ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ต.ค. 2563 08:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
15
แบบอักษร

นางแบบสาวนั่งกอดอกอารมณ์ดี มองคุณหมอสุดหล่อทำหน้าที่บริการให้ตั้งแต่ทำอาหารให้กิน ตั้งโต๊ะ เก็บจานล้างคว่ำจนเรียบร้อย เขาทำได้อย่างน่าทึ่งที่สุด เห็นแล้วก็อดกระหยิ่มยิ้มย่องไม่ได้ และคงจะเป็นแบบนั้นไปอีกนาน ถ้า........ 

           “เสร็จแล้ว คุณต้องการอะไรอีกหรือเปล่า” 

           “ไม่ค่ะ ความจริงก็อิ่มตั้งแต่ตอนเย็นแล้ว อิ่มมากเลยขอบคุณนะคะ...คุณหมอใจดีจัง” หญิงสาวยิ้มประจบเอาใจ 

           “ไม่เป็นไร ผมหวังผล” 

           “หะ...ห๊า หวังผล” ปานอัปสรแทบสำลัก อะไรจะชัดเจนขนาดนี้ 

           “อืม...ก็อย่างที่บอกไปแล้วนั่นแหละ” 

           “ตะ...แต่ว่าข้อเท้าฉันยังเจ็บอยู่นะคะ” เป็นเหตุผลที่หล่อนตั้งใจเอามาอ้าง เพื่อเอาตัวรอดสำหรับคืนนี้อยู่แล้ว 

           “ไม่เป็นไร ผมไม่ถือ” ชายหนุ่มพูดได้นิ่งมาก 

           “เอ่อ...ฉันเตือนคุณแล้วนะ ว่าฉันอาจจะเป็นโรคร้าย” หญิงสาวย้ำเผื่อเขาจะลืม 

           “ไม่เป็นไร ผมรู้วิธีป้องกัน” 

           “แต่ว่า....” 

           “ไม่ต้องแต่ ผมจะพาคุณไปอาบน้ำให้สะอาดเป็นอันดับแรก” อลันไม่พูดเปล่าเข้ามาอุ้มหญิงสาวเดินเข้าห้องหน้าตาเฉย 

           “เดี๋ยวคุณ....ปล่อย...ฉันหายแล้ว อาบเองได้....” ปานอัปสรร้องตะโกนเหมือนโดนเชือด ดิ้นรนไปตลอดทาง พยายามลงจากอ้อมแขนให้ได้ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย 

           “โรคอะไรของคุณ ถึงได้หายง่าย อย่างกับหายใจ” 

           “ก็ข้อเท้าฉันไง ฉันคิดว่าเดินเองได้แล้วแหละ” 

           “ถึงหายแล้วผมก็ต้องอาบน้ำให้คุณอยู่ดี จะได้ตรวจดูชัด ๆ ว่าคุณเป็นโรคอะไรอีก” อลันปล่อยหญิงสาวลงบนพื้นห้องน้ำ ก่อนจะเอื้อมมือมาปลดกระดุมเสื้อ ทำให้มือบางรีบจับขยุ้มคอเสื้อของตัวเองเอาไว้แน่น 

           “ไม่ค่ะ ฉันไม่ให้คุณตรวจ อย่าลืมสิคุณเป็นหมอผ่าศพ” หญิงสาวมองเขาอย่างระแวดระวัง สายตาล่อกแล่กหาทางหนีทีไล่  

           “เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ยังไงผมก็เป็นแพทย์ทั่วไปมาก่อนที่จะมาเรียนต่อเป็นแพทย์นิติเวช” 

           “ฉันถึงว่าไง คนเป็นหมอต้องมีจิตคิดเมตตา ไม่ใช่จะข่มขืนใจใครง่าย ๆ ใช่ไหมคุณ”  ปานอัปสรปรับท่าทีไปมา ทำเป็นพยักพเยิดกับหมอหนุ่ม แต่ดูเหมือนเขาจะไม่อินเอาเสียเลย  

           “ผมเป็นเจ้านายของคุณ กำลังสั่งให้คุณทำตามหน้าที่ อย่ามาโยกโย้” ชายหนุ่มชัก เริ่มโมโห ปานอัปสร ยืนนิ่งเหวอไปสามวินาที....ก่อนใบหน้าสวย ๆ จะเบะเบ้บีบน้ำตาเรียกร้องความเห็นใจ 

           “ฮือ ๆ ๆ ...ฉันนี่มันน่าสงสารจริงจริ๊ง.... จะมีใครซวยกว่าฉันอีกไหมเนี่ย...ดวงตกสุด ๆ เจอแต่เจ้ากรรมนายเวรมารุมทึ้งทวงหนี้...ฮือ ๆ ๆ...ไม่รู้หรือไงนอกจากตัวและหัวใจฉันก็ไม่เหลืออะไรแล้ว จะไม่ให้ฉันเหลือเยื่อพรหมจรรย์เอาไว้เป็นความภาคภูมิใจบ้างไม่ได้เหรอ...นะคะ....น๊า ...... นึกว่าเห็นแก่ลูกนกลูกกาเถอะนะ......”ปานอัปสรร้องไห้คร่ำครวญส่งสายตาละห้อยละเหี่ยเพลียหัวใจสุด ๆ” 

           “หึหึ..ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง......มาไว ๆ เสียเวลา” อลันยื้อยุดแกะมือออกจากคอเสื้อแล้วจัดการมันได้ในที่สุด หญิงสาววี๊ดว้าย....ยกมือขึ้นปิดหน้าอก ที่มีเพียงบราตัวน้อยปิดบังอยู่ และรีบหันหลังให้เขาทันที 

           “อื้อหือ...แผ่นหลังคุณอาการหนักจริง ๆ ด้วย” อลันแกล้งอุทานเสียงดัง อยากเป็นโรคนักใช่ไหม เดี๋ยวจัดให้ 

           “ห๊า.!!...หลังฉันมีอะไรคะ” ปานอัปสรตกใจ ลืมตัวว่าโกหกอะไรเขาไว้บ้าง 

           “ไม่ใช่แค่ตกกระแล้วล่ะแบบนี้........” อลัน แสดงความกังวลออกมาทางน้ำเสียง เมื่อเห็นเจ้าหล่อนพยายามจะหันดูหลังตัวเองให้ได้ แต่ก็มองไม่เห็นจึงได้หันไปหันมาอยู่อย่างนั้น...น่าตลกสิ้นดี....ยัยตัวแสบลื่นเป็นปลาไหล จับไม่ได้ไล่ทันไม่มีทางยอมรับ 

           “นี่คุณ ตกลงเป็นอะไรกันแน่...บอกมาสิ” ปานอัปสรเริ่มจะหงุดหงิด หันมาเท้าเอวถามคุณหมอหนุ่มหน้านิ่วคิ้วขมวด 

           “สงสัยจะปอดบวม” สายตาคมปลาบ จับจ้องอยู่ที่หน้าอกคู่งามขนาดเหมาะมือที่เจ้าตัวบอกว่าเล็กนิดเดียว....อืม....ความจริงก็ไม่นิดหรอก 

           “อร๊าย...คุณอลัน” พอรู้ตัวก็ยกมือขึ้นปิดไว้เหมือนเดิมเพิ่งจะรู้ตัวว่าโดนแกล้งทั้งที่รู้ว่าผิวพรรณขาวเนียนไร้ไฝฝ้ายังจะเสียรู้อีตาหมอเจ้าเล่ห์นี่จนได้….ไม่ใช่แระ...แบบนี้แกล้งฉันแหง ๆ  

           “ไหน...ผมขอดูก้นคุณหน่อย ที่คุณว่ามันด้านแล้วยัง มีโรคอื่นด้วยหรือเปล่า” ชายหนุ่มพยายามจะถอดชิ้นล่างให้ได้ 

           “ม่ายยยยยยย.........ฉันยอมแล้ว....คุณอลัน...คุณออกไปก่อนนะ” 

           “ยังไง?” อลันถามเสียงเข้มไม่มีแววตาล้อเล่นเหมือนเมื่อสักครู่ 

           “เรื่องทั้งหมดฉันโกหกคุณ ...ฉะ..ฉันไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นอ่ะ....คือว่า.....มัน” ปานอัปสรจำเป็นต้องสารภาพ ก็เพราะโดนสายตากดดันซะขนาดนั้น...คนอะไรแค่หน้านิ่ง ๆ ก็น่ากลัวแล้วอ่ะ...ถ้าไม่หล่อ.....คงได้วิ่งป่าราบไปแล้ว.... 

           “งั้นก็รีบอาบน้ำซะ อย่าตุกติก” ออกคำสั่งเสียงดุ ก่อนจะเดินออกไป 

ความคิดเห็น