CHXRRY ON TOP
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Diary 41 ความหงุดหงิดของคุณแม่

ชื่อตอน : Diary 41 ความหงุดหงิดของคุณแม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 764

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2563 22:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Diary 41 ความหงุดหงิดของคุณแม่
แบบอักษร

Diary 41 ความหงุดหงิดของคุณแม่ 

 

24 MAY 20XX 

อายุครรภ์แฝดเข้าสู่ปลายไตรมาสที่ 3 หรือ 28 สัปดาห์ 

ผมมีอาการหวาดระแวงทุกครั้งที่พ่อของลูกหายออกไปจากบ้าน ทั้งกลัวและห่วงว่าเขาจะเป็นอะไร แต่ทุกครั้งที่กลับมาบ้าน เขาก็ดูปกติ เช้านี้ผมลุกมาเข้าห้องน้ำเพราะเริ่มปวดปัสสาวะบ่อยขึ้นกว่าเดิม พ่อของลูกยังคงนอนหลับอยู่ข้างๆ เมื่อคืนเขากลับมาดึกผมเลยปล่อยให้เขานอน ผมเดินเข้ามาในห้องลูกชาย ลูก้ายังคงหลับสนิท ผมอยู่ในห้องลูกเดินเก็บตุ๊กตาที่ไม่เป็นระเบียงวางไว้ให้เข้าที่บนชั้นวาง เดินเข้ามาในห้องแฝด ทุกอย่างถูกจัดไว้เรียบร้อยหมดแล้ว ผมเปิดหน้า ต่างและผ้าม่านเพราะไม่อยากให้ห้องเหม็นอับ 

"ที่รัก" 

"ครับ" 

"เธอชอบหนีฉันมาก่อน" 

'แชะ' 

ผมกำลังจะหันไปพูดกับเขา แต่เขายกกล้องถ่ายภาพผมไว้ก่อน กล้องในมือน่าจะเป็นตัวใหม่เพราะผมไม่เคยเห็น 

"คุณ! ถ่ายอะไรยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลย" 

"ตอนเธอเผลอ น่ารักไม่รู้ตัวหรอ" ผมหย่นจมูกใส่เขา เขาเดินเข้ามาจูบผม 

"มอนิ่งคิสครับ" 

ผมกอดเขา มือเผลอลูบไล้แผลที่แขนจากการโดนเย็บที่เหลือร่องรอยไว้ เราเดินลงมาข้างล่าง ผมประคองท้องที่ค่อนข้างใหญ่ เดินตามเขาลงไป พ่อของลูกตามถ่ายภาพผมแทบจะทุกมุมของบ้าน ขนาดผมยืนทำอาหารเช้า เขาก็ยังจะถ่าย ห้ามไปเขาก็ทำหูทวนลม 

ลูก้าร้องเรียกปาป๊าเขาผ่านมอนิเตอร์ อัลฟ่าตัวโตเลยเดินขึ้นไปรับลูกลงมา เช้านี้อาหารเช้าง่ายๆ เหมือนเดิม ซุปมันฝรั่งมะเขือเทศ ออมเล็ต ร๊อกเกตสลัดและเบคอนย่างกระทะ ลูก้าร้องเรียกหาน้ำส้ม ผมจึงเดินนำมาให้เขาก่อน 

"ไปนั่งนะ ฉันกลัวจริงๆ ว่าเดินเยอะไป เธอจะลอยขึ้นข้างบน" 

"แบบนั้นมันมีที่ไหนกัน ผมไม่ใช่บอลลูนนะครับ"  

หงุดหงิดกับเสียงหัวเราะของเขา อาจเพราะท้อง ฮอร์โมนผมเลยแปรปวน อยู่ ๆก็นั่งร้องไห้บนโต๊ะอาหาร 

"มามา" 

"ฮึก" 

"ปาปา มามาเต็บ" อัลฟ่าตัวโตได้ยินลูกร้องเรียกก็วิ่งหน้าตื่นออกมา 

"ที่รักเธอเจ็บตรงไหน" 

"ฮึก ปล่อยครับ" 

"แฝดดิ้นหรอ" เขาเอาหน้าหล่อๆ แนบกับท้องผม 

"คุณบอกฮึก ว่าผมเหมือนบอลลูน" 

ผมมองหน้าท้องที่ใหญ่มาก แล้วร้องไห้ออกมา ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงน้อยใจอะไรแบบนี้ ทั้งที่เมื่อก่อนผมแทบจะไม่คิดเรื่องเล็กน้อยแบบนี้เลย 

"ที่รัก ฉันขอโทษ" เขาทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นน้ำตาผมที่ร้องไห้กับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ 

"ถ้าเธอเหมือนบอลลูน ฉันเหมือนออร์คตัวสีเขียวดีไหม" แล้วเขาก็ทำหน้าประหลาดให้ผมดู ผมหัวเราะออกมาทั้งที่ร้องไห้อยู่ 

"ไม่ร้องๆ ครับ ทานมื้อเช้ากันนะ" ผมตักออมเล็ตเข้าปาก อยู่ดี ๆน้ำตาก็เหือดแห้งไปเอง  

.... 

เหล่าบอดี้การ์ดยังคงทำงานกันอย่างหนักเหมือนทุกวัน ตอนพ่อของลูกออกจากบ้านผมไม่รู้ว่าเขาไปทำอะไรบ้าง แต่กลับมาบ้านเขาก็หลับเป็นตายทุกวัน ไม่อยากถามเพราะไม่อยากให้เขากังวลว่าผมคิดมาก วันนี้เป็นวันหยุดของเรา อัลฟ่าตัวโตพาลูกชายนั่งเล่นในสวนหลังมื้อเช้า ผมเห็นสองพ่อลูกเดินหาของกันรอบบ้าน 

"เมลเห็นผ้ากันเปื้อนลูกไหม" 

"สีฟ้ารึเปล่าครับ ผมเก็บไว้ในตู้อุปกรณ์ลูก" 

"มามา ลูก้าขอน้ำ" 

"หิวน้ำหรอลูก" ผมเดินไปหยิบน้ำให้ลูก้า 

"เมล เห็นรองเท้าบูธลูกไหม" 

"อยู่ในตู้รองเท้าชั้นที่ 2 ครับ" ได้ยินเสียงลูกแว่วมา 

'ปาปาลูก้าไม่ชอบสีแดงนะ' 

"เมลคู่สีชมพูอยู่ชั้นไหน" 

"ชั้น 3 ขวาสุดครับ" สองคนหาของกันวุ่นวาย ผมนั่งกินแครกเกอร์ขิงบนโซฟา ตาดูรายการทำอาหารไปด้วย มือลูบท้องไปมาเพราะแฝดดิ้นเป็นระยะ 

"เมลลลล...เห็น..." ผมรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา เลยเดินออกไปหาพวกเขา 

"ทำอะไรกันครับทั้งคู่!" 

ภาพตรงหน้าคือ มือและตัวของลูกเลอะไปด้วยสีสันต่าง ๆ ส่วนพ่อของเขามีสภาพไม่ต่างกัน หนักกว่าหน่อยตรงใบหน้าหล่อๆ มีสีเปื้อนอยู่เยอะเลย 

"มามา กรี๊ด" ลูกหลบหลังพ่อเขาเหมือนโดนจับได้ 

ทั้งสองคนกำลังระบายสีบนผ้าใบผืนใหญ่ บนนั้นมีฝ่ามือประทับอยู่ มือเล็กน่าจะของลูก้าและฝ่ามือใหญ่ข้างๆ น่าจะเป็นของคุณครูซ สภาพของลูกชายและสวนที่เลอะไปด้วยสีทำให้ผมหงุดหงิดจนหน้าแดง 

"ที่รักมานี่" เขาเดินมาจูงมือผมเข้าไปใกล้ผลงานศิลปะที่วางอยู่ ลูก้านำสีมาป้ายที่มือผม 

"มามาชอบพิ้งไหม" ลูกหมายถึงสีชมพู ผมบอกว่าชอบลูกก็เอาสีชมพูทาที่ฝ่ามือให้ 

พ่อของลูกจับมือผมประทับลงไปที่ว่างข้างฝ่ามือเล็กของลูก้า 

"ว้าว" ลูก้าร้องดีใจตบมือเมื่อผมยกฝ่ามือออก 

พ่อของลูกยิ้มให้ เขายกกล้องขึ้นมาถ่ายภาพผมอีกครั้ง 

มือหนาแกะกระดุมเสื้อนอนผม โชว์หน้าท้องใหญ่โต ลูก้าเอาสีทาลงบนท้อง 

"ไม่ต้องกังวลนะที่รัก สีปลอดภัยครับ ลูกไม่แพ้" พ่อของลูกและลูก้าช่วยกันทาสีลงบนท้องโตๆ ของผม แฝดดิ้นเล็กน้อย อัลฟ่าตัวโตที่เลอะไปด้วยสี เดินจูงมือผมเอาท้องโตแนบกับผ้าใบผืนใหญ่ เกิดรอยขึ้นบนผ้าใบ พ่อของลูกถ่ายภาพผมอีกครั้ง ผมมองมือที่เลอะสีและหน้าท้องที่เลอะสีแล้วยิ้มออกมา 

 

"นี่น้องน้องนะ" ลูกชี้ที่รอยประทับจากท้องผม 

"นี่ปาปา นี่ลูก้า นี่มามา" 

ลูกหยิบพู่กันวาดรูปตามจิตนาการเขาลงไป อาจไม่เป็นรูปร่างแต่เขาตั้งใจมาก พ่อของลูกถ่ายภาพผมและลูก้า ยืนคู่ผลงานศิลปะชิ้นใหญ่ 

"เดี๋ยวปาป๊าเอาไปใส่กรอบรูปดีไหมลูก" 

"ดีดีนะลูก้าชอบ" 

"เล่นอะไรกันครับ เมดเหนื่อยแย่ครับแบบนี้" 

... 

หลังจากอาบน้ำกันเรียบร้อย ลูก้าก็นอนกลางวันอยู่ในห้องเด็ก เมดกำลังเก็บกวาดสวนหน้าบ้านที่เลอะไปด้วยสีผมเดินมานั่งพักบนโซฟา พ่อของลูกนั่งเช็ครูปทั้งหมดที่ถ่ายบนจอทีวี 

"รูปนี้ลูกน่ารักมาก" ผมมองรูปบนจอที่ลูก้ากำลังยิ้มให้กล้องในมือมีพู่กัน ลูกถือแล้วชี้มาที่กล้อง ผมเห็นแล้วยิ้มตาม ผมนั่งดูรูปที่คุณครูซถ่าย กินสตรอว์เบอร์รี่ลูกโตไปด้วย สัญญาณเตือนหน้าบ้านดังขึ้น อัลฟ่าตัวโตเดินออกไปดู สักพักเขาก็ยกกล่องใบใหญ่สองใบเข้ามาในบ้าน 

"ซื้ออะไรมาอีกครับ" ผมเตรียมบ่น ของที่มีก็แทบจะล้นบ้านอยู่แล้ว เขายังจะซื้อมาอีกหรอ 

"นิคมันส่งมาให้แฝด" เขาหมายถึง นิคอัลฟ่าในทีมฟุตบอลของเขา พ่อของลูกแกะกล่องใบใหญ่ สิ่งที่ส่งมาคือ เก้าอี้ทานอาหารของเด็ก สีดำเหมือนกันทั้งสองตัว ถูกใจปาป๊ามาก อัลฟ่าตัวโตนั่งประกอบเก้าอี้เด็กบนพื้น ผมรู้สึกง่วงมาก จึงนอนหลับไปบนโซฟา 

"เมล ที่รัก ตื่น" ผมตื่นจากแรงสะกิดที่ต้นแขน 

"ครับ" 

"มากับฉัน" 

"ไปไหนครับ" 

ผมยังงงว่าเกิดอะไรขึ้นเขาเดินจูงมือผมออกมาจากบ้าน ที่แขนแข็งแรงของเขามีเลือดอยู่เต็มไปหมด 

"คุณ!! เลือด" 

"ที่รักไม่ต้องตกใจนะ ไม่ใช่เลือดฉัน" หมายความว่ายังไง 

"ลูกล่ะครับ!" 

"ลูกอยู่บนรถแล้ว เธอเดินไหวไหม" เขาพาผมเดินออกมาหน้าบ้าน มีบอดี้การ์ดยืนล้อมพวกเราเต็มไปหมด ผมคงหลับไปนานมาก เพราะตอนนี้ท้องฟ้ามืดสนิท ผมประคองท้องใหญ่เดินตามเขาขึ้นมาบนรถ เมื่อผมขึ้นมาบนรถ รถคันหรูขับออกมาอย่างรวดเร็ว ลูก้ายังนอนหลับอยู่ข้างผม เหตุการ์ณนี้เกิดขึ้นเร็วจนผมตั้งตัวไม่ทัน คุณครูซจับมือผมไว้  

"เธอต้องไปอยู่ที่เซฟเฮ้าส์กับลูกนะเมล" 

"แล้วคุณละครับ" 

"ฉันยังต้องสะสางเรื่องนี้ให้จบ เธออยู่ที่นั่นจะปลอดภัยกว่า" 

"คุณจะไม่เป็นไรใช่ไหมครับ" 

เขาไม่ตอบผม น้ำตาผมไหลออกมาอีกครั้งหลังอัลฟ่าข้างๆ ข่มกรามแน่นและพ่นลมหายใจออกมาแรงขึ้น ตอบผมสิครับ ว่าคุณจะไม่เป็นอะไร 

"ฮึก ฮึก" 

"ที่รักไม่ร้องนะ" เขาเช็ดน้ำตาให้ผม ผมจับมือเขาแนบแก้มไว้  รถหรูพาผมมาในเส้นทางที่ไม่รู้จัก 

.... 

ตอนนี้เราอยู่หน้าบ้านหลังกลางที่มีรั้วรอบขอบชิด ตัวบ้านเป็นบ้านปูนทั้งหลังที่สร้างมาค่อนข้างทึบ เขาอุ้มลูกเดินเข้าไปในบ้าน ผมประครองท้องเดินตามเข้าไป  

"มาเรีย"  

"ทางนี้ค่ะ" มาเรียพาผมเดินเข้ามาในบ้าน  

ชาลีและบอดี้การ์ดหลายคนยกกระเป๋าหลายใบที่ผมจัดเตรียมไว้หลายวันตามที่พ่อของลูกบอกเข้ามาในบ้าน พ่อของลูกพาลูก้าเข้ามานอนด้านในเรียบร้อย ส่วนผมนั่งรอเขาที่โซฟากลางบ้าน ไม่นานเข้าก็ออกมา ร่างสูงเดินอย่างรวดเร็วเข้ามาหาผม 

"เมล นี่คือโทรศัพท์ มันสามารถโทรออกได้ 3 เบอร์คือฉัน มาร์ช และหมอไบรอัน" 

"คุณจะไปไหนครับ" 

"เดี๋ยวฉันกลับมา เธออยู่ทีนี่กับลูกและมาเรียนะ" 

"คุณ ฮึก จะกลับมานะครับ" เขาไม่ตอบผมแต่จูบผมแทน 

"มาเร็ว ชาลี!" เขาเดินขึ้นไปบนรถที่จอดรอหน้าบ้านแล้ว มาเรียเข้ามานั่งจับมือผม 

"คุณหนูจะต้องไม่เป็นอะไรค่ะ คุณเมลหยุดร้องไห้ก่อนนะคะ" 

"มาเรีย ผมกลัวครับ เขา ฮึก" 

มาเรียพาผมมาทานอาหาร แฝดในท้องเริ่มดิ้นแรงขึ้นผมจึงต้องกินเข้าไปก่อน ผมพยายามหยุดร้อง ต้องเชื่อมั่นในตัวคุณครูซว่าเขาจะต้องกลับมา ผมมองรอบบ้านผ่านหน้าต่างยังมีบอดี้การ์ดหลายคน เดินไปมาอยู่ตลอด 

"คุณหนูบอกว่าคุณเมลชอบทานเนื้อหรือคะ" 

"ผมอยากทานแต่เนื้อตั้งแต่ตั้งท้องแฝดเลยครับ" 

"เหมือนคุณหนูเลยนะคะ ตอนนายท่านหญิงท้อง ท่านก็ทานแต่เนื้อค่ะ" 

"จริงหรอครับ" ผมลูบท้อง 

"ใช่ค่ะ บางคืนก็อยากทานเนื้อดิบด้วยนะคะ" 

ผมยิ้มออกมาตามคำบอกเล่าของมาเรีย ผมแพ้ท้องเหมือนตอนที่แม่ของคุณครูซแพ้ท้อง 

มาเรียพาผมมาอาบน้ำและนอนในห้องของลูก ลูก้ายังคงหลับสนิทบนเตียง ผมนั่งมองโทรศัพท์ในมือ อยากโทรหาเขา แต่ก็กลัวว่าจะรบกวนเขา ผมเดินมาเปิดกระเป๋าพยายามหาเสื้อของเขา ที่เขาชอบใส่อยู่บ้านมานอนกอด กลิ่นไม้สนที่ยังหลงเหลือติดเสื้อทำให้ผมอบอุ่นขึ้นมาได้บ้าง ผมเป็นห่วงและคิดถึงเขามาก คุณต้องกลับมาอยู่กับผมกับลูกนะ… 

... 

เมลวิน 

ความคิดเห็น