ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ บททีี 3 ---End---

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ บททีี 3 ---End---

คำค้น : #ร้ายเล่ห์รัก#มิถุนา#มิน#โซล#อชิระ#ตอนพิเศษ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.7k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2563 13:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ บททีี 3 ---End---
แบบอักษร

 

 

ร้ายเล่ห์รัก ตอนพิเศษ 3 

 

 

 

 

" จู่ๆก็ไปเลยเหรอคะ " มิถุนาถาม มองกัณหาด้วยสีหน้างุนงง เมื่อมาถึงที่ร้านกัณหาและชาลีเธอก็พบว่าฌานไปทำงานที่ร้านอื่นแทนแล้ว " ทำไมถึงกระทันหันแบบนี้คะ พี่กัณ "  

กัณหาส่ายหน้าอย่างจนปัญญากับน้องชายเอาแต่ใจที่อยู่ดีๆก็มาบอกเธอว่าเขาจะไม่ทำงานที่ร้านอาหารกัณหาและชาลีแล้ว แถมยังบอกให้เธอสบายใจเรื่องเชฟเพราะเขาขอให้เพื่อนมาทำหน้าที่แทนให้แล้ว กัณหาเข้าใจดีว่าแท้ที่จริงแล้วสาเหตุที่น้องชายของเธอตัดสินใจแบบนี้เพราะอะไร  

" ทางโรงแรมเรียกตัวกระทันหันน่ะ อยากให้เริ่มงานเลย " กัณหาว่า อันที่จริงเรื่องที่ฌานถูกโรงแรมเรียกตัวน่ะเป็นแค่ความจริงส่วนนึงแต่โรงแรมไม่ได้บอกให้ฌานไปเริ่มงานเลย จดหมายของโรงแรมมาถึงเมื่อสองอาทิตย์ก่อนแล้วด้วยซ้ำไม่ใช่เมื่อวันก่อนอย่างที่กัณหาบอกกับมิถุนา " ตานี่ชอบทำอะไรกระทันหันน่ะ "  

" แย่จริง อยู่ๆก็ไปแบบนี้ น่าจะบอกกันสักหน่อย " 

" ทำไมเหรอ " 

" ก็วันก่อนน่ะค่ะ มินถามคุณฌานเรื่องเมนูใหม่เขาบอกว่าอยากลองทำม้าฮ่อดู มินเองก็เห็นด้วย เมนูน่าสนใจวัตถุดิบก็หาได้ไม่ยากอีกอย่างเป็นเมนูหาทานยาก คงแปลกใหม่สำหรับที่นี่ " มิถุนาพูดท่าทีผิดหวัง " แบบนี้ก็ต้องพับโครงการไปก่อน แล้วนี่คุณฌานไปทำงานที่โรงแรม ที่ร้านโอเคมั้ยคะ "  

" ฌานให้เพื่อนที่รู้จักกันมาช่วยที่ร้านก่อนน่ะจ้ะ จนกว่าพี่จะรับเชฟคนใหม่มาได้ "  

มิถุนารับคำแอบรู้สึกเป็นกังวลเรื่องที่ฌานจู่ๆก็ไปเป็นเชฟที่โรงแรมแทนที่จะเป็นเชฟที่ร้านอาหารของพี่สาวตัวเองความกังวลใจนี้ก่อตัวในจิตใจของมิถุนามากยิ่งขึ้นเมื่อมิถุนากลับไปที่ร้านกัณหาและชาลีหลังจากที่ฌานออกจากร้านไปได้หนึ่งอาทิตย์ก็พบกับปัญหาที่งอกเงยเสียยิ่งกว่าปริมาณของลูกค้าในร้าน รสชาติอาหารที่เปลี่ยนไป การจัดการในครัวไม่เป็นระบบจนทำให้อาหารถูกเสิร์ฟออกมาล่าช้าจนลูกค้าบ่น บางรายถึงกับพากันเดินออกจากร้านโดยไม่รอและที่ทำให้มิถุนาหนักใจสุดสำหรับการทำหน้าที่ดูแลเพจของร้านอาหารกัณหาและชาลีคือลูกค้าให้คะแนนรีวิวต่ำเกือบทุกคน ทั้งๆที่ก่อนหน้าคะแนนรีวิวเพิ่มขึ้นกว่าตอนที่มิถุนาจะรู้จักกัณหาซะอีก 

มิถุนานั่งหน้านิ่วอยู่หน้าแล็ปท็อปพลางถอนหายใจยาวๆออกมา โซลที่นั่งทำงานของตัวเองอยู่ถัดไปมองเห็นท่าทางเคร่งเครียดของภรรยาสาวก็เอ่ยปากถาม 

" คิ้วจะผูกโบว์กันอยู่แล้วนะ ที่รัก -- เครียดเรื่องอะไรอยู่ งานบทความเหรอ " 

" ไม่ใช่งานบทความหรอก แต่เป็นงานที่ร้านของพี่กัณ " มิถุนาตอบ "  

" เรื่องนี้อีกแล้วเหรอ " เขาถาม มิถุนายกคิ้วสูงขึ้นข้างหนึ่งมอง 

" ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ "  

โซลหันมามองสีหน้าขุ่นมัวของภรรยาตัวเอง เขาก็ปล่อยมือออกจากเอกสารบนโต๊ะ หันมาพูดกับมิถุนา " โอเค งั้นถามใหม่ -- คราวนี้เรื่องอะไรอีก "  

" ก็ที่ร้านน่ะกำลังเจอปัญหาหนักเลยน่ะสิ ลูกค้าให้คะแนนรีวิวร้านแค่หนึ่งหรือสองดาวเอง บางคนไม่ให้ดาวแต่ยังเข้ามาคอมเพลนเรื่องคุณภาพอาหารบ้างล่ะ รสชาติบ้างล่ะ การบริการก็มี แถมเรื่องอาหารก็ยังมีเข้ามาพูดว่าไม่เหมือนกับที่โปรโมทไว้ เฮ้อ ~ ขืนเป็นแบบนี้ร้านพี่กัณต้องแย่แน่เลย โซล "  

" เป็นธรรมดาของร้านอาหารอยู่แล้วไม่ใช่เหรอที่จะเจอเรื่องพวกนี้น่ะ " โซลยักไหล่ " ที่รักไม่เห็นต้องไปเครียดขนาดนี้เลยนิหน่า "  

" จะไม่ให้เครียดได้ยังไงกัน ฉันรับหน้าที่ดูแลเพจและคอยดูเรื่องโปรโมทเมนูให้ร้านพี่กัณ พอเห็นปัญหาแบบนี้โซลจะให้ฉันแค่นั่งมองเฉยๆเหรอ " มิถุนาถามมองสามีตัวเองด้วยสายตาขุ่นเคือง โซลเห็นสายตาคู่นั้นก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจ เขาชอบที่เห็นมิถุนามีความสุขกับการไปทำงานที่ร้านอาหารกัณหาและชาลี แต่พักหลังมามิถุนาก็เริ่มเอาแต่พูดถึงเรื่องร้านอาหารนั่นอยู่ตลอดเวลาจนเขาเองก็รู้สึกเบื่อที่ต้องฟังแต่เรื่องเดิม ปัญหาของร้าน และที่สำคัญเรื่องที่มิถุนาบ่นมากสุดก็คือเรื่องของฌาน เธอเฝ้าเอาแต่ถามว่าเขารู้จักฌานใช่มั้ย เคยมีเรื่องอะไรกันมาก่อนและยิ่งฌานไม่อยู่ร้านอาหารนั่นแล้ว เธอก็เอาแต่พูดถึงเรื่องของฌาน 

" ถ้าฉันบอกว่าอยากให้เธอทำแบบนั้น เธอจะทำมั้ย มิน " โซลมองมิถุนาด้วยสายตานิ่งเรียบ  

" ฉันทำไม่ได้หรอก ฉันอยากช่วยพวกเขา -- ถ้าไม่ติดว่าท้องฉันก็คิดว่าตัวเองจะเข้าไปช่วยพี่กัณทำครัวเหมือนกันอีตาบ้านั่นอยู่ดีๆก็ไปตกปากรับคำโดยไม่ปรึกษากันก่อนจะรู้บ้างมั้ยนะว่าคนทางนี้เค้าลำบากกัน ฉันเองก็ยังมีเมนูอาหารที่อยากทำกับเขาอยู่ด้วย ไปไม่บอกกันแบบนี้ น่าโมโหนัก "  

" รู้ตัวมั้ยว่าพูดอะไรออกมาน่ะ มิน " โซลถามน้ำเสียงเข้มเส้นข้างขมับเต้นตุบๆ เขามองมิถุนาด้วยสายตาดุดัน " ถ้าไม่ท้องเธอจะเข้าไปช่วยที่ร้านนั่น จะหมายความว่าการที่เธอท้องแบบนี้มันทำให้เธอมีอุปสรรคในการเป็นสังคมสงเคราะห์ เป็นคนใจดีใจบุญช่วยเหลือคนอื่นงั้นสิ " โซลออกอาการฉุนเฉียว มิถุนาอ้าปากทำท่าจะเถียงกลับ " มิถุนาคิดบ้างหรือเปล่าว่าทุกปัญหาเราไม่สามารถแก้ไขได้ทั้งหมดหรอกนะ และเธอเองก็ด้วยเหมือนกัน ปัญหาที่ร้านอาหารนั่นมันเป็นปัญหาของเขาไม่ใช่ของเธอ เจ้าของร้านเค้าต้องหาทางจัดการเองถ้าจัดการไม่ได้ก็ปิดร้านไป ใครแกร่งกว่าก็ได้ไปต่อ คนอ่อนแอก็ต้องพ่ายแพ้ นี่แหละความจริงของธุรกิจ! "  

" โซล! ฉันไม่ได้พูดว่าท้องเป็นอุปสรรคในการทำงานนะ และฉันก็ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นด้วย " มิถุนาร้องเสียงขุ่นเคือง" ฉันแค่อยากจะช่วยพวกเขา ฉันแค่คิดว่าฉันอยากทำอะไรให้พวกเขาได้บ้าง แต่เพราะติดว่าท้องอยู่ถ้าไม่ท้องฉันก็จะได้ช่วย แต่ -- " มิถุนารู้สึกอับจนเพราะที่เธออธิบายไปมันก็วนกลับมาเหมือนเดิม โซลพ่นลมฮึ  

" เห็นมั้ยพูดไปพูดมาเธอก็คิดว่าเรื่องที่ท้องมันเป็นอุปสรรค! " เสียงของโซลดังขึ้น เขาเอาลิ้นดุนแก้มตัวเองอย่างไม่ชอบใจ " ฉันยอมให้เธอทำงานเพราะอยากเห็นเธอมีความสุข ไม่อยากให้เธอรู้สึกว่าเบื่อที่ต้องอยู่กับฉันที่นี่ ฉันรู้ว่าเธอต้องเหงาถ้าไม่ให้เธอทำอะไรเลย แต่ดูเหมือนฉันจะคิดผิดนะ มิถุนา -- ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ฉันจะไม่ให้เธออกไปทำงาน ไม่ว่าจะเป็นที่ไหน ร้านอาหารนั่น งานนิตยสารก็ด้วย! "  

มิถุนาถลึงตาใส่ " โซลทำแบบนี้ไม่ได้นะ! ฉันไม่ยอม "  

" ไม่ยอมก็ต้องยอม! " โซลดุใส่ " เธอเอาปัญหาคนอื่นมาเป็นปัญหาของตัวเอง กลับมาก็เอาแต่พูดถึงเรื่องนี้ พูดแต่เรื่องคนอื่น มันน่ารำคาญนะ รู้มั้ย มิถุนา! " โซลกัดปากแน่นหลังหลุดพูดว่าน่ารำคาญออกไป และยิ่งรู้สึกแย่กว่าเดิมเมื่อเห็นแววตาสั่นระริกของมิถุนา " ฉัน -- " โซลจะเดินเข้าไปจับมือมิถุนา แต่เธอกลับเดินถอยหลังหลบนัยน์ตาแดงก่ำของตัวเองลง 

" โซลพูดถูกมีแต่คนแข็งแกร่งที่จะได้อยู่ต่อ คนอ่อนแอก็แพ้ไป มันเป็นความจริงของธุรกิจ ฉันไม่ยอมให้ร้านของพี่กัณต้องปิดตัวแน่ " มิถุนาพูดไปด้วยเก็บแล็ปท็อปของตัวเองไปด้วย " ต่อให้โซลห้ามฉันก็จะทำ และต่อไปนี้ฉันก็จะไม่พูดอะไรกับโซลอีก เพราะฉันมันน่ารำคาญ "  

" ไม่ใช่นะ มิน -- ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น " โซลพูดเริ่มหงุดหงิดกับความเอาแต่ใจของมิถุนา " ฉันแค่คิดว่าทำไมเธอต้องไปวิตกแทนคนอื่นด้วย คุณกัณเป็นคนเก่งยังไงเขาก็หาทางจัดการเรื่องนี้ได้ น้องชายไม่อยู่เดี๋ยวเขาก็หาเชฟคนใหม่มาได้เองนั่นแหละ เธอจะไปสนใจทำไมกัน "  

" ดูโซลพูดเข้าสิ ทำไมถึงใจดำขนาดนี้ ทั้งๆที่เราก็เป็นลูกค้าประจำของร้าน โซลไม่เห็นใจพี่กัณบ้างเหรอ " มิถุนาแหวกลับ เธอจ้องเขาอย่างโกรธๆ " โซลก็เห็นว่าร้านพี่กัณน่ะต้องได้รับความช่วยเหลือนะ และดูนี่อีตาฌานบ้านั่นก็ดันไปรับงานโรงแรมทั้งๆที่ร้านพี่สาวตัวเองยังอาการไม่ค่อยดี ถ้าเป็นไปได้ฉันก็อยากจะไปตามหมอนั่นให้กลับมาเป็นเชฟที่ร้านเหมือนเดิมเหมือนกัน "  

" มิถุนา! " โซลเรียกเสียงเข้ม สีหน้าและแววตาดุดัน " เธอเป็นอะไรกับหมอนั่น! และฉันคงไม่ต้องบอกนะว่าฉันเป็นอะไรกับเธอ! " มิถุนายืนนิ่งมองโซลที่ออกอาการโกรธจัด เขารวบเอกสารตัวเองขึ้นมา " คืนนี้ฉันจะไปทำงานที่ห้องนอนเล็ก คงอยู่จนดึกไม่อยากรบกวนเธอ " โซลพูดแค่นั้นก็เดินตรงไปที่ห้องนอนเล็กทันที ความรู้สึกหนักอึ้งถูกโยนใส่มิถุนากับประโยคคำถามของโซล ดวงตาของเธอร้อนผ่าวไม่นานหยดน้ำใสๆก็ร่วงลงมา มิถุนาทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้รู้สึกเจ็บปวด นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาทะเลาะกันแรงกว่าครั้งไหนๆ และก็เป็นครั้งแรกที่โซลบอกว่าจะไม่นอนห้องเดียวกับเธอ  

 

 

 

*** 

 

 

     

มิถุนากับโซลยังคงไม่พูดกันในเช้าวันต่อมาและในอีกสองวันถัดมา อันที่จริงจะพูดให้ถูกมิถุนาเองนั่นแหละที่เป็นคนเลี่ยงที่จะเผชิญหน้ากับโซล เธอตื่นก่อนโซลและออกไปทำงานก่อนที่โซลจะตื่นด้วยซ้ำ  

" ออกไปแล้วเหรอครับ ป้าขิม " โซลเดินเข้ามาที่โต๊ะอาหารในตอนเช้า เมื่อมองไม่เห็นวี่แววของมิถุนาในแมนชั่น  

" ค่ะ ก่อนหน้าคุณโซลออกมาแป๊บเดียว "  

" มินทานอาหารมั้ยครับ " เขาถามน้ำเสียงขาดห้วง สีหน้าของเขาดูไม่สดชื่น ขอบตาคล้ำ ป้าขิมเห็นแบบนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจบางๆ เธอเดินถือเหยือกน้ำส้มรินใส่แก้วให้โซล  

" ทานเรียบร้อยค่ะ ก่อนออกไปก็ยังย้ำให้ป้าดูคุณโซลทานอาหารเช้าให้หมด เพราะกลัวว่าคุณโซลจะปวดท้องเพราะโรคกระเพาะอีก "  

โซลพยักหน้ารับรอยยิ้มของป้าขิม 

" เมื่อคืนก็ยังนอนที่ห้องเล็กอยู่เหรอคะ "  

" ครับ ผมต้องเปิดไฟทำงานเลยไม่อยากกวนเวลานอนมินน่ะครับ " 

" ไม่ใช่ข้ออ้างในการเลี่ยงเผชิญหน้าเพื่อปรับความเข้าใจกันใช่มั้ยคะ "  

" มินเองก็เลี่ยงไม่เจอหน้าผมเหมือนกันนะครับ " โซลพูดรู้สึกถึงก้อนขมขื่นที่จุกอยู่ในคอ ป้าขิมยกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งมองอาการเศร้าของนายน้อยตัวเอง " ผมเป็นสามีของมินเค้านะครับ ผมผิดเหรอครับที่ผมเป็นห่วงเค้า ผมไม่อยากให้เค้าเอาปัญหาของคนอื่นมาเป็นปัญหาของตัวเอง ผมไม่ชอบให้มิถุนามานั่งกลุ้มใจแบบนี้ เรื่องที่เธอพูดว่าถ้าไม่ติดว่าท้องนั่นก็ด้วย ผมไม่เข้าใจเลยครับ มินทำเหมือนว่าการท้องกับผมมันเป็นความผิดที่ทำให้เธอช่วยคุณกัณไม่ได้ ที่สำคัญผมไม่ชอบให้มินเค้าพูดถึงผู้ชายคนอื่นนะครับ ป้าขิม "  

" ใจเย็นนะคะ คุณโซล เรื่องแบบนี้ต้องค่อยๆพูด ค่อยๆปรับความเข้าใจกันนะคะ คุณโซล " ป้าขิมลูบบ่าของโซลเป็นเชิงปลอบ แต่เจ้าตัวออกอาการกลัดกลุ้มที่ยังไม่ได้ปรับความเข้าใจกับมิถุนาเลย อีกฝ่ายเองก็ออกอาการเศร้าผ่านทางสีหน้าและแววตาอย่างเห็นได้ชัด นัยน์ตาบวมช้ำเพราะแอบนอนร้องไห้อยู่คนเดียวในห้อง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงได้ทะเลาะกันรุนแรงขนาดนี้ เธอกับเขาไม่เคยแยกห้องนอนนานกันขนาดนี้เลย 

" คุณพระ! คุณมินกับคุณโซลนอนแยกห้องกันมาสามคืนแล้วเหรอคะ " บุหลันอุทานอย่างตกใจ เธอมองหน้ากันเองกับตุลา สีหน้าฉายความกังวลชัดเจน ทั้งตุลาและบุหลันลงเครื่องและเดินทางมาถึงที่แมนชั่นที่เป็นเรือนหอของลูกเขยและลูกสาวได้ไม่เท่าไรก็เจอปัญหาใหญ่ทันที มิถุนาไม่ตอบให้น้ำตาที่ร่วงเผาะลงมาเป็นคำตอบ 

" เกิดอะไรขึ้นคะ คุณมิน " บุหลันถามพลางเช็ดน้ำตาให้ลูกสาว มิถุนาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยอาการสะอึกสะอื้น เธอเล่าเรื่องที่ร้านอาหารกัณหาและชาลี เจ้าของร้านชื่อกัณหา น้องชายเจ้าของร้านชื่อฌาน พวกเขาทำงานร่วมกัน มิถุนาอยากให้ร้านกัณหาและชาลีเป็นที่รู้จักมากขึ้นเลยอาสาที่จะช่วยดูแลเรื่องการโปรโมทร้านรวมถึงร่วมมือกับฌานในการคิดเมนูใหม่ให้กับร้านเพื่อดึงดูดความสนใจลูกค้า  

" แต่ตอนนี้ที่ร้านนั่นกลับมาเจอปัญหาอีกครั้งหลังจากที่คุณฌานไปเป็นเชฟให้กับโรงแรม มินเป็นห่วงร้านของพี่กัณค่ะ ตอนนี้เจอปัญหาทั้งลูกค้าน้อย รสชาติอาหาร คุณภาพอาหาร การบริการก็ด้วย พี่กัณเองก็เปรียบเหมือนเพื่อนในต่างแดนที่มินแทบจะไม่รู้จักใครเลย  มินผิดเหรอคะ คุณพ่อ คุณน้า ที่มินอยากจะช่วยเพื่อนน่ะ " มิถุนาถามยกหลังมือปาดน้ำตาออก 

บุหลันทอดถอนหายใจออกมาบางๆ ลูบผมมิถุนาเป็นการปลอบ ตุลานั่งนิ่งมองลูกสาวคนเดียวที่กำลังเป็นทุกข์เพราะทะเลาะกับสามีตัวเอง  

" ที่พ่อกำลังจะพูดไม่ได้ว่าจะมีใครผิดหรือถูกนะ มิน " ตุลาเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน " แต่พ่อเห็นด้วยกับคุณโซลนะ มิน-- แต่เรื่องร้านอาหารของคุณกัณหา ทั้งเรื่องหาเชฟคนใหม่ เรื่องระบบจัดการในร้านมันเป็นปัญหาใหญ่เกินกว่าที่มินจะเข้าไปช่วยได้ และไม่ใช่เรื่องที่จะมินเอาขบคิดให้เป็นปัญหาของตัวเองเลยนะ " คนเป็นพ่อสบตากับลูกสาว " ไม่ใช่ทุกปัญหาที่เราจะเข้าไปช่วยจัดการให้เขาได้นะ มิน สิ่งที่มินทำให้นั่นก็ถือเป็นการช่วยเขาแล้ว เรื่องอื่นๆ พ่อว่าคุณกัณหาก็กำลังจัดการปัญหานี้ด้วยตัวเองอยู่เหมือนกันนะ "  

" แต่มินอยากช่วยพี่กัณ มินก็บอกโซลแบบนี้ มินบอกไปว่าถ้าไม่ติดว่าท้องคงช่วยไปเป็นแม่ครัวชั่วคราวให้แล้ว -- พอมินพูดไป โซลก็โกรธมินมาก เขาหาว่ามินไม่อยากท้องกับเขา เขาคิดว่ามินกำลังจะบอกเขาว่าท้องคือภาระ คือปัญหาที่ทำให้มินช่วยพี่กัณไม่ได้ แต่มินไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นเลยนะคะ " มิถุนาว่า " มินแค่อยากจะอธิบายให้เขาฟังว่าการที่มินท้องทำให้มินไม่กล้าทำอะไรหนัก เพราะรู้ดีว่าโซลต้องเป็นห่วงมากแน่ มินแค่ไม่อยากให้เขาเป็นกังวลกับเรื่องของมินอีก โซลทำให้มินตั้งเยอะ แต่โซลกลับเข้าใจแบบนั้น มินก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง โซลเค้าโกรธมินจนไม่ยอมคุยกับมินเลยค่ะ คุณพ่อ " มิถุนาร้องไห้โฮโผเข้ากอดตุลาแน่น  

" เขาไม่ยอมพูดกับมิน หรือมินพยายามเลี่ยงไม่เจอหน้าคุณโซลกัน หือ " ตุลาถาม มิถุนาเงียบไม่ตอบ คนเป็นพ่อเป็นแม่มองหน้ากันอย่างเข้าใจ  

" ชีวิตคู่จะทะเลาะกันบ้าง ก็ไม่เป็นไรนะคะ คุณมิน ถ้าจะทะเลาะกันเพื่อความเข้าใจ  แต่ถ้าทะเลาะกันแล้วก็ต้องรีบปรับความเข้าใจกัน ไม่ควรจะปล่อยให้ค้างคาใจกันแบบนี้นานๆ มันไม่ดีต่อชีวิตคู่นะคะ " บุหลันว่า 

" ลูกเอาปัญหาของคนอื่นมาเป็นของตัวเอง จนต้องทะเลาะกับสามีตัวเอง ทีนี้ลูกก็ต้องมาจัดการกับปัญหาตัวเองแล้วนะ "  

มิถุนาคลายกอดจากตุลา เธอมองหน้าตุลาสลับกับบุหลันแล้วพยักหน้ารับ " ค่ะ คุณพ่อ คุณน้า มินจะคุยกับโซลค่ะ"  

" ดีมากค่ะ คนเก่งของน้า " บุหลันประคองแก้มทั้งสองข้างของมิถุนาด้วยอาการเอ็นดูและคิดถึง " ดูสิว่าบินมาไกลขนาดนี้นึกว่าจะมาเซอร์ไพรส์คุณมินสักหน่อย แต่กลับมาถูกคุณมินเซอร์ไพรส์เสียเอง เนอะ คุณตุลา "  

" เอ๊ะ เซอร์ไพรส์อะไรเหรอคะ -- แล้วนี่คุณพ่อกับคุณน้ามากันได้ยังไงคะ มินนึกว่าจะมากันตอนที่มินครบกำหนดคลอดซะอีก "  

" คุณโซลน่ะ โทรมาหาพ่อกับน้าเมื่อต้นเดือนบอกว่าอยากจะทำเซอร์ไพรส์ลูก เพราะเห็นว่าลูกเหงาและคิดถึงพ่อกับน้า เลยจะจองตั๋วเครื่องบินมาทำเซอร์ไพรส์ลูก " ตุลาพูด " แต่พอดีพ่อกับน้าเราติดเรื่องงานนิดหน่อยเลยมาทันทีไม่ได้ พอพ่อกับน้าเคลียร์งานเรียบร้อยคุณโซลก็จัดการจองตั๋วเครื่องบินให้พ่อกับน้าบินมาทันที "  

" ใช่ค่ะ นี่เมื่อเช้าก็ไปรับที่สนามบินมาแล้วก็มาส่งที่นี่ๆแหละค่ะ "  

" อันที่จริงคุณโซลก็พูดกับพวกเราแล้วนะว่าทะเลาะกับมิน แล้วเขาก็ขอยอมรับผิดทุกอย่างเอง -- มีโอกาสปรับความเข้าใจกันได้ ต้องทำนะ มิน "  

มิถุนาพยักหน้ารับ ขณะที่คนเป็นสามีก็เอาใจจดจ่ออยู่ที่งานไม่ได้เพราะรู้สึกผิดไม่น้อยเหมือนกันที่พูดไปแบบนั้นแต่ที่พูดเพราะไม่อยากเห็นภรรยาเป็นทุกข์ และอีกอย่างเขาก็โกรธเธอไม่น้อยที่เอาแต่พูดถึงไอ้เบื้อกนั่น ทำไมเขาจะไม่รู้จักฌานล่ะ วันที่มิถุนาถามเขาว่าไม่เห็นจะเล่าให้ฟังเลยว่ารู้จักกับฌานมาก่อน เขากับหมอนั่นไม่ได้อยากจะรู้จักกันอยู่แล้ว เขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องเล่าให้มิถุนาฟังเลย 

แค่เจอหน้ากันครั้งแรกเขาก็จำได้ว่าฌานเป็นใคร และก็รู้ด้วยว่าฌานแอบชอบมิถุนา โซลถอนหายใจออกมาพลางโยนปากกาลงบนโต๊ะหมดอารมณ์จะทำงานต่อ 

" จะกลับหรือยัง โซล " ลูเธอร์ ทิลล์นายใหญ่ของทิลล์กรุ๊ปเดินเข้ามาถามลูกชาย 

" ป๋ามีอะไรหรือเปล่าครับ " โซลถาม 

" ทะเลาะกับเมียแกเหรอ โซล " ลูเธอร์ถามกลับมองตาลูกชาย แล้วพูดต่อเมื่อเห็นสีหน้าลูกชาย " ป้าขิมแกเล่าให้ฟังน่ะ แล้วนี่ยังไงทำไมนอนแยกห้องกัน "  

โซลครางกรอดในคอนึกถึงป้าขิมที่เล่าเรื่องนี้ให้ป๋าของเขาฟัง " ผมไม่ได้ตั้งใจจะนอนแยกห้องนะป๋า ผมเอางานกลับไปทำต่อ บางวันก็ทำจนดึกจะให้นั่งเปิดฟังไฟทำงาน ผมก็เกรงใจมินเค้า   -- ผมก็เลยไปทำงานที่ห้องนอนเล็กแล้วก็นอนที่นั่นเลย "  

" แกเนี่ยนะชอบทำอะไรตามใจตัวเอง ขนาดว่ามีเมียและกำลังจะมีลูกอยู่แล้วยังเอาแต่ใจอยู่อีก " ลูเธอร์บ่น คิ้วของเขาขมวดกันเล็กน้อย เหลือบมองเอกสารในมือลูกชาย " งานนี้น่ะก็จะเอากลับไปทำต่องั้นสิ "  

" ครับ ยังเหลืออีกนิดหน่อยก็จะเสร็จแล้ว "  

" งั้นก็ทิ้งไว้นี่แหละ พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อ " ลูเธอร์ดึงแฟ้มออกจากมือลูกชายแล้ววางกลับไปที่โต๊ะ " กลับไปหาหนูมินซะ ไปง้อ ป๋าไม่สนว่าเรื่องนี้ใครจะผิดจะถูกแต่แกต้องกลับไปคุยกับหนูมินแล้วกลับไปนอนที่ห้องเดิมด้วยกัน เข้าใจมั้ย "  

" คืนนี้คงไม่ได้หรอก ป๋า -- คุณพ่อกับคุณน้ามา มินคงอยากนอนกับคุณน้ามากกว่า "  

ลูเธอร์ทำเสียงไม่พอใจในคอ " เป็นคนหนีปัญหาตั้งแต่เมื่อไร นี่ไม่กล้าสู้หน้าเมียแกเหรอ โซล -- " คนเป็นพ่อถอนหายใจ " คืนนี้ไม่มีใครนอนกับเมียแกนอกจากแก นี่ฉันพึ่งให้คนไปรับคุณตุลากับคุณบุหลันมาทานอาหารด้วยกันที่โรงแรมนี่ และจะให้สองคนนั้นอยู่ที่โรงแรมของเรา " ลูเธอร์มองหน้าลูกชายคนกลางของตัวเอง " เปิดโอกาสให้ได้อยู่ด้วยกันขนาดนี้แล้ว หวังว่าแกคงไม่ทิ้งมันไปโดยเปล่าประโยชน์หรอกนะ " เขาพูด สีหน้ายิ้มๆ มองรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของลูกชาย  

" ครับ ป๋า "  

โซลกลับมาถึงแมนชั่นของตัวเองก็ได้กลิ่นอาหารหอมลอยออกมาจากครัว เขาเดินเข้าไปเห็นมิถุนากำลังง่วนอยู่หน้าเตาทำอาหารเย็นอยู่ นาทีนั้นมิถุนาหันกลับมามองเขาพอดี 

" กลับมาแล้วเหรอ " มิถุนายิ้ม " นั่งพักก่อนนะ อาหารเย็นใกล้เสร็จแล้วล่ะ วันนี้ฉันทำของชอบของโซลด้วยซี่โครงแกะย่างซอส -- " คำพูดสุดท้ายของมิถุนาหายไปในลำคอ โซลเดินเข้ามาประกบปากเธอไว้อย่างแนบแน่น มิถุนาเบิกตาโตร้องอู้อี้อยู่แค่นั้นมือไม้ที่ถือตะหลิวไว้ก็ต้องปล่อยวางไว้ในกระทะแบบนั้น โซลประคองท้ายทอยของมิถุนาไว้ไม่ให้ริมฝีปากเลื่อนหลุดจากกัน ส่งเรียวลิ้นอุ่นร้อนกวาดความหวานในปากอย่างโหยหา ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากพรมจูบไปทั่วแก้ม คางมน และลำคอเรียวขาวที่ส่งกลิ่นหอมเสียยิ่งกว่าอาหารซะอีก โซลขบเม้มผิวขาวของมิถุนาเน้นๆย้ำอยู่แบบนั้นจนเกิดรอยใหม่ใกล้กับรอยเก่าที่ยังไม่หายไป 

" อือ ~ โซล " มิถุนาครางเบาๆตอบรับสัมผัสริมฝีปากที่รุกไล่ไปมาทั่วคอ แถมมือของเขากำลังซุกซนอยู่กับขอบบราเซียแค่เพียงปลายนิ้วเขาก็สะกิดปลดตะขอด้านหน้าออกได้แล้ว " โซล! ซอสจะไหม้แล้ว " มิถุนาร้องบอกเสียงหลงตาที่ปรือเหลือบมองซอสมิ้นท์ที่ตั้งใจทำกำลังเดือดปุดๆ  

" ช่างหัวมัน! " โซลคำรามอยู่บนคอของมิถุนา มือเอื้อมไปกดปิดเตาแล้วหันมาจัดการปลดกระดุมกางเกงของมิถุนาที่พยายามร้องห้าม 

" โซล! ใจเย็นก่อน " เธอร้องบอกหน้าแดงจัด 

" จะให้ใจเย็นไงไหว ฉันไม่ได้พูด ไม่ได้ยุ่งกับเธอมาสามวัน จะเป็นบ้าตายอยู่แล้วนะ มิน! " โซลพูดเสียงเข้มแววตาขุ่นเคืองมองมิถุนา " ไม่ชอบเลยที่ต้องเป็นแบบนี้ ไม่อยากให้เราทะเลาะกัน! "  

" ฉันขอโทษ " มิถุนาเอ่ย แววตารู้สึกผิดมองคนตรงหน้า " ฉันผิดเองที่เอาแต่ใจจนเราต้องทะเลาะกันแบบนี้น่ะ ยกโทษให้ฉันได้มั้ย " มิถุนาวาดวงแขนรอบคอของโซลมองเขาด้วยสายตาออดอ้อน " ฉันก็ไม่ชอบที่เราต้องทะเลาะกันไม่อยากให้เรานอนแยกห้องกันอีกแล้วนะ โซล "  

" สัญญาจะไม่ทะเลาะกันอีก ฉันก็จะไม่นอนแยกห้องกับเธอด้วย " โซลรับคำแล้วจูบเบาๆที่หน้าผากของมิถุนา " จะนอนตัวติดกันไปตลอด เริ่มคืนนี้เลยดีมั้ย " มิถุนามองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของโซล 

" ไม่กินซี่โครงแกะของโปรดก่อนเหรอ " เธอถามด้วยท่าทางเขินอาย แต่แววตากลับยั่วยวนจนคนเป็นสามีหนุ่มยิ้มฮึ 

" เปลี่ยนเป็นกินลูกแกะน้อยมิถุนาเลยแล้วกัน " โซลช้อนอุ้มมิถุนาขึ้นมา " แล้วก็จะฟาดของหวานไปทั้งคืน เพราะฉะนั้นคืนนี้อย่านอนเลย มิถุนาเอ๋ย " โซลหัวเราะออกมาทำเอามิถุนายกมือฟาดไปที่หน้าอกของโซลด้วยความเขินอาย 

" ตาบ้า! " มิถุนาเกี่ยวคอของโซลไว้ " นี่! โซล! ลูกของเราจะให้ชื่อว่าอะไรดี " 

โซลวางมิถุนาลงบนเตียง แล้วนั่งลงข้างเธอ " นั่นสินะ ให้ชื่อว่ามิลานดีมั้ย ก็เป็นที่ๆเราไปฮันนีมูนกันแล้วเราก็ทำให้เด็กคนนี้มาอยู่กับเราไง " เขาบอกเหตุผลกับเธอ 

" โรแมนติคเหมือนกันนะเรา " มิถุนายิ้มล้อเลียน  

" ก็แค่เฉพาะกับที่รักเท่านั้นแหละครับ " โซลจูบกดมิถุนาลงบนนอนราบไปกับเตียง " มาต่อที่เราค้างไว้กันดีกว่า "  

 

    

 

**** 

 

 

 บทส่งท้าย 

 

 

 

" นี่คุณผู้หญิงเดินเข็นรถหัดดูทางข้างหน้าบ้างสิ "  

มิถุนามองหน้าคนพูด หลังพบกันแบบไม่คาดฝันที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต เธอก็ร้องเสียงดัง " เฮ้ย! คุณ!! "  

" คุณจะร้องเสียงดังทำไมเนี่ย " ฌานเอ็ดใส่ มิถุนายกมือปิดปากตัวเองทันที รู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมาทางพวกเขา  

" ขอโทษ ฉันแค่ตกใจแล้วก็ดีใจที่เจอคุณน่ะ " มิถุนายิ้มกว้างจนฌานเกือบหลุดยิ้มออกมา เขาเม้มปากเบาๆ มองมิถุนาที่กำลังอุ้มท้องที่โตขึ้นมาก " ไม่ได้เจอกันเท่าไรแล้วนะ " 

" สี่เดือนได้แล้วมั้ง " ฌานตอบ เขาชี้ไปที่ท้องของมิถุนา " เด็กในท้องนั่นเป็นไงบ้างคุณ "  

" เด็กคนนี้ชื่อมิลาน เค้าสบายดี " มิถุนาตอบรับยิ้มๆ " ว่าแต่คุณเถอะ เป็นยังไงบ้าง งานสนุกมั้ย แล้วนี่กลับมาเยี่ยมพี่กัณเหรอ "  

" ผมว่าเราไปหาที่นั่งคุยเถอะ คนท้องไม่ควรจะยืนนานๆนะ " ฌานว่า มิถุนานึกขอบคุณฌานที่สังเกตอาการเหนื่อยเวลายืนนานของเธอ " แล้วสามีคุณไปไหนแล้วล่ะ ทำไมปล่อยคุณมาเดินซื้อของคนเดียว "  

" โซลกำลังตามมาน่ะ อีกอย่างฉันก็ไม่ได้มาคนเดียว ฉันมากับป้าขิม ยืนเลือกของอยู่นั่นแน่ะ " มิถุนาว่าเธอค่อยๆนั่งลง " งานคุณโอเคมั้ย "  

" งานในครัวอ่ะ คุณ มันก็มีทั้งโอเคกับไม่โอเค  " ฌานว่า " แต่ว่านะก็เป็นสถานที่ๆได้แสดงฝีมือไปพร้อมกับการพัฒนาฝีมือ ได้เห็นความหลากหลายของผู้คน เป็นที่ๆทุกคนจะได้มาประลองความสามารถ รู้สึกวิเศษจริงๆที่ได้มาอยู่"  

" งั้นสรุปว่างานโอเคเพราะคุณมีความสุขจนออกนอกหน้า " มิถุนาออกปากแซว " ในฐานะเพื่อนและเพื่อนร่วมงานฉันดีใจด้วยนะที่คุณมีความสุขกับงานใหม่น่ะ " ฌานนิ่งมองรอยยิ้มอย่างเป็นมิตรของมิถุนา ก่อนหน้านี้เขายอมรับว่าแอบชอบมิถุนามาสักพัก และเคยคิดที่จะบอกความในใจกับเธอแต่ทุกอย่างก็ต้องถูกหยุดเอาไว้ เขาไม่อยากเข้าไปมีส่วนในสายสัมพันธ์ของใครเพราะอย่างนั้นเขาถึงตัดสินใจที่จะไปเป็นเชฟให้กับโรงแรมในอีกเมืองแทน  

" อืม ขอบคุณ " ฌานรับคำ ลอบยิ้มที่มุมปาก  

" แล้ววันนี้มาถึงนี่ได้ มาเยี่ยมพี่กัณเหรอ "  

" ถามมากเหมือนเดิมเลยนะคุณ " ฌานแหวใส่ แต่ก็ยอมตอบ " ใช่ วันนี้เป็นวันหยุดน่ะ เลยมาเยี่ยมพี่กัณหน่อยเห็นว่าร้านเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้วด้วย เชฟใหม่ก็ลงตัว -- เรื่องเมนูอาหารเองก็ได้คุณช่วย ยังไงผมก็ต้องขอบคุณๆด้วยเหมือนกัน ที่คอยช่วยพี่กัณเรื่องนี้ "  

" เห็นแล้วใช่มั้ยล่ะ ว่าฉันไม่ได้เป็นแค่ฟู้ดสไตลิสต์ธรรมดาๆ " มิถุนาว่าเชิดหน้าใส่ ฌานเห็นแบบนั้นก็อดเอ่ยปากค่อนขอดไม่ได้ 

" ก็นะ ใครจะไปคิดล่ะว่าผู้หญิงอย่างคุณจะทำอะไรได้มากกว่าแค่พูดเป็นภาพสวยๆ "  

มิถุนาถลึงตาใส่กับความปากร้ายของฌาน ก่อนจะยิ้มฮึ " เอาเถอะ ฉันจะถือว่าเป็นคำชมแล้วกัน "  

" มิน! " 

มิถุนาหันไปมองตามเสียง โซลกำลังเดินเข้ามา เขาพยักหน้าให้ฌานแล้วช่วยพยุงมิถุนาให้ลุกขึ้น " รอนานมั้ย " เขาถามน้ำเสียงร้อนรน " น่าจะรอฉันก่อน ไม่เห็นต้องรีบให้ป้าขิมพาออกมาเลยนิ "  

" ที่รักไม่บ่นสิคะ ก็ที่รักยังติดประชุมอยู่นิหน่า อีกอย่างแค่ซื้อของฉันมากับป้าขิมเองก็ได้ " มิถุนาว่า ฌานมองอาการกระเง้ากระงอดของคู่รักตรงหน้าก็เห็นแล้วว่าพื้นที่ความสัมพันธ์ของเขาทั้งคู่ไม่ควรจะมีใครเข้าไปแทรก 

" นี่คุณ! ผมขอตัวก่อนนะ มีของยังต้องซื้ออีก " ฌานเอ่ยปาก มิถุนาพยักหน้ารับ " ไปล่ะ " ฌานกำลังเดินจากไปอีกทาง 

" คุณฌาน เราเป็นเพื่อนกันแล้วใช่มั้ย " มิถุนาถามหน้าซื่อ ฌานมองหน้าโซลทีหนึ่งก่อนจะหันมามองมิถุนาแล้วตอบ เป็นครั้งแรกที่เขายิ้มให้มิถุนา 

" ใช่สิ เราเป็นเพื่อนกันแล้ว -- ไว้เจอกันนะ มิถุนา "  

" อืม ไปนะ ฌาน " มิถุนายิ้มกว้างแล้วหันไปจับมือของโซลเดินกลับไปที่รถด้วยกัน 

 

 

********* 

สวัสดีค่า รี้ดทุกคน 

เราเดินทางมาถึงตอนสุดท้ายของร้ายเล่ห์รักกันแล้วนะคะ 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกข้อความ และทุกการติดตามมากๆเลยค่ะ 

ต่อจากนี้ไปก็ขอฝากเรื่องอื่นๆที่ไรท์กำลังจะทยอยออกมาด้วยนะคะ 

กำลังใจในการทำงานของไรท์ ก็มาจากรี้ดทุกคนเลยค่ะ 

ความคิดเห็น