facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เฟรชชี่ปี1กับรุ่นพี่สุดโหด:25

ชื่อตอน : เฟรชชี่ปี1กับรุ่นพี่สุดโหด:25

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 378

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2563 21:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เฟรชชี่ปี1กับรุ่นพี่สุดโหด:25
แบบอักษร

วันนี้เป็นเช้าที่ผมตื่นขึ้นมาแล้วเจอร่างเล็กอยู่ข้างกายก็อย่างที่ผมบอกผมจำได้แค่ว่าผมไปดื่มกับเพื่อนแล้วเจอฟ้าเดินมาหาผมแล้วเราก็ดื่มกันเล็กน้อยหลังจากนั่นภาพก็ตัดมาที่ผมเห็นคนตัวเล็กมาที่ห้องผมผมคงเมาหนักมากจนมีคนไปบอกร่างเล็กเพราะพักหลังผมค่อยดูแลและทำไห้เป็นที่สนิทของเพื่อนร่างเล็กเพราะอะไรนะหรอคับผมอยากกันไอพวกที่ตามจีบคนของผมใงละ แต่ยังใงผมก็อยู่กับร่างเล็กแล้วและอีกอย่างผมจะไม่ไห้ร่างเล็กหายไปไหนอีกเด็ดขาด

 

 

"อื้มมม~~~

 

 

"ตื่นได้แล้วค้าบเติ้ล~~~~

 

 

"หึ!!อะไรวะ

 

ร่างเล็กลืมตามาแล้วเจอผมจ้องหน้าอยู่ทำตาโตและอึ่งมากที่ผมเรียกด้วยน้ำเสียงแบบนั้นร่างเล็กจึงรีบลุกไปยืนอยู่ข้างเตียงและสำรวจตัวเองอย่างกะว่าผมเป็นไม่ดีสะอย่างนั่น

 

 

"นายเป็นอะไรของนาย?

 

 

"พี่ทำอะไรผมป่ะเนี้ยย!!

 

 

"นายอยากรู้ใช่ไหม..ได้ขยับมานี่เดะฉันจะบอกนายเอง

 

 

"พี่ทำอะไรผมห๊ะ!!!!ขยับไปทำไมพูดมาสิไอพี่เวย์

 

 

"ฉันบอไห้นายขยับมา!!!

 

 

"ฉัน.........นี่แน่ะ~~~~~

 

 

"โอ้ยยยย~~~~พี่ทำอะไรเนี้ยผมเจ็บนะ

 

 

"เลิกคิดได้แล้วฉันไม่ทำอะไรนายหรอก มโนนะนายเนี้ยย

 

 

"เอ่ออ....วันนี้พี่ไม่มีเรียนรึใง?

 

 

"มีแต่วันนี้ฉันไปสายยย...นายมีอะไรรึป่าว?

 

 

"อ่อ....ป่าววงั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะ

 

 

"อื้มม...ไปสิ

 

 

หลังที่ร่างเล็กได้เข้าห้องน้ำไปผมจึงเดินไปสั่งอาหารใว้เพื่อไห้ร่างเล็กได้กินก่อนที่ผมจะไปส่งร่างเล็กที่หอ เมื่อกันนะพี่ผมจะทำไห้ร่างเล็กเลิกอคติกับผมสัดที่แต่ผมก็ต้องยอมรับว่าร่างเล็กเปิดใจไห้ผมมากขึ้น แล้วยิ่งนับวันร่างเล็กก็ยิ่งทำไห้หัวใจของผมดวงนี้ได้มีความรู้สึกอีกครั้ง

 

 

Past เติ้ล

 

ผมที่สะดุงตื่นเพราะน้ำเสียงของใครบางคนที่ทำไห้ผมรู้สึกเสียวสันหลังได้แต่เช้าคนนั่นก็คือไอพี่เวย์ที่อยู่ๆพี่มันก็ทำน้ำเสียงที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนและผมก็ตกใจที่พี่มันแม่งยื่นหน้ามาใกล้ผมจนผมต้องลุกขึ้นไปยืนข้างเตียงและสำรวจตัวเองอย่างดี สะโพกยังครบนี่หว่าและผมก็หันไปมองหน้าไอพี่เวย์ที่ทำเป็นทองไม่รู้ร้อนผมจึงถามออกไปแต่พี่มันก็ไห้ผมขยับเข้าไปหาผมก็ทำตามว่าพี่มันแม่งจะพูดอะไรแต่กลับโดนดีดหน้าผากสะงั้นผมจึงรีบตัดบทโดยการไปอาบน้ำเพราะผมมีเรียนอีกและอยากกลับหอเร็วๆเพราะปานี้ไอเตอร์คงตื่นมาแล้วหาผมอยู่แน่ๆ ผมไม่รู้ว่าผมเข้าไปนานแค่ไหนแต่รู้สึกอีกที่ก็ตอนที่ไอพี่เวย์มาเคาะประตู

 

 

" ก๊อกๆๆ~~นายนั้งหลับรึใง?

 

 

"จะเสร็จแล้วแต่ตัวอยู่

 

 

"ฉันคิดว่านายตายในห้องน้ำฉันสะอีก

 

 

"นั่นปากคนหรือปากหมาคับนั่น

 

 

ผมจึงเปิดประตูและจังหวะนั่นผมดันลื่นผมจึงล้มใส่ร่างสูงที่ยืนรอผมอยู่หน้าห้องน้ำพอดี

 

 

"เห้ยยยย~~~~~~~

 

 

"ระวัง!!!!~~~~ตุบ~~~~~

 

 

"นายเป็นอะไรรึป่าวเติ้ล?

 

 

"อะ.....เออออ....ผม....

 

 

ผมพูดไม่ออกเพราะตอนนี้ผมหน้าชิดกับซอกคอพี่มันมากมันทำไห้ผมสติเริ่มหลุดผมจะเขิลไม่ได้ผมอุส่าจะเลิกคิดเรื่องแบบนี้ไปแล้วเพราะเรื่องของผมกับไอพี่เวย์มันเป็นไปไม่ได้ อย่านะไอเติ้ล~~~~ผมจึงสบัดความคิดและรีบลุกออกจากร่างสูงโดยเร็ว

 

 

"ผมไม่เป็นไร....ขอโทษด้วย

 

 

"นายไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วที่หลังนายต้องเดินดีๆสิถ้าหากฉันไม่รับใว้นายคงหัวแตกไม่ก็สะโพกหักไปแล้ว

 

 

"ขอบคุณแล้วใงพี่จะพูดมากทำไมเนี้ย พี่ีรีบๆหน่อยได้ไหมผมต้องรีบกลับเพราะผมมีเรียนอีก

 

 

"ไปรอฉันด้านนอกก่อน ฉันเตรียมของเช้าใว้ไห้นายแล้ว

 

 

ผมเดินออกไปเพื่อไปรอร่างสูงแล้วเดินไปที่โต๊ะอาหารที่เห็นโจ๊กตั้งอยู่ผมจึงนั้งลงแล้วกินโจ๊กที่ร่างสูงเตรียมใว้ไห้ถ้าไห้ผมเดาร่างสูงคงสั่งไห้คนเอาขึ้นมาไห้เพราะคนอย่างเขาคงทำโจ๊กไม่เป็นแน่นอน แต่จะถึงยังใงผมก็แอบดีใจนิดๆและผมคงนั้งกินโจ๊กไปยิ้มไปอย่างกะคนบ้าแน่ๆ ผมกินไปได้เรื่อยๆ ไม่นานร่างสูงก็ออกมาผมจึงหันไปมองแต่ก็ต้องตกใจเพราะวันนี้ร่างสูงแต่งตัวดูดีมากจนทำไห้ผมใจเต้นสะแล้วแต่ผมจะมองไอพี่เวย์

แบบนี้ไม่ได้

 

 

"นายจะนั้งอีกนานไหมเห็นบอกฉันบ่นฉันว่ารีบ

 

 

"เอออ...เอิ่ม....เนี้ยผมจะไปแล้ว

 

 

ผมจึงเดินตามหลังไอพี่เวย์ไปลงลิฟท์และเมื่อถึงชั้นที่จอดรถผมก็รีบขึ้นรถโดยไม่มองไอพี่เวย์เด็ดขาดเพราะภูมิต้านทานผมเริ่มจะหมดลงเต็มที่เห้อ~~~~

 

 

"อุบบบบ~~~~~พะ...พี่ทำอะไรเนี้ยยยย (ในจังหวะที่ผมหันไปจมูกของผมและไอพี่เวย์ได้เฉียดกันมันทำไห้ผมรู้ทันที่ว่ากำแพงที่ผมสร้างได้พังไปแล้วจริงๆ)

 

 

"ก็ฉันเรียกนายแล้วว่าคาดเข็มขัดด้วยนายนั้งเหม่ออะไรของนาย!?

 

 

"เรื่องของผม......พี่ขยับออกไปได้แล้วผมอึดอัด

 

 

 

Pratเวย์

 

 

ผมที่แต่งตัวเสร็จก็ออกไปข้างนอกทันที่วันนี้ผมไม่มีเรียนที่ผมบอกร่างเล็กไปว่าผมมีเรียนเพราะผมต้องไปบ้านเพราะไอซันมันโทรมาบอกผมว่าแม่อยากไห้ผมกลับบ้านไปหาท่านเพราะท่านมีเรื่องจะคุยกับผมแต่ผมคิดว่าคงสำคัญมาก แต่เมื่อผมออกมาร่างเล็กก็นั้งจ้องมาที่ผมและนิ่งไปจนทำไห้ผมสงสัยจากที่บ่นว่ารีบแต่กลับนิ่งไปพอผมพูดก็หงุดหงิดใส่ผมก็ชักงงไปด้วยและออกจากไปผมจึงเงียบโดยที่ร่างเล็กก็เงียบเหมือนกันพอถึงรถร่างเล็กก็ไม่พูดกับผมจนผมทำลายความเงียบด้วยการบอกไห้ร่างเล็กคาดเข็มคัดแต่ร่างเล็กกลับนิ่งและไม่มีเสียงตอบรับใดๆกลับมาผมจึงเอื้อมไปจับที่คาดเข็มคัดและดูเหมือนร่างเล็กจะสะดุงเลยทำไห้ร่างเล็กหันมาแล้วจมูกของผมโดนจมูกของร่างเล็กผมเลยมองไปที่ดวงตาที่ผมมองไม่ออกจริงๆว่าร่างเล็กต้องการสื่ออะไรร่างเล็กเป็นอะไรกันแน่มันเป็นสายตาที่ผมเดาไม่ออกจริงๆ เสียงร่างเล็กดึงสติผมไห้ออกห่างและผมก็ถามไปแต่ร่างเล็กเหมือนไม่พอใจและไห้ผมขยับออกไปอีกผมเลี่ยงที่จะไม่ไห้อารมณ์ผมร้อนเพราะผมจะไม่ทำอะไรร่างเล็กแรงๆอีกเด็ดขาดเพราะผมสัญญากับแม่ของร่างเล็กใว้แล้วว่าผมจะค่อยดูแลและปกป้องร่างเล็กเท่าชีวิตของผม ผมจึงขับรถมาที่หอของร่างเล็กเมื่อถึงร่างเล็กก็ลงไปโดยไม่พูดกับผมสักคำ ผมจึงพูดขึ้นเพื่อไห้ร่างเล็กได้รู้ว่าผมรู้สึกผิดที่ไห้ร่างเล็กไม่พอใจและผมมีคำอยากจะบอกว่าผมรักร่างเล็กผมจะบอกกับร่างเล็กไห้รู้ว่าผมจริงจังมากแค่ไหนผมไม่เคยคิดจะไห้ร่างเล็กเป็นแค่คู่นอนของผมแต่ผมอยากไห้ร่างเล็กมาเป็นลูกสะใภ้ตระกูลผมไห้ได้ผมจะช่วยตระกูลของร่างเล็กคนที่ผมรักด้วยแรงที่มีผมรู้ดีว่าตอนนี้ตระกลูของเขาเป็นยังใงเพราะแม่ผมก็คอยบีบไห้แม่ของร่างเล็กบอกร่างเล็กเรื่องพวกนี้ด้วย

 

 

"เติ้ลลล.....เดี๋ยว~~~~~

 

 

"พี่มีอะไรกับผม?

 

 

"คือ...ฉันขอโทษ..

 

 

"พี่จะขอโทษผมทำไม?..พี่ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ผมไปนะ

 

 

และร่างเล็กก็เดินขึ้นหอไปส่วนผมก็ได้แต่มองตามหลังอันเบาะบางนั้นจนลับสายตาของผมผมจึงออกไปที่บ้านของไปทัชทันที

 

 

Partเติ้ล

 

ตลอดทางผมคิดและทบทวนเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นตลอดเวลาที่เกิดขึ้นกับผมตั้งแต่ที่ผมได้รู้จักคนที่ชื่อเวย์ถึงวันแรกที่เจอกันอาจจะไม่ดีเท่าไหรหรือเมื่อก่อนผมรู้สึกไม่ชอบขี้หน้าของไอพี่เวย์สักเท่าไหรแต่หลังมานี้ผมรู้สึกว่าพี่มันแปลกๆไปและดีกับผมมากจนทำไห้ผมรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกแต่มันก็มีคนเข้าหาไอพี่เวย์เยอะและนั่นเลยทำไห้ผมรู้ตัวเองดีว่าไอพี่เวย์ไม่มีทางชอบหรือรักคนแบบผมหรอกเพราะผมเป็นชาย เห้อ~~

เมื่อมาถึงหอผมจึงลงจากรถไม่พูดหรือคุยกับไอพี่เวย์เพราะผมอยากขอเวลาและไม่อยากมองหน้าไอพี่เวย์ในตอนนี้ แต่ผมยังไม่ทันเดินพี่มันก็เรียกผมผมจึงหันไปละถามออกไปอย่างสงสัยแต่อยู่ดีๆพี่มันกลับมาขอโทษผมผมที่งงและพูดอะไรไม่ออก กว่าผมจะพูดออกก็เอาสะผมพูดติดๆขัดๆและพูดออกไปแล้วเดินหนีขึ้นหอไปโดยที่ในสมองผมตอนนี้มันสับสนไปหมด

 

 

"เห้ยยยย!!!!!~~~~~พี่เติ้ลลลลลล!!!!!!!พี่

 

 

ไปที่ไหนมาเนี้ยยยย

 

 

"ห๊ะๆ!เอออ......คะ...คือ...

 

 

"ผมเป็นห่วงพี่แทบแย่โทรศัพท์พี่ก็ไม่เอาไปผมจะโทรบอกพ่อกับแม่แล้วเนี้ยพี่รู้ไหม

 

 

"พี่ไปนอนบ้านเพื่อนมา.....พี่ขอโทษที่ทำไห้แกเป็นห่วงนะ

 

 

"พี่มาก็ดีแล้ว.....พี่กินอะไรมารึยังเข้ามาในห้องได้แล้วพี่จะยืนทำไมหน้าห้องเนี้ย..

 

 

"อื้มมมม......พี่กินมาแล้ววว

 

 

"พี่เติ้ลพี่เป็นอะไรรึป่าวน่าดูเครียดๆนะ

 

 

"เปล่านี่....พี่ปกติดีพี่ขอตัวไปแต่งตัวไปเรียนก่อนนะเดี๋ยวพี่ไห้เงินแกไปหาของกินและกันพี่ต้องรีบไปส่ง

 

 

"โอเคพี่ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว...แต่ถ้าพี่ไม่สบายใจเรื่องอะไรพี่บอกผมได้ระพี่เติ้ล

 

 

"อื้มมมมพี่ขอบใจแกนะเตอร์พี่ไปและ

 

 

พี่ขอเวลาอีกสักนิดนะถ้าพี่พร้อมพี่จะเล่าเรื่องราวทั้งหมดไห้แกฟังนะเตอร์แต่ตอนนี้พี่ยังไม่พร้อมจริงๆไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังใงมันจะดีรึป่าวหรือจะร้าย

กว่าเก่ากันนะ

 

 

 

 

 

 

#ขอโทษที่หายไปนะคะรักคนอ่านทุกคนน่าา❤️❤️

ความคิดเห็น