ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บท 17 ไม่ใช่สุภาพบุรุษ

ชื่อตอน : บท 17 ไม่ใช่สุภาพบุรุษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 49.8k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2563 22:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 17 ไม่ใช่สุภาพบุรุษ
แบบอักษร

ชาริทอาศัยจังหวะที่ไอเดีย์นิ่งค้างไปแย่งโทรศัพท์ออกมาได้สำเร็จด้วยมือเพียงข้างเดียว อีกข้างยังอุ้มลูกน้อยประคองอยู่บนหน้าตัก เขาปลายสายตาอ่านชื่อปลายสายเล็กน้อยและกดวางในที่สุด

 

"นี่นายจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ!" เธอตำหนิทั้งน้ำเสียงและสีหน้า

 

"แล้วไง ทำไปแล้ว" ว่าแล้วก็โยนโทรศัพท์กลับคืนอย่างไม่สะทกสะท้าน ความตกใจทำให้หญิงสาวเผลอลนลานรับไว้ได้ทัน เธอชักสีหน้าขุ่นเคืองใส่ก่อนสะบัดหนี ได้แต่เก็บคำก่นด่าในใจ

 

คฤหาสน์ชาริท

"ลูกคงหิวนม เดี๋ยวฉันพาลูกขึ้นไปให้นมบนห้องก่อน" ไอเดียร์บอกกับชาริท เอื้อมมือไปช้อนลูกชายมาไว้ในอ้อมแขน หลังสังเกตเห็นว่าริกเตอร์เริ่มงอแงทันที่รถแล่นเข้าในเขตรั้วบ้าน

 

"ริกกินนมบ่อยขนาดนั้นเลยเหรอ" ชาริทเดินตามหลังแม่ของลูกขึ้นไปปนความสงสัย เขายังไม่ค่อยมีความรู้เกี่ยวกับการเลี้ยงลูกเท่าที่ควร

 

"ใช่ ลูกยังเด็กอยู่ กินแล้วก็นอน"

 

"คืนนี้ฉันจะนอนกับลูกนะ ให้ริกไปนอนห้องฉัน เตียงเธอเล็กไปฉันนอนไม่ถนัด" เขากอดอกหยุดฝีเท้าพร้อมกับเอนตัวพิงไหล่กับขอบประตูห้อง

 

"ได้ เดี๋ยวฉันเอาลูกไปส่ง" เธอตอบตกลงไม่เรื่องมาก หากพ่อลูกจะนอนด้วยกันก็ไม่คิดขัดขวาง หญิงสาวหย่อนสะโพกลงบนเตียงเบาๆแต่ไม่ยอมเลิกชุดนักศึกษาขึ้นหรือปลดกระดุมออกแต่อย่างใด เพราะชาริทยังเล่นยืนสนทนาหน้าตาเฉย ส่วนริกเตอร์ก็เงียบไปแล้วราวกับฟังพ่อแม่พูดคุยกันเหมือนทุกๆครั้ง

 

"ทำไมต้องส่ง"

 

"ฉันก็กลับมานอนห้องตัวเองสิ"

 

"ถ้าริกตื่นกลางดึก ร้องหิวนมจะทำไง"

 

"..." ไม่มีตัวเลือกอื่นสินะ ไอเดียร์ครุ่นคิดครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างปลงตก และสุดท้ายคืนนี้เธอก็ต้องไปนอนกับลูกน้อยที่ห้องของเขา บนเตียงกว้างถูกเปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่กลิ่นของมันยังหอมฟุ้งด้วยน้ำหอมปรับผ้านุ่มนำเข้าจากฝรั่งเศส

 

อีกหนึ่งคืนสำหรับห้วงเวลาพักผ่อนของมาเฟียหนุ่มโดยมีลูกน้อยคั่นกลางระหว่างเธอผู้ขึ้นชื่อว่าแม่ของลูก

 

ชาริทคือบุคคลหนึ่งซึ่งไม่พึงพอใจหากมีใครสักคนมานอนร่วมด้วยเพราะเขาค่อนข้างชอบความเป็นส่วนตัว ทว่าไม่รู้ผีห่าตนใดเข้าสิงทำให้เขานึกอยากนอนกับลูกชาย ยอมรับเลยว่าเมื่อเช้าเขาแทบไม่มีสมาธิทำงาน เนื่องด้วยดวงตากลมแป๋วดึงดูดให้เขาสบตาและอยากอยู่ด้วยทั้งวันโดยไม่รู้สึกเบื่อ

 

"หลับง่ายไปนะริก" เขาพึมพำพูดกับลูกชาย ยื่นนิ้วชี้เกลี่ยบนแก้มนิ่มริกเตอร์อย่างทะนุถนอม ไอเดียร์เผลอคลี่ยิ้มเมื่อรู้สึกว่าเขาเริ่มเอ็นดูลูกชายเสียที ตอนนี้เธอและเขาอยู่ในท่าหันหน้าเข้าหากันโดยมีริกเตอร์คั่นอยู่ตรงกลาง

 

รอยยิ้มบางๆหุบลงอัตโนมัติเมื่อเขาเลื่อนสายตาเหนือเนินแก้มของลูกมาสบตาเธอโดยบังเอิญ หญิงสาวเลิ่กลั่กเล็กน้อยก่อนจะเป็นฝ่ายพลิกตัวไปเอื้อมมือปิดโคมไฟข้างหัวเตียง จากนั้นหนุนศีรษะลงตำแหน่งเดิมไร้ซึ่งบทสนทนา มีเพียงความเงียบเข้าปกคลุมห้องกว้าง เสียงเครื่องปรับอากาศดังเล็ดลอดเป็นระยะ ช่วยให้สามคนพ่อแม่ลูกผล็อยหลับไปเข้าสู่ห้วงนิทรา

 

วันต่อมา...

ไอเดียร์ตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อมาปั๊มนมไว้ให้ลูกชาย จากนั้นแต่งตัวลงมาข้างล่างในชุดพร้อมไปทำงาน หญิงสาวยังคงใช้ชีวิตนอนดึกตื่นเช้าเป็นประจำจนชินชา แม้ใจนั้นอยากจะนอนขี้เกียจอยู่บนเตียงตื่นสายเหมือนเพื่อนๆวัยเรียน ทว่ากิจวัตรประจำวันของเธอนั้นคงไม่สามารถทำได้อีกต่อไป และยิ่งมีลูกน้อยที่ต้องรับผิดชอบอีก

 

"ริกล่ะ" ไอเดียร์เอ่ยถามชาริทในตอนที่เธอเดินลงบันไดพบว่าเจ้าของร่างสูงโปร่งอยู่ในชุดออกกำลังกายเหงื่อชุ่มตามมัดกล้าม ไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ว่าเขาเพิ่งออกจากห้องฟิตเนตมาหมาดๆ

 

"อยู่กับเจ แล้วนี่เธอไปทำอะไรแต่เช้า"

 

"ฉันต้องนั่งรถหลายต่อ ไปล่ะ" เธอทิ้งท้าย แล้วเดินไปสวมคัทชูออกไปอย่างเร่งรีบเมื่อรู้ว่าลูกชายมีคนดูแลก็สบายใจ อีกทั้งวันนี้พี่เลี้ยงของริกเตอร์ก็จะมาทำงานตามปกติ

.

.

ป้ายรถเมล์

"แปดโมง!" ไอเดียร์ร้องเสียงหลงมองนาฬิกาข้อมือหลังจากนั่งรถมาลงที่ป้ายรถเมล์เพื่อจะต่อสายไปอีกคัน โดยไม่ทันสังเกตว่าคนรอบข้างมองมาที่เธอเป็นสายตาเดียวกัน "ตายแล้วเดียร์เอ๊ย! ไปทำงานสายโดนหักเงินแน่ๆ ทำไงดี"

 

เมื่อยืนรอรถเมล์รอแล้วรอเล่าไม่มีวี่แววว่ารถสายที่เธอจะขึ้นแล่นผ่านจะมาเสียที ทำให้หญิงสาวจำต้องเดินเร่งฝีเท้าออกไปหาแท็กซี่แทน ราวกับโชคชะตากำลังเล่นตลกเมื่อรถแท็กซี่คันว่างก็ไม่มีวี่แววว่าจะผ่านมาเลยสักคัน

 

"วันอะไรเนี่ย! แท็กซี่ไม่ว่างสักคัน" มือหนึ่งเท้าเอวอีกข้างกุมขมับพลางใช้หลังมือเช็ดเหงื่อออกตามไรผม

 

ตุ้บ!

เพราะมัวแต่ยืนครุ่นคิดจนไม่ทันสังเกตว่ามีอีกคนเดินเร่งฝีเท้ามาจากทางด้านหลัง ทันทีที่เธอตั้งท่าจะหมุนตัวกลับก็ปะทะกับแผงอกกว้าง ส่งผลให้คนตัวเล็กล้มคะมำลงพื้นทางเดินอย่างไม่ทันตั้งตัว

 

"โอ้ย!" ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บ

 

"เกะกะ"

 

"นายบ้านี่! เดินไม่ดูตาหมูตาแมวหรือไง!" ไอเดียร์โวยวายมองชาริทสายตาขุ่นเคือง แรงกระแทกตัวลงพื้นปูนทำให้ความเจ็บโลดเเล่นจากสะโพกลามไปถึงแผ่นหลัง

 

"ลุก" เขาออกคำสั่งเสียงเรียบไม่ยอมแม้แต่ยื่นมือให้ด้วยซ้ำ "ฉันไม่ใช่สุภาพบุรุษในละครหลังข่าว"

 

"ชิ~ ฉันรู้อยู่แล้วว่าไม่ใช่ อ้ะ!" หัวใจแทบร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มเหมือนร่างกายลอยลิ่วเหนือพื้นจากแรงพยุงของใครบางคน เธอลุกขึ้นทรงตัวอีกครั้งบนรองเท้าคัชชูด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

 

"พี่เตอร์!" เป็นเสียงร้องตกใจของไอเดียร์เมื่อเห็นติวเตอร์สวมชุดทำงานมาอยู่แถวป้ายรถเมล์ จนลืมตั้งคำถามกับชายหนุ่มอีกคนว่าเขามาทำอะไรแถวนี้ เธอรีบดึงสติอีกครั้งก่อนเอ่ยถามติวเตอร์ด้วยความสงสัย "ยังไม่ไปทำงานเหรอคะ นี่ก็มันสายแล้วด้วย"

 

"พี่คิดว่าเดียร์คงมาไม่ทันเพราะรถติด ซึ่งมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ" เขาให้คำตอบอ้อมๆ ใบหน้าคมนิ่งไปไม่ยิ้มแย้มเหมือนทุกครั้ง

 

"ขอโทษนะคะ~ วันหลังจะไปให้ทันค่ะ" เธอก้มหัวด้วยความรู้สึกผิด นอกจากจะเป็นภาระให้ติวเตอร์ตั้งแต่ตั้งครรภ์แล้วยังมีปัญหาในการเดินทางไปทำงานให้เขาอีก

 

"พี่ไม่ได้ว่าอะไร ไปขึ้นรถกันเถอะ" ติวเตอร์บอกเสียงเรียบปลายสายตามองหน้าชาริทเล็กน้อย ก่อนเดินนำไปที่รถ ไอเดียร์รู้สึกประหม่าเมื่อติวเตอร์มีท่าทีเย็นชาขึ้นมาเสียดื้อๆ

 

"รักมันว่างั้น?" น้ำเสียงชวนกวนประสาทดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้ไอเดียร์หันไปมุ่ยหน้าใส่ชาริท

 

"นายยุ่งไรด้วย"

 

"จืดชืด ใครเขาจะรักเธอจริง"

 

"เรื่องของฉัน" ไอเดียร์กระแทกเสียงใส่ แล้วกระทืบเท้าตึงตังไปขึ้นรถติวเตอร์ โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาคมเข้มคู่หนึ่งมองตามแผ่นหลังบางกระทั่งเธอเข้าไปในรถยนต์คันหรู

 

"นายครับ อีกสามสิบนาทีก็เริ่มประชุมแล้ว" เสียงเจอาร์เรียกความสนใจเจ้านายให้ละสายตา เดินมุ่งหน้ากลับไปขึ้นรถ

_______________________________________

ติดเจบีหนักมาก จนไม่อยากแต่งนิยาย ช่วยหนีบเทียร์กลับบ้านด้วย😂

ขออนุญาตเจ้าของภาพนะคะ

 

ความคิดเห็น