ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 21

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2563 09:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
21
แบบอักษร

บ่ายวันนั้นปานอัปสรตื่นขึ้นมาบนเตียงด้วยความเมื่อยขบ..ราวกับไปตบกับใครมา พอสติมาเต็มร้อยก็อดขัดเขินไม่ได้...เมื่อนึกถึงช่วงเวลาหลายชั่วโมงที่ผ่านมา ฉันคงต้องบ้าไปแล้วยัยปานอัปสร ไม่เหลือภาพนางฟ้า มีแต่ผู้หญิงเร่าร้อนบนเตียงนอน...บ้าจริง…หญิงสาวนอนเขินอยู่ไม่นาน ผู้ชายที่ได้ชื่อว่าสามีก็กลับเข้ามา เขาแต่งกายเรียบร้อยแล้วเหมือนจะออกไปไหน 

“ตื่นแล้วก็เตรียมตัวเร็วเข้า...... เราต้องรีบกลับ” 

“กลับไปไหนคะ....” ปานอัปสรหน้าตื่น ฮึ....เป็นเมียคืนเดียวก็จะเฉดหัวทิ้งกันแล้วใช่ไหม ใช่สิ...เขาได้ไปหมดแล้วนี่...ถึงคิดจะส่งกลับคิดแล้วก็ใจหาย ปานอัปสรมีสีหน้าสลดลง 

“กรุงเทพฯ” 

“คุณจะส่งฉันกลับแล้วใช่ไหมคะ” ปานอัปสรถามเสียงสั่น เริ่มจะก่อดราม่า ดวงตาเศร้าสร้อย 

อลัน กลั้นขำก่อนจะเสียพรหมจรรย์หล่อนก็หลบเลี่ยงจนเพ้อเจ้อ บ้าบอถึงขนาดลงทุนโน้มน้าวว่าตัวเองน่าเกลียดแค่ไหน...แล้วตอนนี้เป็นอะไรขึ้นมาอีกล่ะ...แม่คุณเอ้ย... 

“หรือว่าคุณไม่อยากกลับ อยู่ต่อก็ได้นะ  ยังไงซะเดือนหน้าผมก็ต้องกลับมาที่นี่อยู่แล้ว” 

“ไม่อ่ะ...ฉันไปด้วย” ปานอัปสรเด้งตัวลุกขึ้นอย่างว่องไว เกรงจะโดนทิ้งไปจริง ๆ และเพราะความรีบร้อน จนลืมไปว่าภายใต้ผ้านวมผืนใหญ่ มีแต่ร่างกายเปลือยเปล่า สัดส่วนอะร้าอร่ามจึงออกมาอวดสายตาจนชายหนุ่มขยับเข้ามาหา นั่งลงบนเตียงโดยที่สายตาไม่ได้ละไปไหน 

“ความจริงก็ยังพอมีเวลา”  หมอหนุ่มเผลอตัวกลืนน้ำลาย 

“อะไรคะ” หญิงสาวหน้าตาเหลอหลา ไม่เข้าใจทำไมจู่ ๆ คนที่เร่งยิก ๆ กลับนั่งลงบอกว่ามีเวลา...หรือว่า...กรี๊ดดดด.......หญิงสาวฉุกใจคิด ก้มมองตัวเอง แทนที่จะดึงผ้าขึ้นมาปิดบัง หล่อนกับลนลานลงจากเตียง คราวนี้ไม่ใช่แค่ช่วงบน แต่กลายเป็นยืนอวดเรือนร่างเปลือยเปล่าเร้าอารมณ์แทน 

“จะยั่วกันถึงไหนตกลงจะรีบไปแต่งตัว หรือว่าเรามาออกกำลังกายกันก่อนดีหึ...” 

ไม่มีเสียงต่อปากต่อคำ เพราะแม่ตัวดีหนีหายเข้าห้องน้ำไปแล้ว หญิงสาวอาบน้ำชำระล้างร่างกายจนรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า พร้อมมากสำหรับการเดินทาง 

ปานอัปสรถูกพามาที่เพนท์เฮ้าส์สุดหรูใจกลางกรุงแลเห็นวิวแม่น้ำเจ้าพระยา คอนโดที่หล่อนเช่าอยู่ที่ว่าหรูแล้ว ยังเทียบไม่ได้กับที่นี่...ทำให้นึกสงสัยว่าแพทย์นิติเวชอย่างเขาทำไมจึงได้ร่ำรวยมหาศาล....ดูร่ำรวยจนน่ากลัว.... 

“เราจะอยู่ที่นี่กันจริง ๆ เหรอคะ” หญิงสาวถามตะกุกตะกัก 

“อืม...คุณมีปัญหาอะไรเหรอ” 

“คือว่าที่นี่ของคุณหรือว่า....เอ่อ...ฉันหมายถึงราคามันคงจะหลักร้อยล้าน ไม่ใช่สิ..บางทีอาจจะหลายร้อยด้วย” หญิงสาวเรียบเรียงคำพูดไม่ถูก สิ่งที่คาใจ หากถามออกไป บางทีเขาอาจจะคิดว่าหล่อนดูถูกหรืออะไรก็ตาม ไม่เป็นผลดีแน่ ๆ  

“ทำไม...คุณคิดว่าผมเป็นเศรษฐีกำมะลอหรือไง....ไม่ต้องกังวลหรอก ที่นี่เป็นของผมและผมก็มีปัญญาเลี้ยงเมียอย่างคุณด้วย สบายใจได้” อลันเข้าใจไปอีกทาง รู้สึกไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ ที่หล่อนก็เหมือนผู้หญิงทั่วไปที่อยากได้ผู้ชายรวย ๆ เป็นสามี 

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ ฉันคิดว่าคุณรวยเกินไป...ก็คิดดูสิว่า อาชีพของคุณกับทรัพย์สินที่คุณครอบครองไม่น่าจะสมดุลกัน ต่อให้คุณทำงานได้เดือนละล้านก็ไม่น่าจะเก็บเงินซื้อห้องนี้ได้ นอกจากมีสมบัติเก่า หรือไม่ก็ต้องทำธุรกิจสีเทา...เอ๊ะ...หรือว่าคุณซื้อขายเครื่องในมนุษย์....” ผู้หญิงจอมมโนตกใจความคิดของตัวเอง ถึงกับถอยหลังกรูดยกแขนขึ้นกอดตัวเองอย่างปกป้อง...มองเขาด้วยสายตาหวาดระแวง 

“เอาเป็นว่า เครื่องในของคุณจะยังปลอดภัย ตราบใดที่คุณจะไม่ทำให้ผมปวดหัว” คุณหมอหนุ่มได้แต่ถอนหายใจ..อยากจะบ้าดันมาชอบยัยบ๊องส์นี่ได้ยังไงวะ.... 

“หมายความว่า ถ้าคุณเกิดไม่พอใจฉันขึ้นมาเมื่อไหร่คุณก็จะ...จะ...ไม่นะคุณอลัน ฉันเป็นเมียคุณนะ อย่าลืมสิ” 

“อืม...เกือบลืมไปแล้ว....งั้นมานี่สิ” อลันนั่งลงบนโซฟาตัวยาวข้างหน้าต่างบานใหญ่ที่มองลงไปเห็นไฟดวงเล็ก ๆ ของเมืองหลวงพริบพราวอยู่ไกล ๆ  นางแบบสาวไม่กล้าขัดใจ เดินเข้ามาหาอย่างว่าง่าย 

“นั่งสิ....หันหน้าเข้ามานะ” อลันตบลงบนตัก กลั้นยิ้มแทบแย่ก็ดูหน้าหล่อนสิ...ซีดอย่างกับจะโดนเชือด ในขณะที่หล่อนขึ้นมานั่งคร่อมบนตัก พร้อมกับแขนเรียวคล้องลำคอของเขาเอาไว้อย่างรู้งาน...อืม...แม่คุณเข้าใจอย่างนี้ก็ดีเหมือนกันแฮะ.... 

“ถอดเสื้อด้วยสิคุณ” อลันเล่นไปตามน้ำทำเป็นสั่งเสียงขรึม......เขาเห็นหล่อนแอบค้อนให้นิดหนึ่ง ใบหน้าซีดเซียวกลับมาแดงซ่าน เมื่อเจ้าตัวถอดเสื้อออกทั้งตัวนอกและตัวใน ปลดปล่อยก้อนเนื้อแน่นดีดเด้งแทบจะทิ่มตา 

“ผมขอนะ” อลันอดใจไม่ไหว จากที่จะแกล้งหยอกเล่นก็กลับกลายเป็นเรื่องจริงจัง  ริมฝีปากหยักอ้าอมดึงรั้งยอดดอกบัวตูมที่ชูช่อท้าทาย ลิ้นร้อนตวัดไล้เลียอย่างย่ามใจ 

“อ๊า...อ๊ะ.....ขะ...คุณ เดี๋ยวก่อน” ปานอัปสรยกมือขึ้นดันอกแกร่งออกห่างตัว 

“หืม...มีอะไร” ถามเสร็จก็ก้มลงไปหาแหล่งผลิตอาหารที่ดีที่สุด ดูดกลืนอย่างหิวกระหาย 

“ฉะ...ฉันลืมบอกคุณว่ามีรอบเดือน” ปานอัปสรเอ่ยออกมากระท่อนกระแท่น หล่อนเพิ่งจะรู้ตัวตอนที่เดินทางมาถึงใหม่ ๆ นี่เอง 

คุณหมอหนุ่มชะงัก “อืม......ผมคิดว่าน่าจะผ่าเอามดลูกของคุณออกก่อนเป็นลำดับแรก” อลันเริ่มไม่พอใจอวัยวะที่เป็นอุปสรรคระหว่างเขากับเมียสาวในเวลานี้ 

“ได้ยังไงเล่า ฉันตามใจคุณทุกอย่าง มันแค่เหตุสุดวิสัยเองนะคะ” 

“ฮ่า..ฮ่า...ฮ่า...นี่คุณคิดจริงจังขนาดนั้นเลยเหรอ...หลอกง่ายไปไหม” 

“ใช่สิ..ฉันมันโง่นี่...ใครจะปั่นหัวยังไงก็ได้”  

พูดไม่ทันขาดคำ น้ำใส ๆ ก็กลิ้งลงข้างแก้มราวกับสั่งได้ 

“เฮ้ย ! ไปกันใหญ่แล้ว ผมล้อเล่น” 

“เรื่องอะไรคะ....เรื่องที่จะตัดมดลูกของฉันน่ะเหรอ” 

“ทุกเรื่องนั่นแหละ...เลิกร้องได้แล้ว ผมไม่ชอบผู้หญิงขี้แย” อลันเสียงอ่อนลง โอบกอดพลางลูบไล้แผ่นหลังเนียนลื่นมือไปมา ในขณะที่หญิงสาวซบอกซ่อนหน้ายิ้มทั้งน้ำตาถึงแม้จะดูลึกลับซับซ้อนแต่เขาก็อบอุ่นอ่อนโยนดีต่อใจ 

ความคิดเห็น