ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ย. 2563 17:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
16
แบบอักษร

ปานอัปสรใช้เวลาทำใจอยู่นาน กว่าจะยอมออกจากห้องน้ำเพราะมัวแต่คิดหาทางรอด แต่พอได้ออกมาจริง ๆ ก็ต้องถอนหายใจโล่งอกเมื่อเห็นคุณหมอหนุ่มนอนอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาที่หล่อนยึดเป็นที่นอนเมื่อคืนนี้ ซ้ำยังอาบน้ำใส่ชุดนอนซะเรียบร้อยเชียว 

           นางแบบสาวใช้เวลาประทินโฉมอย่างสบายใจ ระหว่างนั้นก็แอบชำเลืองไปที่เรือนกายสูงใหญ่ที่ไม่ขยับเขยื้อนราวกับห้องนี้มีแค่เขาคนเดียว.......แบบนี้แสดงว่าให้เราไปนอนบนเตียงสินะ.....อื้อหือ.. คุณหมอสุดหล่อ พ่อพระของฉัน ช่างเป็นสุภาพบุรุษที่สุดในใจฉันจริง ๆ อ่ะ....อุ้ยเขิน.....ปานอัปสรสรรเสริญชายหนุ่มในใจ ก่อนจะคลานขึ้นเตียงอย่างถือวิสาสะ ดึงผ้าห่มขึ้นมาหลับตาพริ้ม..... 

           “เอ๊ะ!...อ้าว.....คุณจะนอนบนเตียงเหรอคะ...ได้ๆ ๆ เดี๋ยวฉันลงไปนอนที่โซฟาเอง” หญิงสาวกุลีกุจอลุกขึ้น ปานอัปสรอุตส่าห์ฝันหวาน แท้จริงไม่ได้เป็นอย่างที่คิดสักนิด เมื่อร่างใหญ่ก้าวขึ้นเตียงจนที่นอนยวบลง....เฮ้อ.....อุตส่าห์ชื่นชม 

           “ไม่ต้อง.....นอนที่นี่แหละ” ไม่พูดเปล่า แขนแกร่งยังคว้าเอวคอดดึงเข้าหาร่างหนาอีกต่างหาก 

           “ไม่เป็นไรค่ะ...ตามสะดวกเลยคุณ....ฉันไม่รบกวนหรอก” หญิงสาวดิ้นขลุกขลัก แต่ดูเหมือนจะยิ่งโดนกอดรัดแน่นเข้าไปอีก 

           “ผมสะดวกแบบนี้” ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดอยู่ที่ต้นคอ จากที่ตั้งใจจะแกล้งกอดเฉย ๆ ก็เริ่มเลยเถิดซุกไซ้กลิ่นหอม ๆ ชวนหลงใหลเกินห้ามใจพาให้อยากจะดอมดมไปทุกที่ทุกตารางนิ้วบนร่างกายนี้ 

           “ดะ...เดี๋ยวค่ะ”เสียงห้ามปรามขาดห้วง เมื่อมือใหญ่สอดเข้ามาในเสื้อนอนดันบราตัวน้อยที่แสนจะเกะกะ ออกจนพ้นดอกบัวตูมถึงแม้ช่อจะไม่ใหญ่บิ๊กเบิ้มแต่ก็ครัดเคร่งดีดเด้งน่ามันเขี้ยว.....ร่างหนาพลิกขึ้นก่ายเกยฟอนเฟ้นดูดเม้มอย่างเมามัน....มือบางที่ผลักดันไหล่บ่า เปลี่ยนมาเกาะกำขยำจนเล็บจิกลงไปในเนื้อแข็ง ๆ  

           “คุณโอเคไหม....” อลันเอ่ยถามงึมงำอยู่ชิดใบหู ก่อนจะเลื่อนมาประกบจูบดูดดื่มปิดเสียงครางแผ่วหวาน 

           ปานอัปสรมึนงงสับสนตัวเองทำไมแทนที่จะผลักไสกลับเต็มอกเต็มใจเบียดกายอ่อนนุ่มเข้าหาร่างกายแกร่ง จนแทบจะไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน....อลันยิ่งได้ใจมือใหญ่ตะโบมโลมลูบไล้ผิวกายเนียนละมุนนุ่มลื่นชื่นใจ ซอกซอนสำรวจซอกแซกล้วงลึกซอกหลืบเร้นลับก็ไม่ได้รับการยกเว้น...ต่อเมื่อนิ้วร้ายจุ่มจ้วงลงมา นางแบบสาวถึงกับสะดุ้งเฮือกกระเสือกกระสนดิ้นหนี วิมานจอมปลอมก่อนหน้าพังครืนลงไม่เป็นท่า  

           “ยะ...อย่าค่ะ....ได้โปรด.......” พอได้สติเพิ่งจะรับรู้ว่ากำลังจะโดนโจมตีเมืองหน้าด่านขืนปล่อยเอาไว้มีหวังโดนประชิดติดเมืองหลวง โดนตีแตกพ่ายยับเยินแน่นอน 

           “ปานอัปสร คุณก็ชอบผมรู้” 

           “แต่ฉันยังไม่พร้อม” 

           “คุณพร้อมแล้ว” อลันกระซิบอยู่ชิดใบหู ในขณะที่มือใหญ่สัมผัสกับความฉ่ำชื้นพร้อมพรัก  

           ปานอัปสร กัดริมฝีปากข่มความอายพลางหนีบขาเอาไว้แน่น…เกือบไปแล้ว......ใจง่ายจริง ๆ เลยฉัน...... 

           “คุณหมอขา....ขอเวลาหน่อยนะคะ...” หญิงสาวกัดฟันอ้อนเสียงเบาหวิว 

           “เท่าไหร่” 

           “ฉันไม่ขาย....จะดูถูกกันมากไปแล้วนะคะ” อารมณ์รัญจวนที่หลงเหลืออยู่หายวับแทนที่ด้วยความโกรธกรุ่น ผลักร่างหนาออกอย่างแรง ถึงแม้มันจะไม่ได้ผลก็ตาม 

           “ผมถามว่าคุณขอเวลานานเท่าไหร่” มันน่านัก...ยัยบ๊องส์...ยัยหูหาเรื่อง 

           “แล้วก็ไม่พูดให้ชัด....” อุ้ย...เขินจัง....... 

           “ว่าไง ต้องการเวลาเท่าไหร่...มัวชักช้า...ผมไม่รอแล้วนะ” 

           “จนกว่าเราจะรักกัน” ปานอัปสรยิ้มกริ่ม...ทำไมฉลาดอย่างนี้นะ..... 

           “เพ้อเจ้อ” อลันสวนกลับโดยไม่ต้องหยุดคิด 

           “ฮือ ๆ ๆ คุณจะให้ฉันนอนกับผู้ชายที่ไม่ได้รักได้ยังไงกัน   คิดถึงหัวใจบาง ๆ ของฉันบ้างไหม ว่ามันจะชอกช้ำระกำจิต อาจจะถึงขั้นปลิดชีวิตตัวเอง.....แล้วอีกอย่างนะ” ปานอัปสรยังไม่ทันจะได้พล่ามต่อก็ต้องรีบหุบปาก เมื่ออีกฝ่ายแผดเสียงกัมปนาทจนน่าตกใจ 

           “หยุด !!” หมอหนุ่ม อารมณ์หดหายกับยัยผู้หญิงบ้า ที่มีคำพูดคำจาพาให้เสียอารมณ์ 

           “เอ่อ....ฉันหยุดแล้ว...ปล่อยได้ยัง” ปานอัปสรสะกิดคนตัวใหญ่ที่นอนทับอยู่บนร่างบางของหล่อนนิ่ง อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ  

ความคิดเห็น