ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 23

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2563 11:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
23
แบบอักษร

“คม พาหล่อนเข้าไป” อลันสั่งเสียงเครียดก่อนจะเมินหน้าไม่อยากเห็นคนน้ำตานอง 

“เชิญครับ” คมสงสารจับใจแต่ก็พูดอะไรมากไม่ได้ เขาพอจะเข้าใจว่าทำไมเจ้านายจึงพูดออกมาแบบนั้นแต่ก็ไม่ใช่เวลาที่จะมาอธิบายให้ฟังได้....แต่...เป็นใครไม่เสียใจบ้าง เป็นเมียอยู่ดี ๆ มาได้ยินแบบนี้ไม่ช็อคก็บ้าแล้ว..... 

ปานอัปสรยืนนิ่ง น้ำตาไหลริน ต่อเมื่อผู้ชายที่ชื่อคมสืบเท้าเข้ามาหาหล่อนจึงหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องทั้งที่อยากจะวิ่งฝ่าออกไปจากที่นี่มากกว่า แต่ดูแล้วคงไม่รอดเพราะมีแต่ผู้ชายตัวโต ๆ ยืนเต็มไปหมด ดีไม่ดีหล่อนอาจจะสุ่มเสี่ยงต่อการถูกรุมโทรมได้…เห็นอย่างนี้มันทำให้หล่อนคิดดีกว่านี้ไม่ได้ 

หญิงสาวโผเผกลับมานั่งบนเตียงเจ็บหนึบที่หัวใจ จะโทษใครได้เป็นหล่อนเองที่หลงเพริดไปกับคำพูดที่สวยหรู...เฮอะ...ให้เป็นเมียเหรอ...ใช่สิ..หล่อนมันผู้หญิงไม่มีสมอง...ไม่อย่างนั้นจะโดนปั่นหัวอยู่อย่างนี้เหรอ...ปานอัปสรนั่งกอดตัวเอง....พยายามคิดด้วยสมองอันน้อยนิด จะต้องนำพาชีวิตออกจากสถานการณ์บ้า ๆ นี่ให้ได้ 

“ฮัลโหล...ริชชี่” ปานอัปสรโทรหาเพื่อนเป็นครั้งแรก พยายามทำเสียงให้ร่าเริง ไม่อยากให้ใครมาสมเพชชะตากรรมของหล่อน 

“ว้าย....ปานอัปสร ฉันนึกว่าแกขึ้นสวรรค์ไปแล้วเสียอีก ไปอยู่ที่ไหนมา ขาดการติดต่อไปเลยนะแก” ริชชี่บ่นมายืดยาว เพราะหล่อนพยายามโทรหาหลายครั้ง แต่ก็ติดต่อเพื่อนไม่ได้ ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไง 

“ริชชี่ แกช่วยอะไรฉันหน่อยสิ” 

“ว่ามา...ยกเว้นเรื่องเดียว แกรู้ใช่ไหมว่าเรื่องอะไร” 

“เออ...ฉันรู้น่า...แกช่วยไปที่คอนโดแล้วเอาบรรดาลูก ๆ ของฉันออกขายหน่อยสิ ฉันต้องการใช้เงิน” หญิงสาวตัดใจขายกระเป๋า รองเท้าแบรนด์เนมสุดหวงเพื่อจะเอาเงินมาใช้หนี้ จะได้หนีไปโดยไม่มีอะไรติดค้างกันอีก 

“อะไรนะ...ฉันฟังไม่ผิดใช่ไหม แกเนี่ยนะจะตัดใจขายลูก ๆ ของแกน่ะ” ริชชี่รู้ว่าปานอัปสรหวงแหนของเหล่านั้นยิ่งชีพ 

“ฉันมีเรื่องต้องใช้เงินด่วนน่ะ....แกช่วยฉันหน่อยนะ” 

“ได้ ไม่ยากหรอกเดี๋ยวเอามาปล่อยให้ดาราในกองก็ได้...เออ...ฉันได้งานในกองถ่ายนะแกรู้ยัง”  

“อืม ดีใจด้วยนะริชชี่” 

“ว่าแต่แกต้องการเงินเท่าไหร่” 

“ด่วน ๆ เลยก็แปดแสน แต่ว่าแกขายให้หมดเลยก็แล้วกัน ของมีค่าในห้องฉันก็ด้วย แล้วก็จัดการคืนห้องไปเลย ฉันคงไม่กลับไปที่นั่นแล้วล่ะ” 

“เฮ้อ...ขนาดนั้นเลยหรือแก ไม่รอสักหน่อยเหรอ พอเรื่องทุกอย่างมันซาแกก็กลับมาทำงานใหม่ได้ สมัยนี้คนลืมง่ายจะตาย” 

“ฉันรู้...แต่ฉันไม่มีเวลาขนาดนั้น” 

“แกรีบขนาดนั้นเลยเหรอ” 

“อื้อ...ถ้าฉันช้ากว่านี้มีหวังขาดใจตาย” 

“งั้นเอาอย่างนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันโอนเงินของฉันให้แกก่อน พอขายเสร็จได้เท่าไหร่ฉันค่อยโอนให้แกเพิ่มดีไหม” พอรู้ว่าเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย ด้วยความที่รู้นิสัยกันดี หล่อนจึงไม่เซ้าซี้ถาม แต่จะละเว้นข้อห้ามเรื่องเงินทองที่หล่อนไม่นิยมให้ใครยืมสักครั้ง  

“ขอบใจมากเลยแก แม่พระของฉันจริง ๆ แต่แกต้องหักส่วนของแกไปด้วยนะ ห้ามทำให้ฉันฟรี ๆ” ปานอัปสรพูดดักคอเพื่อน 

“จ้า...ว่าแต่แกจะรับงานไหม เผื่อว่ามีโอกาสงาม ๆ เข้ามาอยู่ที่นี่ฉันได้เจอกับผู้จัดเยอะแยะ ถ้าแกสนใจฉันจะดู ๆ ให้” 

“รับสิ...ขอให้มีงานเถอะ” 

“แล้วนี่แกจะไปอยู่ที่ไหน ฉันจะติดต่อแกได้ไง” 

“เดี๋ยวฉันเปลี่ยนเบอร์ แล้วจะโทรหาแก” 

“อะไรยะ ทำไมต้องทำตัวลึกลับด้วย ทำอย่างกับจะหนีหนี้” 

“หนีบ้าอะไร แปดแสนก็จะเอามาใช้หนี้นี่แหละ” 

“โอเค...งั้นเดี๋ยวฉันโอนให้เลย” 

หลังคุยกับเพื่อนจบ ปานอัปสรต้องมานั่งเจ็บใจอีกหน ทำไมหล่อนถึงไม่คิดอย่างนี้ตั้งแต่แรกนะ...ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องเสียตัวให้กับผู้ชายเฮงซวยฟรี ๆ .... 

ความคิดเห็น