ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 24

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ย. 2563 09:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
24
แบบอักษร

หญิงสาวแนบหูกับประตู เสียงพูดคุยเงียบเสียงไปแล้ว  หล่อนจึงเข้าห้องน้ำเช็ดหน้าเช็ดตาก่อนจะเดินออกมาอย่างสวย ๆ 

“จะไปไหนหรือครับ  คุณผู้หญิง” คมถามเมียสาวของเจ้านาย  ทีแรกเขานึกเป็นห่วงว่าเธอจะเสียใจ ร้องไห้ฟูมฟายอยู่ในห้อง  ส่วนเจ้านายของเขาก็ออกไปทานข้าวกับคุณเจสัน  ทำราวกับผู้หญิงคนนี้ไม่มีความสำคัญอย่างที่บอกกับคุณท่าน.....ไม่รู้ว่าทำไมต้องเลือกทำร้ายจิตใจผู้หญิงบอบบางด้วย  แทนที่จะเลือกแก้ปัญหาด้วยวิธีอื่น 

“ฉันจะกลับเพนเฮ้าส์ค่ะ” ปานอัปสรบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ใบหน้าเฉยเมย 

“ผมไปส่งนะครับ” คมลุกขึ้นยืนทันที ท่าทางแบบนี้ของผู้หญิงแหละน่ากลัวถึงแม้เขายังไม่มีเมียเป็นตัวเป็นตน  แต่ก็พอรู้มาบ้าง 

“ไม่ต้องหรอกค่ะ  คุณคมทำงานเถอะ ใกล้ ๆ แค่นี้เอง” หญิงสาวบอกอย่างเกรงใจ รู้สึกอายผู้ชายคนนี้เหมือนกัน เพราะเขาอยู่ในเหตุการณ์ตั้งแต่ต้น แต่จะทำยังไงได้ จำต้องฝืนเชิดหน้าเอาไว้ไปตายเอาดาบหน้า 

“ก็เพราะว่าใกล้แค่นี้เองไง  ให้ผมไปส่งคุณผู้หญิงก่อนเถอะครับเดี๋ยวค่อยกลับมาทำงานต่อก็ได้  อันที่จริงก็ไม่มีงานไหนสำคัญเท่าการดูแลคุณปานอัปสรหรอกครับ” คมพยายามพูดเป็นนัยว่าเจ้านายของเขาให้ความสำคัญกับหล่อนมากแค่ไหน  แต่ก็คงพูดอะไรมากไม่ได้....รอให้ผัวเมียเขากลับมาง้อกันเองก็แล้วกัน 

“คุณคมคงเข้าใจอะไรผิดแล้วล่ะค่ะ”  หญิงสาวยิ้มขื่นดวงตาแห้งผาก 

“ผมรู้จักเจ้านายของผมดีนะครับ” 

“พอเถอะค่ะ  คุณไม่ได้ยินที่เขาพูดหรือคะ...ฉันมันก็แค่ผู้หญิงชั่วคราว ไม่ต้องเรียกคุณผู้หญิงหรอก” หญิงสาวยิ้มเยาะตัวเอง คมยังดูมีศักดิ์ศรีกว่าหล่อนที่ต้องนอนกับเขาแลกหนี้ 

“เอ่อ...บางทีเจ้านายท่านอาจจะ...” 

คมพูดไม่ทันจบ ปานอัปสรก็ยกมือขึ้นห้าม  ก่อนจะเดินนำออกไป ทำให้คมรีบก้าวตามอย่างน้อยก็ให้เห็นเมียเจ้านายกลับถึงห้องโดยสวัสดิภาพ ที่เหลือก็ต้องเคลียร์กันเองแล้วแหละ....เฮ้อ...ไม่น่าหาเรื่องเลย......เจ้านายเขาคิดอะไรอยู่กันแน่นะ 

ทันทีที่รถคันที่มาส่งเคลื่อนตัวออกไป  ปานอัปสรก็ไปธนาคารที่ใกล้ที่สุดในบริเวณนั้น จัดการเบิกเงินสดมาแปดแสนบาท ไม่ขาดไม่เกิน  หญิงสาวเขียนหน้าซองเงิน สำหรับใช้หนี้  ขอให้ทุกอย่างจบสิ้นกันแต่เพียงเท่านี้  ก่อนจะนำไปวางไว้ในห้องของเขา  ห้องที่นอนด้วยกัน......เหมือนฝันไป...เมื่อคืนยังมีเขาที่กอดให้ความอบอุ่นตลอดคืนจนกระทั่งหล่อนเคลิ้มคิดไปว่าเป็นเมียของเขาจริง ๆ ........หญิงสาวพยายามตัดใจ เลิกคิดคร่ำครวญลงมือเก็บเสื้อผ้าข้าวของอย่างรวดเร็ว  ก่อนจะลงมาโบกแท็กซี่เพื่อเดินทางสู่จุดหมายปลายทางด้วยความรู้สึกอ้างว้าง  โยนทิ้งความเศร้าโศกเอาไว้เบื้องหลังหวังว่าสักวันหล่อนจะลืมมันให้หมดสิ้น...พอกันทีกับคนหลอกลวง............. 

หมอหนุ่มเก็บอาการได้แนบเนียนมาก  ทั้งที่ในอกในใจร้อนเป็นไฟ อยากจะกลับไปอธิบายให้เมียเข้าใจแต่ก็ทำไม่ได้  ในเมื่อบิดาลากยาวชวนล่องเรือ ดื่มกินท่ามกลางค่ำคืนของลำน้ำเจ้าพระยากว่าจะได้กลับมาก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว  

“คม...เมียฉันหายไปไหน”  อลันโทรหาคนสนิททันทีที่กลับมาที่ห้องแล้วไม่เจอใคร  เขาคิดว่ายังไงซะ คมจะต้องพาหล่อนมาส่งไว้ที่นี่แน่นอน 

“ก็อยู่ที่ห้องเจ้านายนั่นแหละ  ผมพาไปส่งตั้งแต่บ่ายแล้วนะครับ”  คมนึกโมโห ทีอย่างนี้ล่ะมาถามหาว่าเมียอยู่ไหน  ตอนทำร้ายจิตใจเขาไม่ยอมคิด...... 

“ทำไมแกไม่เฝ้าเขาไว้วะ” 

“เอ๊า...ก็เจ้านายไม่สั่ง....เห็นว่าเป็นผู้หญิงชั่วคราว  ผมก็นึกว่าไม่สำคัญ” ลูกน้องคนสนิทออกอาการประชดประชัน โกรธแทน 

“ไอ้คม !” 

“ครับผม” อยู่ไกลเป็นโยชน์  เตะไม่ถึงอยู่แล้วคมไม่กลัว 

“เมียฉันเขาพูดอะไรกับแกบ้าง” 

“ก็ไม่มีอะไรนี่ครับ ดูเหมือนจะยอมรับสภาพสถานะผู้หญิงชั่วคราวของเจ้านายได้ด้วยซ้ำ” 

            “โธ่...โว้ย” อลันสบถก่อนจะวางหูไป 

            “ไปไหนของเธอกันนะยัยบ๊องส์” ชายหนุ่มเดินวนไปวนมาก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง  จึงได้พบกับซองสีน้ำตาล พอหยิบขึ้นมาดูเท่านั้นแหละ....ชายหนุ่มปามันออกไปอย่างแรงด้วยความโกรธ ธนบัตรใบละพันหล่นกระจายเกลื่อนเต็มพื้นห้อง......สังหรณ์อยู่แล้วเชียวต้องเป็นแบบนี้....ยัยผู้หญิงโง่  ไปไหนของเธอกันนะ...ทั้งบ้าทั้งโง่เลยพับผ่าสิ  เจอเมื่อไหร่ล่ะน่าดู....... 

            หลังจากนั้นไม่นาน คมก็เดินทางมาถึงเพนท์เฮ้าส์ด้วยความเป็นห่วงเจ้านาย ไม่คิดว่าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ ทีแรกเขาเข้าใจว่าเดี๋ยวเจอกัน  ง้องอนกันสักพักทุกอย่างก็น่าจะดีขึ้น  แต่นี่คุณปานอัปสรเล่นหนีหายไปเลย.....คนที่เหลือก็ดูเหมือนแทบคลั่ง 

            “ลองถามเพื่อนของปานอัปสรคนนั้นซิ ว่ารู้เรื่องหรือเปล่า” อลันหมายถึงริชชี่เพราะเจออยู่ด้วยกันในวันที่รถเฉี่ยวชน 

            “ก่อนมานี่ ผมโทรถามแล้วครับ  เธอพูดแต่ว่าไม่รู้ไม่เห็นไม่เจอกันนานแล้ว” 

            “แล้วที่คอนโดเก่าล่ะ” 

            “เธอคืนห้องแล้วครับ” คมตอบอย่างรู้งาน  เขารู้ใจเจ้านายเสมอ รู้ว่าในสถานการณ์ไหนควรทำอะไร 

            “เมื่อไหร่” 

            “วันนี้เอง  คนดูแลที่นั่นบอกว่าเธอโทรมายกเลิก และเพื่อนที่ชื่อริชชี่ เป็นคนไปขนของออกมา” 

            “งั้นไปหาริชชี่” 

            “เธอปฏิเสธว่าไม่รู้เรื่องอย่างแข็งขันนะครับ  แล้วแบบนี้จะอ้างปากเธอได้ยังไง” 

            “ยังไงก็ต้องหาวิธีให้ได้  ฉันมั่นใจว่าหล่อนต้องรู้เห็นด้วยแน่ ๆ” 

            “แต่มันดึกแล้วนะครับ” 

            “คม...” 

            “ครับ ๆ” 

ความคิดเห็น