ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 72 ตอนพิเศษ 13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2563 07:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
72 ตอนพิเศษ 13
แบบอักษร

   “จีจี้ไม่กลับค่ะคุณแม่....” หญิงสาวหนีกลับบ้านด้วยความโกรธ  

            “ทำไมล่ะลูก สามีภรรยาก็กระทบกระทั่งกันเป็นธรรมดานะจีจี้  เอะอะก็หนีกลับบ้านมันไม่ดีรู้ไหม” แม่กวางพยายามหว่านล้อม 

            “ทำไมคะคุณแม่  สามีภรรยาแล้วข่มขืนกันได้หรือคะ” 

            “จีจี้ !...ลูกพูดอะไรจ๊ะ...เอ่อ....” กวางไปต่อไม่ถูก  เมื่อลูกสาวพูดออกมาตรง ๆ 

            “คุณแม่ขา...ดูพี่ดวินทำกับจีจี้สิคะ” หญิงสาวเปิดคอเสื้อและเนินอกที่เต็มไปด้วยร่องรอย ให้ผู้เป็นแม่ดู....แม่กวางถึงกับอึ้ง เริ่มเห็นด้วยกับลูกสาว 

            “งั้นก็แล้วแต่ลูกนะจ๊ะ” 

            เมื่อให้ลูกสาวขึ้นไปพักผ่อน  แม่กวางก็โทรหาแม่แก้มใสทันที 

            “จริงหรือคะ พี่กวาง...เด็ก ๆ เขาอาจจะ...เอ่อ....หนักมือกันไปหน่อยหรือเปล่า” 

            “ยัยจีจี้ ยืนยันกับพี่เองนะ  ตอนแรกพี่ก็ไม่อยากเชื่อ...เฮ้อ....” กวางหนักใจ ไม่อยากให้ลุกลามกลายเป็นเรื่องใหญ่ 

            “เราจะทำยังไงกันดีคะพี่กวาง....หรือว่าให้พี่เลโอเรียกตาดวินมาจัดการก่อนดีไหมคะ” แม่แก้มโมโหลูกชาย...ช่างเหมือนพ่อจริง ๆ 

            “พี่ว่าเรารอดูก่อนดีไหม อย่าเพิ่งเข้าไปยุ่ง แค่รับรู้แล้วดูอยู่ห่าง ๆ ” 

            “อ้าว...แล้วหนูจีจี้ไม่เสียใจแย่เหรอคะ” แก้มใสเป็นห่วงจิตใจลูกสะใภ้เพราะเข้าใจดีว่าผู้หญิงที่ถูกกระทำแบบนี้รู้สึกอย่างไรยิ่งยุคสมัยเปลี่ยนไปไม่ควรต้องมีการกระทำที่เหมือนกดขี่ทางเพศเกิดขึ้นในครอบครัว......นึกถึงตอนที่ตัวเองแต่งงานใหม่ ๆ ก็ทุกข์ใจมาไม่น้อยกว่าจะเข้าใจกันได้ 

            “ก็ต้องเสียใจแหละ  พี่ว่าลูกสาวพี่ก็แสบไม่น้อย ไม่รู้ว่าไปยั่วโมโหอะไรตาดวินเข้า 

 ถึงได้พลั้งมือ อยู่ดี ๆ ตาดวินไม่มีทางทำแบบนี้หรอก”  ช่างเป็นแม่ยายที่เข้าใจลูกเขยเสียจริง 

            บ่ายวันนั้น ลูกเขยคนโปรดก็มานั่งต่อหน้าแม่กวาง  สารภาพผิดโดยไม่ต้องซักฟอก แบบนี้ยิ่งได้ใจแม่ยายไปเต็ม ๆ 

            “น้องขึ้นไปพักผ่อนนานแล้วล่ะลูก  ดวินลองขึ้นไปดูกันเองเถอะ  แม่จะออกไปธุระสักหน่อย” 

“ขอบคุณครับ” เจอแม่ยายเปิดทางให้แบบนี้  มีหรือจะรอช้า ดวินก้าวขึ้นบันไดไม่กี่ก้าวก็มายืนเคาะประตูอยู่หน้าห้องนอนของจีจี้  เมื่อไม่มีเสียงตอบรับเขาก็ถือโอกาสเปิดเข้าไปโดยพลการ  

ดวินก้มลงหอมแก้มคนขี้เซา  เขาเข้ามานอนกอดร่างนุ่มนิ่มเอาไว้ทั้งตัวแต่เจ้าหล่อนยังหลับตาพริ้มซ้ำยังมีร่องรอยคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนอยู่บนพวงแก้ม  ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกผิดใจใจ 

“พี่ขอโทษ” ดวินกระซิบอยู่ข้างหู คนที่นอนหลับ หล่อนไม่รับรู้แถมยังพลิกหนีเหมือนรำคาญส่งเสียงหงุงหงิงในลำคอ 

“ยัยตุ่มเคลื่อนที่” 

“หืม...” จีจี้ตกใจ รู้สึกตัวตื่น 

“ต้องรอให้เรียกชื่อเก่าก่อนหรือไง  ถึงจะยอมตื่น” ดวินยิ้มกริ่ม นัยน์ตาพราว 

“พี่ดวินขึ้นมาได้ยังไงคะ  ออกไปเลยนะ” พอรู้สึกตัวตื่นเต็มที่ ความโกรธ ความเสียใจก็แล่นกลับเข้ามาอีก 

“ไม่ออก...จะนอนกับเมีย” 

“พี่ดวิน...ฮึ่ย...” จีจี้ทำอะไรเขาไม่ได้ก็ฮึดฮัดขัดใจ 

“พี่ขอโทษ  กลับบ้านเรานะ” 

“จะยื้อไว้ทำไมคะในเมื่อไม่ได้รักกัน  จีจี้บอกแล้วไงคะว่าจะหย่าให้” 

“ไหนจีจี้บอกว่ารักพี่ไงครับ” 

“ตอนนี้ไม่รัก เลิกรักตั้งแต่เมื่อวานแล้วค่ะ” 

“บอกพี่สิครับทูนหัว  ว่าพี่ต้องทำยังไง จีจี้ถึงจะกลับมารักพี่เหมือนเดิม” 

“พี่ดวินก็ต้องจีบ จีจี้ใหม่สิคะ” 

“แต่เราแต่งงานกันแล้วนะครับ  ข้ามขั้นตอนนั้นมาไม่ได้เหรอ” ดวิน มองน้องน้อยตาปรอย 

“งั้นเราหย่ากันก่อนก็ได้ค่ะ” 

“ไม่เอาพี่ไม่หย่า.....เริ่มจีบใหม่ก็ได้ครับ” 

ดวินจำใจต้องเดินคอตกกลับบ้านคนเดียว  เพราะจีจี้ไม่ยอมกลับไปอยู่ด้วยจนกว่าจะจีบติด...ไม่น่าพลั้งมือทำรุนแรงกับเมียเลยจริง ๆ ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยลงมือทำร้ายผู้หญิงคนไหน  ลูกผู้ชายอย่างเขามีความเป็นสุภาพบุรุษพอ  ถ้าไม่เพราะหึงหวงจนขาดสติชีวิตคงจะง่ายกว่านี้ 

หลังจากวันนั้น  กิจวัตรประจำวันของเขาก็เปลี่ยนไป  ต้องตื่นแต่เช้ารีบไปทำงานก่อนเวลา  สาย ๆ ก็มารับจีจี้ไปส่งที่ห้องเสื้อ หลังเลิกงานก็มารอรับจนกว่าร้านจะปิด  รอทานข้าวเย็นพร้อมกันทุกมื้อ  ส่งเมียเข้านอนโดยไม่ได้แตะแม้แต่ปลายเล็บ  ก่อนจะกลับมานอนที่บ้านอย่างเดียวดาย   วน ๆ ไปแบบนี้ จนกว่าเมียจะยอมเห็นใจ...สู้ต่อไป ดวินผู้น่าสงสาร… 

----------------------------จบบริบูรณ์-------------------------- 

จบแล้วสำหรับปมวิวาห์ซาตาน....ไรท์ขออภัยที่เขียนคู่ของพี่ดวินกับจีจี้ เพียงสั้น ๆ บางท่านอ่านจะรู้สึกยังไม่เต็มอิ่ม....ขอแก้ตัวใหม่ในเรื่อง....ดวงใจคชินทร์......เร็ว ๆ นี้....ขอบคุณมากมายก่ายกองค่ะ...... 

---------------------------------------- 

ดวงใจคชินทร์ 

คนเถื่อนอย่างเขาไม่เคยคิดอยากได้แม่ดอกไม้กลีบบาง ที่ใครต่อใครเตรียมเอาไว้ให้เขาได้ครอบครอง.....แต่จู่ ๆ ก็ดันมีภมรตัวอื่นคิดอยากจะเชยชม....จากพญาช้างสารแปรเปลี่ยนเป็นหมาหวงก้างขึ้นมาซะอย่างนั้น......

............................................. 

เรื่องราวของพี่ช้าง ลูกชายพ่อเลี้ยงอาชากับแม่รมิดา  ที่แม้จะเรียนจบจากเมืองนอกเมืองนา แต่ก็ชอบหมกตัวอยู่ในไร่ในป่า นิสัยห่ามห้าวเถื่อนดิบ ไม่รู้ไปติดใครมา....กับหนูเล็ก น้องสาวพี่ดวิน ผู้เพียบพร้อมสมเป็นกุลสตรีทุกกระเบียดนิ้ว  หล่อนเหลือจะรับกับสภาพคู่หมาย ที่เทียบไม่ได้กับหมอนนท์ที่แสนสุภาพและใจดี งานนี้ขอขัดใจผู้ใหญ่สักครั้งไม่ขอรั้งตำแหน่งคุณนายบ้านไร่เด็ดขาด........

 

*** ไม่รู้จะมีใครชอบไหมนะ...เม้นท์บอกไว้ได้นะคะ*** 

 

ความคิดเห็น