facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : BAD HEART 4 Near but not Near

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 25k

ความคิดเห็น : 72

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ม.ค. 2564 18:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
BAD HEART 4 Near but not Near
แบบอักษร

BAD HEART 4 

 

สองวันต่อมา... 

"วี" 

"..." 

"วี" 

"..." 

"วี!" 

"ห...หะ" ฉันสะดุ้งไปด้วยความตกใจก่อนจะหันไปตามเสียงของใครบางคนที่ตะโกนเรียกฉันขึ้น 

น้ำขิงนี่เอง... 

"หลับในอีกแล้วนะ ฉันเรียกเธอตั้งนานแล้วเนี่ย" น้ำขิงบ่นพร้อมกับนั่งลงข้างฉัน 

"โทษที พอดีเมื่อคืน...ฉันปิดร้านน่ะ" ฉันตอบกลับไป แม้ว่าวันนี้จะไม่ได้มีเรียนเช้า แต่ฉันก็ยังคงรู้สึกง่วงมากอยู่ดี 

"เฮ้อ ตลอดเลย" น้ำขิงเอ่ยออกมาสีหน้าปลง 

"แล้วนี่เธอเรียนเสร็จแล้วเหรอ" วันนี้น้ำขิงมีเรียนเช้าน่ะ ไม่ใช่ว่าเราลงเรียนไม่เหมือนกันนะ แต่ว่า...เราเรียนคณะเดียวกัน แต่คนละสาขาต่างหากละ น้ำขิงเรียนสาขาการบิน ส่วนฉันเรียนการโรงแรม 

"อืม ใส่สูทเนี่ย โคตรร้อนเลย" 

"ฮ่าๆๆ โชคดียูนิฟอร์มฉันใส่วันศุกร์" 

"จ้ะ" คนด้านข้างฉันก็พูดใส่หน้าฉันออกมาด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้ 

"แล้วนี่เธอเข้าเรียนตอนไหน" 

"จริงๆบ่ายโมงน่ะ แต่อาจารย์ขอเข้าเลทเป็นบ่ายสอง ให้นั่งอ่านข้อมูลเกี่ยวกับโรงแรมอยู่" ฉันพูดพร้อมกับชี้ไปยังชีทที่กองอยู่ตรงหน้า 

"จ้ะ เธออ่านชีท หรือชีทอ่านเธอกันแน่ ฉันเห็นเอาแต่หลับใน" 

"ก็มันง่วงนี่"  

"แล้วอ่านไปถึงไหนแล้ว" 

"จริงๆจำได้เกือบหมดแล้วนะ ฉันอ่านมาหมดแล้วน่ะ ตั้งแต่ก่อนเรียน" ฉันตอบกลับไป 

"โอ๊ยยยย ขยันจริงแม่คุณ" 

"ไม่ได้สิ ถ้าหลุดทุนนะ...ชีวิตฉันจบแน่" ฉันบอกออกไปตามตรง เพราะชีวิตในรั้วมหาลัยแห่งนี้ ฉันอยู่ได้ด้วยทุนที่สอบได้มาจริงๆ หากการเรียนฉันไม่ได้อย่างที่ทุนตั้งไว้ หรือเรียกง่ายๆว่าหลุดทุน เท่ากับชีวิตฉันจบจริงๆ ฉันไม่มีปัญญาหาเงินเทอมละเกือบแสนมาจ่ายได้หรอกนะ 

"ไม่เอาๆไม่คุยเรื่องเครียด" น้ำขิงพูดขึ้น ก่อนจะยิ้มมองหน้าฉัน 

"มาฟังข่าวดีจากฉันกันดีกว่า" 

"ข่าวดี?" ฉันมองหน้าคนตรงหน้าด้วยสีหน้างุนงง 

"ใช่ ข่าวดีสุดๆ สำหรับเธอ" 

"หื้อ?" 

"พี่ขุนจัดการลงทะเบียนเสรีจิตอาสาให้เราได้แล้วนะ ที่สำคัญได้เซคเดียวกันกับพวกพี่เขาด้วยจ้ะ!" 

"จริงเหรอ" ฉันถามออกไป 

"จริงสิ เป็นไง..." 

หมับ! ฉันโผล่เข้ากอดไปน้ำขิงทันทีด้วยความดีใจ 

"ขอบคุณนะน้ำขิง ขอบคุณนะ" ถ้าได้ลงวิชานี้ก็จะได้เจอกับพี่ดินตลอดทั้งเทอมเลยสินะ 

"ฮ่า ๆ ๆ ไม่เป็นไรจ้ะ แต่อย่าลืมคว้าใจสุดแข็งดั่งหินของพี่ดินมาให้ได้นะ" 

"..." ฉันก็ชะงักนิ่งไปก่อนจะค่อยๆผละออกจากคนตรงหน้า 

"อ้าว ทำไมอยู่ ๆ เป็นแบบนี้ละ" 

"มันยากจัง" ฉันเอ่ยออกไป 

"หะ" 

"สิ่งที่น้ำขิงบอกเรา มันยากจัง" ฉันพูดพร้อมกับเม้มปากแน่น 

"เป็นอะไร ท้อแล้วเหรอ เมื่อกี้ยังดีใจอยู่เลย" 

"มันก็ดีใจที่จะได้ใกล้พี่เขามากขึ้น แต่มันก็..." 

"...ไม่รู้สิ ไม่ได้ท้อหรอกนะ แต่แค่รู้สึกว่าต่อให้ใกล้แค่ไหนก็ยังไกลอยู่ดี" 

โป๊ก! เสียงมือเล็กของอีกคนฟาดที่หัวฉันเบา ๆ 

"แบบนี้นั้นแหละที่เขาเรียกว่าท้อ" 

"..." ฉันก็ได้แต่ยิ้มบาง ๆ ส่งไปให้เพื่อนตัวเอง 

"เธอมีสิทธิ์ที่จะท้อนะวี มีสิทธิ์ที่จะพอ" 

"อืม ฉันรู้" 

"ถ้าไม่ไหว ก็พอนะ" 

"ขอสู้อีกหน่อยแล้วกันนะ โอกาสมาถึงที่แล้วหนิ" 

"ดี! มาใช้โอกาสนี่ละลายใจนายเย็นชาของเธอกันเถอะ!" 

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ชื่อเหมือนนิยายสมัยก่อนเลย" 

"ฮ่า ๆ ๆ หยุดหัวใจนายเย็นชา...เป็นไง ชื่อนี้" 

"..." ฉันก็ได้แต่ส่ายหัวไปกับคำพูดของคนตรงหน้า  

"เธอยังจะสู้ต่อแน่ใช่ไหม" อยู่ ๆ น้ำขิงก็หันมาเอ่ยถามฉัน 

"แน่สิ" ฉันตอบกลับไป  

"งั้นดี" พูดจบ คนที่นั่งอยู่ข้างฉันก็ลุกขึ้นจากโต๊ะหินอ่อนด้วยความรวดเร็วพร้อมกับเอื้อมมือมากระชากแขนให้ฉันลุกขึ้นไปด้วยกัน 

"อ...อะไรของเธอเนี่ย" ฉันถามออกไปสีหน้างุนงง 

"ไปกัน" 

"หะ...ไปไหน" 

"ไปทำคะแนนตั้งแต่วันนี้ไง" 

"หมายความว่าไง..." 

"เดี๋ยวก็รู้" พรึ่บ! แล้วฉันก็โดนน้ำขิงลากออกไปทันที 

 

 

ตึกตึก  

@คณะบริหาร 

"สวัสดีค่าาา พี่ ๆ " เสียงน้ำขิงเดินเข้าไปทักทายพวกพี่ขุนที่นั่งอยู่ตามปกติ ซึ่งฉันเองก็ได้แต่ส่งยิ้มทักทายพวกพี่เขาไปอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ 

"มาทำไมอีก ยัยตัวแสบ" พี่ขุนหันมามองหน้าถามน้ำขิง 

"เดี๋ยวขิงต้องรอวีเรียนอะ เลยจะมาขออยู่กับพวกพี่ก่อน"  

"หึ" พี่ขุนก็แสยะยิ้มออกมาอย่างรู้ทันในความคิดน้องตัวเอง แน่สิ...กว่าฉันจะเข้าเรียนก็เกือบชั่วโมง แล้วบอกจะต้องรอฉันเรียนแต่กลับลากฉันมาด้วยแบบนี้ ใครก็รู้ไหม -.- 

"แล้วนี่ทำอะไรกันอยู่คะ" น้ำขิงถามออกไป ก่อนจะทำมือไล่ให้ฉันไปนั่งข้างๆพี่ดินที่นั่งเงียบอยู่ 

"..." ฉันก็ส่ายหน้าตอบปฏิเสธไป แม้ว่าใจจะอยากเข้าไปพูดคุยกับพี่เขา แต่ว่า... 

ตอนนี้ฉันยังไม่ค่อยพร้อมที่จะรับมือกับความนิ่งหรือคำพูดเย็นชาของพี่เขาสักเท่าไหร่ 

ขอเวลาทำใจอีกหน่อยก่อนแล้วกัน 

"หาโครงการจิตอาสาอยู่" พี่ขุนตอบ ทำเอาฉันกับน้ำขิงหันไปสนใจ 

"วิชาเสรีนะเหรอ" น้ำขิงถาม 

"อืม" 

"ทำไมพี่ต้องหาอะ" 

"อาจารย์มอบหมายให้พวกพี่ดูแลแทนน่ะ" พี่คินตอบแทน 

"แล้วพี่หาโครงการแบบไหนกันอยู่คะ เดี๋ยววีช่วย" ฉันยิ้มบอกออกไป 

"พี่คิดไว้ว่าจะเป็นบ้านคนสูงอายุหรือไม่ก็เด็กกำพร้าน่ะครับ แต่ว่า..." 

"...อาจารย์เขาบอกว่าอยากได้ที่มากกว่านั้น"  

"มากกว่านั้นเหรอคะ" ถ้ามากกว่านั้นจะมีอะไรอีกนะ 

"ปลูกป่าม้ะ" น้ำขิงเสนอความเห็น 

"ไม่เวิร์ค พี่อยากได้แบบเราไปช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาสมากกว่า แบบที่ได้ประโยชน์เลยแน่นอน" ได้ประโยชน์เลยแน่นอน ช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาส งั้นก็... 

"ซ่อมแซมโรงเรียนขนาดเล็กของเด็กๆด้อยโอกาสดีไหมคะ" ฉันถามออกไป ซึ่งคำพูดของฉันทำเอาทุกคนหันมามองหน้าฉันทันที รวมถึงเจ้าของใบหน้าเรียบนิ่งด้วยเช่นกัน 

"เจ๋งมาก! ไอ้คิน...ทำไมเราคิดไม่ออกวะ" พี่ขุนพูด โดยพี่คินก็นิ่งก่อนจะแสยะยิ้มออกมา 

"กูว่าจะพูดอยู่" 

"หะ" 

"เมื่อวานไอ้ดินก็คิดแบบนี้" 

"จริงเหรอวะ"  

"ถามมันดิ" 

"ว่าไงไอ้ดิน" พี่ขุนหันไปมองหน้าถามเพื่อนตัวเอง ฉันเองก็เหลือบไปมองใบหน้าหล่อนั้นด้วยความรู้สึกอยากรู้ พี่เขา...ก็คิดแบบเดียวกับฉันงั้นเหรอ 

"อืม" เสียงทุ้มตอบกลับไปด้วยท่าทีปกติ ซึ่งไม่รู้ทำไม สิ่งแค่นั้นมันกลับทำเอาฉันเผลอยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกบางอย่าง 

"แล้วแทนที่มึงจะเสนอบอกกูแต่แรก" พี่ขุนบอก 

"..." พี่ดินก็เงียบไม่ตอบ 

"งั้นเดี๋ยวลองเอาไปเสนออาจารย์ดูก่อน" พี่ขุนเอ่ยออกมาอย่างสรุปทุกอย่าง เอาจริงๆพวกพี่เขาดูเป็นคนมีความรับผิดชอบทุกคนเลยนะ ถ้าเขาไม่ดีจริง อาจารย์คงไม่กล้าฝากโครงการใหญ่แบบนี้กับพวกพี่เขาหรอก 

พรึ่บ น้ำขิงยกนิ้วโป้งให้ฉันด้วยสีหน้าพอใจ ไม่รู้ว่าเพราะฉันช่วยเสนอความเห็นออกไปช่วยพี่ชายเธอหรือเพราะฉันเสนอความเห็นไปตรงกับความคิดใครอีกคนกันแน่... 

"วี...ไม่เมื่อยเหรอ" อยู่ ๆ น้ำขิงก็เอ่ยถามฉันขึ้นทำให้หันไปมองหน้าเธอด้วยความงุนงง 

"หื้อ?" 

"นั่งสิ ตรงข้างพี่ดินว่างอยู่" ให้ตายเถอะ น้ำขิงเล่นฉันอีกแล้ว TT 

"..." ฉันได้แต่ยืนทำหน้าลังเลอย่างไม่รู้ว่าควรจะไปนั่งข้างพี่เขาไหม 

"ไปสิ" น้ำขิงกัดเสียงบอกฉันราวกับออกคำสั่ง 

"..." ฉันก็มองหน้าเพื่อนตัวเองแววตาไม่กล้า 

"ไปเร็ว กลัวอะไร" 

"คือ..." กลัวได้ยินคำพูดเฉยชาใจร้ายจากเขายังไงละ ถึงแม้ว่าจะเหมือนชิน แต่ก็ไม่เคยชินเลยสักครั้ง  

"วี ไหนว่าจะสู้" น้ำขิงหันมามองหน้าถามฉัน 

"นั้นสิ" ฉันบอกเองว่าจะขอสู้อีกหน่อยไม่ใช่เหรอ 

เอาน่า สู้ก็สู้ 

ตึก...ขณะที่ฉันกำลังจะก้าวเท้าเดินไปยังคนตัวสูงที่นั่งอยู่นั้น 

"ดิน" ก็มีผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามาทักเจ้าของใบหน้านิ่งขึ้น 

"..." พี่ดินค่อยๆหันไปมองตามเสียงนั้น ก่อนจะหันกลับมาสนใจชีทตรงหน้าตัวเองต่อด้วยท่าทีนิ่งเรียบปกติ 

นี่ถือเป็นข้อดีข้อนึงที่มีอยู่ นั้นก็คือ...พี่เขามีท่าทีแบบนี้ใส่ผู้หญิงทุกคน ทุกคนจริงๆไม่เว้น...แม้แต่ฉัน 

"นายลงเสรีจิตอาสาเหรอ" 

"..." 

"ฉันก็ลงนะ นายอยู่เซคไหนเหรอ" 

"..." 

"ดิน..." 

"ออกไปซะ" เสียงเรียบบอกผู้หญิงที่เข้ามาใหม่ด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกโดยที่สายตาของเขายังคงจ้องมองไปยังชีทเอกสารตรงหน้า 

"..." พี่ผู้หญิงคนนั้นก็ยืนนิ่งไปได้สักแปบ ก่อนจะรีบเดินออกไปทันทีโดยมีสายตาของฉันที่มองตามพี่คนนั้นไปด้วยความรู้สึกสงสาร จริงๆนะฉันสงสาร เพราะฉันเข้าใจความรู้สึกนั้นดี แต่ถึงแบบนั้นก็เถอะ... 

ฉันตัดสินใจแล้วนี่ ว่าจะสู้ 

พรึ่บ! ฉันใช้ความกล้าเดินเข้าไปนั่งยังด้านข้างของคนตัวสูง 

"..." ใบหน้านิ่งหันมามองหน้าแววตาคมกริบ  

ฉันแอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกเกรงกลัวต่อแววตาคู่นั้น แต่ก็พยายามข่มมันเอาไว้ 

"อ...อ่านอะไรอยู่เหรอคะ" 

"..." พี่ดินก็เงียบไม่ตอบเอาแต่จ้องหน้าฉัน 

"แหะ" ฉันจึงเลือกที่จะส่งยิ้มหวานไปให้อีกคน ทำให้คนด้านข้างหันหน้ากลับไปอ่านชีทด้วยความไม่สนใจทันที 

ฟู่ววว ฉันก็ได้แต่ลอบถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกโล่งที่ไม่โดนไล่หรือโดนเดินหนีใส่เหมือนทุกครั้ง แต่ก็ไม่ได้ว่าจะดีไปกว่าเดิมสักเท่าไหร่ เพราะคนตัวสูงก็ไม่ได้...สนใจอะไรฉันมากขึ้นอยู่ดี 

"โอ๊ะ D-Lyn hotel..." 

"...นี่มันบริษัทเครือของออสเตรเลียนี่คะ ดังมากเลย..." 

พรึ่บ!  

"..." ฉันสะดุ้งไปทันทีที่ได้ยินเสียงมือหนาปิดชีทอย่างแรง 

"ถ้าจะนั่ง ก็นั่งเฉยๆ" 

"..." 

"อย่าให้ฉันได้ยินเสียงเธออีก" พูดจบ คนตัวสูงก็ก้มลงไปเปิดชีทอ่านต่อ ซึ่งฉันเองก็นั่งเงียบไปตามที่พี่เขาบอกแต่ก็ไม่วายลอบมองใบหน้าเรียบนิ่งนั้นด้วยความรู้สึกบางอย่าง 

มันเหมือนทั้งสุขแล้วก็ทุกข์ปะปนกันไป 

วันนี้ฉันไม่โดนไล่ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าได้ใกล้อะไรพี่เขามากขึ้นเลย 

ไม่เลย... 

 

 

**อย่าลืมกดหัวใจ  

คอมเม้นให้กันด้วยน้าาาา** 

ความคิดเห็น