ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2563 20:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
18
แบบอักษร

“อื้อ...อื้ม.....” ปานอัปสรครางในลำคอ ทีแรกก็ขัดใจที่หมอนข้างใบใหญ่ทำท่าจะกลิ้งหลุดมือ จึงต้องกอดล็อคไว้ทั้งแขทั้งขาที่เกาะเกี่ยวเอาไว้แน่นหนา จนเจ้าหมอนข้างดิ้นได้สิ้นฤทธิ์ 

           “ปล่อย...ยัยบ๊องส์” เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหู แต่หาได้ทำให้หล่อนละความตั้งใจไม่ เรื่องอะไรจะปล่อย คนกำลังนอนหลับสบาย...แต่...เอ๊ะ..โอว... หมอนข้างพูดได้ 

           อลันหมั่นไส้คนนอนหลับสบาย แต่ทำให้เขาปวดเกร็งแทบตาย ทำอะไรก็ไม่ได้ ไม่นิยมลักหลับเสียด้วย 

           “อืม....” ปานอัปสรออกเสียงแสดงอาการพึงใจ แต่ไม่รู้ตัวเลยว่ากดหัวหมอหนุ่มจนแทบจะจมหายเข้าไปในอก 

           “โอ้ย.!.....” หญิงสาวสะดุ้งหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง เมื่อโดนงับเข้าไปที่ยอดอกอย่างแรง ถึงแม้จะเป็นการกัดนอกเสื้อก็ตาม 

           “เป็นบ้าอะไรเนี่ย กัดฉันทำไม” 

           “ผมไม่ใช่หมอนข้างของคุณนะ ที่จะมากกกอดได้ตามอำเภอใจ” 

           “บอกกันดี ๆ ก็ได้” หญิงสาวเถียงไม่ออก ในเมื่อหลักฐานเต็มอ้อมแขน หล่อนคลายพันธนาการทั้งหมดทันที แต่ดูเหมือนหมอนข้างของหล่อนจะไม่เต็มใจกับอิสรภาพเสียแล้ว แต่กลับซุกมือใหญ่เข้ามาใต้ร่มผ้าแล้วจัดการลอกคราบอย่างชำนาญ 

           “คุณ...คุณ...คู๊ณ......ฉันปล่อยแล้ว” ปานอัปสรร้องเตือนพลางดิ้นหนีคนตัวใหญ่ยักษ์ที่คร่อมทับเอาไว้ทั้งตัว แต่ไม่มีสัญญาณตอบรับจากร่างใหญ่ที่เรียก หมอหนุ่มยังตั้งหน้าตั้งตารุกรานทั้งปากทั้งฝ่ามือร้อนที่ลูบไล้สำรวจทั่วทุกอณูของร่างกายทั้งที่ลมหายใจถี่กระชั้น อิ่มเอมกับทุกส่วนสัดที่สัมผัสนุ่มลื่นมือ 

           “คุณหมอขา ปล่อยฉันเถอะนะคะ” ดิ้นรนไปก็ไร้ผล จึงเปลี่ยนมาใช้ลูกอ้อนแทน 

           “ได้...จะให้ปล่อยในหรือปล่อยนอก”   

           “อะ...อะไรนอก ๆ ใน ๆ” หญิงสาวถามปากคอสั่น ประสาทตึงเครียดไม่อยากอยู่กับความหวาดหวั่น...เอาวะเป็นไงเป็นกัน ยังไงก็ไม่มีทางหนีรอดยอมรับสภาพให้มันจบ ๆ ไป....ฉันไม่ได้ใจง่ายสักหน่อย...หญิงสาวปลอบตัวเองให้รู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อย อย่างน้อยมันก็ยังพอจะมีความจริงอยู่บ้างแหละน่า.... 

           “อยากรู้ก็อยู่นิ่ง ๆ” 

           “ก็คุณไม่นิ่ง ฉันจะนิ่งได้ไหมเล่า......โอ๊ะ...โอแม่เจ้า” ปานอัปสรตะลึงปากอ้าตาค้าง  เมื่อชายหนุ่มผละออกไปจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเอง ปล่อยตัวตนออกมาผงาดอวดความอหังการก่อนเจ้าตัวจะฉีกฟรอยด์ถุงยางอนามัยจัดการครอบเครื่องป้องกันบางเฉียบลงไป........อลันกลับมาทาบทับใช้เข่าดันขาเรียวให้แยกออกห่างเปิดทางจดจ่อตัวตนเตรียมหลวมรวมเป็นหนึ่งเดียว   

           “เดี๋ยวคุณ....ฉะ..ฉันจะตายไหม.....” ปานอัปสรเพิ่งได้สติหลังจากอึ้งไปนาน หล่อนดิ้นหนีจนสิ้นหวัง หวาดกลัวจับใจถามว่ารังเกียจไหมคำตอบคือไม่ ออกจะปลื้มเขาด้วยซ้ำแต่คำว่ารักนวลสงวนตัวที่ถูกฝังไว้ดั่งโดนฝังชิปก็ทำให้ยากที่จะยอมเขาโดยง่าย...และสิ่งที่ทำให้ลำบากใจก็เพราะตัวตนที่ใหญ่โตของเขาจะถึงตายไหมวะเนี่ย..... 

           “ไม่เป็นไรหรอกน่า...คุณรับผมได้อยู่แล้ว เด็กตัวใหญ่กว่านี้ตั้งเยอะยังออกมาได้เลย” หมอหนุ่มให้เหตุผลที่พอฟังขึ้น...ก่อนจะเริ่มต้นเล้าโลมเตรียมความพร้อมให้หล่อนอีกครั้ง...ครั้งนี้ได้รับความร่วมมือเป็นอย่างดี จนชายหนุ่มแปลกใจที่หล่อนพยายามจะจูบตอบเขาทั้งที่ไม่เป็นสับปะรด แต่ก็ให้ความรู้สึกดีไม่น้อย 

           “คุณ...ฉันไม่ไหว...เอาออกไปก่อนนะ” ปานอัปสรมีปัญหาอีกจนได้ ทั้งที่ทำใจหลับหูหลับตาจะให้เขาทำให้มันจบ ๆ ไม่ต้องมาอกสั่นขวัญแขวนอยู่อย่างนี้ 

           “ไม่ได้หรอก ไม่อย่างนั้นคุณจะเจ็บกว่านี้” ถึงแม้จะสงสารแต่จะทำยังไงได้ ถ้าให้หยุดตอนนี้ ฆ่ากันให้ตายเสียยังดีกว่า....อลันลดกายลงทาบทับล่อลวงหญิงสาวเจ้าปัญหาด้วยจุมพิตดูดดื่มอีกครั้งในขณะที่สะโพกสอบค่อย ๆ ขยับอย่างไม่เร่งร้อนกระทั่งคนใต้ร่างหลงเพริด เขาจึงอาศัยจังหวะนั้นดันพรวดจนสุดทาง 

           ปานอัปสรกรีดร้องก่อนจะกัดริมฝีปากสะกดกลั้นเสียงร้องของตัวเอง  หยิกข่วนระบายความเจ็บปวดไปทั่วหยาดเหงื่อเกาะพราวไปทั้งใบหน้า ไหนใครว่ากิจกรรมแบบนี้น่ารื่นรมย์...อยากถามว่าตรงไหน  ปานอัปสรเจ็บแทบขาดใจ 

           ก้อนเนื้อคู่สวยถูกไล้เลียดูดเม้ม เบี่ยงเบนความสนใจ ช่วยให้เธอผ่อนคลาย ถึงแม้ไม่ได้คาดหวังพรหมจรรย์จากหญิงสาวที่ทำงานในวงการที่เต็มไปด้วยเสือสิงห์กระทิงแรด แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ ว่าหล่อนเก็บรักษามันไว้ได้อย่างไร ...แต่พอคิดอีกที อาจเป็นเพราะความประหลาดของหล่อนก็เป็นได้ จึงไม่ค่อยมีใครเข้าถึง......... 

           “ยังเจ็บมากอยู่หรือเปล่า” กระซิบถามเสียงนุ่ม 

           “อืม...ไม่มากแล้วค่ะ” 

           เมื่อได้คำตอบแบบนั้น อลันจึงเดินหน้าปฏิบัติภารกิจที่ค้างคา  เอวสอบขยับเข้าออกเร็วขึ้นจนเธอครางออกมา ยิ่งทำให้เขาได้ใจออกแรงกระแทกกระทั้นถี่รัว ส่งเธอขึ้นแตะฝั่งฝันก่อนที่ตัวเองจะโจนจ้วงทะยานตามไปติด ๆ  

           “คุณอลัน.....ขา..อ๊า....” ความรู้สึกซ่านเสียวดั่งนั่งรถไฟผาดโผน ร่างกายเกร็งกระตุกตอดรัดลมหายใจสะท้อนถี่ ในขณะที่ร่างหนาทิ้งตัวซบนิ่งปลดปล่อยทุกหยาดหยดลงกระเปาะถุงยางอนามัย  

           “เจ็บมากไหม” อลันถามอย่างอาทร 

           “ถามว่าฉันรอดตายมาได้ไงดีกว่าไหมคะ” หญิงสาวค้อนคมใส่ หมั่นไส้ทำมาเป็นห่วงใยทีเมื่อกี้โหมเข้าใส่ไม่ยั้ง 

           “อืม...ยังปากเก่ง งั้นต่อเลยนะ”  

           “ห๊า...ฉันยังหายใจไม่อิ่มเลยนะ” ปานอัปสรหน้าตาแดงก่ำ เมื่อเห็นเขาเอาจริง 

           “ผมก็ยังไม่อิ่มเหมือนกัน” อลันทำอย่างที่พูด ถึงแม้คนปากเก่งจะโวยวายไม่หยุด แต่เพียงพักเดียว เสียงนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางหวานแว่วพลางกอดรัดเกี่ยวกระหวัดหยัดกายเข้าหาอย่างเต็มใจ 

ความคิดเห็น