั่ง เพราะการได้เห็นคู่รักชายรักชายในชีวิตจริงถือว่าเป็นนิพพานสำหรับสาววายอย่างเธอเลยก็ว่าได้ มากกว่าการได้เจอผู้ชายหล่อ คือการได้เห็นพวกเขารักกันเองคะ นี่คือคติของสาววาย...

 

"ไม่ได้ๆ เรื่องนี้ต้องประกาศให้ชาวโลกได้รับรู้" หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะยื่นบัตรเครดิตของลูกค้าไปให้แคชเชียร์ร้าน และภายในไม่กี่นาทีแคชเชียร์สาวก็ยื่นใบเสร็จกับบัตรเครดิตคืนให้เธอ เธอไม่รอช้ารีบเดินเร็วๆกลับมาหาชายหนุ่มทั้งสองอีกครั้ง และภาพที่เห็นตรงหน้าก็ทำให้เธอมโนไปไกลกว่าเดิม เพราะชายหน้านิ่งกำลังยืนมองเจ้าของใบหน้าหวานด้วยรอยยิ้ม ซึ่งมันแตกต่างจากตอนที่เธอเห็นก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง และคงไม่ต้องบอกว่าสิ่งที่เธอจะทำต่อไปนั้นคืออะไร นอกจากการถ่ายรูปลงโซเซียลเพื่อให้สาววายได้ฟินจิ้นกันนั่นเอง

 

Just now

สาววายตัวยง

กรี๊ด! แก...มันดีมากเว้ยยย อย่างกับในซีรีส์อ่ะ คนหนึ่งหน้านิ่ง คนหนึ่งสดใส เข้ากันมั๊กๆ นี่มันคู่รักในอุดมคติชัดๆเลยอ่ะ ฟินมากแม่ ><

 

( รูปภาพ )

190Like 10Comment 29Share

Nina Nicharee "อ๊ากกก ทำไมเขินรอยยิ้มเขาอ่ะ"

Bam Thidapha "งื้อออ งานสายตาดีมาก"

 

เมื่อลงรูปในเพจเสร็จเรียบร้อย เธอก็เดินอมยิ้มกลับไปหาเจ้าของใบหน้านิ่งอีกครั้ง จากนั้นก็ยื่นบัตรเครดิตและใบเสร็จคืนให้อีกฝ่ายด้วย

"นี่ค่ะคุณลูกค้า"

"ขอบคุณครับ" หลงเว่ยพยักหน้ารับก่อนจะรับของคืนจากมือหญิงสาว เป็นเวลาเดียวกับที่เจ้าของใบหน้าหวานเดินเข้ามาเพื่อจะจ่ายเงินพอดี

 

"ทั้งหมดเท่าไหร่ครับ" หมอหนุ่มหันไปถามพนักงาน โดยไม่ได้สังเกตมือที่ถือใบเสร็จของหลงเว่ยเลยสักนิด

"คุณคนนี้จ่ายไปแล้วค่ะ" หญิงสาวตอบยิ้มๆก่อนจะมองหน้าสองหนุ่มสลับไปมาด้วยสายตากรุ่มกริ่ม

"หื้ม? นายจ่ายเหรอ" หมอหนุ่มเลิกคิ้วถาม

"ครับ เรารีบไปกันเถอะครับ เดี๋ยวจะดึกซะก่อน" หลงเว่ยตอบรับหน้านิ่งก่อนจะเดินนำเจ้านายออกไปจากร้าน หมอหนุ่มจึงจำเป็นต้องเดินตามร่างแกร่งออกไปด้วย

 

"เดี๋ยว! ทำไมไม่เรียกฉัน นายจะจ่ายเงินแทนฉันทำไมเนี่ย" หมอไป๋บ่นพร้อมกับทำหน้าไม่พอใจออกมา

"ผมยินดีจ่ายให้ครับ เล็กๆน้อยๆเอง" หลงเว่ยบอกตามความรู้สึกจริง เพราะเงินแค่นี้เล็กน้อยมากถ้ามันเป็นสิ่งที่หมอหนุ่มอยากได้

"ไม่ต้องเลย คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ เดี๋ยวฉันจะโอนคืนให้" ไม่พูดเปล่าแต่ร่างโปร่งยังล้วงโทรศัพท์จากระเป๋ากางเกงขึ้นมาเพื่อจะโอนเงินคืนให้อีกคนตอนนั้นเลย ทำให้หลงเว่ยต้องจับข้อมือเล็กไว้เพื่อไม่ให้เขาได้ทำตามใจ

 

"ไม่ต้องครับนาย ถ้านายโอนคืนผมโกรธจริงนะ" หลงเว่ยพูดขู่เสียงแข็ง ทำให้หมอหนุ่มชะงักค้างแล้วรีบหันขวับมามองคนหน้านิ่งทันที

"ทำแบบนี้อีกแล้วนะ บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าจ่ายแทนฉันอีก" เจ้าของใบหน้าหวานขมวดคิ้วมุ่น เพราะไม่ชอบที่หลงเว่ยทำแบบนี้เลย เขารู้ว่าหลงเว่ยมีเงินมากอยู่พอสมควร แต่เขาไม่อยากให้อีกฝ่ายมาจ่ายเงินให้เขาแบบนี้ เพราะเขารู้ดีว่าเงินแต่ละบาทมันมีค่ามากแค่ไหน เขาจึงอยากให้อีกฝ่ายเก็บไว้ใช้ยามจำเป็นมากกว่า

"ผมเห็นนายดูของอยู่เลยไม่อยากกวนน่ะครับ" หลงเว่ยปฏิเสธคำโตออกไป ทั้งที่ความจริงเขาแค่อยากแอบมองใบหน้าหวานที่กำลังเลือกของอย่างตั้งใจนั่นแท้ๆ

"คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ ไม่งั้นนายจะไม่ได้ไปไหนมาไหนกับฉันอีก" ร่างโปร่งพูดขู่เสียงแข็ง ทำให้คนที่ได้ยินถึงกับใจกระตุกวูบ เพราะสำหรับเขาไม่มีอะไรน่ากลัวกว่าการต้องห่างจากคนตรงหน้าอีกแล้ว

"ครับ ต่อไปผมจะไม่ทำอีกครับ" หลงเว่ยตอบรับเสียงหนักแน่น ดวงตาคมจ้องใบหน้าหวานนิ่ง หมอหนุ่มพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินนำบอดี้การ์ดหนุ่มไปยังลานจอดรถ

จากนั้นทั้งคู่ก็เดินทางไปที่ยิมกันต่อ ซึ่งเป็นที่ที่ทั้งคู่ชอบไปออกกำลังกายด้วยกันบ่อยๆ มันเป็นยิมขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลนัก พวกเขาจึงเลือกใช้บริการที่นี่ เพราะจะได้ไม่ต้องเสียเวลาขับรถไกลด้วย

 

และแน่นอนว่ารถสปอร์ตคันหรูก็ยังขับตามพวกเขาอยู่ไม่ห่างเช่นเดิม ใบหน้าหล่อแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน ดวงตาคมกำลังแสดงออกว่าเจ้าตัวกำลังโกรธมากแค่ไหน เพราะภาพที่เห็นในห้างเมื่อกี้ทำอารมณ์โกรธของเขาพุ่งสูงขึ้นกว่าเดิม แต่ยังดีที่เขายังสามารถควบคุมมันไว้ได้ ไม่งั้นคงมีใครสักคนบาดเจ็บหนักแน่ ไม่เขาก็ไอ้หน้านิ่งนั่นแหละ

 

หลายวันที่ผ่านมาธันวาพยายามโทรหาและติดต่อคนหน้าหวานของเขาตลอด เพราะเขาไปดูงานที่ต่างจังหวัดจึงไม่สามารถมาหาอีกฝ่ายได้ แต่หมอหนุ่มกลับไม่ไม่รับสายและไม่ยอมอ่านข้อความของเขาเลย จนวันนี้เขากลับจากต่างจังหวัดพอดีเลยรีบมาดักรอเพื่อคุยกับอีกฝ่ายให้รู้เรื่อง แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าทุกอย่างมันจะยิ่งแย่ลงไปกว่าเดิม เพราะนอกจากคนหน้าหวานจะไม่ยอมรับสายเขาแล้ว อีกฝ่ายยังไปเดินห้างกับคนอื่นอย่างสบายใจเฉิ่มอีก แค่นี้มันก็ทำให้เขาแทบจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว

 

FX Fitness

"นาย นี่ชุดครับ" หลงเว่ยยื่นชุดออกกำลังกายสีดำให้ผู้เป็นนาย

"ขอบใจ" ร่างโปร่งยื่นมือไปรับก่อนจะเปิดล็อกเกอร์และถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองออก จากนั้นก็สวมเสื้อกล้ามใส่ออกกำลังกายที่เพิ่งซื้อมา โดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัวเลยสักนิด หลงเว่ยรีบหันหลังกลับไปอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว เพราะผิวเนียนขาวของคนตรงหน้ามันดึงดูดสายตาจนเขากลัวจะไม่อาจห้ามใจตัวเองได้

"อ้าว ทำไมนายยังไม่เปลี่ยนล่ะ" หมอหนุ่มเอ่ยถามเมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว

"..." แต่หลงเว่ยเงียบเพราะไม่รู้จะตอบกลับไปยังไงดี

"ช่างเถอะ...งั้นฉันไปก่อนนะ รีบตามมาละกัน" พูดจบร่างโปร่งก็เดินชิวออกไปจากห้องทันที ปล่อยให้คนที่พยายามข่มอารมณ์ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่หมอหนุ่มเปลี่ยนเสื้อผ้าต่อหน้าเขาแบบนี้ ทั้งที่ปกติอีกฝ่ายจะเดินไปเปลี่ยนในห้องน้ำแท้ๆ

 

หลงเว่ยเองก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าและตามอีกฝ่ายออกไปอย่างรวดเร็ว เพราะเขาไม่อยากให้หมอไป๋อยู่คนเดียวนานๆ เนื่องจากหมอหนุ่มมักจะเป็นที่หมายตาของผู้พบเห็นได้ตลอดเวลา ไม่ว่าจะทั้งชายและหญิง เขาจึงต้องคอยประกบเพื่อไม่ให้คนพวกนั้นได้เข้าใกล้ผู้เป็นนาย

ทั้งคู่ใช้เวลาในการออกกำลังกายอยู่ประมาณสองชั่วโมงกว่า โดยเล่นเครื่องออกกำลังกายแต่ละอย่างไปเรื่อยๆ เริ่มจากเบาไปหาหนัก จนร่างกายของสองหนุ่มเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ มันยิ่งเพิ่มเสน่ห์และดึงดูดให้คนแถวนั้นมองพวกเขาตาเป็นมัน แต่พอเจอสายตาพิฆาตของหลงเว่ย คนเหล่านั้นก็หันไปทางอื่นแทบจะทันที

 

"หลง ฉันไปก่อนนะ..เหนื่อยมากเลยอ่ะ แต่นายจะเล่นต่อก็ได้" เจ้าของใบหน้าหวานหันไปบอกลูกน้องด้วยหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ ก่อนจะเลิกเสื้อกล้ามขึ้นมาเช็ดหน้าอย่างเคยตัว ทำให้คนที่แอบชุ่มดูอยู่ไม่ไกลแทบจะพุ่งเข้าใส่คนที่จ้องเจ้าของใบหน้าหวานตาเป็นมัน แต่เขาก็ต้องข่มอารมณ์ไว้เพราะที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เขาจะมาทำอะไรแบบนี้ได้

 

"ครับ ผมขออีกสิบห้านาทีครับ" หลงเว่ยตอบ ทั้งทีมือยังยกเวทอยู่ทั้งสองข้าง

"อืม" หมอหนุ่มพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินหอบกลับไปทางห้องล็อกเกอร์อีกครั้ง จากนั้นก็ถอดรองเท้า หยิบผ้าเช็ดตัวและของใช้แล้วเดินตรงไปทางห้องน้ำ

 

ซ่า..ซ่า..ซ่า...

เสียงน้ำจากฝักบัวไหลกระทบพื้นอย่างต่อเนื่อง ร่างโปร่งที่เปลือยเปล่ากำลังอาบน้ำอย่างเพลิดเพลิน เพราะการโดนน้ำเย็นๆหลังจากออกกำลังกายเสร็จมันช่วยทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายไม่น้อย

 

ก็อก ก็อก ก็อก!

แต่แล้วก็มีใครสักคนมาเคาะประตูห้องที่เขาอยู่ หมอหนุ่มจึงปิดน้ำเพื่อพูดคุยกับใครคนนั้น

"ใครครับ...หลงเหรอ?"

"..." แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากบุคคลปริศนาหน้าห้อง เขาเลยคิดว่าน่าจะเป็นการเคาะผิดห้อง จึงเปิดน้ำเพื่อเตรียมล้างฟองสบู่ออก

 

ก็อก ก็อก ก็อก!

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ล้างฟองสบู่ให้สะอาด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง เขาจึงปิดก็อกน้ำและหยิบผ้าขนหนูมาพันรอบเอวไว้ จากนั้นก็ค่อยๆเปิดประตูออกไปดูช้าๆ แต่ยังไม่ทันได้เห็นว่าเป็นใครเขาก็โดนร่างสูงดันกลับเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

 

"ไอ้ธะ...อื้อ" ดวงตากลมเบิกกว้างทันทีเมื่อเห็นเจ้าของใบหน้าหล่อชัดๆ เขาตกใจรีบออกแรงผลักให้อีกฝ่ายถอยออกไป แต่เหมือนจะช้าเกินไปเสียแล้ว เพราะมือแกร่งรั้งเอวเขาไปกอดและรีบประกบจูบลงมาทันที ริมฝีปากหยักบดขยี้จูบริมฝีปากบางของเขาอย่างไม่ปรานี มันทั้งเร่าร้อนและรุนแรงจนร่างโปร่งแทบจะขาดอากาศหายใจ จะดิ้นก็ดิ้นไม่ได้เพราะเขาถูกมือแกร่งโอบกอดไว้แน่น

 

"แฮ่กๆ มึงทำบ้าอะไรของมึงเนี่ย" หมอหนุ่มหอบหายใจแรงเมื่อร่างสูงถอนจูบออกไปแล้ว เขาตวาดด่าคนตรงหน้าด้วยความโกรธเคือง ทั้งตกใจและช็อกกับสิ่งที่อีกฝ่ายทำ

อีกแล้วเหรอ นี่เขาโดนขโมยจูบอีกแล้วงั้นเหรอ บ้าบอที่สุด... ร่างโปรดได้แต่อวดครวญในใจ เพราะไม่ว่ายังไงเขาก็ต้านทานสัมผัสของคนตรงหน้าไม่ไหวจริงๆ

"ทำไมไม่รับสายกู!" ร่างสูงไม่ยอมตอบ แต่กลับถามคนหน้าหวานกลับด้วยเสียงดุดัน พลางใช้สายตาคมจ้องมองอีกฝ่ายนิ่ง ทำให้คนถูกมองรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เพราะเขาไม่เคยเห็นสายตาดุดันแบบนี้ของธันวาเลย

"กะ...กู..คือกู.." หมอหนุ่มอึกอักเพราะไม่รู้จะตอบยังไงดี ตลอดหลายวันมานี้เขาเองก็สับสนกับความรู้สึกของตัวเองเหมือนกัน ไม่รู้ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกรังเกียจสัมผัสของอีกฝ่ายเลย แต่กลับตรงกันข้าม เพราะทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้ ใจของเขาก็มักจะเต้นแรงเสมอ

 

"ตอบ!" ธันวาตวาดเสียงแข็งใส่ เพราะตอนนี้ความอดทนของเขาใกล้จะหมดเต็มทีแล้ว เขาอยากรู้เหตุผลว่าทำไมร่างโปร่งถึงทำกับเขาแบบนี้ ทั้งที่วันนั้นอีกฝ่ายก็ตอบสนองกับรสัมผัสของเขาแท้ๆ นี่จึงเป็นสาเหตุที่เขาต้องมาหาคำตอบด้วยตัวเองที่นี่ และเดี๋ยวนี้ด้วย

 

"กะ...ก็ใครใช้ให้มึงมาทำแบบนั้นกับกูล่ะ! มึงรู้มั้ยว่าการกระทำของมึงทำให้กูไม่ได้หลับไม่ได้นอนมากี่วัน แล้วรู้บ้างมั้ยว่าเรื่องของมึงมันวนเวียนอยู่ในหัวกูจนกูเครียดไปหมดแล้วเนี่ย รู้บ้างมั้ยวะห้ะ!!" เมื่อรู้ว่ายังไงก็คงหนีไม่พ้น หมอไป๋เลยตัดสินใจบอกความรู้สึกออกไปตรงๆ เอาวะ... ไหนๆก็มาถึงขนาดนี้แล้ว พูดให้มันจบๆไปเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องมาคอยระแวงแบบนี้อีก หมอหนุ่มคิดในใจ

"หึ สงสัยวันนั้นกูคงตอบไม่ชัดเจนเองสินะ" เมื่อได้ฟังสิ่งที่ร่างโปร่งโพล่งออกมา ใบหน้าหล่อที่เคยบึ้งตึงก็แปรเปลี่ยนเป็นยิ้มร้ายทันที

 

"ยะ...ยังไง" คนหน้าหวานเอ่ยถามเสียงสั่นๆ ร่างสูงจึงเสยคางสวยขึ้นเพื่อให้อีกฝ่ายมองสบตาของเขาได้อย่างชัดเจน มุมปากหยักยกขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะพูดประโยคที่ทำเอาคนฟังถึงกับหัวใจหยุดเต้นออกมา

 

"หึ ที่กูจูบมึงเพราะกูอยากจูบ และที่กูทำดีกับมึงเพราะกูชอบมึง ต่อไปนี้มึงเป็นของกู ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่งของๆกูเด็ดขาด มึงต้องเป็นของกู ของกูคนเดียวเท่านั้น! จำไว้!"

"..." หมอหนุ่มเงียบไม่ได้พูดอะไรออกมา เขากำลังช็อกค้างเมื่อได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มสารภาพออกมา

 

"ออ แล้วต่อไปก็อย่าใส่เสื้อแบบวันนี้อีก กูไม่ชอบ!"

 

 

 

To be continued....

อ๊ากกกก ไอ้พี่ธันบ้า ฉวยโอกาสที่สุด เขินนนนนมากกคร่าาา โอ้ยยย ไม่อ่อนโยนเลย แต่สงสารหลงเว่ยของไรท์จุง ต้องหาคนมาดามใจรอแล้วมั้ย 555555

ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ต่อจากนี้จะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ฝากติดตามด้วยน้ะ รักทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ไม่ทิ้งกันไปไหน 😍🙏🙏💗

 

 

ความคิดเห็น