facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : BAD HEART 2 Your world

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 39.5k

ความคิดเห็น : 45

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ม.ค. 2564 18:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD HEART 2 Your world
แบบอักษร

BAD HEART 2 

 

"พี่ขุนนนน" น้ำขิงเดินเข้าไปเอ่ยทักทายพี่ชายตัวเอง ซึ่งก็คือพี่ขุนหรือพี่ขุนพล 

"มีอะไร" พี่ขุนหันมามองหน้าถามน้ำขิงสีหน้ารู้ทัน 

"คือแบบ..." พรึ่บ! น้ำขิงรีบนั่งลงข้างพี่ตัวเองพร้อมกับบอกจุดประสงค์ที่ต้องการ ส่วนฉันก็ได้แต่ยืนก้มหน้าไม่รู้จะต้องทำอะไรยังไง 

"นั่งก่อนสิ" เสียงใครบางคนดังขึ้นทำให้ฉันหันไปมอง ก่อนจะเห็นว่าคนที่พูดก็คือพี่คิน หนึ่งในกลุ่มเพื่อนของพวกพี่เขานี่แหละ เอาจริงๆฉันก็พอที่จะรู้จักกับพี่เขาอยู่บ้าง เพราะมาเป็นเพื่อนน้ำขิงบ่อย คือรู้จักเคยพูดคุยกันแต่ไม่ได้สนิทอะไรมากประมาณนั้นน่ะ 

"ขอบคุณค่ะ" ฉันก้มหน้าตอบพี่คินกลับไป และตัดสินใจเดินเข้าไปนั่งยังตรงที่พี่เขาบอก ซึ่งก็คือที่ตรงข้ามกับพี่เขา แต่เป็นด้านข้างของใครอีกคน 

"สะ...สวัสดีค่ะพี่ดิน" ฉันรวบรวมความกล้าหันไปทักทายคนที่นั่งเงียบอยู่ 

"..." แต่ก็ต้องพบแต่ความเงียบงันกลับมา โดยฉันเองก็ชินแล้วแหละ มันก็มักจะเป็นแบบนี้อยู่ตลอด 

"ทักแต่ไอ้ดินนะ" พี่คินยิ้มเอ่ยบอกฉัน ฉันรู้ดีว่าเขาต้องการแก้สถานการณ์ความอึดอัดที่เกิดขึ้นต่างหาก 

"สวัสดีค่ะ พี่คิน" ฉันจึงเงยหน้ายิ้มบอกพี่เขาไป 

"..." เขาก็ยิ้มตอบกลับมาด้วยสีหน้าใจดี แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นหรอกนะ ที่ฉันส่งยิ้มไปนั้น...ก็มีเพียงแค่รอยยิ้มฝืนๆเท่านั่น ตอนนี้ฉันรู้สึกเกร็งไปหมด ตั้งแต่ตัดสินใจล้มตัวลงนั่งข้างคนตัวสูง ฉันก็ได้แต่บีบมือตัวเองแน่นด้วยความประหม่า  

ทั้งทีอยู่ใกล้พี่เขามาก แต่มัน...กลับเหมือนไกลยังไงไม่รู้ 

"กินอะไรรึยังคะ" สุดท้ายฉันก็อดไม่ได้ที่จะหันไปเอ่ยถามอีกคน  

"..." พี่ดินก็เงียบไม่ตอบอะไรกลับมา 

"พี่ดิน" 

พรึ่บ ใบหน้าหล่อหันมามองหน้าฉันนิ่ง ทำเอาฉันชะงักไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง 

พรึ่บ! อยู่ ๆ ร่างสูงของคนที่นั่งอยู่ด้านข้างฉันก็ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้านิ่งเรียบ  

ตึกตึก ก่อนจะเดินออกไปทันทีอย่างไม่สนใจอะไร โดยมีสายตาของฉันที่ได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง 

โลกของพี่...ฉันไม่มีสิทธิ์เลยสินะ 

"ไม่เป็นไร" เสียงทุ้มของคนตรงหน้าฉันเอ่ยขึ้น ทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นไปมอง แล้วก็ต้องเห็นรอยยิ้มบางๆของพี่คินที่ส่งยิ้มมาให้ฉันอยู่ 

"มันก็เป็นแบบนี้แหละ" ตามมาด้วยเสียงพี่ขุนพล 

"..." ฉันก็เอาแต่นั่งนิ่งไม่พูดอะไรออกไป 

"ถอดใจรึยัง" พี่ขุนพลมองหน้าถามฉัน ไม่ต้องสงสัยว่าที่พวกพี่เขาพูดและถามแบบนี้ มันหมายความว่ายังไง ทุกคนที่อยู่รอบตัวฉันรู้ดีว่าฉันรู้สึกยังไงกับพี่ดิน ถึงแม้ว่าฉันจะไม่เคยบอกแต่พวกเขารู้ได้จากแววตาและท่าทีของฉัน ฉันเป็นคนโกหกคนไม่เก่ง แล้วยิ่งถ้าเป็นความรู้สึกของตัวเองแล้วก็...ฉันไม่เคยที่จะโกหกมันได้เลยสักครั้ง 

"ยังค่ะ" ฉันยิ้มตอบกลับไป จะให้ฉันถอดใจได้ยังไง สิ่งพวกนั้นไม่เคยอยู่ในความคิดของฉันด้วยซ้ำ 

"งั้นก็สู้หน่อยแล้วกัน..." 

"...งานยากหน่อย" พี่ขุนพลบอกฉันด้วยรอยยิ้มเอ็นดู 

"..." ฉันก็ส่งยิ้มตอบพี่เขากลับไป 

"งั้นเราไปกันเลยไหมวี อาจารย์น่าจะใกล้เช็คชื่อแล้ว" น้ำขิงหันมาพูดกับฉัน 

"อืม" ฉันก็พยักหน้าตอบกลับไป 

"งั้นขิงไปละนะพี่ขุน อย่าลืมไปคุยกับที่ลงทะเบียนให้ด้วย" 

"อือ รู้แล้วน่า" 

"เอาเซคเดียวกับrujด้วยนะ" 

"รู้แล้ว" 

"ดีมาก เป็นพี่ก็ต้องเชื่อฟังน้องนะ" 

"เฮ้ยๆ มากไป" 

"ฮ่าๆๆ ไปละ..." 

"...ไปแล้วนะคะพี่คิน ไว้เจอกัน" น้ำขิงไม่ลืมที่จะหันไปเอ่ยบอกพี่คินที่นั่งอยู่ 

"..." พี่เขาก็พยักหน้ารับรู้ ส่วนฉันก็ได้แต่ก้มหัวให้รุ่นพี่ทั้งสองไป ก่อนที่เราทั้งสองจะเดินกลับมายังตึกคณะของตัวเอง 

 

ตึกตึก... 

"วาริน บุญรักษา..."  

"มาค่ะ" ฉันรีบเดินเข้าไปในห้องด้วยความเร่งรีบพร้อมกับยกมือบอกอาจารย์ที่กำลังเช็คชื่ออยู่ 

เกือบมาไม่ทันซะแล้ว 

"แปลว่ายังไม่ถึงชื่อฉัน" น้ำขิงและนั่งลงที่นั่งข้างฉันด้วยท่าทีสบายใจ 

"..." ฉันก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป หยิบปากกากับชีทขึ้นมาเพื่อเตรียมตัวเรียน 

"วี" เสียงน้ำขิงเอ่ยเรียกฉันขึ้น ทำให้ฉันหันไปมองหน้าเพื่อนตัวเอง 

"หะ" 

"ไม่คิดถอดใจบ้างเลยเหรอ" 

"..." ฉันก็นิ่งไปกับคำถามของคนด้านข้าง 

"พี่ดินดู...ไม่เปิดใจให้ใครเลยนะ" 

"ฉันรู้ แต่ว่า..." 

"...เลิกรักใครสักคน มันไม่ง่ายเลยนะ" ถ้ามันง่าย ฉันก็คงตัดใจไปตั้งแต่แรกแล้ว 

"ทั้งทีพี่เขาไม่สนใจเธอขนาดนี้นะเหรอ" ไม่เกินจริงเลยสิ่งที่น้ำขิงพูดมา ตลอดเวลาที่ฉันเจอพี่ดิน มันเหมือนฉันไม่มีตัวตนสำหรับพี่เขาจริงๆ 

"ไม่รู้สิ ทั้งทีรู้ว่าไม่สามารถที่จะเข้าไปในโลกของพี่เขาได้เลย แต่ว่า...ฉันเองก็ยังคงหยุดความรู้สึกตัวเองไว้ไม่อยู่ มันมีแต่จะเพิ่มขึ้นด้วยซ้ำ" เพราะฉันไม่เคยชอบหรือหลงรักใครละมั้ง พอได้มารู้สึก...มันถึงคอนโทรลอะไรไม่ได้เลย 

"ฉันเข้าใจเธอนะ แต่วี..." 

"...สู้อะไรก็ไม่เหนื่อยเท่ากับสู้กับคนที่อยู่ในใจและความทรงจำของเขาหรอกนะ" 

"..." ฉันก็นิ่งไปกับคำพูดของเพื่อนตัวเอง 

"ถ้าเป็นไปได้ ถอดใจตั้งแต่ตอนนี้เถอะ..." 

"...ฉันเป็นห่วงเธอนะ" 

"..." 

"วี" 

"ฉันรู้นะว่าน้ำขิงว่าเธอหวังดีและเป็นห่วงฉัน แต่ฉันยังไหวอยู่ ฉันขอสู้อีกหน่อยได้ไหม" 

"..." 

"นะน้ำขิง" 

"อืม เธอนี่นะ...ดื้อจริงๆเลย" 

"..." ฉันก็ได้แต่ยิ้มออกมากับท่าทีของคนด้านข้าง ขอฉันลองสู้อีกหน่อยแล้วกันนะ ฉันยังอยากจะเป็นคนนั้น...คนที่ได้ไปอยู่ในโลกของพี่เขาอีกคน 

 

 

อีกด้าน 

ร่างสูงเจ้าของใบหน้านิ่งเรียบเดินเข้ามานั่งยังโต๊ะประจำที่พวกเขามักจะมานั่งรอเรียน 

"อ้าวไอ้ดิน..." เอเดนทักและถามขึ้น 

"...แล้วไอ้คิน ไอ้ขุน?" 

"ใต้ตึก" เสียงทุ้มตอบพร้อมกับนั่งลงด้วยท่าทีปกติ 

"มันทำไร" 

"..." ดินก็เงียบไม่ตอบ  

"ห่า อยู่กับมึงแล้วอึดอัดฉิบ" 

"..." คนตัวสูงก็นิ่ง หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น 

"สัส" เอเดนบ่นออกมาเงียบๆคนเดียว ก่อนจะหันไปเห็นคินกับขุนพลเดินเข้ามา 

"ทำไรใต้ตึกวะ" เอเดนถาม 

"น้องกูมาให้ช่วยลงทะเบียนเรียน" ขุนพลตอบ 

"ใคร" 

"กูมีน้องสาวกี่คน" 

"น้องน้ำขิง?" 

"อือ"  

"โห่ไอ้สัสดินไม่บอกกูวะ ว่าน้องน้ำขิง..." 

"ไอ้เอเดน น้องสาวกู" 

"ฮ่าๆๆ ก็แค่ล้อเล่นไหมวะ" ใบหน้าหล่อหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ  

"แล้วเตวินน์?" คินถามขึ้น 

"มันอยู่สตูดิโอ..." 

"...ได้น้องจิ๊กซอว์มาเป็นแบบ" เอเดนตอบ 

"หึ" คินได้แต่แสยะยิ้มออกมาหลังจากที่ได้ยินคำตอบของเพื่อน 

"แล้วนี่มึงไม่มีเรียน?" ขุนพลถามเอเดนขึ้น เพราะพวกเขาเรียนกันคนละคณะ คิน ดิน ขุนพล เรียนอยู่บริหารปี4 ส่วนเอเดนกับเตวินน์เรียนอยู่นิเทศศาสตร์ปี4 แต่ถึงแม้ว่าจะเรียนคนละคณะกัน แต่พวกเขาก็ยังคงสนิทกันเหมือนปกติ 

"มี แต่ค่อยเข้าตอนท้ายคาบ" 

"มึงนี่นะ" ขุนพลได้แต่ส่ายหัวออกมากับคำตอบของร่างสูง 

"ว่าแต่คืนนี้ ยังไง" เอเดนถามขึ้น 

"กูไม่" คินตอบ 

"มึงอะไอ้ขุน" 

"ดูก่อน" 

"เชี้ยไปด้วยกันดิ คืนนี้กูว่าดีๆเยอะ" เอเดนบอก 

"ระวังวิเวียนรู้" 

"รู้...แล้วทำอะไรกูได้?" คนตัวสูงถามออกมาด้วยสีหน้าไม่สนใจ 

"..." ทำให้คินกับขุนพลก็ได้แต่ส่ายหน้าออกมากับท่าทีเพื่อนตัวเอง เอเดนจึงเลิกสนใจทั้งสองหันไปยังร่างสูงอีกคนแทน 

"ไอ้ดิน ไปกัน" 

"..." ดินก็นั่งนิ่งไม่ตอบ 

"ไอ้ดิน" 

"ไม่ไป" ปากหนาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ 

"สักหน่อยดิวะ"  

"..." สายตาคมหันไปมองหน้าใบหน้าหล่อที่พยายามคะยั้นคะยอให้เขาไป 

"เออๆ ไม่ไปก็ไม่ไป" สุดท้ายเอเดนก็เลือกที่จะไม่เซ้าซี้อะไรอีก 

พรึ่บ แล้วเจ้าของใบหน้านิ่งเรียบก็ลุกขึ้นเดินออกไป 

"มึงก็รู้ มันไม่ชอบไปอะไรแบบนี้" ขุนพลเอ่ยขึ้น 

"เออ ก็รู้ แต่มึงจะให้มันหมกตัวอยู่แต่ในห้องรึไง..." 

"...ในห้องแม่งก็มีแต่อะไรเดิม ๆ " เอเดนตอบ 

"ทำไงได้วะ ก็เรื่องมันเป็นแบบนี้" ขุนพลบอก 

"..." เอเดนก็นิ่งไป 

"เดี๋ยวกูชวนมันเอง" คินเอ่ยขึ้นหลังจากที่นั่งเงียบอยู่ 

"ไหนตอนแรกมึงบอกไม่ไป" ขุนพลถาม 

"ก็อยากให้มันได้ออกมาบ้าง ไม่ใช่หมกตัวอยู่แบบนั้น" ร่างสูงตอบ 

"แล้วมึงจะทำไง" เอเดนถามพร้อมกับหันไปมองหน้าเพื่อนตัวเอง 

"..." คินไม่ตอบแต่เลือกที่จะมองไปยังทางที่ดินเดินออกไปแววตานิ่ง 

 

 

 

 

**อย่าลืมกดหัวใจ  

คอมเม้นให้กันด้วยน้าาาา** 

ความคิดเห็น