ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2563 12:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
20
แบบอักษร

หลังอาหารเช้าผ่านไป ความกังวลใจกลับเข้ามา เมื่อปานอัปสรไม่เห็นว่าคุณสามีหมาด ๆ จะยอมขยับไปไหน มันน่าอันตรายหากต้องอยู่กันสองคน โดยมีสายตาคมกริบจ้องมองมาบ่อย ๆ ราวกับเสือรอขย้ำเหยื่อ 

“วันนี้เราไม่ไปปลูกต้นไม้กันอีกเหรอคะ” หญิงสาวเลือกที่จะชวนเขาออกไปทำกิจกรรมนอกบ้านน่าจะดีกว่าอยู่ในภาวะอึดอัด....ความจริงก็คงเป็นหล่อนคนเดียวนี่แหละที่อึดอัดทำตัวไม่ถูก..... 

“แน่ใจนะว่าไหว”  

“ทำไมจะไม่ไหวล่ะคะ...ดูสิ.....ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย" ปานอัปสรหมุนตัวไปมาทำท่าแข็งแรงแถมยังฉีกยิ้มกว้างขวาง 

“อืม....งั้นก็โอเค”  

“ว้าย...คุณอลันทำอะไร...ฉันเดินเองได้” หญิงสาวตกใจ ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ แทนที่เขาจะออกไปปลูกต้นไม้ตามคำชวน กลับคว้าหล่อนพาดบ่ามุ่งหน้าสู่ห้องนอนซะอย่างนั้น...อีตาบ้า.......  

ชายหนุ่มโถมทับตามลงไปหลังจากวางเรือนร่างบางบนที่นอนหนานุ่ม เรือนร่างหนาหนักหยุดการเคลื่อนไหวของคนใต้ร่างได้ชะงัดนัก  

“เดี๋ยวสิคุณนี่มันกลางวันแสก ๆ เลยนะ” หัวใจสาวเต้นตึกตัก ภาพการร่วมรักเมื่อคืนที่ผ่านมา พาให้หวั่นไหวร่างกายอ่อนล้าไม่น่าจะรับได้อีก...แล้วเมื่อกี้ก็ดันไปอวดเขาเอาไว้ว่าแข็งแรง.....กรรมของฉันจริง ๆ .... 

“แล้วยังไง”  

“คือ ฉันอายอ่ะ”  

“หึหึ...ยังมีตรงไหนให้อายอีก” สายตาคมโลมไล้จนอีกฝ่ายแทบละลายไม่กล้าสบประสานสายตา มีแต่ใบหน้าที่ขึ้นสีเข้มจัด 

“ก็.........” ปานอัปสรอ้าปากจะพูดแล้วก็หุบ 

“ตรงที่ผิวของคุณกระด่างกระดำ ก้นก็ด้านอย่างนั้นเหรอ” อลันกลั้นขำ แววตาวิบวับก็เจ้าหล่อนเผาตัวเองเอาไว้แบบนั้น ทั้งที่มันห่างไกลความเป็นจริงอย่างคนละขั้ว 

“คุณอลัน...! ..ก็ฉันยอมรับแล้วว่าโกหก ยังจะรื้อฟื้นทำไมกันเล่า”  

“งั้นก็หมดปัญหา ไม่ต้องอายหรอกน่า คุณสวยมากรู้ไหม” ไม่ใช่แค่เสียงที่ปรับโหมดมานุ่มนวล แต่สัมผัสก็นุ่มนวลอ่อนโยนไม่แพ้กัน นี่เรากำลังโดนเขาล่อลวงอยู่ใช่หรือเปล่า.....แต่ช่างเถอะใครล่อลวงใคร ไม่สำคัญแล้วสำหรับนาทีนี้ แขนเรียวยกขึ้นโอบรอบคอตั้งอกตั้งใจจูบตอบตามแต่เขาจะนำไปทางไหน ชายหนุ่มส่งเสียงครางเมื่อคนใต้ร่างยินยอมพร้อมใจ มือใหญ่เริ่มลูบไล้ไปตามลำตัว แกะดันสิ่งกีดขวางให้พ้นทาง อลันถอดมันออกอย่างรวดเร็วทั้งชิ้นนอกชิ้นใน ก่อนจะหยัดกายขึ้นปลดเปลื้องพันธนาการของตัวเอง....ส่วนปานอัปสรที่นอนระทดระทวย มองเรือนร่างสมบูรณ์แบบของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีตาปรือปรอย 

“เป็นไง อยากกินผมขึ้นมาแล้วล่ะสิ” หมอหนุ่มยกยิ้มมุมปาก มั่นใจในตัวเองมากเหลือเกินในขณะที่ปานอัปสรส่ายหน้าผมกระจายเต็มหมอน 

“อ่ะ....ลองใส่ดูสิ”  

อลันยื่นชองถุงยางอนามัยมาให้ตรงหน้า ทั้งที่เพิ่งจะส่ายหน้า แต่นางแบบสาวก็ยื่นมือไปรับพร้อมกับฉีกซองออก ก่อนจะพลิกไปมาไม่แน่ใจว่าจะสวมใส่เข้าไปท่าไหนดี....เฮ้อ...เด็กนักเรียนสมัยนี้ยังรู้มากกว่าฉันเลย...ยัยปานอัปสรเอ้ย..... 

“ไม่ใช่อย่างนั้น คุณต้องบีบปลายกระเปาะแบบนี้ก่อนจะรูดที่เหลือจนสุดโคน ลมจะได้ไม่เข้า ไม่อย่างนั้นเวลาที่เราสนุกกันมันอาจจะแตกได้” คุณหมอหนุ่มอธิบายหน้าตาเฉย 

“ใครจะไปชำนาญเหมือนคุณกันล่ะ...” ทำเป็นต่อว่าแก้เขิน 

“เอาน่า อีกเดี๋ยวคุณก็จะชำนาญ ผมจะให้คุณฝึกซ้อมใส่ ๆ ถอด ๆ ทั้งวันทั้งคืนเลยดีไหม”  

“คนบ้า ! .....”  

ยิ่งได้มือนุ่มนิ่มของเมียสาวมาสวมเครื่องป้องกันให้ แก่นกายยิ่งแข็งขึงร้อนผ่าว อลันจับมันจดจ่อเข้ากับปากทางรักฉ่ำชื้น เขาพอใจที่หล่อนเครื่องร้อนเร็วมากถึงแม้จะพยายามบ่ายเบี่ยงก็เถอะ ตัวตนแข็งขึงถูกดันเข้าไปทีละนิดจนมิดกดแช่นิ่ง 

“ซี๊ดดด.......”  

“ยังเจ็บเหรอ” เสียงนุ่มถามอยู่ชิดใบหู 

“อืม....มะ..ไม่ค่ะ” ทันทีที่หล่อนยอมรับว่าเจ็บเขาก็ทำท่าถอดถอนมันออกมา ก่อนจะดันเข้าไปใหม่เมื่อคนใต้ร่างละล่ำละลักปฏิเสธ ราวกับกลัวมันถอนตัวหนีหายไปอย่างนั้นแหละ...หมอหนุ่มได้ใจขยับเอวสอดลึกรัวเร็ว จนเสียงครางดังระงมไปทั่วห้อง.....ก่อนจะผ่อนร่างลงมาหาดอกบัวคู่งามเคล้าคลึงหยอกเย้ายืดระยะเวลาของแห่งความสุขสม..... 

หลังจากนั้น คนบ้าก็ได้พิสูจน์ให้เห็นว่าเขาพูดจริงทำจริง จนสาวซิงอย่างปานอัปสรแทบสลบคาเตียง 

ความคิดเห็น