ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 8 งานเลี้ยงคืนสุดท้าย สู่การเริ่มต้นที่แท้จริง

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 งานเลี้ยงคืนสุดท้าย สู่การเริ่มต้นที่แท้จริง

คำค้น : magic song,เวทย์มนต์แห่งเสียงเพลง,yaoi,ต่างโลก,MMORPG

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2563 17:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 งานเลี้ยงคืนสุดท้าย สู่การเริ่มต้นที่แท้จริง
แบบอักษร

"กะ...เกิดอะไรขึ้น"เออริกตั้งสติแล้วรีบถาม  

 

เพิลอึกอักเหมือนไม่อยากพูด...ก็แหงล่ะถ้าพูดออกไปคงได้อายคนอื่นๆเป็นแน่ เข้าใจผิดคิดว่าพวกสาวเมดจะปรนนิบัติเรื่องอย่าว่านั้น... 

 

"ฮื่อ...พวกคุณเมดเขาเอาชุดอะไรให้ผมใส่ก็ไม่รู้ไม่เห็นเท่เลย"สุดท้ายก็ไปลงที่ชุด  

 

เพิลจีบชายกระโปรงหมุนตัวไปมาโชว์ให้เออริกดู ซึ่งการกระทำของเจ้าตัวนั่นแหละที่ไปทำให้ร่างสูงหน้าแดงก่ำอยากจะพาตัวน้องออกไปจากงาน... 

 

"เทพธิดา..."  

 

"หืม?"เพิลพึ่งสังเกตุว่าข้างๆคุณเออริกนั้นยังมีใครบางคนที่กำลังยืนอยู่ ขณะนั้นเองเบอริโต้ก็ปรี่เข้ามาจับมือข้างหนึ่งพร้อมกับโค้งคำนับกระทันหันทำเอาทั้งสองคนตื่นตระหนกแทบไม่ทัน 

 

"กระผมมีนามว่าเบอริโต้ยินดีที่ได้รู้จักท่านเทพธิดา...คุณช่างงดงามยิ่งนัก"น้ำเสียงเย็นเรียบเปลี่ยนไปเป็นนุ่มทุ้มทันทีเมื่อคู่สนทนากลายเป็นเพิล อีกทั้งยังเล่นหูเล่นตาเหมือนพวกเพลย์บอยไม่มีผิด 

 

เขารีบชักมือกลับแทบไม่ทัน...  

 

"ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณเบอริโต้"เพิลกลับไปยืนท่าตรงสง่าตามที่พวกพี่เมดสอนมา ซึ่งมันส่งผลต่ออากัปกิริยาต่างๆทำให้ดูน่าประทับใจมากขึ้น 

 

"ไม่ทราบว่าพอจะมีเวลาว่างไปจิบไวน์กับผมสักหน่อยไหมครับ"เบอริโต้ยื่นมือข้างหนึ่งส่งให้เพิลเป็นเชิงถามว่าอีกฝ่ายจะไปหรือไม่... 

 

"แน่นอนว่าไม่..." 

 

"เอ่ะ?"ผมเผลอทำหน้าเอ๋อออกมาเมื่อคนที่ตอบนั้นไม่ใช่ตัวของเขาเองแต่เป็นเออริกตางหากที่เป็นคนตอบ  

 

เออริกเดินมาอยู่ข้างๆพแล้วขมวดคิ้วมองไปทางคุณเบอริโต้เหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่าง น่าแปลก...เขานึกว่าทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทกันเสียอีก 

 

"ขอให้สนุกกับงานเลี้ยงนะเบอริโต้ทางเราต้องขอตัวก่อนองค์ราชินีกำลังรออยู่ ไปกันเถอะครับคุณเพิล"ประโยคท้ายเออริกหันมาพูดกับเพิลพร้อมกับขว้ามือเรียวมากอบกุมอย่างนุ่มนวล 

 

"อ่ะ...ครับ"เขามองเบอริโต้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหันกลับไปดูทางข้างหน้า ดูท่าจะไม่พอใจมากๆด้วยสิ... 

 

เออริกพาผมเดินไปเรื่อยๆ ตลอดระหว่างทางก็มีแต่คนมองมาทางพวกผมจนเริ่มรู้สึกที่จะประหม่าขึ้นเรื่อยๆ เออริกบอกว่าในงานมีแต่เอลฟ์ชนชั้นสูงซึ่งทำให้ผมรู้สึกอย่างนั้นขึ้นไปอีก 

 

"ถวายบังคมองค์ราชินี กระหม่อมพาคุณเพิลมาหาแล้วพะยะค่ะ" 

 

ผมกับเออริกคุกเข่าถวายบังคมแก่องค์ราชินี เบื้องหน้านั้นพระนางกำลังนั่งอยู่บนบันลังก์ดอกไม้สีเขียวอ่อนเหมือนกับชุดของพระนาง บวกกับใบหน้างดงามธรรมชาติไร้การแต่งเติมใดๆทั้งสิ้น ทำให้พระนางดูอ่อนเยาว์และงดงามมากขึ้น 

 

"เงยหน้าขึ้นเถิดวีรบุรุษแห่งฟรอลาเรียนและท่านเทพแห่งสายลม ในงานเลี้ยงเฉลิมฉลองความสงบสุขในครั้งนี้ตัวเรายอมเสียสละชุดสีที่โปรดปรานเพื่อท่านเทพโดยเฉพาะหึหึ..."พระนางสรวญออกมาเล็กน้อยยามมองเพิลในชุดที่เธอเป็นคนออกแบบให้  

 

"มันทำให้ตัวของท่านในวันนี้ดูงดงามราวกับดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ท่ามกลางดอกไม้หลากสี" 

 

"พระองค์ชมเกินไปแล้วพะยะค่ะ กระหม่อมก็แค่สามัญชนคนธรรมดาคนหนึ่งคงไม่อาจคิดเทียบเคียงท่านได้"เขาเลือกใช้วิธีถ่อมตนดีกว่ามั่นหน้า เพราะอะไรน่ะหรอ...เพราะผมหล่อยังไงล่ะ 

 

แค่ก..แค่ก..พูดเล่นๆ  

 

"ไม่มีสามัญชนที่ไหนที่ได้ครอบครองเอสเซน์หรอกเจ้าก็ถ่อมตัวเกินไป เอาจริงๆเข้าถ้าไม่นับองค์รวม...ฐานะของเจ้ากับฐานะของเราสามารถเทียบเท่ากันได้เลย"องค์ราชินีเปลี่ยนเป็นโหมดจริงจังต่างจากก่อนหน้านี้ ซึ่งแน่นอนว่าการที่พระนางพูดแบบนี้ต้องมีความหมายแน่นอน 

 

"พระองค์พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงพะยะค่ะ" 

 

พระนางเพียงยกยิ้มไม่ได้ตอบคำถามของเออริกเหมือนต้องการให้ตัวของผมรู้เองดีกว่า ซึ่งแน่นอนว่าเขานั้นควรที่จะถามที่ปรึกษาผู้รอบรู้ทุกมุมโลกอย่างระบบ...

 

[ค่ะ ระบบจะขออนุญาติอธิบายแบบละเอียด เนื่องจากคนบนโลกนี้ร้อยละ90%จะเกิดมาพร้อมกับคอร์ซึ่งเป็นภาชนะเวทย์มนต์ภายในจึงทำให้สามารถใช้พลังต่างๆได้ และอีก10%นั้นเกิดมาพร้อมกับเอสเซนส์แก่นพลังเวทย์แบบสมบูรณ์และยังเป็นภาชนะขนาดใหญ่มากกว่าคนปกติ10เท่า]

 

[คนจำพวกนี้มักได้รับพลังปาฏิหาริย์จากพระเจ้าบนสรวงสวรรค์ ทำให้มีพลังอำนาจในการควบคุมและดูแลเหนือคนอื่น เป็นไปได้ว่าองค์ราชินีฟรอล่าต้องการที่จะปกปิดความลับของท่านนักผจญภัยเพื่อความปลอดภัยแก่ตัวท่านเอง อีกอย่างพระนางก็เกิดมาพร้อมกับเอสเซนส์เช่นกัน]

 

อย่างนี้นี่เอง...เพราะว่าเออริกเองก็ไม่รู้เรื่องนี้ดังนั้นสิ่งที่พระนางตรัสออกมาก็เพียงแค่ต้องการเตือนให้เขารู้ตัวเรื่องนี้

 

"กระหม่อมเข้าใจแล้วพะยะค่ะ"

 

"ขอให้พรแก่ป่าไม้คุ้มครองเจ้า เอาล่ะลุกขึ้นเถิดทำตัวตามสบาย...เจ้าได้วางแผนไว้หรือไม่ว่าเจ้าจะเดินทางไปที่ใดต่อ"

 

"ไม่พะยะ...แฮ่ม ไม่รู้เลยครับ"

 

เอาจริงๆตั้งแต่มาอยู่ที่โลกนี้นอกจากจะหาทางออกออกจากป่าไม่เจอแล้วเขายังไม่ได้วางแผนว่าจะไปที่ไหนเลย...

 

"งั้นลองไปที่อาณาบาบิโลนสิ ที่นั่นคือที่ที่นักผจญภัยระดับแรกเริ่มเดินทางไปที่นั่นกัน อีกอย่างที่นั่นก็เป็นเขตปลอดภัยด้วยไม่ค่อยมีภัยอันตรายมากนักหรอก...เจ้าเองก็ลองไปหาประสบการณ์ดูที่นั่นดู"

 

หืม?เมืองบาบิโลน คล้ายๆหอคอยบาบิโลนของอารยธรรมเมโสโปเตเมียใช่ไหมนะ?

 

"ครับผมจะลองไปที่นั่นดูในเมื่อเป็นความประสงค์ของท่าน"เขารับคำอย่างไม่ยากเย็น ไม่ใช่อะไรหรอก...เขาไม่รู้จุดมุ่งหมายเลยตางหาก

 

"หึหึ...เจ้านี่เป็นเด็กดีจริงๆ"องค์ราชินีฟรอล่ายกยิ้มพึงพอใจ

 

"อุ้ย...ตายจริง หากเจ้าจะเดินทางไปเมืองบาบิโลนจริงๆก็คงต้องรีบหน่อยนะ...เพราะที่นั่นกำลังจะมีพิธิขอพรแก่เทพีเลมิในอีก7วันข้างหน้า ซึ่งหากเจ้าไม่เข้าร่วมก็อาจจะแย่หน่อย"เธอทำท่าหนักอกหนักใจ

 

"ทะ...ทำไมหรอครับ"

 

"ก็เพราะว่าหากเจ้าไปไม่ทันก็อาจจะอดรับปาฏิหาริย์จากเทพีก็เป็นได้ หรือไม่...เจ้าอาจจะไม่ต้องรับก็ได้"

 

"งั้นก็หมายความว่าผมต้องออกเดินทางตั้งแต่วันพรุ่งนี้เลยน่ะสิ"

 

"คุณเพิล..."เออริกเรียกผม ใบหน้าเขาดูตกใจไม่น้อย

 

คุณเออริกยกมือขึ้นมาจับมือผมเอาไว้ ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่าว่านัยย์ตาคู่คมของคุณเออริกนั้นดูวูบโหวงแปลกๆ

 

"หึหึ...ไม่ต้องห่วง หากที่อาณาจักรฟรอลาเรียนกลับมาสภาพสมบูรณ์เมื่อไหร่เราจะอนุญาติให้เจ้าออกตามหาคุณเพิลได้"

 

"ขะ..ขอบพระทัยพะยะค่ะ"

 

"เอาล่ะพวกเจ้าก็ไปพักผ่อนกันได้แล้ว ตัวของเราเองก็ยังไม่หายดีจากไอมืดครั้งนั้นเกรงว่าหากอยู่นานจะล้มป่วยเอา"

 

"อ้อ...รับนี่ไปเสียสิ มันจะเป็นประโยชน์กับตัวเจ้า ถึงเจ้าจะมีภาชนะเวทย์มนต์ขนาดใหญ่แต่อาวุธแปลกตาของเจ้าก็ดึงพลังเวทย์ออกมาเยอะใช่เล่น"

 

พระองค์ยื่นของบางย่างมาให้ผม ดูเหมือนว่ามันจะเป็นพัดสีขาวมีลวดลายสีทองโค้งวิจิตร แต่เดี๋ยวก่อน...พระองค์รู้เรื่องไมค์โครโฟนนั่น...งั้นก็หมายความว่าพระองค์มองดูอยู่ตลอดศึกสงครามงั้นเลยสินะ!!!

 

"อาวุธชิ้นนี้ตกทอดมาจากบรรพบุุรุษของชาวเอลฟ์ ดูแลให้ดีนะ"พูดจบพระองค์ก็ลุกออกจากที่นั่งบันลังก์แล้วเดินจากไปโดยที่ไม่สนใบหน้าที่แข็งค้างของผมเลย

 

"ไปกันเถิด เดี๋ยวผมจะให้คนพาคุณไปส่ง คืนนี้ผมอาจจะไม่ได้ไปนอนกับคุณเพิลนะเผอิญต้องเตรียมการอะไรหลายๆอย่าง"

 

"มะ...ไม่เป็นไรครับ ขอให้โชคดีนะครับราตรีสวัสดิ์"ผมรู้สึกหน้าเห่อร้อนขึ้นมาแปลกๆ นะ..นอนด้วยงั้นหรอ

 

"ราตรีสวัสดิ์ครับคุณเพิล"

 

หลังจากนั้นผมก็ถูกส่งตัวกลับโรงแรมด้วยความเน็ดเหนื่อย พลางล้มตัวลงบนเตียงนอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยได้สักพักจึงผล่อยหลับไป

 

ตื่นมาอีกที่ก็มีคนมมาคอปรนนิบัติให้แล้วนั่นก็คือพวกพี่เมดกับคุณเมอริแอนนั่นเอง

 

"นายก็ออกมาช่วยเก็บของด้วยหรอเนี่ยโลลี่"

 

ไม่รู้ว่าจะปลาบปลื้มหรือว่าจะตลกดีเนี่ย ที่สัตว์จอมขี้เกียจอย่างเจ้าสลอธจะยอมออกจากมิติมาช่วยเก็บของใส่กระเป๋าเดินทางให้ อีกอย่าง...กระเป๋าเดินทางที่ว่าเนี่ยถึงแม้ว่าคุณเมอริแอนจะบอกว่ามันเป็นกระเป๋ามิติแต่ทว่ารูปร่างของมันเนี่ยกลับเหมือนแหวนเสียมากกว่า

 

"ขอบคุณนะครับคุณเมอริแอนที่มาช่วยเก็บของให้"ตอนนี้เขากำลังยืนอยู่ที่เขตนอกชายป่าโดยที่มีพวกคณะนักเดินทางอย่างเหล่าทหารกับผู้รับใช้ขององค์ราชินีมาส่ง

 

"พวกเราคงมาส่งคุณเพิลได้แค่นี้ หลังจากนี้ไปดูแลตัวเองให้ดีๆนะ"เออริกโอมฝ่ามือเขาเบาๆ

 

"ขอบคุณมากนะครับคุณเออริก ทุกๆคนด้วย...หวังว่าพวกเราจะได้เจอกันอีกนะ"รอยยิ้มอันสดใสทำให้ทุกคนชื้นใจกันทั่วหน้า เหล่าทหารต่างอวยพรและขอบคุณที่เพิลยอมเสียสละเพื่อช่วยเหลือทางอาณาจักรเอลฟ์

 

"ถ้าทางนี้เรียบร้อยแล้วผมจะไปหานะคุณเพิล"เออริกยิ้มด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะลาจากกัน

 

เพิลเหม่อมองดวงอาทิตย์สีส้มยามเช้าที่กำลังจะขึ้นพ้นขอบฟ้า การผจญภัยที่แท้จริงมันพึ่งจะเริ่มต้นขึ้น...

 

"ไปกันเถอะโลลี่ มุ่งหน้าสู่เมืองบาบิโลน!"

 

________________________________________________

เย้เย้!ๆๆๆๆๆ สอบเสร็จแล้วรู้สึกโล่งจีจีเลย ไรท์หมายถึงสมองไรท์โล่งไปหมดเลยยยยย หลังจากนี้วันปิดเทอมของไรท์ไรท์ก็จะมาลงให้บ่อยๆขึ้นเด้ออออออ

ความคิดเห็น