ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บท 18 ข่มขู่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 49.6k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2563 22:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 18 ข่มขู่
แบบอักษร

ไอเดียร์ก้าวเข้ามาในบริษัทครั้งแรกหลังลาคลอดลูกได้สี่เดือน ดวงตากลมกวาดมองสภาพแวดล้อมที่ถูกจัดเป็นระเบียบแปลกตา ก่อนปลีกตัวไปรอติวเตอร์ที่หน้าห้องหลังหัวหน้าแผนกคนใหม่ขอคุยเรื่องงานกับติวเตอร์เป็นการส่วนตัว

 

ผ่านไปสักพัก... ประธานหนุ่มเจ้าของบริษัทก็เดินดุ่มๆเข้าไปในห้องทำงานสีหน้านิ่ง ไอเดียร์เมื่อไม่รู้จะทำยังไงต่อจำต้องตามหลังติวเตอร์เข้าห้องไป เพราะวันเสาร์-อาทิตย์มีพนักงานเข้าทำงานเพียงไม่มาก เพื่อนร่วมงานที่เธอสนิทก็หยุดวันเสาร์กันหมด

 

แต่เมื่อนึกขึ้นได้เธอก็ต้องรีบแจ้นออกไปด้านนอกเพราะวันนี้เลขาหน้าห้องติวเตอร์หยุด นานนับสิบนาทีก่อนจะกลับเข้ามาพร้อมกาแฟร้อนหอมกรุ่น

 

"ที่บริษัทมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะพี่เตอร์ ทำไมดูหน้าเครียดๆล่ะ" ไอเดียร์เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ก่อนวางกาแฟบนโต๊ะทำงานของติวเตอร์

 

"สินค้าที่ส่งไปฝรั่งเศสถูกตีกลับสองครั้ง ทั้งที่ก่อนส่งงานพี่ตรวจเองกับมือและไม่เคยพลาด พี่กำลังสงสัยว่าเรากำลังโดนเล่นงาน" ติวเตอร์ให้คำตอบสีหน้าเครียด

 

"พี่เตอร์สงสัยใครคะ"

 

"พี่ก็ไม่แน่ใจว่าคิดไปเองหรือเปล่า เพราะคนที่พี่สงสัยไม่ได้ทำธุรกิจเดียวกัน" ไอเดียร์ชะงักเล็กน้อยเมื่อจู่ๆติวเตอร์ก็มองหน้าเธอราวกับว่ากำลังสื่อสารบางอย่าง

 

"คะ?"

 

"ไม่มีอะไร เสาร์อาทิตย์เป็นวันที่พนักงานสลับกันหยุดก็เลยไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่ งั้นพี่ให้เดียร์มาช่วยพี่ทำงานในห้องก่อนแล้วกัน" เขาอธิบาย มือหนาเอื้อมไปหยิบแฟ้มด้านหลัง

 

"เดียร์ต้องนั่งโต๊ะไหนคะ" ดวงตากลมทำหน้าที่กวาดมองรอบๆก่อนจะพบว่า ภายในห้องไม่มีโต๊ะทำงานเล็กๆหรือเก้าอี้ให้เธอเลย มีเพียงโซฟารับแขกเท่านั้น

 

"เดี๋ยวพี่ให้คนนำโต๊ะและเก้าอี้มาให้" ว่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์ของบริษัทขึ้นต่อสายไปหาใครบางคน ไอเดียร์ปลดสายกระเป๋าสะพายข้างออกจากไหล่มนระหว่างยืนรอติวเตอร์ประสานงานกับพนักงานของเขา

 

"เรียบร้อยนะ ไปนั่งรอบนโซฟาก่อนก็ได้ ยืนนานๆเดี๋ยวเมื่อย" ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นบอกพลางวางโทรศัพท์ลงตำแหน่งเดิม

 

"ขอบคุณค่ะ" เธอก้มหัวให้เล็กน้อย เดินกรีดกรายไปนั่งบนโซฟาอย่างว่าง่าย

 

ติวเตอร์ผ่อนลมหายใจเบาๆเรียกสมาธิแล้วลงมือทำงานต่อ ในจังหวะนั้นเองทำให้บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบลงมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศดังเล็ดลอด และเสียงคลื่นจากด้านนอกสอดแทรกเข้ามาเป็นระยะ

 

"อยู่ที่นั่นอึดอัดไหม ...อยากพาลูกออกมาอยู่ข้างนอกหรือเปล่า" จู่ๆประธานหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นถามรุ่นน้องเพื่อทำลายความเงียบ

 

"ไม่อึดอัดหรอกค่ะ เราต่างคนต่างอยู่" ไอเดียร์คลี่ยิ้มให้คำตอบ ไม่อยากให้ติวเตอร์เป็นกังวลเพราะรู้ดีว่าชายหนุ่มกำลังคิดอะไรอยู่

 

"พี่ว่า... เป็นไปได้ย้ายออกก็ดีนะ"

 

"คือ... ช่วงนี้ต้องใช้เงินเยอะค่ะ เดียร์ต้องพึ่งพาเขาเรื่องค่าใช้จ่ายของลูก ไหนจะค่าจ้างพี่เลี้ยงริกเตอร์อีก" หญิงสาวพยายามอธิบาย

 

"เอากับพี่ไปใช้ก่อนดีไหม" นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขายื่นข้อเสนอ และก็ถูกเธอปฏิเสธกลับเหมือนทุกๆครั้ง

 

"ไม่เป็นไรค่ะ เดียร์เกรงใจ"

 

"ก็เพราะเป็นแบบนี้ไง เอะอะก็เกรงใจพี่ๆ เดียรก็น่าจะรู้ว่าพี่เป็นห่วงที่เดียร์ต้องไปอยู่บ้านกับไอ้คุณชาริทนั่น ถึงเขาจะเป็นพ่อของลูกเดียร์ก็เถอะ" ติวเตอร์เริ่มระบายความรู้สึกไม่พอใจผ่านน้ำเสียงอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งเธอไม่เคยเห็นเขาในห้วงอารมณ์นี้และนี่เป็นครั้งแรก

 

"..." ไอเดียทำได้เพียงก้มหน้าจิกเล็บลงบนผิวเนื้อ เมื่อไม่สามารถโต้ตอบกลับอะไรได้มากกว่านี้เพราะติวเตอร์ก็มีบุญคุณ

 

ทว่า เธออยากให้เรื่องค่าใช้จ่ายต่างๆปล่อยให้พ่อของลูกได้รับผิดชอบเพียงเท่านั้น ที่สำคัญเธอไม่อยากให้ความหวังเขาเลย ผู้หญิงเปื้อนมลทินมีลูกติดไม่เหมาะสมและไม่คู่ควรกับประธานหนุ่มผู้เพรียบพร้อม

 

"พี่ขอโทษ ...ที่เสียงดัง" ชายหนุ่มเสียงอ่อนลงพยายามข่มความโทสะ เมื่อรู้ตัวว่าเผลอระบายความอัดอั้นใจออกไป

 

"ไม่เป็นไรค่ะ"

 

Rrrr Rrrr Rrrr

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะเมื่อไอเดียร์ลืมตั้งเสียงสั่นเอาไว้ เธอลนลานรีบเปิดกระเป๋าควานปิดต้นเสียงเป็นอันดับแรก ก่อนไล่สายตาอ่านเบอร์โชว์บนหน้าจอ ลังเลอยู่สักพักจึงตัดสินใจหยัดกายลุกแล้วก้มหัวให้เจ้านาย เดินออกไปคุยข้างนอก

 

"สวัสดะ..."

 

"ลาออกซะ!" เสียงเข้มคุ้นชินออกคำสั่งผ่านโทรศัพท์ทำให้หญิงสาวชะงักไป เธอดึงโทรศัพท์เพ่งมองเบอร์โชว์บนหน้าจออีกครั้งก่อนจะยกมาวางแนบหู

 

"นะ..นายมีเบอร์ฉันได้ยังไง"

 

"มันไม่สำคัญว่าฉันได้มาแบบไหน ถ้าเธอไม่อยากให้บริษัทไอ้หน้าอ่อนมีปัญหา ลา ออก วัน นี้" เขาเน้นย้ำ

 

"นี่นายบ้าไปแล้วหรอ! ถ้าฉันไม่ทำงานจะเอาเงินที่ไหนจ่ายค่าเทอม" ต้องบ้าจริงๆถึงกล้ามาออกคำสั่งแบบนี้ ผู้ปกครองก็ไม่ใช่

 

"ฉันให้เวลาตัดสินใจถึงหกโมงเย็น" เขายังบังคับไม่เลิก

 

"ไม่มีทาง แค่นี้นะฉันจะไปทำงานแล้ว"

 

"งั้นก็รอดู ว่าผลที่เธอกล้าขัดคำสั่งฉัน มันจะออกมาในรูปแบบไหน" ประโยคเด็ดขาดพานให้ไอเดียเสียวสันหลังวูบ ทั้งที่มันเป็นแค่คำข่มขู่จากปลายสาย

 

หญิงสาวตัดสินใจกดตัดสายทิ้งในที่สุด แล้วนิ่งวิเคราะห์ประโยคที่เขาพูดเกี่ยวพันถึงบริษัทของติวเตอร์

 

"อ้าว ไอเดียร์ โต๊ะกับเก้าอี้อยู่ในห้องท่านประธานแล้วนะ" เสียงทักทายจากด้านหลังทำให้เธอละความสนใจจากหน้าจอเงยหน้ายิ้มให้รุ่นพี่ที่ทำงานด้วยกัน

 

"สวัสดีค่ะพี่โชค ขอบคุณที่ยกโต๊ะและเก้าอี้ไปให้นะคะ" เธอยกมือไหว้อย่างนอบน้อมพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างอย่างขอบคุณ

 

"ผอมลงนะเรา จำแทบไม่ได้แหน่ะ นึกว่าท่านประธานควงนางแบบที่ไหนมา" โชคเอ่ยแซวตามประสาคนรู้จักกัน

 

"ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ งั้นเดียร์ขอเข้าไปทำงานก่อนนะคะ เดี๋ยวทำงานเสร็จช้าท่านประธานไม่ปล่อยกลับบ้าน" เธอแกล้งไปกระซิบประโยคหลังอย่างเล่นทีตามที่เคยล้อเล่นกับโชค

 

"ฮ่าๆๆ ท่านประธานลำเอียง ยอมให้เดียร์คนเดียวนั่นแหละ"

 

"เดียร์จะฟ้องเจ้านาย ที่พี่โชคว่าเขาลำเอียง" ไอเดียร์แสร้งขู่ เอื้อมมือกุมลูกบิดประตูห้องก่อนเข้าไปทำงานต่อ

_______________________________________

ฝีมือไอเดียร์เองทุกโคนนนนนนน ไม่ต้องสืบ 55555

***เมนพี่บีรอต่อไป เพราะสุดท้ายเป็นได้แค่เพื่อน😂

 

 

ความคิดเห็น