ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 26

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2563 16:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
26
แบบอักษร

เช้าวันรุ่งขึ้น อลันมาถึงบ้านเด็กกำพร้าที่ดำเนินงานโดยเอกชน ไม่เกี่ยวกับภาครัฐ ผู้ก่อตั้งคือแม่ครูมาลีที่มีแต่จิตคิดเมตตาจริง ๆ ไม่ได้หวังสิ่งตอบแทน ชายหนุ่มตรงเข้าไปในห้องทำงานของแม่ครูโดยไม่มีใครต้องนำทาง 

           “สวัสดีครับแม่ครู” อลันเอ่ยขึ้นอย่างสนิทสนม เพราะแม่ครูคนนี้ เป็นเพื่อนรักกับแม่ของเขา ในวัยเด็กนั้นเขายังได้มีโอกาสเข้ามาวิ่งเล่นที่นี่บ่อย ๆ  

           “อ้าว คุณอลันมาแต่เช้า มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ” หญิงสูงวัยท่าทางใจดี เอ่ยถามชายหนุ่มอย่างสนิทสนมแต่ก็ให้เกียรติเพราะเขาเป็นหนึ่งในผู้อุปถัมภ์ที่นี่ ร่วมกับเจสันบิดาของเขา ทำให้บ้านแห่งนี้สามารถอยู่มาได้ท่ามกลางภาวะเศรษฐกิจที่ไม่สู้ดีนัก....แต่เด็ก ๆ ก็ยังมีคุณภาพชีวิตที่ดีทุกคนได้ร่ำเรียนตามความถนัดของตนด้วยเงินกองทุนที่แม่ครูเป็นผู้จัดสรรให้อย่างเหมาะสม และเมื่อเรียนจบ ทุกคนจะส่งเงินกลับมาช่วยเหลือน้อง ๆ ในรุ่นต่อไปตามกำลังของตนโดยไม่มีข้อผูกมัดแต่ทุกคนทำด้วยจิตคิดเมตตาและความกตัญญูที่ได้รับการปลูกฝังแต่เด็ก 

           “ผมมีเรื่องรบกวนแม่ครูครับ” อลันบอกอย่างไม่อ้อมค้อม 

           “ว่ามาเลยค่ะ จะให้ทำอะไรแม่ครูยินดีและเต็มใจมากไม่ต้องเกรงอกเกรงใจหรอกค่ะ” 

           “ไม่มีอะไรมากหรอกครับ ผมแค่จะมาตามหาปานอัปสรน่ะครับ ไม่ทราบว่าเธอมาที่นี่หรือเปล่า”  

           แม่ครูนิ่งคิดถึงชื่อปานอัปสร ก่อนจะร้องอ๋อ.... 

           “ยัยฟ้าน่ะหรือคะ” 

           “ฟ้า ?” 

           “ก็ยัยฟ้าที่เป็นนางแบบ ....ปานอัปสร นั่นล่ะคือชื่อที่เขาใช้ในวงการ ....มีอะไรหรือเปล่าคะ ยัยฟ้าไปสร้างปัญหาอะไรหรือเปล่า แต่แม่ครูว่าจะต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ ๆ ค่ะ แกเป็นเด็กดีมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว” ยังไม่ทันไร แม่ครูก็กางปีกปกป้องเด็กที่เคยอยู่ในปกครองเสียก่อนแล้ว 

           “เรามีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยครับ ยังไม่ทันได้ทำความเข้าใจเธอก็หนีมาเสียก่อน” อลันบอกตามตรง 

           “เข้าใจผิด...หมายความว่าไงคะ” แม่ครูมาลีสงสัยว่าสองคนนี้ ไปรู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่ 

           “คือเราสองคนกำลังคบหาดูใจกันครับ” อลันลังเลที่จะบอกออกไปตรง ๆ เพราะหากบอกว่าเป็นเมีย แม่ครูคงจะตกใจจึงตอบเลี่ยงไป เพื่อความสบายใจ 

           “อืม...แกไม่ได้มาที่นี่หรอกค่ะ นี่ก็ห่วงอยู่เหมือนกัน เห็นว่ามีข่าวฉาวมากมาย แต่แม่ครูไม่เชื่อข่าวพวกนั้นหรอกนะคะ   ฟ้าไม่มีทางจะเป็นมือที่สามของใครแน่นอนค่ะ” หญิงสูงวัยหน้าตาไม่สู้ดี นึกเป็นห่วงว่าหญิงสาวตัวคนเดียวจะหนีไปอยู่ที่ไหน อันตรายรอบตัวออกอย่างนี้ 

           “ปานอัปสรไม่ได้เป็นอย่างในข่าวหรอกครับ ผมเชื่อว่าเธอต้องเป็นคนดีไม่อย่างนั้นแม่ครูคงไม่ปกป้องเธอขนาดนี้หรอกใช่ไหมครับ” อลันเอ่ยยิ้ม ๆ ข้อนี้เขารู้ดีว่าแม่ครูกับคุณแม่อลินของเขายึดมั่นในคุณธรรมมากกว่าทรัพย์สินเงินทองนอกกายเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นท่านคงไม่หันหลังให้กับสามีมหาเศรษฐีอย่างพ่อของเขาทั้งที่ยังรักมากมายหรอก 

           “ถ้าปานอัปสรมาที่นี่ รบกวนแม่ครูส่งข่าวให้ผมด้วยนะครับ” อลันขอร้องแม่ครูก่อนที่จะกลับออกมาด้วยความรู้สึกผิดหวังและยิ่งเป็นห่วงปานอัปสรมากขึ้นหลายเท่าทวีคูณ...ไปอยู่ที่ไหนของเขานะ....ชายหนุ่มพยายามคิดและคิด….จนหัวแทบระเบิด 

           “หรือว่าคุณพ่อจับตัวเธอไป” อลันพูดกับคม ขณะนั่งรถกลับกรุงเทพฯ 

           “ผมว่าไม่น่าจะใช่นะครับ ถ้ายังไงผมจะให้คนตามสืบอีกที” คมเห็นหน้าเจ้านายแล้วไม่รู้ว่าจะสงสารหรือสมน้ำหน้าดี....... 

           หลังจากอลันกลับไปไม่นาน ปานอัปสรก็ลากกระเป๋าใบใหญ่เข้ามาหาแม่ครูหน้าตามู่ทู่ ....... เมื่อคืนหล่อนไปพักที่โรงแรมแห่งหนึ่งไม่ไกลจากที่นี่นัก เพื่อขอพักทบทวนเรื่องราวคนเดียวเงียบ ๆ  และไม่อยากร้องไห้ให้ใครเห็น แต่พอเอาเข้าจริงหล่อนก็ไม่ได้ฟูมฟายมากมายอย่างที่กลัวเพราะคิดกลับไปกลับมากี่รอบก็เป็นเพราะตัวเองด้วยส่วนหนึ่งที่ยอมปล่อยกายปล่อยใจ ทำตัวมักง่ายหลงไปกับรูปลักษณ์ภายนอก จึงถูกหลอกอย่างง่ายดาย...สำหรับผู้ชายคนนั้นก็ขอสาปส่ง อย่าได้เจอกันอีกเลย….. 

           “สวัสดีค่ะแม่ครู” หญิงสาวเข้าไปกอดพร้อมกับกราบลงที่ตัก 

           “ฟ้า...ลูก แม่เป็นห่วงแทบแย่ หนีหายไปไหนมา...เดี๋ยว ๆ แม่โทรหาคุณอลันก่อนเพิ่งจะกลับไปเอง” แม่ครูมาลีดีใจที่หญิงสาวไม่ได้เตลิดไปไกลอย่างที่กังวลแต่แรก เลยจะแจ้งข่าวให้ชายหนุ่มทราบ 

           “อย่าค่ะ...อย่าบอกเขานะคะ...” ปานอัปสรละล่ำละลัก ยื้อยุดมือของแม่ครูมาลีเอาไว้ 

           “ทำไมล่ะ คุณอลันเขาบอกกับแม่ว่าเรากับเขาคบกันอยู่ แล้วก็มีเรื่องไม่เข้าใจกันแม่ว่าพูดคุยทำความเข้าใจกันดีกว่านะลูก” 

           “เขาบอกแม่ครูอย่างนั้นหรือคะ อย่าไปเชื่อค่ะผู้ชายคนนี้โกหกปลิ้นปล้อนกะล่อนหลอกลวงเป็นที่สุด หนูไม่ขอเจอะขอเจอกับเขาอีกแล้ว พอกันที” หญิงสาวพูดด้วยตะกอนความโกรธยังคุกรุ่น 

           “ทำไมไปว่าเขาอย่างนั้นล่ะยัยฟ้า” แม่ครูส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ แต่ก็พอจะเข้าใจได้หนุ่มสาวที่พอมีเรื่องขัดใจก็มองกันในแง่ร้าย ๆ ขึ้นมาเชียว ไม่เหมือนยามรักน้ำต้มผักก็ว่าหวาน 

           “เขาเป็นแบบนั้นจริง ๆ นี่คะ...ไม่รู้ล่ะแม่ครูอย่าบอกเขานะคะ ฟ้าขอร้อง อีกไม่นานเขาก็เลิกตอแยไปเองนั่นแหละค่ะ” ปานอัปสรไม่รู้ว่าอลันเกี่ยวข้องกับที่นี่อย่างไรและตามมาได้อย่างไรเพราะอารมณ์กำลังขุ่นมัวเต็มที หล่อนคิดเอาเองว่าเดี๋ยวพอเขาเจอผู้หญิงคนใหม่ก็คงลืมกันแล้ว และหล่อนก็จะลืมเขาให้เร็วที่สุดเหมือนกัน 

           “แล้วฟ้า ไม่ได้รักชอบพอกับเขาหรือลูก” แม่ครูถามอย่างมีเมตตา 

           “ไม่ค่ะ...” หญิงสาวตอบเสียงเบา ในใจแปลบ ๆ พิกล 

           “งั้นก็ตามใจ เรื่องส่วนตัวของหนูแม่ไม่ขอก้าวก่าย” ผู้สูงวัยถอนหายใจหนักหน่วง จำเป็นต้องเคารพการตัดสินใจ เรื่องราวเป็นอย่างไรไม่มีใครรู้ดีไปกว่าคนทั้งคู่ หากเขาทั้งสองเป็นคู่กันแล้วก็คงไม่แคล้วกันไปได้ 

           “ขอบคุณค่ะแม่ครู....ฟ้าขอมาอาศัยอยู่ที่นี่สักพักนะคะ” 

           “ได้สิจ๊ะ หนูจะอยู่นานแค่ไหนหรืออยู่ตลอดไปก็ได้ ก็ที่นี่เป็นบ้านของเราอยู่แล้วนี่จ๊ะ” แม่ครูโอบกอดคนน้ำตารื้นเพราะความตื้นตัน...เรื่องราวข่าวฉาวก็ไม่เอามาถามไถ่ให้ระคายใจเพราะเชื่อมั่นว่าถึงยังไงก็เลี้ยงมากับมือ และมั่นใจมากว่าฟ้าเป็นคนดีแน่นอน 

        

ความคิดเห็น